Ť Μάγια ť

Τόμος 2: Ť Προέλευση των ειδών ť

Κεφάλαιο 33

- Δεν σκοπεύω τώρα να αποκαλύψω κάποια μυστικά – άρχισε ο Τραϊλάνγκ, απλώς θέλω τώρα να μιλήσω ορισμένα με αυτούς, τους οποίους αφορά άμεσα το θέμα της συζήτησης – μέλη της Επιτροπής, και ακόμα μερικά άτομα.

Η αίθουσα είχε σχεδόν αδειάσει – έμεινε μόνο μια δεκάδα ανθρώπων, μαζί με τη Τόρα, γι` αυτό και οι δώδεκα ολογραφικές μορφές των μελών της Επιτροπής “βολεύτηκαν” εύκολα, δεν κάλυπταν κανέναν.

 - Για τις Κάτω Περιοχές – συνέχισε ο Τραϊλάνγκ. - Θέλω να τελειώσω την κουβέντα για αυτές, ενώ οι γενναίοι μας δύτες. ας ασχοληθούν ανενόχλητοι με τη δουλειά τους. – Τώρα βρίσκεστε εκεί ως παρατηρητές, αναπόφευκτα προκαλώντας για τον εαυτό σας την αυξημένη επιθετικότητα.

- Δεν έχουμε άλλη επιλογή – είπε η γυναίκα με πολύ μακριά και λεπτά δάχτυλα, με αφράτα γόνατα,  οι  μεγάλες ρώγες της  φαίνονταν μέσα από το ημιδιάφανο φανελάκι που φορούσε. – Αν θα φύγουμε από εκεί έτσι απλά, θα επικρατήσει το χάος.

- Δεν χρειάζεται να Ťνα φύγετε απλώςť από εκεί, Μάρθα, μα και οι παρατηρητές δεν είναι απαραίτητοι. Χρειάζεστε... πολιτικούς.

- Ποιους?? – η έκπληξη ήταν σχεδόν ομόφωνη.

- Πολιτικούς. Μελετήστε την προπολεμική ιστορία.

- Ξέρουμε, τι είναι η Ťπολιτικήť και ποιον ρόλο έπαιξε στον κόσμο πριν από τον πόλεμο – είπε ένας άντρας περίπου διακοσίων-διακοσίων πενήντα χρόνων . – Αλλά.... πού να τους βρούμε αυτούς τους πολιτικούς... και τι θα κάνουν, ουσιαστικά?

- Τι θα κάνουν... θα ασχοληθούν με την πολιτική, Κέλτ :), - χαμογέλασε ο Τραϊλάνγκ. Θα μεταδίδουν στους ανθρώπους τις ιδέες τους, θα προτείνουν  προγράμματα ανάπτυξης των νέων ανεξάρτητων κρατιδίων, που θα εμφανιστούν, θα κερδίζουν την εμπιστοσύνη…

- Να κερδίζουν την εμπιστοσύνη?! – αναφώνησε ο Τζέφρι. – Των οράνγκων?? Μα για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους, πρέπει να γίνουμε ίδιοι, αλλιώς δεν θα δίνουν μια για μας!

- Αυτό δεν είναι αλήθεια, - έφερε αντίρρηση ο Τραϊλάνγκ.  - Όταν υπάρχει το χάος στην κοινωνία, όταν από την κοινωνία αφαιρείται το μέλλον και το μόνο που κάνουν όλοι, είναι να περιμένουν – πότε θα πεθάνουν, η εξουσία πέφτει στα χέρια των πιο επιθετικών και άχρηστων – εκείνων, που μπορούν να προκαλέσουν τα στιγμιαία συναισθήματα, τις πιο πρωτόγονες αντιδράσεις.. Μα αν δώσεις σε αυτή την κοινωνία ελπίδα για το μέλλον, εκείνοι θα αρχίσουν να κτίζουν αυτό το μέλλον. Νομίζω, ότι έχετε κάπως παρασυρθεί από την μάχη, και δεν προσέξατε, ότι τα πιο επιθετικά άτομα – εκείνα, που ήθελαν να καυτηριάσουν με φωτιά και μέταλλο τα βλαστάρια του νέου κόσμου, έχουν πεθάνει προ πολλού. Βλέπετε τις Κάτω Περιοχές με τα μάτια των φυλάκων, και αυτό είναι πάντοτε ένα καχύποπτο και διαστρεβλωμένο βλέμμα– ακόμα και χωρίς καμία πρόθεση.

- Έχουμε ακόμα τους πρόσφυγες από εκεί – αυτούς, που δεν θέλησαν να μείνουν στις Κάτω Περιοχές και ήρθαν σε μας.

- Βεβαίως, μα πρέπει να συμφωνήσεις, ότι η άποψη τους για την κοινωνία των οράνγκων δεν είναι ιδιαίτερα αντικειμενική – επέμενε στα δικά του ο Τραϊλάνγκ. – Λοιπόν, δώστε τους την ελπίδα για το μέλλον – και εκείνοι θα αρχίσουν το κτίσιμο του. Και όταν δεν θα ικανοποιηθούν με τους πολυλογάδες, θα βαρεθούν να ακούν τους προβοκάτορες…

- Παρεμπιπτόντως, ας μην ξεχάσουμε για τους προβοκάτορες – επενέβη και πάλι η Μάρθα. - αν τους δώσουμε παρατεταμένες ελευθερίες, τουλάχιστον πρέπει να καταστέλλουμε σκληρά όλες τις παρακινήσεις για τη βία, κάθε προπαγάνδα αντίστασης κατά εμάς, τρομοκρατίας.

- Ο, όχι…, - αναστέναξε ο Τραϊλάνγκ, - ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το κάνετε αυτό... μελετήστε την προπολεμική ιστορία, αγοράκια και κοριτσάκια. Καταλαβαίνω, ότι έχετε συγκεντρωθεί όλοι στο μέλλον, αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο, όμως έχετε κάτω από τη μύτη σας έναν καρκίνο,  ένα απόστημα. Αν το συνθλίψετε με μια γροθιά, το πύον θα πεταχτεί παντού και θα μολύνει τους πάντες. Θα αναγκαστείτε να συνυπάρξετε ειρηνικά, ναι, τον παλιό καιρό υπήρξε μια τέτοια έννοια – η ειρηνική συνύπαρξη. Και δεν πρέπει, σε καμία περίπτωση να απαγορεύσετε τις παρακλήσεις για βία!

Το κοινό ανταποκρίθηκε με καθολική ολοφάνερη κατάπληξη.

- Τραϊλάνγκ!

- έλα τώρα…

- αυτό δεν γίνεται!

- δεν καταλαβαίνω…

- Περιμένετε... - ο Τραϊλάνγκ ηρέμησε με μια κίνηση του χεριού τις διαφανές φιγούρες, που κάθονταν μπροστά του. - Δεν καταλαβαίνετε... αν απαγορεύσετε τώρα τις παρακλήσεις για βία, με τον ίδιο τρόπο θα πνίξετε την ελευθερία του λόγου – αυτά είχαν γίνει και πριν, πώς και  δεν το βλέπετε; Αυτά είχαν γίνει. Στην αρχή απαγόρευσαν τις παρακλήσεις για τη βία – πολύ ωραία, οι παρακλήσεις έγιναν λιγότερες, μάλλον, και η τρομοκρατία μειώθηκε. Μετά τα όρια της  έννοιας Ťπαράκληση για τρομοκρατίαť άρχισαν να απλώνουν, να απλώνουν σιγά-σιγά... το κάθε πολιτικό κόμμα, κάθε δομή της εξουσίας, κάθε ισχυρή εταιρία άρχισε να βλέπει Ťεξτρεμισμόť σε αυτά, που απειλούσαν τα συμφέροντα της – νόμιμα, όχι τόσο νόμιμα, η ακόμα και προκλητικά παράνομα. Τελικά η κάθε κριτική έγινε Ťεξτρεμιστικήť, έγινε πολύ εύκολο να βουλώσεις το στόμα του οποιουδήποτε – της εφημερίδα, του δημοσιογράφου, του συγγραφέα του blog – οποίον ήθελες! Και πάρα πολύ γρήγορα ήρθαν οι καιροί, όταν και η ΠΕΔ θεωρήθηκε εξτρεμιστική και κατά αυτήν διώχθηκε με όλη την αυστηρότητα του ανάλογου νόμου... Όχι, παιδιά, αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί. Δεν είναι δυνατόν η ελευθερία του λόγου να γνωρίζει τις εξαιρέσεις, αλλιώς δεν είναι πια ελευθερία. Το ψάρι της β΄ ποιότητας – είναι απλώς σάπιο  ψάρι. Στις παλιές εποχές υπήρξαν ακόμα και τέτοια προηγούμενα, όταν η έννοια Ťελευθερία του λόγουť διατηρούσε την αρχική της σημασία, για παράδειγμα, στην Ολλανδία στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα το σεξ με τα παιδιά ήταν απαγορευμένο, ακόμα και ύπαρξη στο σπίτι του φωτογραφικού υλικού με τα παιδιά, που κάνουν σεξ, ήταν ποινικό αδίκημα, όπως και παντού στον κόσμο, που φοβόταν παρανοϊκά το σεξ,  και ταυτόχρονα ήταν απολύτως νόμιμο το κόμμα, που καλούσε να εγκριθεί του σεξ με τα παιδιά. Λοιπόν, αφήστε το – οι φωνακλάδες ας καλούν για βία, για επανάσταση, για τρομοκρατικές επιθέσεις. Όλοι πρέπει να μάθουν – κανένας δεν θα τιμωρηθεί πια για τα λόγια του, κανείς δεν θα πάει φυλακή για της ομιλίες από τις εξέδρες. Ο στόχος  σας βρίσκεται  αλλού. Εξηγήστε στους ανθρώπους, ότι αυτός, που μιλάει – είναι απλός πολυλογάς, ενώ αυτός, που παίρνει τα όπλα στα χέρια του και πυροβολεί – είναι εγκληματίας και θα τιμωρηθεί αυστηρά – ίσως και θανατωθεί. Τότε οι πολυλογάδες θα βρεθούν σε μια δυσάρεστη θέση: κάποιος  φωνάζει Ťθάνατος στους άπιστουςť - και δεν παθαίνει τίποτα. Ενώ ο πιτσιρικάς, που  αυτός ο κάποιος  γέμισε τα αυτιά, παίρνει το όπλο και ρίχνει – όλη η ζωή του πάει  στα σκουπίδια. Τι λέτε – πόσο γρήγορα θα καταλάβει ο λαός, ότι αυτές οι χοντρές γάτες, που προκαλούν από τις εξέδρες για ιερή εκδίκηση, δεν είναι παρά σιχαμεροί προβοκάτορες? Σας διαβεβαιώ – αυτό ίσως θα συμβεί γρήγορα, ίσως όχι τόσο γρήγορα, όπως  θα το θέλαμε εμείς, όμως, αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός δρόμος για τον εμβολιασμό του πληθυσμού κατά της βίας και επιθετικότητας. Εξηγήστε, εξηγήστε, εξηγήστε ακούραστα – δείξτε τους  μια φωτογραφία του ακτιβιστή, που καλεί άλλους  να σκοτώνουν, - ορίστε, είναι χορτάτος και ευχαριστημένος, η αστυνομία δεν τον ενοχλεί και του λέει Ťσυγγνώμη, κύριε, θέλετε να σας βοηθήσουμε να ανεβείτε σε αυτή την εξέδρα – έχει κάτι απότομα σκαλιάť; λοιπόν αυτός, που άκουσε, και έφυγε φτύνοντας –  είναι επίσης  χορτάτος και ευχαριστημένος, ενώ εκείνος, που άκουσε τις ομιλίες, που ακούστηκαν από αυτή τη σκηνή, όμως, δεν έφτυσε και δεν έφυγε, μα πήρε το όπλο και όντως πυροβόλησε – δες τον στη φυλακή, και εδώ είναι οι δύστυχοι γονείς του, εδώ του ανακοινώνουν την ετυμηγορία, και εδώ – το θλιβερό αποτέλεσμα. Και αυτές οι αιώνιες αερολογίες – Ťποιος βρίσκεται πίσω από το τρομοκρατικό χτύπημαť… Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του παρελθόντος δεν  ενδιαφέρονταν πια  για το γεγονός Ťποιος πυροβόλησεť - εντάξει, κάποιος πυροβόλησε, βρήκαν-δεν βρήκαν κανένα, ας πάει στο καλό, μα Ťποιος στεκόταν πίσωť? Ποιος παρακινούσε? Τα πολιτικά συμφέροντα καταπίεζαν οτιδήποτε άλλο. Το πιο σημαντικό ήταν να χρησιμοποιήσουν το τρομοκρατικό χτύπημα, για να ρίξουν το φταίξιμο στον ανταγωνιστή, η ίδια ερώτηση Ťποιος σκότωσεť έγινε ασήμαντη, κατά συνέπεια και οι εγκληματίες αισθάνονταν,  λες και αυτοί είναι τα θύματα.- Ο Τραϊλάνγκ σταμάτησε, πήρε μια βαθιά ανάσα. - Αυτά... τα καταλάβατε; Οι εξηγήσεις μπορούν να είναι απλές, πρέπει να είναι απλές , ακόμα και πρωτόγονες, ωστόσο, εξαιρετικά θεαματικές. Συγκεντρωθείτε στην αναζήτηση των κακοποιών – το αναπόφευκτο της τιμωρίας προλαμβάνει την εγκληματικότητα πολύ πιο καλά, παρά το βάρος της τιμωρίας – αυτό είναι γνωστό εδώ και αιώνες. Εστιάστε επίσης στην πρόληψη των εγκληματικών ενεργειών – στην προπαγάνδα της ευθύνης για τις πράξεις τους, και όχι για τα λόγια, και μην το πολύ αναλύετε, αφού κανένα κράτος - ούτε δυνατό, ούτε αδύναμο δεν είναι ικανό μόνο θεωρητικά να αποκτήσει τον έλεγχο πάνω στο τι λέει ο καθένας, σε τι καλεί, όμως, οι προσπάθειες για έναν τέτοιο έλεγχο οδηγούν αναπόφευκτα στις υπερβολικές δαπάνες για τις μυστικές υπηρεσίες, το κράτος γίνεται αστυνομικό, ο καθένας τίθεται υπό παρακολούθηση, η αλληλογραφία διαβάζεται, οι ομιλίες ακούγονται, και μετά οι συσσωρευμένες πληροφορίες χρησιμοποιούνται από τους διεφθαρμένους και εγκληματίες, οι ίδιες μυστικές υπηρεσίες τυλίγουν το κράτος, σαν καρκίνωμα, ρουφάνε τα ζουμιά του, περνάνε στην εξουσία και γίνονται ένα πανίσχυρο και παράνομο κράτος μέσα στο κράτος. Ενώ η οποιαδήποτε καταπίεση της ελευθερία του λόγου θα πρέπει να διωχθεί σαν ένα βαρύ έγκλημα, και όταν κάποιοι θα παρακινούν να σκοτώσουν τους άπιστους, και άλλοι –  να επιδιώκουν τις φωτισμένες αντιλήψεις, ή την δημιουργική εργασία, την στήριξη της οικογένειας, την ευημερία, ανάπτυξη της βιομηχανίας διασκέδασης,  - ούτε οι πρώτοι, ούτε οι δεύτεροι δεν πρέπει να θιχτούν, με απειλή σοβαρής τιμωρίας. Τι λέτε – σε τι θα ανταποκριθούν γρηγορότερα οι άνθρωποι– στις παρακινήσεις να σκοτώνουν ή στις παρακλήσεις να κτίζουν, να φτιάχνονται οικονομικά, να συμπαθούν ο ένας τον άλλο, να διασκεδάζουν, να ταξιδεύουν, να γίνουν πλούσιοι, να μορφωθούν? Δεν υπάρχει και τίποτα να σκεφτείς, ουσιαστικά, η ιστορία μας έδειξε ήδη – ποιος βγήκε νικητής, και η νίκη αυτή έγινε υπό  άκρως δυσμενείς συνθήκες – καμία σχέση με το τώρα.

Ο Τραϊλάνγκ σώπασε, έτριψε με το χέρι τα χείλη του, έκανε μασάζ στο πρόσωπο και στα μάτια.

- Εγώ μιλούσα για πολιτική. Το να είσαι ένας ισχυρός πολιτικός – δεν σημαίνει να πηγαίνεις με τον όχλο, και όχι απαραίτητα να προέρχεσαι από τον όχλο. Μπορείς να διαφέρεις όσο θέλεις από αυτόν, και όμως να έχεις τεράστια επιρροή – αρκεί να έχεις  κάποιο σύνολο των προσωπικών χαρακτηριστικών, και φυσικά, να χρησιμοποιείς με εξυπνάδα τις υπάρχουσες ιστορικές συνθήκες. Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα, για να μην είμαι αστήρικτος. Κάποτε στην Ινδία υπήρξε ένας εθνικός πολιτικός ηγέτης  - ο Γκάντι. Παράξενο ανθρωπάκι – μικρό, κακομούτσουνο, με μεγάλα αυτιά και γενικός αστείο. Κυκλοφορούσε με τα πέδιλα, ξεκάλτσωτος, τυλιγόταν σε ένα σεντόνι σύμφωνα με τους ινδικούς κανόνες. Θα έλεγες – αυτός θα είναι ένας τοπικός πολιτικός, πού να πάει – τέτοιος ασχημούλης – στην ευρωπαϊκή, στην παγκόσμια πολιτική με τους σκληραγωγημένος λύκους επικεφαλής! Και όμως όχι. Ο Γκάντι είχε αρκετή επιρροή στην παγκόσμια πολιτική. Και ιδού ένα παράδειγμα, που μας επιδεικνύει ένα από τα χαρίσματα του. Σε μια από τις αμέτρητες συναντήσεις του με τον απλό κόσμο τον πλησίασε μια γυναίκα με τη κόρη της και ζήτησε από τον Γκάντι, τον οποίο στην οικογένεια της αντιμετώπιζαν με λατρεία και σεβασμό, να πει στην κορούλα της, ότι δεν είναι καλό να τρώει πολλές σοκολάτες, επειδή έτρωγε πάρα πολλές…

- Μάλλον – δεν ήταν και τόσο Ťαπλόςť ο  κόσμος :), - παρατήρησε κάποιος.

- … ε, ναι:), όμως, στη συνάντηση όντως μπορούσαν να έρθουν παρά πολύ διαφορετικοί άνθρωποι. Και ο Γκάντι τους είπε να έρθουν σε δυο εβδομάδες. Δυο εβδομάδες αργότερα η γυναίκα με την κόρη τον πλησίασε ξανά, και ο Γκάντι είπε – κορίτσι, δεν είναι καλό να τρως πολλές σοκολάτες, γιατί μετά δεν θα νιώσεις καλά. Οι άνθρωποι, έκπληκτοι, τον ρώτησαν – τι στο διάολο, γιατί δεν της το είπες δυο εβδομάδες πριν, για ποιο λόγο το ανέβαλες; Και ο Γκάντι απάντησε σε αυτό – Ťεπί δυο κάθε μέρα εβδομάδες έτρωγα σοκολάτες, και διαπίστωσα, ότι η διάθεση μου χειροτερεύει, ενώ πριν δεν είχα μια τέτοια εμπειρίαť. Μπορούμε, φυσικά, να αμφισβητήσουμε την λογική του Γκάντι σε αυτή την περίπτωση, διότι κάποιος θέλει ένα πράγμα, και άλλος – άλλο, όμως, δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε την τιμιότητα του. Οι πολιτικοί – είναι άνθρωποι, στους οποίους λειτουργούν ορισμένοι μηχανισμοί, και μεταξύ αυτών υπάρχει και αίσθηση της ενοχής, συνείδησης, και τα λοιπά και τα λοιπά. Ο κόσμος αντιμετώπιζε τον Γκάντι ως συνείδηση της πολιτικής, και ο σεβασμός, που του έδειχναν ήταν εν μέρει ειλικρινής, εν μέρει – ήταν  ένα μέσο για την αύξηση του δικού τους στάτους,  επίσης και στα ίδια τους μάτια.

- Ποια άλλα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι? Μήπως είναι υπερβολικά περιορισμένη η ποσότητα τους, αφού δεν μπορείς να εντυπωσιάσεις τους πολιτικούς με το ότι βιώνεις την αίσθηση ομορφιάς, για παράδειγμα?

- Δεν θα το έλεγα. Μπορώ να φέρω το παράδειγμα του προέδρου της Γαλλίας στα μισά του εικοστού αιώνα – του Ζισκάρ Ντ` Εσταίν. Διαβάστε το βιβλίο των αναμνήσεων του - ŤΕξουσία και ζωήť. Σου κάνει παράξενη εντύπωση... σίγουρα το έγραψε ένας πρόεδρος?? Ναι. Και  μάλιστα πάρα πολύ επιτυχημένος. Μάλλον, στη Γαλλία κανένας μετά από αυτόν δεν είχε τέτοια υποστήριξη και σεβασμό, – μέχρι το τέλος του παλιού κόσμου. Μα και πριν από αυτό. Και αν αναρωτηθούμε – με τι είχε μαγέψει αυτός τους πολίτες του, όπως και πάρα πολλούς άλλους πολιτικούς σε όλον τον κόσμο, θα έλεγα, ότι: ο Ντ` Εσταίν τους φαινόταν ένας βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος. Φανταστείτε – αυτό έβρισκε την ανταπόκριση. Οι άνθρωποι σαν να έβρισκαν σε αυτόν κάτι, που έλειπε από τους εαυτούς τους.

- Ε, με την ειλικρίνεια σίγουρα δεν θα τους προσελκύσουμε:)

- Και πάλι λάθος!

- ??

- Ναι, λάθος. Μπορείς να προσελκύσεις τους ανθρώπους με την ειλικρίνεια και να γίνεις μεγάλος πολιτικός. Όχι, η ειλικρίνεια από μόνη της δεν θα είναι αρκετή για να γίνεις ισχυρός πολιτικός, όπως και να είσαι απλώς ένας τίμιος άνθρωπος, η κάποιος, που αισθάνεται βαθιά,, ωστόσο, η ειλικρίνεια μπορεί να  γίνει τέτοια δύναμη, που ενώνει τις υπόλοιπες πράξεις του πολιτικού.

- Και για αυτό υπάρχει παράδειγμα ?

- Βέβαια. Πείτε μου – για ποιο λόγο στον εικοστό αιώνα συνέβη ένα τόσο παράξενο φαινόμενο, όταν δεκάδες εκατομμύρια Γερμανούς, - από τα πιο μορφωμένα έθνη, με τεράστια πείρα στην φιλοσοφία, πολιτική, ιστορία, άλλες επιστήμες, μουσική, που θεωρείται ένας από τους στυλοβάτες της παγκόσμιας κουλτούρας – ξαφνικά όλοι έχασαν τα λογικά τους και ακολούθησαν τον Χίτλερ, να σκοτώνουν, να κλέβουν και να κατακτούν? Είναι ένα μεγάλο μυστήριο, πάνω από αυτό – μεγάλη τραγωδία! Δηλαδή, δεν αξίζει τίποτα όλη αυτή η κουλτούρα? Τελικά, η κουλτούρα – είναι  μόλις ένα περίβλημα, κάτω από το οποίο δείχνει τα δόντια του ένας εξαγριωμένος δεινόσαυρος? Όχι, δεν είναι περίβλημα. Οι πρώτοι πρακτικοί μεγάλωσαν από την ίδια κουλτούρα, η οποία έφτιαχνε δημιουργίες με τη μορφή της μουσικής, των βιβλίων, των επιστήμων και άλλων, και άλλων πραγμάτων, που είχαν αντίκτυπο με τις φωτισμένες αντιλήψεις, προκαλούσαν τους πρώτες τους κυματισμούς. Τότε γιατί? Αρκεί να δείτε τα αρχεία των βιντεοσκοπήσεων του Χίτλερ, για να γίνουν όλα ξεκάθαρα. Ναι, ήταν πολύ βολική ιστορική περίοδος – η άπληστη Ευρώπη χρεοκόπησε την Γερμανία, της επέβαλε τέτοιους βαρβαρικούς όρους, που οδήγησαν τελικά στην καταστροφή, στην κατάρρευση, και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια να ζήσουν έτσι. Ναι, τους υπέδειξαν έναν κοινό εχθρό – αυτό βολεύει πάντοτε – να ενώσουν τον κόσμο εναντίον σε έναν πραγματικό ή φανταστικό εχθρό – δεν θα συζητήσουμε τώρα – αν ο εχθρός αυτός ήταν  πραγματικός ή όχι, αν και θα είχε ενδιαφέρον να διαβάσετε το βιβλίο του Ισραήλ Σαχάκ Ť Εβραϊκή θρησκεία - Εβραϊκή ιστορία: το βάρος των τριών χιλιάδων ετώνť σχετικά με αυτό. Ναι, έγιναν πολλά, αλλά κατά την άποψη μου, το πιο σημαντικό, πιο σχηματιστικό, πιο κολλητικό στην μορφή του Χίτλερ ήταν το ότι αυτός φαινόταν στους ανθρώπους ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ειλικρινής, και λόγο αυτού – πολύ πειστικός. Παρακολουθήστε τα βίντεο με τις ομιλίες του και δημιουργήστε  δική σας γνώμη. Αργότερα μιλούσαν για Ťυπνωτισμόť και διάφορα άλλα μυστικά. Αυτό είναι μια βλακεία. Ο Χίτλερ έκανε  εντύπωση – το τονίζω – ακριβώς Ťέκανε την εντύπωσηť του πολύ ειλικρινή και σοβαρού ανθρώπου – και ορισμένα αυτό το χαρακτηριστικό, το οποίο θα έμεινε εντελώς απαρατήρητο κάπου στην Καμπότζη, έπαιξε τον μοιραίο ρόλο του σε μια πολιτισμένη, ανεπτυγμένη χώρα. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Και αυτό απενοχοποιεί εν μέρει την δυτική κουλτούρα. Αν εκείνος όντως ήταν ειλικρινής, σε ποιο βαθμό, σε τι, σε ποια χρονική περίοδο – αυτή είναι πλέον μια ερώτηση για τους ιστορικούς, αν και στον εικοστό αιώνα για μελέτη τέτοιου είδους θα μπορούσες να πας φυλακή – σχεδόν ανεξάρτητα από τα συμπεράσματα της. Η εταιρία ΒΒC, που υπήρξε εκείνη την εποχή, γύρισε στο τέλος του εικοστού αιώνα ένα δοκιμαντέρ για τους ναζί, και ανάμεσα σε όλα τα άλλα στην ταινία είχαν προστεθεί οι συνεντεύξεις με τους Γερμανούς – όσο απλούς ανθρώπους, τόσο και διανοούμενους, που άκουσαν τις ομιλίες του Χίτλερ. Ήταν ήδη υπερήλικοι, όμως, είχαν θυμηθεί πάρα πολύ καλά τις εντυπώσεις τους – ακουστέ, δείτε – τι είπαν.

- Αν χρειαστεί, θα εφοπλίσουμε τους πολιτικούς μας με οποιοδήποτε είδος και ποσότητα των πληροφοριών για τους πολιτικούς του παρελθόντος, - χαμογέλασε ο Μένγκες, και τότε η σεβαστή Επιτροπή θα αρχίσει να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη προσοχή τις έρευνες μας.

- Έλα, Μένγκες, πότε είχαμε αρνηθεί κάτι στους ειδικούς ιστορικούς?

- Είχατε, είχατε:)

- Ούτως η αλλιώς δεν έχουμε πολιτικούς. – ο Τζέφρι ήταν σοβαρός και δεν σκόπευε να μεταμορφώσει την συζήτηση σε ένα φιλικό επεισόδιο. – Και οι πολιτικοί σχηματίζονται στην πολιτική διαμάχη, μεγαλώνουν στο επίκεντρο της λαϊκής ζωής, ο κόσμος πρέπει να τους αντιλαμβάνεται σαν Ťδικούς τουςť.

- Λάθος, Τζέφρι…, - σχεδόν κουρασμένα απάντησε ο Τραϊλάνγκ.

- Απ` ότι φαίνεται, έχεις παραδείγματα για κάθε γούστο:)

- Δεν αποκλείεται. Θυμηθείτε την Αικατερίνη Β΄ – τη βασίλισσα της Ρωσίας. Δεν θα μπορούσες να φανταστείς κάτι πιο ξενόφερτο – μια Γερμανίδα! Μια γερμανική πριγκίπισσα, που στην αρχή δεν ήξερε καν ρωσικά – ρωσική βασίλισσα – αυτοκράτειρα!! Πηδούσε ο, τι κινείται κιόλας, και σχεδόν δεν το έκρυβε. Και ποίον τελικά λάτρεψε ο ρωσικός λαός, όσο λάτρεψε εκείνη – και όσο ζούσε, και εκατοντάδες χρόνια μετά? Μόνο τον Μέγα Πέτρο (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, επίσης είχε πηδήξει εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, κοπέλες και γυναίκες, και επίσης δεν το έκρυβε αυτό), και τέλος. Όμως, συμφωνώ – βέβαια, για κάποιον, που είχε βράσει ήδη σε αυτό των καζάνι των ιντριγκων, συνωμοσιών, κατάσκοπων, ψευτών, λομπιστών και ούτω καθεξής,  είναι πολύ πιο απλό να γίνει πολιτικός,. Ξεκινήστε από τα λίγα – αρχίστε με αυτό, που έχετε.

- Μα δεν έχουμε ακόμα τίποτα.

- Όχι, έχετε. Έχετε έναν γεννημένο πολιτικό, που έβρασε στο καζάνι χειρότερο, απ` ότι βράζει στις Κάτω Περιοχές.

- ??

- Ρωτήστε την, - ο Τραϊλάνγκ έδειξε με το δάχτυλο την Τόρα.

- Εμένα?? – η Τόρα με το ζόρι κουνούσε την γλώσσα στο στόμα της, που ξεράθηκε, – δεν θα ξεραθεί μόνο το στόμα σου, αν καθίσεις δυο ώρες, και μετά άλλη μια, χωρίς να πεις ούτε λέξη.

- Αφού είναι δικοί σου οι καλεσμένοι…

- Καλεσμένοι? Ο Βάϊγιου? Από που το ξε... α... ναι, τώρα καταλαβαίνω, για ποιο λόγο εκείνος είπε Ťήť…

- ποιο ή?

- ποιος Βάϊγιου?

- πού είναι οι καλεσμένοι?

Η Τόρα βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής, και δεν θα έλεγες, ότι αυτό δεν προκαλούσε την αμηχανία της.

- Προσκαλέστε αυτούς τους ανθρώπους, - συνέχιζε ο Τραϊλάνγκ, - πείτε τους για τον κόσμο μας, κάντε τους μια πρόταση να δουλέψουν στις Κάτω Περιοχές και να περάσουν την πολιτική, ανάλογη με τα δικά μας συμφέροντα – μετά από απόδραση από τον δικό τους κόσμο υπό τραγικές συνθήκες, αυτό πιθανόν θα τους ενδιαφέρει. Ο Βάϊγιου θα το θελήσει σίγουρα – είχε γεννηθεί με ταλέντο στην πολιτική, και έμαθε από τους καλύτερους... Ενώ η Μάγια…

- Όπως κατάλαβα, η Μάγια – είναι εκείνη η κοπέλα, δεν πρόλαβα καν να τη δω καλά-καλά…

- Ναι.

- Μάγια… - η Τόρα σκεφτόταν κάτι.

- Η Μάγια, - μουρμούρισε ο Χέλντστριομ, - απίστευτο, είναι η ίδια??

- Ίδια, Τόμας, ίδια. Και οι δυο τους – αυτή και ο Βάϊγιου συνέρχονται τώρα μέσα στο σπιτάκι της Τόρας, και νομίζω, ότι έχετε πολλά να συζητήσετε και να κανονίσετε.

 

 

 

 

 

<< Back