Ť Μάγια ť

Τόμος 2: Ť Προέλευση των ειδών ť

Κεφάλαιο 31

Γυρίζοντας από την τουαλέτα, ότι Τραϊλάνγκ διαπίστωσε – πράγματι,  ουδείς αναντικατάστατος. Στο κέντρο της προσοχής όλων βρισκόταν μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα πέντε, με σταρένια,  λεία, σαν μετάξι επιδερμίδα, με γυμνασμένο, μυώδη σώμα, και ταυτόχρονα πάρα πολύ κομψή. Δεν ήταν δύσκολο να την παρατηρήσει με κάθε λεπτομέρεια, διότι η γυναίκα καθόταν εντελώς γυμνή. Ωστόσο, για να δει το πρόσωπο της, θα έπρεπε να στριμωχτεί πιο κοντά, αν και κρίνοντας απ` όλα, ο Τραϊλάνγκ  ήδη είχε την ευκαιρία υπό άλλες συνθήκες να δει ο, τι τον ενδιέφερε, γι` αυτό εκείνος απλώς χαμογέλασε, κούνησε το κεφάλι του από τη μια μεριά στην άλλη, όταν οι άνθρωποι γύρω του έκαναν στην άκρη, και μετά κάθισε κατευθείαν σε μια ελεύθερη θέση. Αμέσως γύρω του δημιουργήθηκε μια δύνη από ανθρώπους, που ήθελαν να δούνε από κοντά τέτοιο θαύμα – έναν από τα πρώτα δρακάκια.

- Αυτή είναι η Ούρμιλα, - είπε ο Τραϊλάνγκ, τονίζοντας ιδιαίτερα το Ťουť, και έγνεψε προς τη μεριά της γυναίκας, η οποία εκείνη τη στιγμή μίλαγε με πέντε η έξι ανθρώπους ταυτόχρονα. – Το δρακάκι από τη δεύτερη γενιά. Ας συνεχίσει.

- Στην αρχή θέλω να προσδιορίσω –άρχισε εκείνη χωρίς χρονοτριβές, - τα αναμφισβήτητα για εσάς γεγονότα, και να τα ξεχωρίσω από τις εικασίες, και αυτές, με τη σειρά τους, από τις υποθέσεις. Η διαφορά των εικασιών από τις υποθέσεις βρίσκεται στο ότι οι εικασίες είναι κάποιοι συλλογισμοί, προερχόμενοι από τις γενικές αντιλήψεις περί της αρμονικότητας του κόσμου, προβλέψεις, προαισθήσεις, ενώ οι υποθέσεις – είναι δηλώσεις, βασισμένες σε λίγο-πολύ πειστικά επιχειρήματα.

Η Τόρα πρόσεξε, πως η όψη μιας γυμνής γυναίκας, που δίνει διάλεξη με απόλυτη σοβαρότητα, της φαίνεται αρκετά ασυνήθιστη, ακόμα και αστεία. Η ίδια μαλακία – η ίδια υποκρισία μας, σώνει και καλά -  το σεξ είναι πολύ ωραίο πράγμα, το γυμνό σώμα δεν είναι ντροπή, όμως,  καλύτερα να διδάσκω ντυμένος …. Κρατήσου, Κρέμερ, θα σε στριμώξω σε μια γωνιά, σκέφτηκε η Τόρα με ευχαρίστηση, θα στείλω τον Βάϊγιου να σου μιλήσει, να τι θα κάνω …

- Στα γεγονότα θα γράψουμε το εξής: στον ρελατιβιστικό κόσμο ο χρόνος επιβραδύνεται (από τη δική μας άποψη). Οι ΦΑ οδηγούν στην επιβράδυνση της διαδικασίας γήρανσης. Ο χρόνος επιβραδύνεται τόσο περισσότερο, όσο η ταχύτητα πλησιάζει στην ταχύτητα του φωτός. Η γήρανση μειώνεται τόσο πιο δυνατά, όσο περισσότερο πλησιάζει η εντατικότητα των ΦΑ στις ακραίες εκστατικές αξίες. Θέλω να τονίσω, ότι η γήρανση μειώνεται όχι μόνο από την οπτική γωνία του ανθρώπου,  που αισθάνεται τις ΦΑ, αλλά και από την άποψη των παρατηρητών. Επίσης στα γεγονότα συγκαταλέγεται το ότι τα πιο οικεία, πιο φαινομενικά ειλικρινείς πλάσματα είχαν ανάμεσα στις εκδηλώσεις τους τόσο φανταστικές αντιλήψεις, στις οποίες με όλη μας τη διάθεση εμείς αδυνατούμε να πιστέψουμε.

- Τώρα θα κάνουμε μια εικασία, - συνέχισε εκείνη. – Πιθανόν, όλοι οι προαναφερόμενοι από τον Τραϊλάνγκ άνθρωποι – ο Δον Χουάν, ο Δαλάι Λάμα, ο Ραμακρίσνα, ο Μπόντχι, ο Αουρομπίντο Γκος, και  άλλοι – λόγο του ότι είχαν μια μακροχρόνια εμπειρία έντονης αίσθησης των ΦΑ, και  εκστατικών επίσης,  πέρασαν τη μεταμόρφωση της ύλης, από την οποία ήταν φτιαγμένα τα σώματα τους, και η ουσία αυτής της μεταμόρφωσης βρίσκεται στο ότι η ύλη αυτή αποκτά κάποιες ιδιότητες,  χαρακτηριστικές για την ύλη στον ρελατιβιστικό κόσμο, δηλαδή, σε ένα σύστημα μέτρησης, το οποίο κινείται ως προς σε μας  με ταχύτητες, κοντινές στην ταχύτητα του φωτός. Και ίσως όχι μόνο τις ιδιότητες του ρελατιβιστικού κόσμου,  μα επίσης και κβαντικού – του μικρόκοσμου – αυτό δεν μπορούμε  να το δηλώσουμε ακόμα.

Στην αίθουσα άρχισε η φασαρία, όμως, η Ούρμιλα ύψωσε το χέρι της,  καλώντας τους πάντες να σιωπήσουν.

- Αν αρχίσετε από τώρα να συζητάτε τα όσα έχετε ακούσει, θα καθίσουμε εδώ πάρα πολύ καιρό, και εγώ έχω δουλειές. Θέλω να σας δώσω λίγο περισσότερες πληροφορίες, να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις, και μετά να σας αφήσω φουσκωμένους μέχρι τα αυτιά. Λοιπόν, αυτή η εικασία αναιρεί, επιτέλους, εκείνη την επώδυνη αντίφαση, για την οποία μίλαγε ο Τραϊλάνγκ. Τα πάντα αποκτούν ένα νόημα. Οι μουσούδες μαρτυρούν, ότι ο Μποντχ Ťμεταπηδούσεť; Τη μια είναι εδώ, και την άλλη – εκεί, στιγμιαία, λες και απλώς Ťεμφανίστηκεť στη θέση του; Έχουμε ακούσει για κάτι τέτοιο από τη φυσική; Ναι. Καταρχήν, από τη θεωρία των χορδών γνωρίζουμε για την ύπαρξη των πτυχών στον χώρο. Δεύτερον, από την φυσική των κβάντα είχαμε ακούσει για το εφέ του τούνελ, όταν το σωματίδιο με ένα κβαντικό άλμα ξεπερνάει κάποιο υποθετικό εμπόδιο, το οποίο νωρίτερα λόγο ανεπάρκειας της ενέργειας δεν μπορούσε να προσπεράσει. Η διάλυση στο ιριδίζον σώμα; Πλέον θα βρεθεί κάτι ανάλογο και για αυτό – η μεταμόρφωση της σκληρής ύλης σε ακτινοβολία, που χρησιμοποιείται ευρεία στην θερμοπυρηνική σύνθεση. Αν πράγματι, η ύλη, από την οποία αποτελείται ο άνθρωπος, μεταμορφώνεται υπό την επίδραση των ΦΑ έτσι, ώστε για αυτήν πλέον ισχύουν οι νόμοι της κβαντικής και ρελατιβιστικής φυσικής, τότε μπροστά στον ίδιο άνθρωπο ανοίγονται τέτοιες προοπτικές, που κυριολεκτικά  παίρνουν την ανάσα. Αντί να προφέρουμε τόσο μακριές φράσεις, εμείς τις απλουστεύουμε ξανά, και λέμε, ότι Ťοι ΦΑ μεταφέρουν τον άνθρωπο στον ψευτοκβαντορελατιβιστικό κόσμοť - και εφόσον ο όρος Ťψευτοκβανορελατιβιστικός κόσμοςť επίσης δεν μας τυφλώνει με ευκολία της χρήσης, λέμε Ťψευτοκβαρεκόσμοςť ή, για να αποφύγουμε τέτοιες ανάπηρες λέξεις, ακόμα πιο απλά: Ťακβάριουμť [ενυδρείο  - παρατήρηση του μετάφραση].  Ας σχηματίσω τώρα μερικές υποθέσεις. Τι, αν τα διαφορετικά ακόρντα των ΦΑ μεταφέρουν τον άνθρωπο σε διαφορετικά επίπεδα του ακβάριουμ, ή  – σε τελείως διαφορετικά ακβάριουμ? Για παράδειγμα,  μπορεί μέσα στην Μουσούδοπεδια, αφιερωμένη στα ταξίδια, να εμφανιστεί μια οδηγία του τύπου ŤΔιάτρηση των πτυχών του χωροχρόνου – για να φτάσεις στην Αφροδίτη, πρέπει να πετύχεις το ακόρντο Ťτρυφερότητα-6+ απόσπαση-5+ κατάνυξη-5 και ενσωμάτωση Ťσκληρότηταςť του βουνού-7+ ενσωμάτωση της Ťορμητικότηταςť του ανέμου-8. Στην περίπτωση, που θέλεις να φτάσεις στον Κρόνο, πρέπει να αυξήσεις την εντατικότητα της σκληρότητας έως το 7,5ť. Ίσως, να είναι δυνατόν και κάτι άλλο – η απόσταση, μετρημένη σε πάρσεκ ή σε έτη φωτός, ή σε χιλιόμετρα, την οποία εσύ θα περάσεις στον χώρο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ακριβή βαθμολογία  εντατικότητας μιας ορισμένης ΦΑ. Μπορούμε να συνεχίσουμε με αυτό πάρα πολύ καιρό. Μπροστά μας είναι ένας Ťκαταπληκτικός νέος κόσμοςť. Και μπορούμε να τον εξερευνήσουμε χωρίς κατασκευή επιταχυντών και διαστημόπλοιων. Ίσως με αυτό η εποχή των μηχανημάτων θα τελειώσει ορίστηκα, καταλαβαίνετε? Για ποιο λόγο να κατασκευάσουμε τα διαστημόπλοια, όταν ο άνθρωπος θα έχει την ικανότητα μέσα στον ίδιο ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑ να περπατάει στον Άρη ή στην Άλφα Κενταύρου? Παρεμπιπτόντως, – θυμάστε εκείνα τα Ťπαραμύθιαť, τα οποία μας  φόρτωναν επίμονα οι Ťανόητοι θιβετιανοί μυστικοίť - τα παραμυθία για τους τέρτον? Δήθεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι – οι τέρτον  – που έχουν τις ικανότητες να ανοίγουν τεράστιους βράχους, σαν ένα μικρό κουτάκι, να μπαίνουν μέσα, να παίρνουν κάποια κείμενα, τα οποία άλλοι τέρτον έχουν τοποθετήσει στα αρχαία χρόνια, και να κλείνουν τον βράχο ξανά.  Μα τον θεό, αυτό καταντάει γελοίο, όταν αυτοί οι ανίδεοι προσπαθούν να μας πουλήσουν μια τόσο ολοφάνερη βλακεία… Και τώρα ας  αναρωτηθούμε – είναι όντως μια βλακεία? Ειδικά αν υπολογίσουμε, ότι τέτοια Ťπαραμυθίαť υποστηρίζουν οι εξαιρετικά ειλικρινείς άνθρωποι, που βιώνουν τις ΦΑ. Και όλες εκείνες τις ιστορίες για τους αρχαίους Ťρίσιť, που τάχα μου ζουν μέχρι τώρα, χιλιάδες χρόνια μετά, και περιμένουν στα υπόγεια καταφύγια τον καιρό, όταν εμείς θα βγούμε από τα φασκιά μας …

- Δεν καταλαβαίνω, - ακούστηκε κάποια φωνή, και η Ούρμιλα έγνεψε. – Δεν καταλαβαίνω – αν ο άνθρωπος, που βιώνει τις ΦΑ, καθυστερεί την γήρανση του, δηλαδή, σύμφωνα με την εικασία, βρίσκεται στον κόσμο, όπου η ταχύτητα των φυσικών διαδικασιών επιβραδύνεται, τότε, θα έπρεπε και να κινείται μερικές φορές πιο αργά – εμείς θα τον βλέπαμε κάπως σε αργή κίνηση…

- …και δεν παρατηρούμε τίποτα τέτοιο σε αυτόν. – ολοκλήρωσε γι` εκείνον τη φράση η Ούρμιλα, - απολύτως σωστά.! Αντίφαση. Αν υπάρχει κάποια αντίφαση, ας αναζητήσουμε μια εξήγηση για αυτήν, ας τελειοποιήσουμε το σύστημα των αντιλήψεων μας. Ακριβώς έτσι και γίνεται η κίνηση εμπρός της θεωρητικής σκέψης, την οποία ακολουθεί ένα τοποθετημένο με ακρίβεια πείραμα. Η αντίφαση, που εσύ παρατήρησες, μπορεί να αναιρεθεί, αν θυμηθούμε, ότι ο άνθρωπος  σε σύγκριση με το πρωτόνιο είναι ένα ατέλειωτα πιο περίπλοκο πλάσμα, και αν υποθέσουμε, ότι η ύλη, από την οποία αποτελείται ο άνθρωπος, είναι πάρα πολύ ανομοιόμορφη. Και αυτό είναι  στην ουσία ένα προφανές γεγονός, παρά μια υπόθεση. Μπορούμε να συλλογιζόμαστε με τους θεωρητικούς όρους, και ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε, ότι Ťη ύλη της σκέψηςť διαφέρει κατηγορηματικά από την φυσική ύλη, και από την Ťύλη του συναισθήματοςť, και από την Ťύλη των ΦΑť. Δεν είναι παράξενο, ότι οι διαφορετικέ καταστάσεις (η διάφορα είδη – ας το θεωρήσουμε άγνωστο) της ύλης αντιδρούν διαφορετικά σε κάποιες επιρροές. Αφού η φυσική δεν μπόρεσε ποτέ να εξετάσει σοβαρά τον κόσμο του ψυχικού. Ένας φυσικός, που συζητάει  για το τι θα βίωνε ένας άνθρωπος, που εκσφενδονίστηκε μέσα σε μια μαύρη τρύπα – μάλλον, δεν είναι πια φυσικός, στις παλιές εποχές θα είχε γελοιοποιηθεί και εξοστρακιστεί. Για αυτό ο, τι παρατηρεί  η φυσική, ο, τι μελετά και προβάλλει – τα πάντα αφορούν μόνο ένα και μοναδικό είδος ύλης – εκείνης, από την οποία αποτελείται το φυσικό μας, χωρίς καμία μεταμόρφωση σωμα. Και μόλις τώρα για εμάς ήρθε επιτέλους  ο καιρός  να κτίσουμε μια νέα φυσική –  καθολική επιστήμη, που ενώνει μέσα της και τον κόσμο του φυσικού, και ψυχικού, και η ένωση αυτή θα φέρει τον πλέον ορισμένο χαρακτήρα – όπως είχα πει νωρίτερα, εμείς οι ίδιοι μπορούμε τώρα να γίνουμε και επιστήμονες, και εργαστήριο, και διαστημόπλοιο, και αστροναύτης την ίδια στιγμή, και παρατηρητές, και αντικείμενα της παρατήρησης – μπορούμε όχι απλώς να Ťξέρουμεť και να Ťυπολογίζουμεť - μπορούμε να το Ťζήσουμεť! Η ίδια μας η γλώσσα δεν έχει καλή προσαρμογή στα τέτοιου είδους πράγματα – όμως, έχουμε όλον τον καιρό για να τη δημιουργήσουμε,  η να την υιοθετήσουμε από αυτούς, που τη δημιούργησαν… δηλαδή – η Ούρμιλα σάστισε, σκέφτηκε για κάτι, μετά σηκώθηκε και πολύ γρήγορα κατευθύνθηκε στην έξοδο.

Ένα ολόκληρο λεπτό πέρασε  μετά από την απομάκρυνση της, ωσότου  ο κόσμος καταλάβει επιτέλους, ότι αυτή έφυγε για τα καλά – Ťφουσκώνονταςť τους πάντες, μέχρι τα αυτιά, όπως υποσχέθηκε. Όμως, φάνηκε, πως δεν θα αφήσουν τον Τραϊλάνγκ να φύγει έτσι απλά! Την έτοιμη να πέσει χιονοστιβάδα των ερωτήσεων επισκίασε μια πολύ απλή, ήσυχη ερώτηση:

- Τραϊλάνγκ, γιατί τα δελφίνια σκότωσαν τον Νόρτον; - ρώτησε η Άρτσι, και παρά το ότι εκείνη προσπαθούσε να δείχνει ψύχραιμη και απαθής, δεν το πετύχαινε και πάρα πολύ καλά.

Ο Τραϊλάνγκ, ωστόσο, δεν έδειχνε καθόλου σκοτισμένος, ούτε στεναχωρημένος..

- Έχουμε γνωριστεί εδώ και πολύ καιρό με τον πολιτισμό των δελφινιών. Οι άνθρωποι – ακόμα σαν και εσάς τώρα – που αρχίζουν τον δρόμο προς φωτισμένες αντιλήψεις, δύσκολα αποκόβονται από την πίστη στην δική τους αποκλειστικότητα. Εσείς θα αναγκαστείτε να βγάλετε από το μυαλό σας την καλλιεργημένη επί χιλιετίες πεποίθηση για την απόλυτη υπεροχή του ανθρώπου πάνω σε άλλα πλάσματα – και αρχή για αυτό, ουσιαστικά, έγινε πια,  εφόσον οι δύτες, που ενσωματώνουν ενεργά στους εαυτούς τους τις αντιλήψεις των βουνών, σύννεφων, φυτών, της Γης… μάλλον, εδώ και πολύ καιρό άρχισαν να καταλαβαίνουν, ότι ο άνθρωπος – είναι, αναμφισβήτητα, ο βασιλιάς της φύσης, όμως, όχι ολόκληρης, αλλά μόλις μιας μικροσκοπικής γωνίτσας από αυτήν. Τα δελφίνια είναι ένα δυνατό παράδειγμα του μη-τεχνολογικού πολιτισμού. Την ώρα, που οι άνθρωποι σήκωναν ένα ξύλο από το χώμα, και προσπαθούσαν, στεκούμενοι στα δυο πίσω πόδια, κουνώντας την ουρά τους, να ρίξουν ένα φρούτο από τα δέντρο, τα δελφίνια επέλεξαν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο – καλά, εδώ υπερβάλλω, φυσικά, και ο χωρισμός των δρόμων συνέβη πολύ νωρίτερα, τα δελφίνια είχαν έναν ανεπτυγμένο πολιτισμό ήδη την εποχή, όταν δεν υπήρξαν καν αρχαίοι άνθρωποι, κανένα είδος τους – ούτε οι πιθηκάνθρωποι, ούτε Νεάντερταλ, ούτε Κρομανιόν, κανείς. … Δελφίνια, κατ` αυτόν τον τρόπο, μπορούν να μας μάθουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ πράγματα, όχι όμως, προτού εμείς οι ίδιοι φτάσουμε σε εκείνο το επίπεδο, όπου θα είμαστε ικανοί να μάθουμε ο, τι μπορούν – και θέλουν, προσέξτε! – να μας μάθουν… Η ιστορία με τον Νόρτον… είναι τραγική, βεβαίως, σίγουρα, -  ο Τραϊλάνγκ κούνησε το κεφάλι του, - μα, βλέπετε, η γνώση απαιτεί …

- Θυσίες,- του βοήθησε κάποιος.

- Ναι, αυτή… καμιά φορά απαιτεί ριζικά μέτρα, και όχι θυσίες, αν δεν ονομάσουμε θυσία το ίδιο το αντικείμενο της εφαρμογής αυτόν των μέτρων.

- Δηλαδή, συμπεράνουμε, ότι ο Νόρτον σκοτώθηκε για χάρη κάποιας Ťαποτελεσματικότητας των μέτρωνť?? – δεν κατάλαβε η ίδια, πότε σηκώθηκε και είπε οργισμένα αυτή τη φράση η Τόρα.

Ο Τραϊλάνγκ την ηρέμησε με μια χειρονομία.

- Όλοι έχετε διαβάσει τον Καστανέδα, ας επιστρέψουμε στο θέμα της σημερινής μας συζήτησης και θυμηθούμε, ότι ανάμεσα σε διάφορα άλλα Ťθαύματαť ο Δον Χουάν μίλαγε για το ότι ο κάθε πολεμιστής έχει έναν Ťδιπλόť, αντικαταστατή, -  στην πραγματικότητα, υπάρχουν δυο πολεμιστές, και ο καθένας από αυτούς είναι ικανός να λειτουργεί, σαν ένα ανεξάρτητο ον. Δύσκολο να το φανταστείς, όμως… είναι σαν να κοιτάς στην αρχή με το ένα μάτι, και μετά – με δυο. Η εικόνα του κόσμου απέκτησε όγκο, ενώ δεν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στα μάτια - αυτά δεν αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως Ťδυο διαφορετικά πλάσματαť - το ίδιο γίνεται και εδώ –  ο πολεμιστής-1 και πολεμιστής-2 δεν αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως δυο ξεχωριστά πλάσματα, παρά το ότι  ο καθένας από αυτούς είναι μια ανεξάρτητη προσωπικότητα. Τα δελφίνια αποφάσισαν να κάνουν στον Νόρτον ένα δώρο– τον Ťέσκισανť με δύναμη σε δυο Ťκομμάτιαť,  και έτσι το πρώτο του Ťκομμάτιť, από την δική μας άποψη, ουσιαστικά Ťσκοτώθηκεť. Και  ο Νόρτον το έλαβε σαν το θάνατο, που τον πλησιάζει, και γι` αυτό προσπαθούσε να αμυνθεί με πλήρη απόδοση και απελπισία. Έχασε αυτή την μάχη – και λόγο αυτού κέρδισε. Έγινε πρώτος από εμάς, που υπάρχει τώρα και θα υπάρχει στο μέλλον σε μια τέτοια κατάσταση, και θα μας πει για τις αντιλήψεις του και για τις δυνατότητες,  οι οποίες αυτή η κατάσταση θα του προσφέρει.  Έτσι, - εκείνος έγνεψε στην Τόρα, η οποία στεκόταν με στο στόμα ανοιχτό, - το πείραμα δεν απέτυχε – απλώς κάποιοι περισσότερο σοφοί και πιο δυνατοί πήραν τη διαδικασία στα δικά τους… πτερύγια:)

 

Σε αντίθεση με την Ούρμιλα, ο Τραϊλάνγκ, απ` ότι φαίνεται, δεν σκόπευε να εγκαταλείψει τη συνάντηση, τουλάχιστον – όχι τόσο γρήγορα.  Η συζήτηση έπαψε να μοιάζει με διάλεξη, ο Τραϊλάνγκ έκανε περισσότερες ερωτήσεις και άκουγε πιο πολύ, απ` ότι μιλούσε. Όταν εκείνος ρώτησε – αν κάποιος έχει την εμπειρία,  η οποία μπορεί να ερμηνευτεί σαν  αντίληψη Ťτων δυο οντοτήτωνť ταυτόχρονα, αποκαλύφθηκε, πως οι ακροατές είχαν κάποιες εμπειρίες τέτοιου είδους.

Η Κέιτ ήταν η πρώτη που  θυμήθηκε κάτι παρόμοιο, αναπηδώντας ανυπόμονα.

- Αυτό δεν συνέβη, όσο ήμουν ξύπνια, αλλά σε συνειδητοποιημένο όραμα, μέσα σε ένα από τα σύμπαντα, που ανακάλυψε ο Βολφ, εκείνος με έπαιρνε μαζί του μερικές φορές – στη λωρίδα των γαλάζιων κόσμων. Ο Βολφ έκανε πειράματα για την προοδευτικότητα,  συναντηθήκαμε με μερικούς από τους προστατευόμενους του, και αποφασίσαμε να… φωτογραφηθούμε όλοι μαζί –η λέξη αυτή μεταδίδει καλύτερα απ` όλα την ουσία εκείνης της διαδικασίας. Όταν άρχισαν να με φωτογραφίζουν, κατάλαβα, ότι θέλω να με δουν, όπως είμαι στην πραγματικότητα, αληθινή, όταν βρίσκομαι μόνη μου, και όχι στην παρέα τους, όταν επιλέγω να είμαι μαλακή, να προσαρμοστώ στην δική τους κατάσταση, ώστε  να με δεχτούν πιο εύκολα, και να μην αισθανθούν απόρριψη λόγο Ťυπερβολικήςť ειλικρίνειας μου.  Έτσι αποφάσισα να κοιτάξω αυτόν, που στεκόταν δίπλα στον φωτογράφο, όπως θα έβλεπα τον εαυτό μου – με απόλυτη, ακραία ειλικρίνεια και σοβαρότητα. Κατέβαλα προσπάθεια και κοίταξα εκείνον τον άνθρωπο, σαν να κοίταζα στον εαυτό μου. Εκείνη τη στιγμή κάτι με έβγαλε από τούτο τον κόσμο σε έναν άλλο, και σε Ťεκείνο το μέροςť, όπου εγώ κοίταζα, εμφανίστηκα… εγώ! ŤΤηνť κοιτούσα και ένιωθα θαυμασμό, επειδή ήταν ένα τόσο καταπληκτικό πλάσμα. Μου έμοιαζε εκατό τοις εκατό με εξαίρεση τα μάτια – η έκφραση τους ήταν απίστευτη – είχε ένα τέτοιο βάθος ζωής, που δεν είχα συναντήσει ποτέ ούτε στους άλλους ανθρώπους, ούτε στον εαυτό μου, όταν κοιτάζω στον καθρέφτη – έβλεπα ένα εντελώς διαφορετικό Ťεπίπεδοť, που προκαλούσε έξαρση, ακόμα και δέος. Κοίταζα στα Ťδικά μουť μάτια και σαν να έλιωνε κάτι μεταξύ μας  –  λες και έλιωνε ο τοίχος, που μας χώριζε, και αυτό ήταν απερίγραπτα χαρούμενο, όμως, η χαρά δεν ήταν θυελλώδης, μα ήρεμη, θριαμβευτική, σαν μεγαλειώδες κύλισμα ενός τεράστιου ποταμού. Λες και άνοιξε, βγήκε κάτι εκείνη τη στιγμή, εμφανίστηκε μια απρόσμενη αίσθηση σε όλο το κορμί μου – σαν να έγινα ρευστή. Στέκομαι στη θέση μου και ταυτόχρονα κινούμαι, λιώνω, τώρα και τα χέρια μου, και πόδια, και πλάτη επίσης θα γίνουν υγρά, και θα αρχίσουν να κυλάνε. Δεν καταλαβαίνω, προς τα πού – προς όλες κατευθύνσεις μαζί, και αυτό δεν είναι αδυναμία, αντιθέτως, ένιωθα τότε πάρα πολύ δυνατή, όμως, ρευστή. Μετά ακόμα ήρθε η αίσθηση, λες και το πάνω δεξιό μέρος του σώματος μου έγινε περίπου σαν το νερό – δροσερό, φρέσκο, υγρό, ρευστό, μα δεν υπήρξε παραμικρή κίνηση, σαν το ελαφρώς κινούμενο νερό της λίμνης. Αυτή τη στιγμή, όταν το θυμάμαι, εμφανίζονται αμέσως δυνατές φωτισμένες αντιλήψεις και σωματικές συναισθήσεις, με πνίγει η αίσθηση μιας καταπληκτικής φρεσκάδας, διαπεραστικής, για 8, αίσθησης, ότι ο δρόμος μπροστά μου είναι ανοιχτός, τίποτε δεν μπορεί να με εμποδίσει να συνεχίσω το ταξίδι μου, σπάσιμο στη κοιλιά-10, προσμονή-9, Ťαιώνια άνοιξηť -9.

Η Κέιτ μπήκε σε σκέψεις, είτε προσπαθώντας να θυμηθεί την εμπειρία της, είτε αφουγκραζόμενη με συγκέντρωση αυτό, που ζούσε αυτή τη στιγμή. Μετά συνέχισε.

- Όταν ο Ťάλλος μου εαυτόςť εξαφανίστηκε, εγώ έμεινα για λίγο καιρό σε εκείνον τον κόσμο, στεκόμουν και κοιτούσα τον ουρανό με το ηλιοβασίλεμα. Θα μπορούσα να ονομάσω αυτή την  κατάσταση Ťαποχαιρετισμόςť. Καταλάβαινα, πως μόλις τώρα μου συνέβη κάτι εξαιρετικά ελκυστικό, ασύγκριτο με οτιδήποτε άλλο, και ότι αυτό τελείωσε και ίσως δεν θα επαναληφθεί ποτέ ξανά. Από αυτή την κατανόηση τα πάντα γύρω μου ξαφνικά έγιναν πάρα πολύ όμορφα. Σαν να τα έβλεπα για τελευταία φορά στη ζωή μου. Άναψαν σκέψεις με αντίκτυπο: Ťίσως αυτό δεν θα ξαναγίνει ποτέť,  Ťδεν έμεινε τίποτε άλλο πιαť, Ťδεν θα συμβεί τίποτε άλλο από εδώ και ύστεραť. Και την ίδια στιγμή άρχισαν να μου φέρνουν δυνατή απόλαυση – οι μυρωδιές, το χρώμα της γης, ο διάφανος αέρας, η αφή του κορμού του δέντρου – ήθελα να παγώσω, για να μην χάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο από αυτή την απόλαυση.

- Και εγώ θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση, - ακούστηκε η φωνή από την ολογραφική τηλεόραση.

- Ναι, Τζέφρι, - απάντησε ο Τόμας, και  η ολογραφική σιλουέτα του Επιτρόπου σχηματίστηκε στιγμιαία δίπλα του. – Ο Τζέφρι Μπρένιγκαν, - εξήγησε ο Τόμας στον Τραϊλάνγκ. – μέλος της Επιτροπής.

- Αν ανήκεις στην πρώτη γενιά των δρακακιών, πρέπει να θυμάσαι πάρα πολύ καλά την προπολεμική ζωή, με όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα των Κάτω Περιοχών, και αυτό μας δημιουργεί κάποιες δυσκολίες.

Οι ακροατές, που αδιαφορούσαν για αυτό το θέμα, άρχισαν να μαζεύονται σε ομάδες και να συζητούν κάτι δικό τους χαμηλόφωνα.

- Στην αρχή αυτές οι δυσκολίες μας φάνηκαν προσωρινές, περιμέναμε, ότι θα λυθούν από μόνες τους, όμως, δεν έγινε κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι από τις Κάτω Περιοχές  ή, διαφορετικά, Ťοράνγκοιť, μετατράπηκαν σε μια σχετικά σταθερή κοινωνική μονάδα. Έχουν δική τους οικονομία, πολιτική, βιομηχανία, σχολεία, κοινωνικά ινστιτούτα – γενικώς,  ο τρόπος ζωής τους, κρίνοντας απ` όλα, θυμίζει πάρα πολύ την προπολεμική κοινωνική δομή. Και αυτό είναι κατανοητό, μιας και δεν έχουν άλλα παραδείγματα, δεν μπορούν να μας ακολουθήσουν, διότι δεν θέλουν να σταματήσουν την αίσθηση των αρνητικών συναισθημάτων, δεν τα θεωρούν εκτός νόμου, δηλητήριο,  και συνεπώς, ζουν στην ίδια χωματερή, την οποία  εσύ πρέπει να ξέρεις πολύ καλά.

- Ναι, - έγνεψε καταφατικά ο Τραϊλάνγκ,  - αυτό το ξέρω πάρα πολύ καλά.

- Γενικώς τους αφήνουμε να ζήσουν όπως θέλουν, διότι από τα αυτιά δεν μπορείς να σύρεις κανέναν μέσα στην ευτυχία και γεμάτη ζωή, αυτό είναι κατανοητό. Φυσικά, για κανέναν λόγο και ποτέ δεν θα συμφωνούσαμε να τους προσφέρουμε απόλυτη ελευθερία των κινήσεων. Συγκεκριμένα, παίρνουμε τα παιδιά τους, μπλοκάρουμε τις επικίνδυνες κατευθύνσεις της βιομηχανικής ανάπτυξης και τα λοιπά. Ωστόσο, η ειρηνική συνύπαρξη με τους οράνγκους είναι αδύνατη, ποτέ και σε καμιά περίπτωση – εκείνοι βιώνουν μόνιμη επιθετικότητα – κατά του εαυτού τους, μεταξύ τους, εναντίον σε μας, και βρισκόμαστε ουσιαστικά σε κατάσταση Ťψυχρού πολέμουť. Έχουμε δοκιμάσει διάφορους τρόπους  να ασκήσουμε επιρροή σε αυτούς – προσπαθήσαμε να βγάλουμε από το περιβάλλον εκείνους, που κατά τη γνώμη μας είχαν  περισσότερη λογική η έτειναν προς τις ΦΑ, όμως, μάταια. Αρνηθήκαμε ακόμα και την ιδέα να δώσουμε στις μητέρες την πιθανότητα να θηλάσουν τα παιδιά τους – αν το παιδί παραμείνει έστω έξι μήνες με τους οράνγκους, δηλητηριάζεται τόσο πολύ με την ηλιθιότητα, ντροπή, φόβο, επιθετικότητα, ζήλια και όλα τα άλλα, ότι η μετέπειτα ζωή του γίνεται προβληματική, και τέτοια παιδιά πολύ συχνά επέστρεφαν πίσω στις Κάτω Περιοχές. Η κατάσχεση των βρεφών είναι μια μόνιμη πηγή των εντάσεων – πάρα πολύ συχνά οι οράνγκοι τα κρύβουν, η επιτίθενται στους δικούς μας ανθρώπους. Η διατήρηση του στάτους κβο δεν είναι καθόλου εύκολη, δεν μιλάω καν για την αύξηση του ελέγχου, εφόσον η αντιπαράθεση με τους επιθετικούς, πρωτόγονους και ηλίθιους ανθρώπους είναι μια σοβαρή δοκιμασία. Αν δεν είσαι απολύτως καθαρός από τα αρνητικά συναισθήματα – και ποιος από μας θα μπορούσε να υπερηφανευτεί με αυτό? – τότε κατά τις συνεχόμενες συγκρούσεις με τους οράνγκους, και ως  μόνιμος στόχος του μίσους και επιθετικότητας, αρχίζουμε να αισθανόμαστε, ότι δυναμώνουν τα αρνητικά μας  συναισθήματα. Βρισκόμαστε ανάμεσα στην Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Αν μειώσουμε τον έλεγχο, εκείνοι αναμφισβήτητα θα το εκλάβουν ως δική μας αδυναμία, και η κατάσταση θα επιδεινωθεί – θα πολλαπλασιαστούν οι προκλήσεις και επιθετικές εκδηλώσεις. Εκτός από αυτό, η μείωση θα οδηγήσει στο ότι τα βρέφη θα κρύβονται συχνότερα, και όλο και περισσότερα παιδιά θα υποστούν βασανισμούς, θα μεγαλώνει με γρηγορότερο ρυθμό ο πληθυσμός των οράνγκων. Αν εμείς δυναμώσουμε τον έλεγχο, και πάλι η επιθετικότητα των οράνγκων θα ξεχυθεί με διπλή ένταση, κάτι που θα αναγκάσει τους δικούς μας ανθρώπους, που δουλεύουν εκεί, να δηλητηριαστούν χειρότερα με τα αρνητικά συναισθήματα τους. Η κατάσταση προς το παρόν μοιάζει αδιέξοδη. Μπορούμε, βέβαια, να τους εξολοθρεύσουμε απλούστατα, δεν είναι πρόβλημα αυτό. Το πρόβλημα είναι αλλού – οι οράνγκοι δεν είναι μια ομοιόμορφη μάζα από ανθρώπους, που μισούν. Ανάμεσα τους καμιά φορά εμφανίζονται ακόμα και δραπέτες, δηλαδή εκείνοι, που θέλουν να ζήσουν στις Κάτω Περιοχές, να αισθάνονται κάποια από τα αρνητικά συναισθήματα – για παράδειγμα τη θλίψη, λύπηση, ζήλια, να καλλιεργούν  τις τάδε ή  εκείνες θεωρίες  - για παράδειγμα, περί των οικογενειακών δεσμών, της προστυχιάς του σεξ, θέλουν να ζουν ως οικογένειες και να έχουν Ťδικούς τουςť συζύγους και παιδιά, ωστόσο, ίσως και συμφωνούν με το ότι η επιθετικότητα είναι απαράδεκτη,  είναι ικανοί να βιώσουν αδύναμες επιθυμίες για παύση κάποιων αρνητικών συναισθημάτων και της απελευθέρωσης από κάποιο ορισμένο είδος των θεωρητικών περιορισμών, επίσης, ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και εκείνοι, που κατά καιρούς νιώθουν φωτισμένες αντιλήψεις… γενικώς – δεν είναι όλοι ίδιοι. Και ύστερα – οι οράνγκοι δεν παραμορφώνονται στα ακραία εκφυλισμένα τέρατα μέσα σε μια στιγμή: ένα δεκάχρονο κουκλάκι – δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα, στο οποίο αυτό θα μεταμορφωθεί σε είκοσι ή σε σαράντα χρόνια.  Βασικά, το πρόβλημα συνίσταται στο ότι η προς το παρόν κατάσταση δεν είναι σταθερή και υπάρχει μόνιμη απειλή της κοινωνικής έκρηξης, ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας, η μείωση ή η ενδυνάμωση του ελέγχου θα οδηγήσει σε αυτή την έκρηξη ακόμα γρηγορότερα. Και εμείς δεν θέλουμε να φτάσουμε στις εξεγέρσεις και πολέμους, διότι τότε θα αναγκαστούμε να αρχίσουμε την εξολόθρευση τους, τρέφοντας με αυτόν τον τρόπο τους καρπούς της επιθετικότητας  σε μας τους ίδιους.

- Νομίζω, ότι έχετε τη δυνατότητα να λύσετε αυτό το πρόβλημα με έναν αρκετά απλό τρόπο – είπε με αρκετή σιγουριά ο Τραϊλάνγκ, - μπορώ να σας προτείνω δυο πράγματα: η πολική  σε συνδυασμό με τον  σεπαρατισμό.

Στα πρόσωπα όλων φάνηκε ξεκάθαρα, ότι η πρόταση του Τραϊλάνγκ  έμεινε ακατανόητη προς το παρόν.

- Ξεχάσατε, τι σημαίνει Ťπολιτικήť, επειδή δεν την χρειάζεστε. Ξεχάσατε, τι είναι ο σεπαρατησμός, επειδή δεν τον έχετε καμία ανάγκη. Όμως, για τους ανθρώπους του παρελθόντος αυτές οι έννοιες σήμαιναν πάρα πολλά,  αναπόφευκτα θα σημαίνουν πολλά για τους οράνγκους, και μπορείτε να το εκμεταλλευτείτε αυτό.

- Λέγε!

Ο Τραϊλάνγκ μπήκε σε σκέψεις, προφανώς, υπολογίζοντας – με ποια σειρά να διατυπώσει της ιδέες του.

 - Για την ώρα οι οράνγκοι – είναι μια ενιαία κοινότητα, ένα καζάνι, στο οποίο βράζουν όλοι. Οι Κάτω Περιοχές έπαιξαν τον ρόλο του καταφύγιου, το οποίο εσείς δημιουργήσατε στην μεταπολεμική περίοδο, και όπου συρρεύσανε άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων, όλων των θρησκευτικών πεποιθήσεων, που δεν ήθελαν να αποδεχτούν το δόγμα της μηδενικής ανοχής για την ηλιθιότητα και τα αρνητικά συναισθήματα. Οι Κάτω Περιοχές – είναι μια πελώρια μεγαλούπολη, πυκνός χυλός. Είναι σχεδόν αδύνατον να αλλάξεις κάτι μέσα σε μια τόσο ανομοιόμορφη δομή, οποιαδήποτε πρωτοβουλία σβήνεται από μάζα της αδράνειας, που τη περιβάλλει. Θυμηθείτε – σε ποια περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας γεννηθήκανε οι διαδικασίες, που έφεραν την νέα εποχή? Οι διαδικασίες αυτές γεννήθηκαν τη περίοδο του μαζικού σεπαρατισμού, και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Ας θυμηθούμε εκείνον τον καιρό, όταν δημιουργήθηκε η πρακτική του ευθύ δρόμου. Αρχή του εικοστού πρώτου αιώνα. Τελείωσαν οι παγκόσμιοι πόλεμοι, οι άνθρωποι κουράστηκαν από την αμοιβαία καταστροφή. Ανεπτυγμένες επικοινωνίες, εξάπλωση της μόρφωσης ως αποτελεσματικού μέσου για βελτίωση του προσωπικού στατους και απόκτηση της περιούσιας, ανάπτυξη των στρατιωτικών τεχνολογιών, οι οποίες  σε πάρα πολλές περιπτώσεις υπονόμευσαν την πιθανότητα  οι κοινωνικές αντιθέσεις να λυθούν με τη βοήθεια των πολέμων – αυτές, και πολλές άλλες  δραστικές δυνάμεις οδήγησαν τελικά στο ότι άρχισε να ξεθωριάζει σταδιακά η  ανόητη σκέψη, ότι οι πόλεμοι μπορούν να φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.  Στους πολέμους πάντοτε όλοι βγαίνουν χαμένοι – αργά η γρήγορα. Ο δέκατος ένατος και εικοστός αιώνας – τόσο πλούσιοι σε αμέτρητες μικρές ένοπλες συγκρούσεις,  προσέφεραν την αναγκαία ποσότητα της σχετικής εμπειρίας. Μια τόσο υψηλή συγκέντρωση της αρνητικής πολεμικής εμπειρίας οδήγησε στο ότι η πείρα αυτή δεν προλάβαινε να ξεχαστεί. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα, δεν θα τα αναφέρω καν. Σαν αποτέλεσμα, οι άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται στον πιο απλό, ανώδυνο, και πιο ενδιαφέρον τρόπο να φτάσουν στην επάρκεια  – ανεβαίνοντας στην  κοινωνική τους θέση,  μέσο επιχειρήσεων, μόρφωσης, πολιτικής, θρησκείας  και άλλων κοινωνικών ινστιτούτων. Σταδιακά κέρδιζε έδαφος η  ιδέα της ολοκληρωμένης προσωπικότητας,  της πανύψηλης αξίας της.  Βεβαίως, η κοινωνία ακόμα αναπτύσσονταν ανομοιόμορφα– την ώρα, που στην Ευρώπη κανείς δεν θα μπορούσε να σκοτώσει έναν σκύλο χωρίς το ρίσκο να βρεθεί στο σκαμνί των κατηγορούμενων, στο Σουδάν παραμόρφωναν εκατομμύρια κοριτσάκια, ακρωτηριάζοντας τις κλειτορίδες τους – οι ίδιες  τρυφερές μαμάδες και καλοί μπαμπάδες τους το έκαναν αυτό. Στην Σαουδική Αραβία οι  καθώς πρέπει άντρες- Άραβες φέρονταν στις γυναίκες τους, λες και ήταν μολυσματικά γουρούνια, στην Ινδία  η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θανατική ποινή, ενώ στη Ρωσία για μια κοπέλα η εμφάνιση με μαγιό μέσα στο μετρό θα προκαλούσε μια έκρηξη του καθολικού μίσους και σύλληψη με πολύ πιθανό βιασμό, ενώ σχεδόν παγκοσμίως η πορνεία θεωρείτο έγκλημα. Και όμως – η προσδοκία της επάρκειας αναπόφευκτα οδηγούσε στην ανάπτυξη των κοινωνικών μηχανισμών, της εκπαίδευσης, στην ενσωμάτωση της χώρας στην παγκόσμια οικονομία και πληροφοριακό πεδίο.  Η λατρεία της αξίας μιας ξεχωριστής προσωπικότητας αναπόφευκτα οδηγούσε και στην λατρεία της αίσθησης της αυτοσημαντικότητας – ΑΑΣ. Για παράδειγμα, στην Ťπολιτισμένηť Ευρώπη εκείνης της εποχής γινόσουν παρείσακτος,  αν δεν απαντούσες στον χαιρετισμό κάποιου αλλού, και το καταπιεσμένο μίσος χυνόταν πάνω σου με τέτοια ένταση, την οποία επέτρεπαν οι περιοριστικοί παράγοντες. Και η λατρεία της ΑΑΣ σίγουρα έφερνε μαζί της την οξεία ανάγκη για αυτοδιάθεση, στην επιθυμία να ξεχωρίσουν από τους άλλους. Κατά συνέπεια, αναπτύχθηκε και η βιομηχανία της προσφοράς της δυνατότητας να ξεχωρίσουν – εγώ έχω ψυγείο τάδε μάρκας, έχω ταξιδέψει σε τάδε μέρος, εγώ έχω τούτο το δίπλωμα, κατηγορία, σήμα… Και εννοείται, πως η ιδέα της εθνικής αυτοδιάθεσης δεν θα μπορούσε να αποφύγει αυτή την δύνη της ανάγκης να ξεχωρίσουν. Είμαι ένας Ρώσος; Χα. Εκτός από σένα, υπάρχουν ακόμα εκατό πενήντα εκατομμύρια Ρώσοι. Είμαι  Άγγλος: Το ίδιο είναι και αυτό. Ενώ η εθνικότητα – δεν είναι απλώς μια λέξη ŤΆγγλοςť  ή ŤΣκοτσέζοςť - είναι ένας ολόκληρος κόσμος των διαφορών! Ο ύμνος, η σημαία, ιστορία, γλώσσα, τα έθιμα, διατηρημένα από το παρελθόν ή φτιαγμένα μόλις τώρα, ο αθλητισμός, το πολιτικό βάρος – Ťοι δικοί μας κέρδισαν τους δικούς σας!ť, εκτός από το ότι η  εθνική αυτοδιάθεση κουβαλούσε ένα τεράστιο σύνολο των διαφορών, επίσης το προσέφερε στην ουσία δωρεάν, αυτόματα! Θέλεις να γίνεις ένας επιτυχημένος αθλητής – προσπάθησε, πρέπει να αφιερώσεις όλη τη ζωή σου σε αυτό, από πολύ μικρή ηλικία. Να γίνεις επιστήμονας – δύσκολο με αυτόν τον ανταγωνισμό. Παντού ο ανταγωνισμός, και παρά την θυελλώδη ανάπτυξη της βιομηχανίας της διαφοράς, σε κάθε περίπτωση για να ξεχωρίσεις, πρέπει να καταβάλλεις πάρα πολλές προσπάθειες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενώ ο σεπαρατισμός σου δίνει εντελώς διαφορετικές ευκαιρίες– Ťοι δικοί μας κέρδισαν τους δικούς σαςť - και αν είσαι από τους Ťδικούς μαςť, πανηγυρίζεις ήδη, θριαμβεύεις, είσαι καλύτερος από τους Ťδικούς τουςť! Αύριο όλα θα αλλάξουν, δεν πειράζει – οι δικοί μας χάσανε στο ποδόσφαιρο, όμως, ανέβηκε το χρηματιστήριο! Έπεσε το χρηματιστήριο – δεν πειράζει, η δική μας κοπέλα βγήκε πρώτη σε διαγωνισμό ομορφιάς – δική μας, από το Μάντσεστερ, το Πνομ Πεν, από τη Ριαζάν. Πάντοτε βρίσκεις μια αφορμή να αισθανθείς επάρκεια.

Ο Τραϊλάνγκ πήρε μια παύση, για να πάρει τον χυμό του.

- Πορτοκάλι?

- Μάνγκο.

Κρίνοντας από την όρεξη, με την οποία εκείνος έπινε, φάνηκε, πως έμεινε ευχαριστημένος με τον  χυμό του.

- Φυσικά, αυτός είναι μόνο ένας από τους παράγοντες, όμως, πάρα πολύ ισχυρός – παράγοντας,  που οδήγησε στο ότι η ισορροπία ανάμεσα στο Ťδικαίωμα των κρατών να διατηρήσουν την ακεραιότητα τουςť  και Ťδικαίωμα των κρατών στην εθνική αυτοδιάθεσηť άρχισε να μετατοπίζεται απότομα προς τη μεριά της τελευταίας. Αν θέλετε μια πιο λεπτομερή ανάλυση – διαβάστε το άρθρο του Μπόντχι ŤΤο δικαίωμα των εθνών για την αυτοδιάθεσηť. Και μετά τα πάντα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα – από τις  ιστορικές απόψεις, βέβαια. Δεν θυμάμαι ακριβώς τη σειρά των γεγονότων, όμως, θυμάμαι πάρα πολύ καλά – από τι ξεκίνησαν όλα. Στην αρχή με τεράστιο σκάνδαλο ανεξαρτητοποιήθηκε το κράτος με όνομα Κοσσυφοπέδιο. Μετά – η Νότια Οσετία και Αμπχαζία  - με ακόμα περισσότερο σκάνδαλο, με αίμα και σάρκα. Όμως, όσο αίμα και να είχε χυθεί, δεν μπορούσε πια να αντιστραφεί τίποτε, και όσο περισσότερο ήταν εκείνο το αίμα, τόσο πιο ακλόνητη ήταν η αποφασιστικότητα του μικρού έθνους να αποσπαστεί από το μεγάλο. Και ύστερα – σαν μανιτάρια μετά από βροχή άρχισαν να εμφανίζονται νέα και νέα κράτη – αποσπάστηκαν οι βάσκοι, οι Γενοβέζοι, οι Μαντουανοί. Σε ένα ξεχωριστό κράτος μετατράπηκε η Βαυαρία, – με επίσης μεγάλη φασαρία. Άρχισαν ακόμα να εμφανίζονται οι πόλεις-κράτη, ο χάρτης του κόσμου σαν να καλύφθηκε με πάτινα. Ξεκίνησε η τελειοποίηση της ανάλογης νομοθεσίας, ενώ οι άνθρωποι – προσέξτε – απέκτησαν ένα επιπλέον νόημα στη ζωή, ένα επιπλέον κίνητρο να δημιουργούν, να συσσωρεύουν. Και όλα αυτά  αποκάλυψαν μια ακόμη ενδιαφέρουσα συνέπεια – όσο μικρότερη είναι η κοινότητα, τόσο πιο εύκολα αλλάζει. Σε συνδυασμό με την ανάγκη να ξεχωρίσουν, αυτό οδήγησε σε εκρηκτική ανάπτυξη διάφορων τύπων του πολιτισμού. . Και η ποικιλία των πολιτισμών σημαίνει  διαφορετικά θρεπτικά περιβάλλοντα για την οικονομία. Για προσπάθησε να περάσεις την οποιαδήποτε νέα καινοτομία σε μια τέτοια χώρα, όπως οι ΗΠΑ!! Ακόμα και σε μια ένα τέτοιο μεγαθήριο, όπως μια από τις πολιτείες του Καναδά, ή μια από τις ρωσικές δημοκρατίες. Ανέλπιστο, ο χρόνος και κόπος, που θα σπαταλήσεις, δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Ενώ στις πόλεις-κράτη μπορούσες να κάνεις τα πάντα πάρα πολύ γρήγορα – στο επίπεδο του δημαρχείου λαμβάνεται το σχέδιο, μια εβδομάδα για συζήτηση, ένα δημοψήφισμα – και έτοιμος! Ως αποτέλεσμα – οι πόλεις-κράτη είχαν την ευκαιρία να πειραματιστούν πάρα πολύ με τη δομή τους, να επιλέξουν τους πλέον αποτελεσματικούς τρόπους της πολιτικής και οικονομικής διοίκησης, των εκπαιδευτικών συστημάτων και τα λοιπά. Όταν οι προσπάθειες σου οδηγούν σε ένα γρήγορο και απτό αποτέλεσμα, τότε αυξάνεται και το επίπεδο της δραστηριότητας σου. Τελικά, όλως περιέργως, ακριβώς οι πιο μικρές εθνικές μονάδες μετατράπηκαν σε πρωτοπόρους της ανάπτυξης της ανθρωπότητας, στους ποικίλους τομείς, και συγκεκριμένα εκεί πολύ πιο γρήγορα μεγάλωνε και η ευημερία, και επάρκεια, κάτι, που έσπρωχνε ακόμα περισσότερα στην καταστροφή τις αυτοκρατορίες, που απέμειναν. Και είναι απολύτως φυσιολογικό, ότι η πρακτική του ευθύ δρόμου άρχισε να περνάει δραστικά το δικό της δρόμο προς το μέλλον, όχι μέσο σταθερής αύξησης του ενδιαφέροντος για τον εαυτό της, αλλά με τη βοήθεια των εκρηκτικών διαδικασιών, όταν ένα μετά το άλλο τα μικρά κράτη άρχισαν να χρησιμοποιούν ολόκληρα κομμάτια από την ΠΕΔ – να τα εισαγάγουν στο σύστημα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, να δημιουργούν τα ερευνητικά εργαστήρια, ακόμα και να συγκαταλέγουν  τις έννοιες της στο σύνολο της επίσημης εθνικής ιδέας. Κάντε και εσείς ξανά το ίδιο πράγμα! Ας χωριστεί αυτός ο τρεμάμενος άμορφος όγκος – δώστε τους έναν στόχο – να γίνουν διαφορετικοί από τον γείτονα. Τώρα τα πάντα έχουν κολλήσει υπερβολικά στην αντίθεση Ťνέος κόσμος – παλιός κόσμοςť, αυτό σβήνει την πρωτοβουλία τους. Σταματήστε να παίρνετε τα παιδιά τους …

- !! –  είναι αδύνατον!

- να αφήσουμε τους ανθρώπους στα βασανιστήρια …

- θα αποφασίσουν, ότι παραδοθήκαμε …

Ο Τραϊλάνγκ σήκωσε το χέρι του, και επανήλθε η σιωπή.

- Αφήστε τους τα παιδιά τους, εξασφαλίστε, όμως, στο κάθε παιδί την δυνατότητα να εγκαταλείψει την περιοχή για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα – θα το λάβουν σαν μια τεράστια ανακούφιση, και στις περιπτώσεις, όποτε εκείνοι θα έχουν τα παιδιά, θα επανέλθει η λειτουργία όλων των μηχανισμών, που κάποτε  οδηγούσαν τους ανθρώπους. ŤΤα παιδιά – είναι το μέλλον μαςť - έχετε άκουσε τέτοια φράση? Δώστε τους μια ψευδαίσθηση του μέλλοντος, και εκείνοι θα αρχίσουν να δουλεύουν για χάρη της – θα γράψουν την οικογενειακή και κρατική ιστορία, θα επιδιώξουν την ευημερία τους, θα ανταγωνιστούν… δεν θα έχουν πια καιρό για τους ανόητους πολέμους με εσάς, έχουν στο αίμα τους το φόβο του πολέμου και την αίσθηση της αυτοσπουδαιότητας. Απλώς αφήστε αυτόν τον μηχανισμό να λειτουργήσει– αυτό δούλεψε ήδη μια φορά – όμως, δεν κάλυψε ολόκληρη την ανθρωπότητα, – ας λειτουργήσει ξανά – αυτό θα είναι βολικό για όλους.

- Μα τα παιδιά …

- Α, αφήστε το, - κούνησε το χέρι του ο Τραϊλάνγκ. – Σχεδόν όλοι εδώ γεννηθήκατε τη νέα εποχή, και νομίζετε, ότι η μοίρα του παιδιού εξαρτάται εξ` ολοκλήρου από το περιβάλλον του. Σε αυτή την πεποίθηση ανακατεύτηκαν και η τυφλή φροντίδα, και  άγνοια. Φροντίδα, επειδή στην πραγματικότητα  αν ένας άνθρωπος, που τείνει προς τις ΦΑ, βρεθεί μέσα στην ατμόσφαιρα της συνηθισμένης οικογενειακής τυραννίας, με όλα τα καλά της, φυσικά, θα αρχίσει να αποκτά τα αρνητικά συναισθήματα και ηλιθιότητα, μα ταυτόχρονα μέσα του θα μεγαλώνει μια οξεία ανάγκη για αίσθηση των ΦΑ. Εννοείται, θα πρέπει να κατασταλούν αυστηρά οι ξυλοδαρμοί και οι  προσπάθειες να περιοριστεί η πρόσβαση στην εκπαίδευση και  τα υπόλοιπα στοιχειώδη δικαιώματα. Δώστε στα παιδιά την ελευθερία της επιλογής, και στους γονείς – την ψευδαίσθηση της κτήσης των παιδιών τους.

- Και για ποιο λόγο η άγνοια? – ακούστηκε από την αίθουσα.

- Άγνοια, επειδή είστε σίγουροι, ότι οποιοδήποτε παιδί μπορεί να γεννηθεί στον οποιοδήποτε γονιό. Φαντάζεστε τους εαυτούς σας και σκέφτεστε – αν εγώ θα είχα γεννηθεί στην οικογένεια των οράνγκων… Παίρνετε από τους οράνγκους τα νεογέννητα, και μετά συμπεραίνετε – ναι, λιγάκι αργήσαμε, πρόλαβε να δηλητηριαστεί το παιδάκι … Παρατηρήσατε  ποτέ – πόσο διαφορετικά είναι τα παιδιά, που μόλις είχαν γεννηθεί; Στην δική μου εποχή, όταν οι μισάνθρωποι ήταν ανακατεμένοι με τους άβουλους, οι ηλίθιοι με τους νοητικά ανεπτυγμένους, αυτό φαινόταν πολύ. Τι γνωρίζετε γι` αυτό; Πώς γίνεται η διαδικασία της σύλληψης; Πώς το γονιμοποιημένο ωάριο μετατρέπεται στην αρχή μιας προσωπικότητας – από πού εμφανίζεται αυτή η προσωπικότητα, σύμφωνα με ποιους νόμους? Είστε ανίδεοι σε αυτά τα ζητήματα, όμως, η άγνοια από μόνη της δεν είναι τόσο επικίνδυνη, όσο η αποτυχία να καταλάβετε, ότι είστε ανίδεοι. Δεν λέτε απλώς στον εαυτό σας Ťδεν ξέρω, με ποιο τρόπο αυτό γίνεταιť, είσαστε σίγουροι, ότι ξέρετε, ότι η  οποιαδήποτε προσωπικότητα μπορεί να γεννηθεί από οποιονδήποτε γονέα, είστε σίγουροι, ότι είναι μια άτακτη, χαοτική διαδικασία, κάτι  σαν ρουλέτα. Και οπλισμένοι με αυτό το ψέμα, αρχίζετε να παίρνετε σοβαρά μέτρα, θέτοντας στον κίνδυνο και τους εαυτούς σας, και άλλες υπανάπτυκτες κοινωνίες.

Ο Τσοκ πλησίασε τον Τόμας και του ψιθύρισε κάτι στο αφτί. Μετά από μια γρήγορη συνεννόηση, και οι δυο άρχισαν να λένε κάτι στον Τραϊλάνγκ.

- Αυτά για την ώρα, - σηκώνοντας όρθιος, ανακοίνωσε ο Τραϊλάνγκ. – Πρέπει να συζητήσω κάτι με την Επιτροπή, και για οτιδήποτε θέλουμε θα έχουμε ακόμα ευκαιρία να μιλήσουμε με τους υπόλοιπους.  Θα ζητήσω να μείνουν…

Όσο ο Τραϊλάνγκ έλεγε τα ονόματα των ανθρώπων, που έπρεπε να μείνουν, η Τόρα κατευθυνόταν στην έξοδο,  και ήδη κοντά στις πόρτες άκουσε το όνομα της.

 

 

 

<< Back

Forward >>