« Μάγια »

Τόμος 2: « Προέλευση των ειδών »

Κεφάλαιο 32

- Πέτα, πέτα τη γρήγορα! – ένα μικροκαμωμένο πιτσιρίκι ανέβηκε με λίγα πηδηματάκια πάνω σε ένα μεγάλο κομμάτι του βράχου και φώναζε κάτω, στο κορίτσι, που κρατούσε στα χέρια μια μπάλα.

- Όχι, σε μένα, σε μένα – λίγο πιο πίσω από το κορίτσι αναπηδούσε ανυπόμονα ακόμα ένα αγοράκι, μεγαλύτερο.

 

Ένα μικρό, με ελαφριά κλήση ξέφωτο στα βουνά, με κοντό σκληρό γρασίδι, μια σκιαζόταν με τα σκισμένα σύννεφα – τόσο, που στα είκοσι μέτρα δεν έβλεπες τίποτα μπροστά σου, - και την άλλη απελευθερωνόταν από τα χέρια τους, και τότε στις ξεκάθαρα σημεία, μέσα από το ασπριδερό παραπέτασμα,  φαινόταν πιο ψηλά στην πλαγιά ένας μικρός οικισμός –δέκα με δώδεκα σπίτια μόλις.

- Πέτα τη, πέτα, και εγώ θα τη δώσω σε αυτόν, - συνέχιζε να φωνάζει ο πιτσιρικάς πάνω στον βράχο. Η μάσκα στο πρόσωπό του είχε φύγει στο πλάι εδώ και πολύ καιρό, και παραλίγο να πέσει, όμως, εκείνο δεν έδινε καμία σημασία σε αυτό – εδώ δεν υπάρχουν ξένοι, και κοντά στους δικούς τους τα μικρά μπορούσαν να παίζουν και έτσι. Ο γυμνός σφικτός πισινούλης του ήταν γεμάτος με ξερές σταγόνες σπέρματος.

Σχεδόν χάνοντας την ισορροπία, το αγόρι μεταπήδησε στην κοντινή προεξοχή του βράχου.

- Πέτα..., - ξεκίνησε εκείνος και πάλι, όμως, βλέποντας, ότι το κορίτσι είναι ξαπλωμένο στο γρασίδι, με τα χέρια του ανοιχτά, το αγοράκι σώπασε απογοητευμένο και άρχισε να κατεβαίνει.

Όταν κατέβηκε, είδε, ότι και το αγόρι είναι πεσμένο.

- Ε όχι! , - μουρμούρισε αυτός με απογοήτευση, - αφού ήρθαμε να παίξουμε μπάλα...

Φτάνοντας στο κορίτσι, το αγοράκι κάθισε δίπλα. Το γυμνό  πραματάκι φαινόταν ανάμεσα στα ανοιχτά ποδαράκια της.

 

- Σήκω, έλα, σήκω, - με μια απαιτητική φωνή είπε εκείνος και άρχισε να την ταρακουνάει. Βλέποντας κάποιο κοντό ξύλο, που ήταν καρφωμένο στο λαιμό της, το αγόρι σήκωσε με απορία το κεφάλι του, και την ίδια στιγμή το κρανίο του θρυμματίστηκε από ένα βαρύ βέλος της βαλλίστρας.

Μέσα στην ομίχλη αμέσως εμφανίστηκαν μερικές δεκάδες ανθρώπων, τυλιγμένων τόσο σφικτά μέσα στα αδιάβροχα τους, ότι θύμιζαν περισσότερο φαντάσματα, και άρχισαν να προχωράνε ορμητικά, χωρίς δρόμο, κάνοντας κύκλο γύρω από το χωριό – πάνω στα βράχια, λακκούβες και μέσα από τα απειλητικά αγκαθωτά πουρνάρια.

Μισή ώρα αργότερα η ομίχλη στο κάτω μέρος του ξέφωτου έμοιαζε να πυκνώνει, μα δεν ήταν ομίχλη. όμως: εκατοντάδες ένοπλοι – πεζοί και έφιπποι – κατευθύνονταν προς τα πάνω. Κατοχυρωμένοι ψηλά, οι πολεμιστές της αναγνωριστικής ομάδας σαν τις σίνσες εξολόθρευσαν χωρίς καμία δυσκολία τους μερικούς ανθρώπους, που προσπάθησαν βιαστικά να ανέβουν από το χωριό. Ο δρόμος για τον στρατό ήταν ανοιχτός, και δεν υπήρχε ψυχή να προειδοποιήσει για την εισβολή.

 

Μέσα στο μοναδικό δωματιάκι ενός μικρού βουνίσιου σπιτιού γύρω από ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι κάθονταν πέντε άτομα. Η φωτιά, που πεταγόταν έξω από το τζάκι, έδινε ένα ακαθόριστο, τρεμάμενο φως, το οποίο μια φώτιζε τα πρόσωπα, μια τα βύθιζε στο σκοτάδι, και όποτε τα πρόσωπα φωτίζονταν, φαινόταν, ότι οι τρεις από τους πέντε έχουν μια σκοτεινή, ανήσυχη έκφραση, η έκφραση του τέταρτου ήταν ήρεμη, και το πρόσωπο του πέμπτου ανθρώπου, που καθόταν με τη πλάτη προς τη φωτιά, ήταν συνέχεια κρυμμένο στο σκοτάδι.

Από τις δυο μεριές οι τοίχοι του σπιτιού ήταν κολλημένοι στα βράχια ύψους περίπου έξι μέτρα, πάνω στην κορυφή του κάθε βράχου γαντζώθηκε ένα δεντράκι με πλούσια φυλλωσιά, από τη τρίτη μεριά βρισκόταν η χαράδρα, ενώ από την τέταρτη άνοιγε ο χώρος της αλπικής τούντρας, που φαινόταν απέραντη, και άπλωνε προς τα κάτω. Το σπίτι βρισκόταν στην κορυφή του βουνού, και η πρόσβαση σε αυτό φυλαγόταν προσεκτικά από πάνοπλους ανθρώπους. Πρώτο πόστο, δεύτερο, τρίτο...

Το εσωτερικό του δωματίου ήταν στολισμένο με βαρβαρική πολυτέλεια: στους τοίχους – δέρματα των ταχόργκων, στο πάτωμα – η γούνα του αραχνοδόντου με δέκα πόντους τρίχωμα. Πάνω στο τραπέζι υπήρξαν φλιτζάνια από διάφανο, πολύτιμο γαλάζιο κρόνιξ, μια κανάτα από ακόμα πιο ακριβό σπάνιο τορλερίτη. Κοντά στο ταβάνι του δωματίου είχαν περαστεί σειρές από αεραγωγούς, στο βάθος των οποίων θα μπορούσες να φανταστείς εύκολα την ύπαρξη των  έτοιμων  να πεταχτούν θανατηφόρων βελών της βαλλίστρας. Οι πολυθρόνες, στις οποίες κάθονταν οι άνθρωποι, ήταν φτιαγμένες από σπανιότατο – κόκκινο – είδος του ουρανίου δέντρου. Την επιφάνεια του μασίφ τραπεζιού στόλιζαν οι σκαλισμένοι με κομψό μοτίβο κρίνοι από τον αρχαίο κώδικα του Βελέστρου.

Αν και οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν μεταξύ τους, η κουβέντα τους ήταν πολύ παράξενη – μόνο οι δυο αντάλλαζαν χαμηλόφωνα τις φράσεις δίπλα στο τζάκι, την ώρα που οι υπόλοιποι δεν ξεστόμιζαν λέξη. Ανάμεσα στα πόδια του καθενός από τους πέντε βολεύτηκε ένα κοριτσάκι – από πέντε έως τριάντα ετών, όλα με ζήλο μαλάκιζαν, έγλειφαν και ρούφαγαν τα πέη τους.

- Ήθελα να σου δείξω..., - ακουγόταν σιγανός ψίθυρος, - το έγραψα, συνοψίζοντας στο ενιαίο σύστημα αυτό, που γνωρίζω, ώστε βασιζόμενος στο γνωστό, να αρχίσω τον δρόμο προς άγνωστο. Έβαλες στα χέρια μου ένα εργαλείο, μου έδωσες την πείρα, που εγώ δεν θα μπορέσω να ξεχάσω, τώρα τα υπόλοιπα εξαρτώνται από εμένα, θέλω να περπατήσω αυτόν τον δρόμο μόνος μου από την αρχή ως το τέλος, θέλω να συνεχίσω να μάχομαι, θα ανοίξω καινούρια πανεπιστήμια…

- Εντάξει, εντάξει, θα ανοίξεις τα πανεπιστήμια, όχι εδώ, όμως... Αυτά τα χαρτιά σε αυτό το μέρος και αυτή τη στιγμή είναι επικίνδυνα. Εσύ δεν θα ξεχάσεις πια αυτά, που είχες γράψει, και δεν θα ξεχάσεις αυτά, που σου έμαθα, έτσι θα το διαβάσω και μετά θα το καταστρέψω.

Στο χαρτί ήταν γραμμένο το εξής:

 « Τα αρχικά δεδομένα για την ίδρυση της Επιστήμης των Μεγάλων Ταξιδιών, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενα του δασκάλου, στο μέλλον θα συγχωνευτεί με μια άγνωστη για μένα Μεγάλη Επιστήμη της ύλης:

 1) Οι ΦΑ επηρεάζουν το φυσικό σώμα με έναν τέτοιο τρόπο, ότι:

α) επιβραδύνεται η γήρανση

β) οι αρρώστιες είτε δεν συμβαίνουν, είτε περνάνε γρήγορα και χωρίς επιπλοκές

γ) αυξάνεται η αντοχή

δ) η εξωτερική εμφάνιση του σώματος αρχίζει να αντηχεί με  αίσθηση της ομορφιάς, με τρυφερότητα – αυτό αφορά και τις αναλογίες του σώματος, και την επιδερμίδα, η οποία γίνεται ελαστική, με όμορφο χρώμα και πολύ ευχάριστη στην αφή.

 2) Οι έντονες ΦΑ οδηγούν στην εμφάνιση ποικίλων φυσικών συναισθήσεων (ΦΣ) – δηλαδή, τέτοιων αισθήσεων, που δεν είχαν εμφανιστεί ποτέ πριν, και δεν θα εμφανιστούν ποτέ ξανά, αν θα σταματήσουν να εκδηλώνονται οι ΦΑ. Η περιοχή της εκδήλωσης των ΦΣ είναι απεριόριστη – μπορούν να βιωθούν σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος, ακόμα – όσο απίστευτο και να φαίνεται αυτό – εκτός των ορατών ορίων του.

 3) Η γήρανση του σώματος (δηλαδή, η αυξημένη κούραση, προδιάθεση για ασθένεια, τάση προς νωθρότητα, γενικώς προς «κακή διάθεση», μείωση των σεξουαλικών και ερωτικών αντιλήψεων, μια τέτοια αλλαγή των αναλογιών και εξωτερικής εμφάνισης, που καταντάει το σώμα ερωτικά μη-ελκυστικό, αταίριαστο με τρυφερότητα και αίσθηση της ομορφιάς.

 4) Τα όνειρα αναμφισβήτητα υπάρχουν.

Στον ύπνο η πυκνότητα της ψυχικής ζωής μπορεί να αυξηθεί σημαντικά, δηλαδή, είναι δυνατόν να ζήσεις ΠΑΡΑ πολλά στο ίδιο χρονικό διάστημα – τόσα πολλά, όσα δεν θα μπορούσαν να συμβούν ποτέ στην πραγματική ζωή.

Μέσα στα όνειρα μπορούμε να βιώσουμε συχνότερα τις ΦΑ τέτοιας εντατικότητας και διαπεραστικότητας, κάτι, που είτε γίνεται παρά πολύ σπάνια στην ξύπνια κατάσταση, είτε δεν γίνεται καθόλου, ποτέ.

 5) Είναι αναμφισβήτητα υπαρκτή η εμπειρία των εξωσωματικών αντιλήψεων (ΕΣΑ).

Μέσα στο ΕΣΑ αισθάνομαι τον εαυτό μου ένα νοήμον πλάσμα, μπορώ να σκέφτομαι, να βιώσω συναισθήματα, να βλέπω τον κόσμο, που με περιβάλλει – και ο κόσμος αυτός μπορεί να ταιριάζει ή να μην ταιριάζει με αυτά, που βλέπω, όταν είμαι ξύπνιος.

Η οπτική αντίληψη του περιβάλλοντος κόσμου μέσα στην ΕΣΑ μπορεί να αλλάζει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, όπως αυτό συμβαίνει, όταν εγώ μετακινούμαι στην πραγματικότητα.

Κατά τη «μετακίνηση» δεν αποτελούν εμπόδιο τα σκληρά αντικείμενα – για παράδειγμα, οι τοίχοι.

Την ώρα της «μετακίνησης» οι οπτικές αντιλήψεις μπορούν να αλλάξουν με τέτοιο τρόπο, ο οποίος αναλογεί στην πραγματική μετακίνηση για μεγάλες, ακόμα και τεράστιες αποστάσεις με σημαντική, ή ιλιγγιώδη ταχύτητα, ή και εντελώς στιγμιαία.

Στα ΕΣΑ δεν υπάρχουν αισθήσεις, που να αντιστοιχούν στις σωματικές αισθήσεις της πραγματικότητας.

Η διαδικασία της έναρξης της ΕΣΑ συνοδεύεται με τέτοιες αντιλήψεις, οι οποίες ερμηνεύονται ξεκάθαρα ως «απομάκρυνση από το σώμα».

«Η απομάκρυνση από το σώμα» μπορεί να συνοδευτεί με μια τέτοια οπτική αντίληψη,  η οποία σχετίζεται με την αλλαγή της θέσης  «του κέντρου της απομακρυσμένης συνείδησης» - ας το ονομάσουμε «έξοδος από το σώμα».

Υπάρχουν μερικοί τρόποι να γίνει η «έξοδος από το σώμα» - κύλισμα από το πλάι, έξοδος από το κεφάλι, οριζόντια άνοδος προς τα πάνω, κάθετη άνοδος.

Για να ξεκινήσει η έξοδος από το σώμα, πρέπει και αρκεί  να το  επιθυμήσεις, όμως, ο βαθμός της απομάκρυνσης και επίπεδο της ελευθέριας στις «μετακινήσεις» εξαρτώνται και από τους άλλους παράγοντες – από την παρουσία των ΑΣ, του φόβου, σκέψεων αμφισβήτησης, ταραχής και άλλων.

Είναι δυνατόν να βιώσεις την αίσθηση της «απομάκρυνσης», και ταυτόχρονα να μην θέλεις να βγεις από το σώμα σου – και αυτή η κατάσταση έχει όλα τα χαρακτηριστικά της ΕΣΑ – απώλεια ελέγχου των ακούσιων κινήσεων του σώματος, εμφάνιση «άλλης όρασης», η οποία λειτουργεί ακόμα και στην περίπτωση, αν τα μάτια σου είναι κλειστά.

Πολύ συχνά, ειδικά στα αρχικά στάδια, την απομάκρυνση από το σώμα συνοδεύει η αίσθηση πάρα πολύ δυνατής, ενίοτε και ισχυρότατης παραλυτικής ανησυχίας – εμφανιζόμενης όπως αυτόματα και ανεξέλεγκτα, έτσι και λόγο των σκέψεων για την «απώλεια του σώματος» και σχετικά με την απουσία του έλεγχου των ακούσιων κινήσεων.

Υπό την απουσία του έλεγχου πάνω στις ακούσιες κινήσεις εννοώ μια τέτοια κατάσταση, όταν είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί η επιθυμία «θέλω να κουνήσω το χέρι μου», ή «θέλω να κουνήσω το κεφάλι μου» – αδύνατον να κάνεις την παραμικρή κίνηση με το φυσικό σου σώμα, δεν υπάρχουν αντίστοιχες αισθήσεις, αντί αυτών έχεις την αίσθηση πλήρης αναισθησίας (δυσάρεστης καμία φορά) + το σώμα αντιλαμβάνεται από την «άλλη όραση» ως απολύτως ακίνητο. Μόνο με την ακραία προσπάθεια είναι δυνατόν να ανακτήσεις τον έλεγχο του σώματος, ταυτόχρονα, όμως, η ΕΣΑ σταματάει.

Την ώρα των ΕΣΑ συχνά εμφανίζονται αντιλήψεις κάποιων άλλων οντοτήτων, με και χωρίς  σχήμα και μορφή (σε αυτή την περίπτωση εμφανίζεται η βεβαιότητα-10 για το ότι σε αυτόν τον χωροχρόνο υπάρχει κάποιο νοήμον πλάσμα, όμως, δεν υπάρχει μια οπτική του αντίληψη), οι οποίες μοιάζουν ή δεν μοιάζουν με τους συνηθισμένους ανθρώπους.

Η ΕΣΑ εμφανίζεται την ώρα της απόλυτης χαλάρωσης του σώματος – κατά κανόνα, κατά την αποκοίμιση, όμως, προτού αρχίσει ο κανονικός ύπνος. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει βεβαιότητα για δέκα, ότι «δεν κοιμάμαι».

 6) Υπάρχει αναμφισβήτητα η εμπειρία των συνειδητοποιημένων οραμάτων (ΣΟ).

Το συνειδητοποιημένο όραμα πάντοτε ξεκινάει από το πιο συνηθισμένο όνειρο. Κάποια στιγμή ξαφνικά εμφανίζεται αμφιβολία για το ότι τώρα είμαι ξύπνιος - σε αυτό μπορεί να προηγείται η παρατήρηση των απολύτως απίθανων στον κόσμο της πραγματικότητας γεγονότων, και έπειτα έρχεται η κατάπληξη – μήπως αυτό είναι ένα όνειρο? Ωστόσο, ακόμα και αφού έχει ολοκληρωθεί όλη η σειρά των γεγονότων, το συνειδητοποιημένο όραμα ίσως δεν θα εμφανιστεί, δηλαδή, θα πεις στον εαυτό σου στον ύπνο «όχι, σίγουρα δεν είναι ένα όνειρο,» και θα συνεχίσεις να κοιμάσαι.

Στα συνειδητοποιημένα οράματα είναι δυνατή η αίσθηση των φωτισμένων αντιλήψεων εξαιρετικά υψηλής, ακόμα και εκστατικής εντατικότητας, παρά το ότι αυτές δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα, ή συμβαίνουν πάρα πολύ σπάνια.

Υπάρχουν  συνειδητοποιημένα οράματα διαφορετικών επιπέδων «συνειδητοποίησης», δηλαδή, βρισκόμενος σε ΣΟ μπορώ να εκτιμήσω το επίπεδο καθαριότητας της συνείδησης μου – από πάρα πολύ θολή έως και απόλυτα ξεκάθαρη. Όσο πιο θόλο είναι το συνειδητοποιημένο όραμα, τόσο πιο γρήγορα σταματάει και μεταβάλλεται στο συνηθισμένο όνειρο, τόσο λιγότερη είναι η πιθανότητα της αίσθησης των φωτισμένων αντιλήψεων μέσα σε αυτό.

Στα συνειδητοποιημένα οράματα υπάρχουν πλήρεις σωματικές αισθήσεις! Και συνήθως πολύ πιο έντονες, απ` ότι στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν να βιώσεις απίστευτα δυνατές ερωτικές και σεξουαλικές εντυπώσεις.

Μπορείς να αφήσεις την πλοκή του ΣΟ να εξελιχθεί ανεξάρτητα, μα είναι δυνατόν και να το κατευθύνεις. Όσο πιο ξεκάθαρο είναι το συνειδητοποιημένο όραμα, τόσο πιο εύκολα γίνεται ο χειρισμός του. Η ανακατεύθυνση του ΣΟ πετυχαίνεται με απλή επιθυμία. Οποιαδήποτε, ακόμα και η πιο ασυνήθιστη πλοκή μπορεί να δημιουργηθεί βάση επιθυμίας. Για παράδειγμα, ένα κοριτσάκι μπορεί να θέλει να έχει ένα πέος, και θα το έχει.

Αν το κορίτσι με κάποιο τρόπο «δημιουργεί ένα πέος για τον εαυτό του» και μέσα στο συνειδητοποιημένο όραμα κάνει σεξ, έπειτα – όταν θα ξυπνήσει και θα περιγράψει με παραμικρές  λεπτομέρειες τις αισθήσεις μέσα στο πέος της, θα ανακαλύψουμε, ότι η περιγραφές αυτές ταιριάζουν με μεγάλη ακρίβεια, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια με την περιγραφή, την οποία θα έδινε ένα αγόρι.

Λόγο ευκολίας του ελέγχου πάνω στην πλοκή του ΣΟ, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για την πραγματοποίηση τέτοιων επιθυμιών, που λόγο της ιδιαιτερότητας τους δεν μπορούν να εκτελεστούν στην πραγματικότητα.

Όσο πιο ξεκάθαρο είναι το συνειδητοποιημένο όραμα, όσο μεγαλύτερο είναι το μερίδιο των φωτισμένων αντιλήψεων μέσα σε αυτό, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να συναντήσουμε σε αυτό κάποιο «φωτισμένο» πλάσμα (δηλαδή, κάποιον ειλικρινή, με δυνατές ΦΑ, που έχει βαθιά σαφήνεια και τα λοιπά) Η αποκτημένη σαν αποτέλεσμα αυτής της «συνάντησης» πείρα στις περισσότερες περιπτώσεις θα είναι παρά πολύ σημαντική – ή λόγο αίσθησης των ασυνήθιστων ΦΑ, ή λόγο παρουσίας της σαφήνειας, και τα λοιπά.»

 

- Τελείωσε!, - ξαφνικά είπε δυνατά αυτός, που καθόταν με το πρόσωπο του προς τη φωτιά. Η σκληρές ρυτίδες πάνω στο πρόσωπο του φανέρωναν την εξαιρετικά ανεπτυγμένη βούληση και αυταρχικότητα, που τείνει προς βία. - Τελείωσαν όλα, δεν υπάρχει χώρος για αμφιβολίες. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια.

- Ε, όχι και τίποτα, Μαϊρίνκ, όχι ακριβώς..., - με μια ύπουλη φωνή απάντησε ο άνθρωπος με ψηλό μέτωπο και φλογισμένο βλέμμα, που καθόταν στα δεξιά.

Ένα απότομο χτύπημα πάνω στο τραπέζι διέκοψε την φράση του.

- Τραξ, φτάνει! – ο Μαϊρίνκ έκανε μια κίνηση, λες και ετοιμαζόταν να σηκωθεί, και η κοπέλα γρήγορα έκανε στην άκρη, για να μην γδάρει το πέος του με τα δόντια, όμως, εκείνος έμεινε στη θέση του, κοιτάζοντας σκοτεινά στο τραπέζι μπροστά, σταυρώνοντας και λύνοντας τα δάχτυλα, έτσι η κοπέλα συνέχισε τα χάδια της. - Τελείωσαν όλα, είπα. Ας δεχτούμε αυτό, που μας περιμένει, σαν άντρες, και όχι σαν κυριούλες, που σέρνονται κάτω από το τραπέζι και ελπίζουν στο έλεος. Τα μηνύματα λένε την αλήθεια – σε όλη την χώρα υπό την καθοδήγηση των μοναχών του Τάγματος οι όχλοι διαλύουν τα σχολεία και πανεπιστήμια. Οποίος δεν προλάβαινε να κρυφτεί – ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου ή εκτελείται επί τόπου.

Κάποια σκιά γλίστρησε και εξαφανίστηκε, ενώ στα χέρια του Μαϊρίνκ βρέθηκε ένα κομμάτι χαρτί. Το ξεδίπλωσε ανυπόμονα, σχεδόν νευρικά, πέρασε τα γραμμένα με το βλέμμα του και το πέταξε με ενόχληση στην άκρη.

- Ηλίθιοι. Λες και είναι τόσο δύσκολο να υποθέσουν, ότι δεν θα βασιζόμουν μόνο στους παρατηρητές στο χωριό... Οι άλλοι είναι ήδη κοντά. Ο λόχος αναγνώρισης κατέστρεψε το χωριό, και σε μισή ώρα θα είναι εδώ, μετά θα φτάσουν και οι υπόλοιποι, και όλα θα τελειώσουν μ` αυτό.

- Δεν θα τελειώσουν. – Ο άνθρωπος, που καθόταν πλάτη στη φωτιά, επίσης είχε μια φωνή, γεμάτη αυτοπεποίθηση και αυταρχικότητα, όμως, δεν υπήρχε ίχνος επιθετικότητας σε αυτήν. – Όπως και να έχει, η πλήρη καταστροφή είναι αδύνατη. Οι άνθρωποι θα διατηρήσουν την γνώση – αυτή θα μείνει με τη μορφή των αποκομμάτων από ιδέες, σε κομμάτια χαρτιού, μέσα στους μύθους, μεταδιδόμενους από στόμα σε στόμα. Έχουμε κάνει υπερβολικά πολλά, είναι αδύνατον να καταστραφούν τα πάντα με μια πράξη βανδαλισμού. Ακόμα και εκείνοι, που αυτή τη στιγμή καινέ τα πανεπιστήμια, χωρίς να το ξέρουν, κουβαλούν μέσα τους τον σπόρο του μέλλοντος – οι θεωρίες τους ήδη κλονίστηκαν – αν και όχι πολύ φανερά, όμως, πολύ σημαντικά. Οι καθημερινές συνήθειες τους άλλαξαν ήδη λίγο. Εκτός από αυτό – έμεινες εσύ και οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι – ο ομιλητής έδειξε με το χέρι του τον Μαϊρίνκ και τους ανθρώπους, που κάθονταν δεξιά και αριστερά του.

- Α…, - με ενόχληση πέταξε εκείνος, σπρώχνοντας νευρικά την κοπέλα, που ρούφαγε το πέος του, - φτάνει, φτάνει πια! Όταν οι ομάδες του Στέντωρ με εκείνο το καθίκι επικεφαλής θα έρθουν εδώ, και θα σε βρουν, - έγνεψε αυτός προς τον άντρα, που καθόταν με τη πλάτη στη φωτιά, - τα πάντα θα τελειώσουν για εμάς. Θα μας κατηγορήσουν για προδοσία των λαϊκών συμφερόντων και βεβήλωση της μνήμης των θεών, κατά συρροή ασέλγεια εις βάρος της επόμενης γενιάς και άλλα θανάσιμα αμαρτήματα, και μετά θα μας σταυρώσουν προς ενθουσιασμό των ηλίθιων, που διψάνε για σεξ και θέαμα, έτσι το σκότος και η ηλιθιότητα θα επικρατήσει στην Πανδώρα για τους αιώνες των αιώνων.

- Έλα, - παρατήρησε μαλακά ο αντίπαλός του, - ας πούμε, εμένα δεν θα με βρουν, ούτε και εκείνον, - και έδειξε τον άνθρωπο, που καθόταν στα δεξιά του.

- Μα θα σας βρουν! – ο Μαϊρίνκ ήταν και πάλι έτοιμος να βγει εκτός εαυτού. - Αυτά τα καθίκια είναι ικανά να βρουν μέχρι το τελευταίο ποντίκι, σου λέω - είναι παντού, είμαστε περικυκλωμένοι, και αυτό είναι το τέλος.

- Άρχοντα μου, - με ευλάβεια ξεστόμισε ο άνθρωπος, που καθόταν αριστερά από τον Μαϊρίνκ, - επιτρέψτε μου να σας λέω έτσι, αν και μιλάμε σε μια τεχνίτη γλώσσα, την οποία αυτός ο αξιότιμος κύριος μας έφερε από τα άλλα σύμπαντα, για να μην μας καταλαβαίνουν οι άλλοι υπήκοοι.... θα επιτρέψω στον εαυτό μου την παρατήρηση, ότι αν αυτός ο κύριος λέει, πως δεν θα τον βρουν εδώ, έτσι και θα γίνει. Ζητώ να συγχωρήσετε την αυθάδεια μου, όμως μην ξεχνάτε, ότι και η δική μου ζωή παίζεται εδώ. Αν τον βρούνε, θα σκοτώσουν όλους, και Εσείς, άρχοντα μου, γνωρίζετε, ότι δεν είμαι από αυτούς, που ξεχωρίζουν με την γενναιότητα τους, όταν βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο…

- Αυτό να λέγεται... δεν ξέρω τι, αλλά δεν φημίζεσαι για την γενναιότητα του, Κβιξ! Είναι άγνωστο ακόμα – αν ξεχωρίζεις με την αφοσίωση σου! – Το οργισμένο βλέμμα του Μαϊρίνκ θα μπορούσε και να κάψει κάποιον.

-… εεεεε… σας σέβομαι και σας λατρεύω υπερβολικά, άρχοντα μου, για να επιτρέψω στον εαυτό μου να προσβληθεί από τα δικά Σας λόγια, ειπωμένα σε μια κατάσταση θλίψης, και θα επιτρέψω για άλλη μια φορά να στρέψω την προσοχή Σας – όπως και εσείς, και εγώ απειλούμαι τώρα με φρικτό θάνατο στα βασανιστήρια, και εγώ – κοιτάξτε με – είμαι εντελώς ψύχραιμος. Εντάξει, όχι εντελώς… και αυτό, επειδή ξέρω σίγουρα, Άρχοντα – αυτός ο αξιότιμος κύριος είναι ικανός να εξαφανίζεται χωρίς ίχνος, δεν σας έχει επιδείξει αυτή την μαγική του δεξιότητα ακόμα, μάλλον, λόγο σεβασμού για τα αισθήματα Σας, διότι εγώ, όταν είχα την τιμή να το παρατηρήσω, λιποθύμησα και κατουρήθηκα με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Πιο σωστά – στην αρχή κατουρήθηκα, και μετά έχασα τις αισθήσεις μου.

- Ένας διάολος ξέρει…, - μουρμούρισε ο Μαϊρίνκ, - εντάξει, θα δούμε... όμως... αν δεν θα σε βρουν εδώ... ο, - το πρόσωπο του Μαϊρίνκ απέκτησε μοχθηρή έκφραση, - όλοι θα γίνουν μάρτυρες σε αυτό – οι άνθρωποι από τις ομάδες, από την ίδια μου φρουρά, από την εξωτερική φρουρά, οι αρχηγοί τους, ακόμα και πιο απλοί στρατιώτες – όλοι! Όλοι θα δούνε, ότι δεν συναναστρέφομαι με τους καταπατητές των Ιέρων εντολών του παρελθόντος και εγκληματίες κατά του κράτους, όπως με κατηγορούν. Τότε... θα κατηγορήσω εγώ αυτά τα γουρούνια για προδοσία της πατρίδας, εφόσον αυτοί προσέβαλαν τον Άρχοντα τους με τη σιχαμερή καχυποψία! Τότε οι δικοί τους κώλοι θα τσιρίξουν στο Μεγάλο Τηγάνι του Ανώτατου Ιερού! Εντάξει, ο Στέντωρ σίγουρα θα ξεφύγει, αυτή η πονηρή μαϊμού θα βρει ένα βουνό από δικαιολογίες, όμως, θα αναγκαστεί να βρει τον φταίχτη, - κάποιος θα πρέπει να φανεί υπεύθυνος για μια τέτοια ιεροσυλία, για μια τόσο απαίσια προσβολή κατά του Άρχοντα, ο οποίος δεν κοιμάται ολόκληρα μερόνυχτα, δεν κλείνει μάτι, καίγεται για τη σωτήρια της πατρίδας από τα αίσχη των ιερόσυλων, που τρώνε δημόσια και κάνουν διάφορα άλλα σιχαμερά... θα αναγκαστεί να μετατρέψει σε αποδιοπομπαίους σίνσες τους πιο κοντινούς του βοηθούς – εκείνους, που τάχα τον παραπλάνησαν με τις φιδίσιες γλώσσες τους και άθλια μαγεία.

- Θα βρει κάποιον πιο ασήμαντο…

- Όχι, δεν θα του περάσει! – γάβγισε θριαμβευτικά ο Μαϊρίνκ. - Τι θα γίνει – αυτόν, τον σοφό και πολυμήχανο Στέντωρ, τον επικεφαλής του Τάγματος, τον φύλακα των Πέντε Σφραγίδων, τον κληρονόμο του Αγιακόμα, που έχει ολόκληρο το Συμβούλιο των Σοφότατων του χεριού του, και τα λοιπά και τα λοιπά, και κάποιος μικρός υπαλληλάκος ξεγέλασε αυτόν και το σκατένιο Συμβούλιο του; Κάποιο λαβράκι? Όχι... μια τέτοια ντροπή δεν θα του συγχωρεθεί. Και για αυτό η προδοσία πρέπει να προέλθει από κάποιον με  πάρα, πάρα πολύ υψηλή θέση – όχι μικρότερη από ένα μέλος του Συμβουλίου των Σοφότατων. Βεβαίως, εκείνος θα προσπαθήσει να περιορίσει τις ζημίες, θα μου δώσει κάνα-δυο «συνωμότες»… μα εγώ δεν θα του δώσω μια τέτοια ευκαιρία – θα φροντίσω να ξεσκεπαστεί  πλήρως η  «συνωμοσία» κατά του Στέντωρ, την οποία δήθεν σκαρφίστηκαν τα πιο κοντινά του τσιράκια! Θα τον γδύσω απλώς! Ας τα βγάλει πέρα – μόνος του, χωρίς το πιστό του Συμβούλιο! Μόνος του με τίποτα δεν θα καταφέρει να τρομάξει κανέναν. Και τότε... τότε, τουλάχιστον θα σώσουμε εκείνους, που θα επιβιώσουν μετά από αυτή την καταστροφή, αφού ο όχλος είναι χαζός – γρήγορα εξαγριώνεται, και γρήγορα σβήνει… περιμένετε!

Προφανώς ενθουσιασμένος, ο Μαϊρίνκ έκανε ένα σήμα με το χέρι και αμέσως δίπλα του με κάποιο καταπληκτικό τρόπο εμφανίστηκε μια σκιά – η ικανότητα τους να υλοποιούνται και να εξαφανίζονται μέσα από το σκοτάδι είχε ακονιστεί μέχρι τελειότητας.

- Όταν στο εξωτερικό πόστο της κατοικίας θα φτάσουν οι άνθρωποι του Στέντωρ, και αυτό θα γίνει ήδη σε περίπου πέντε λεπτά, ας βγει ο αρχηγός της φρουράς μου να τους πει, ότι εδώ γίνεται μια σημαντική σύσκεψη του Άρχοντα, του πρωθυπουργού και του κορυφαίου μάντη, και οι ΤΡΕΙΣ μας συζητάμε – πώς να καθαρίσουμε το κράτος από το δηλητήριο μιας απαίσιας σέκτας των διεστραμμένων, που προσπαθούν να διαφθείρουν τα μυαλά και τα κορμιά των πολιτών μας, και οποιαδήποτε προσπάθεια να εισβάλλουν εδώ, πόσο μάλλον – να κατηγορήσουν εμένα – ΕΜΕΝΑ - για την συναναστροφή με τον αρχηγό των αιρετικών, και για δημόσια κατανάλωση της τροφής... - θα θεωρηθεί προδοσία κατά του κράτους, και μια αναπόφευκτη, τρομερή εκτέλεση θα περιμένει τους προδότες.

Μάλλον, η σκιά έγνεψε, και ο Μαϊρίνκ συνέχισε.

- Φυσικά, υπό μια τέτοια απειλή κανένας δεν θα τολμήσει να παραβεί την απαγόρευση. Θα περιμένουν τον Στέντωρ, και όταν αυτός θα φτάσει – μετά από άλλα πέντε λεπτά, έτσι νομίζω – αυτό το καθίκι ποτέ δεν θα ρίσκαρε να βγει στο μέτωπο... εκείνος, βέβαια, θα απειλήσει την φρουρά μου. Να του πείτε, ότι είναι διπλή προδοσία – να απειλεί τη ζωή των τίμιων στρατιωτών, αφοσιωμένών στον Άρχοντα τους, όμως, αυτός θα το αγνοήσει και πάλι, και θα απαιτήσει να του επιτραπεί η είσοδος όπως και να έχει. Και όταν θα είναι έτοιμος να διατάξει την σφαγή της φρουράς – κάντε στην άκρη και υποταχτείτε στην βούληση του, όμως, θέλω να απαιτήσετε να περάσει και ο διοικητής της προσωπικής μου φρουράς, και οι επικεφαλείς των μονάδων – όλοι μαζί να παραβρεθούν στην αποκάλυψη του βρομερού αρουραίου-προδότη του λαού του – του Άρχοντα Μαϊρίνκ. Και να τους κάνετε νύξη, ότι αυτό είναι για το δικό τους συμφέρον, επειδή στην διαφορετική περίπτωση ο στρατός ίσως να υποψιαστεί απάτη, μα έτσι  θα υπακούσει χωρίς καμία αντίρρηση τους αρχηγούς του, που έγιναν αυτόπτες μάρτυρες όλων των γεγονότων. Ο Στέντωρ θα συμφωνήσει, επειδή ξέρει πολύ καλά, ότι αυτός, - ο Μαϊρίνκ έγνεψε προς τον άνθρωπο, που καθόταν απέναντι του, - είναι εδώ, και ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την κορυφή του βουνού.

Η σκιά χάθηκε, και μετά από ένα λεπτό σιωπής ο Μαϊρίνκ συνέχισε.

- Μπορούμε πραγματικά – ακόμα και ρίχνοντας εκτός αυτή τη λέρα, να επαναφέρουμε την πρακτική? Να υποστηρίξουμε αυτούς, που τώρα βρίσκονται υπό απειλή εξολόθρευσης; Θα μπορέσουμε να αρχίσουμε το κτίσιμο ξανά…

Ο άνθρωπος, που καθόταν με την πλάτη στη φωτιά, τον διέκοψε με μια κίνηση.

- Δεν ξέρω. Αυτό εξαρτάται από εσένα, από τους βοηθούς σου, από εκείνους, που επιβίωσαν και δεν τρομοκρατήθηκαν. Στην ιστορία του κόσμου, από τον οποίο εγώ ήρθα, συνέβαιναν οι πτώσεις και οι άνοδοι, και πάρα πολλές φορές ακριβώς το προσωπικό παράδειγμα του Άρχοντα έκανε τεράστια επιρροή στην μετέπειτα ιστορία του δικού του, και όχι μόνο δικού του λαού... τώρα δεν έχουμε καιρό να σου μιλάω για ιστορία – έφτασε η ώρα να την δημιουργήσουμε. Μην κάθεσαι πια ανάμεσα στις δυο καρέκλες – ρίχνοντας τη βάση κάτω από τον Στέντωρ, κάνε ένα αποφασιστικό βήμα, πάρτε έστω κάτι ελάχιστο από την Πρακτική, ας είναι και σε πιο αφηρημένη μορφή – όσο πιο γενικευμένη θα είναι, τόσο πιο εύκολα ο καθένας θα μπορέσει να την εφαρμόσει και στη δική του ζωή, σύμφωνα με το ειλικρίνεια του. Μην αγγίζεις τα πιο ευαίσθητα σημεία, τις πιο αρχαίες θεωρίες – συγκεντρώσου στην αφηρημένη ουσία της Πρακτικής, δικαιολογώντας το με την ανάγκη να προλαμβάνεις μελλοντικά το χάος και τις συγκρούσεις. Οι λαοί της Πανδώρας είχαν πολεμήσει αρκετά, τώρα είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να υποστηρίξεις τις δημιουργικές τους επιθυμίες. Και αυτός, που ακόμα θα επιζητά τη βία…

- Θα το φροντίσω..., - υποσχέθηκε άγρια ο Μαϊρίνκ. - θα τους κανονίσω εγώ.

- Συγκεκριμένα τι προτείνεις να αφήσουμε από την Πρακτική; - ρώτησε ο αυλικός μάντης.

- Τα πιο βασικά. Ας μείνει ο, τι είναι πιο σημαντικό, αν δεν μπορούμε να κρατήσουμε περισσότερα: οι τέσσερις ευγενείς αλήθειες. Τις ξέρετε, αλλά θέλω να τις επαναλάβω για άλλη μια φορά, προτού φύγω. Πρώτη: η ζωή του ανθρώπου επί το πλείστον είναι δυστυχισμένη, επειδή είναι γεμάτη με ηλιθιότητα και αρνητικά συναισθήματα. Δεύτερον: υπάρχει ευτυχία, την οποία οι άνθρωποι νιώθουν, όταν βιώνουν τις φωτισμένες αντιλήψεις. Τρίτη; υπάρχει δρόμος προς πιο συχνή και δυνατή αίσθηση των φωτισμένων αντιλήψεων. Τετάρτη; ο δρόμος αυτός έχει οκτώ στάδια, και αποτελείται από 1) την παύση της αίσθησης των αρνητικών συναισθημάτων, δηλαδή, την ενθύμηση του  εαυτού σου στην κατάσταση, όταν αυτά δεν υπάρχουν, 2) δημιουργία των φωτισμένων αντιλήψεων, δηλαδή, ενθύμηση του εαυτού σου στην κατάσταση, όταν αυτές υπάρχουν, 3) παύση της υποστήριξης ηλιθιότητας, δηλαδή,  άμεση παύση της διατύπωσης των αβάσιμων συλλογισμών, παύση της χρίσης των λέξεων με άγνωστη σημασία, 4) δημιουργία  λογικής σαφήνειας, δηλαδή, πραγματοποίηση των συλλογισμών σύμφωνα με τους κανόνες της λογικής, βασιζόμενος στις παρατηρήσεις και με χρίση των όρων, στους οποίους έχει δοθεί μια συγκεκριμένη σημασία, 5) παύση της καταπίεσης εκείνων των επιθυμιών, οι οποίες δεν αντιτίθενται στον Κώδικα των ποινικών, και αστικών Νομών, 6) αναζήτηση και πραγματοποίηση των χαρούμενων επιθυμιών, δηλαδή αυτών, που συνοδεύονται από χαρούμενη προσμονή, 7) παύση της δημιουργίας των δυσάρεστων αισθήσεων (όταν στο σχόλιο αναγκάζουν τα παιδιά να κάθονται ώρες στο θρανίο, όταν φασκιώνουν τα βρέφη και τα λοιπά), 8) δημιουργία των ευχάριστων αισθήσεων.

- Εντάξει, - μούγκρισε ο Μαϊρίνκ.

- Ακόμα και με αυτή τη σύντομη μορφή, και πάλι παραείναι ογκώδες. Στη βάση, στο κατώτερο επίπεδο, ας βρίσκεται το πιο απλό. Κάνε την ίδια τη φράση - «οι τέσσερις ευγενείς αλήθειες» - το θεμέλιο της Πρακτικής και ηθικό στήριγμα του Κράτους. Εκείνοι, που δεν έχουν καμία επιθυμία η δυνατότητα να μελετήσουν τον Δρόμο, οποίοι δεν έχουν μυαλό και άλλες ικανότητες – ας επαναλαμβάνουν απλώς λόγο αφοσίωσης ότι οι τέσσερις ευγενείς αλήθειες – είναι το πιο σημαντικό. Οι λίγο πιο έξυπνοι μπορούν να μάθουν, ότι οι τέσσερις ευγενείς αλήθειες είναι : 1) υπάρχει η δυστυχία, 2) υπάρχει η παύση της δυστυχίας, και υπάρχει η ευτυχία, 3) υπάρχει  δρόμος προς την παύση της δυστυχίας, προς ευτυχία, 4) ο δρόμος αυτός έχει οκτώ στάδια. Και οι πιο ικανοί ας λάβουν την πιο αναδιπλωμένη γνώση για αυτό, που εκείνοι θέλουν να μάθουν καλά. Κάθε σχολείο, κάθε πανεπιστήμιο, εκτός από το ότι θα υποστηρίζει την Πρακτική γενικώς, και αναπτύσσει διάφορες επιστήμες, ας έχει και μια δική του ειδικότητα από την Πρακτική. Και μην ακουμπάς τους επίπονους καλούς, μην αναγκάζεις τους ανθρώπους να τρώνε δημόσια και να κάνουν άλλα πράγματα, τα οποία αυτοί θεωρούν απαράδεκτα. Απλώς κάνε ο, τι περνάει από το χέρι σου για την ανάπτυξη της Πρακτικής, και ο καθένας θα την εφαρμόσει μόνος του στην δική του ζωή. Τι να λέμε πια, κάνε κάτι Μαϊρίνκ, μην κάθεσαι, κάνε κάτι!

Ο Μαϊρίνκ πετάχτηκε, σφίγγοντας τις γροθιές του, προσπαθώντας να πει κάτι, όμως, δεν έβρισκε  λέξεις.

- Και εγώ θέλω να πάρω μέρος σε αυτό! – είπε ο πέμπτος άντρας, βγάζοντας και πάλι τα χαρτιά του.

- Όχι, Βάϊγιου, αυτό είναι αδύνατον. Θα σε σκοτώσουν. Πρέπει να φύγεις μαζί μου, θα έχεις...

- Θέλω να πολεμήσω εδώ! Μαζί με τον δικό μου λαό! Δεν θέλω να τρέξω, σαν δειλός!

- Θα έχεις την ευκαιρία να πολεμήσεις, γιατί να ρισκάρεις το κεφάλι σου; Είναι αυτό αποτελεσματικό; Κανένας εδώ δεν χρειάζεται τον ηρωικό θάνατο, ενώ η ηρωική ζωή – χρειάζεται. Αφού σου λέω, ότι θα σε σκοτώσουν εδώ... μα και δεν μπορείς να μείνεις – όταν οι άνθρωποι του Στέντωρ θα μπουν μέσα, ούτε εγώ, ούτε εσύ δεν πρέπει να είμαστε εδώ, αλλιώς θα υπογράψουμε την καταδίκη του Μαϊρίνκ, και οι μελλοντικοί  αιώνες του σκότους και των διώξεων…- ξαφνικά εκείνος σήκωσε απότομα το κεφάλι του:

- Κοίταξε – τι είναι εκεί?!

Έδειξε με το χέρι του κάποια μακρινή γωνία, προσποιούμενος τον κατάπληκτο, και όταν όλοι γύρισαν να κοιτάξουν, έκανε μια γρήγορη κίνηση.

- Τι, πώς... α, διάολε!

Η έκπληξη του Μαϊρίνκ δεν είχε όρια – ο Βάϊγιου είχε εξαφανιστεί.

- Πώς, να πάρει ο διάολος…

Ξαφνικά η πόρτα του δωματίου άνοιξε, και μέσα μπήκε ένας άνθρωπος, ντυμένος στα μαύρα.

- Άρχοντα, μόλις τώρα έμαθα – έπιασαν τη Μάγια! Την έφεραν μαζί τους και θέλουν να σας σκοτώσουν όλους μαζί! Το αναγνωριστικό την κουβαλάει μέσα σε ένα σιδερένιο κλουβί, και αυτοί οι κίτρινοι  πίθηκοι του Στέντωρ ουρλιάζουν, ότι θα βάλουν στο ίδιο κλουβί και θα  σύρουν στο Τηγάνι όλους αυτούς τους άθλιους εγκληματίες, όσο ψηλά και να κάθονται αυτοί, …

Ο Μαϊρίνκ έπιασε το κεφάλι του με τα χέρια.

- Διάολε... εντάξει... εντάξει… ας είναι... δηλαδή – όσο ψηλά και να κάθονται... πάρα πολύ ωραία... εκεί και θα ΚΑΘΙΣΟΥΝ αυτοί, που είναι πολύ ψηλά! Ξέρουν, ότι το μάθαμε?

- Όχι, κύριε, την φέρνουν με πλήρη μυστικότητα, εγώ αγόρασα αυτό το μυστικό... και έχουν αδύναμη φρουρά, για να μην τραβήξουν προσοχή....

- Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! – κοιτάζοντας στα μάτια τον άνθρωπο με τα μαύρα, είπε ο Μαϊρίνκ. - Θα στο ξεπληρώσω. Σου δίνω τον λόγο μου.

- Αυτή είναι η δουλειά μου, Άρχοντα – να αγοράζω τα μυστικά για Εσάς, και να φυλάω τα δικά Σας, - χαμηλώνοντας σεμνά τα μάτια, απάντησε εκείνος.

- Να την αποσπάσουν. – ο Μαϊρίνκ ήταν σύντομος.. – Με κάθε κόστος. Εκείνοι δεν το περιμένουν, θα επιτεθούμε και θα τη πάρουμε πίσω προτού φτάσουν εδώ. Με κάθε κόστος, με κατάλαβες?

Ο άνθρωπος υποκλίθηκε και βγήκε γρήγορα από το δωμάτιο.

Ο Μαϊρίνκ, σιωπηλός, βημάτιζε από τη μια γωνία στην άλλη, πέρασε ένα λεπτό, και μετά άλλο ένα.

- Τι γίνεται με αυτούς τους…, - πέταξε εκείνος ανυπόμονα. – À? – ρώτησε κάποιον μέσα στο σκοτάδι.

- Δεν υπάρχουν πληροφορίες, Άρχοντα, - ακούστηκε από εκεί.

- Διάολε, διάολε... - ο Μαϊρίνκ σταμάτησε και χτύπησε το μέτωπο του με την παλάμη ξαφνικά. - Μα τι περιμένω?

Μια κίνηση του χεριού, και η σκιά ήταν ήδη στα πόδια του.

- Ανάμεσα σε αυτές, που  ρουφούσαν υπήρξε μια κοντά στα τριάντα, έτσι?

- Ναι, Άρχοντα. Ο αξιότιμος Κβιξ την τελευταία εβδομάδα προτιμά τις ώριμες.

- Τώρα εδώ θα κουβαλήσουν τη Μάγια. Ελπίζω... Πρέπει να την ανταλλάξουμε. Πάρε εκείνη την κοπέλα, σκότωσε την γρήγορα και ανώδυνα, και μετά, όταν πεθάνει, τρύπησε το κορμί της σε διάφορα σημεία με δόρυ, λέρωσε την με αίμα και λάσπη, πέτα την στο πάτωμα. Θα πούμε, ότι οι βλάκες-στρατιώτες μας αποφάσισαν, πως μέσα στο κλουβί είναι κάποια σημαντική προσωπικότητα, που απειλεί τον Άρχοντα, την έκλεψαν και τη σκότωσαν, όταν προσπάθησε να αποδράσει. Κανένας, εκτός από τον Στέντωρ και τους κοπρίτες του δεν ξέρει – ποιος πραγματικά είναι μέσα στο κλουβί, και αυτοί σε λίγο δεν θα είναι επικίνδυνοι. Κανένας δεν θα είναι μέσα στην ταραχή... Γρήγορα!

Σηκώνοντας το βλέμμα στον άνθρωπο, που καθόταν απέναντι του, και το πρόσωπο του οποίου παρέμενε ακόμα κριμένο στη σκιά, ο Μαϊρίνκ είπε πολύ σιγά: «Θα τη σώσεις, σωστά? Σώσε την – ξέρεις, ΤΙ σημαίνει για μένα η ζωή της. Και εσύ την χρειάζεσαι». Εκείνος έγνεψε. Το πτώμα της κοπέλας έπεσε στο πάτωμα, το μαύρο αίμα κυλούσε σαν υδράργυρος κάτω από το τραπέζι.

- Άλλος ένας θάνατος, - μουρμούρισε ο Μαϊρίνκ. Γεννηθήκαμε, για να σκοτώνουμε ατελείωτα. Κανένας δεν είναι ασφαλής – ούτε παιδί, ούτε γέρος, ούτε κοπέλα.

Σκύβοντας, εκείνος έφτιαξε τη μάσκα πάνω στο πρόσωπο της. Ελαφρά, σαν να φοβόταν να την ενοχλήσει, άγγιξε με τα δάχτυλα τα φρύδια της.

- Αυτές τις κίτρινες μαϊμούδες θα τις σκοτώσω όλες μια-μια! Όλες. Αυτή η λερά δεν μπορεί να γιατρευτεί. Γενικά, υπάρχουν και τα καλά στο ότι ο Στέντωρ μάζεψε όλα αυτά τα σκουπίδια δίπλα του – αλλιώς θα παρέμειναν σκορπισμένα και θα μας έβλαπταν στα κρυφά.

Ξαφνικά η μακρινή φασαρία έγινε πολύ δυνατή, το τρίξιμο του μέταλλου κάλυπτε τις κραυγές και τα βογκητά, μερικοί άνθρωποι μπήκαν στην πόρτα, από την κίνηση του αέρα η φλόγα κουνήθηκε, και φανέρωσε, ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι γεμάτοι με λάσπη και αίμα, και ανάμεσα τους βρισκόταν η λεπτή σιλουέτα της κοπέλας.

- Την πήραμε! Μα οι άλλοι είναι ήδη εδώ, η φρουρά τους άφησε να μπουν.

Ο Μαϊρίνκ παραλίγο να πεταχτεί ως το ταβάνι.

- Έξω από` δω! Όλοι!!

Και όταν όλοι έφυγαν, εκείνος, γυρίζοντας στον άνθρωπο, που συνέχιζε να κάθεται ήρεμα δίπλα στον τζάκι, είπε:

- Όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, Μπόντχι. Εγώ θα βγω έξω τώρα, και όταν εκείνοι θα εισβάλουν, για να βρουν εσένα και αυτήν, και να με κατηγορήσουν και να με σκοτώσουν αργότερα, εδώ δεν θα υπάρχεις ούτε εσύ, ούτε αυτή. Θα σηκώσουν κάθε πέτρα σε αυτό το βουνό, αφού ξέρουν ΣΙΓΟΥΡΑ, ότι είσαστε εδώ. Μα θα βρουν μόνο την ατίμωση και τον θάνατο. Και τότε η ιστορία θα συνεχιστεί. Πότε θα επιστρέψεις εδώ? Μετά από εκατό χρόνια; από χίλια; δέκα χιλιάδες? Το σώμα μου θα γίνει στάχτη, και σε χιλιάδες χρόνια το χάος σε αυτόν τον πλανήτη θα επικρατήσει αρκετές φορές ακόμα, όμως, οι άνθρωποι θα θυμούνται, θα γράψουν μύθους για τον μέγα βασιλιά Μαϊρίνκ, ο οποίος στα αρχαία χρόνια έφερε στους ανθρώπους τη φώτιση, την Πρακτική, ευημερία, που έδωσε το παράδειγμα στους άλλους – αυτός, που οδήγησε την φυλή μας στην ευτυχισμένη, να πάρει ο διάολος, ζωή.

 

 

 

 

 

<< Back

Forward >>