Ť Μάγια ť

Τόμος 2: Ť Προέλευση των ειδών ť

Κεφάλαιο 29

- Αυτό είναι βλακεία. – Απέρριψε η Άρτσι ήρεμα.

- Ίσως να το λέγαμε σε αυτούς, που κάθονται τώρα δίπλα στον νεκρό Νόρτον, και δεν ξέρουν -  τι να κάνουν από εδώ και ύστερα? – ρώτησε ο Άνθρωπος-πουλί με κάποιο σαρκασμό,  όπως  φάνηκε στην Τόρα. – Η, μήπως προτείνεις σε ΜΕΝΑ να βασιστώ στο γεγονός, ότι όλα τα αυτά είναι μια βλακεία και μισή, και να συνεχίσω το πείραμα?

- Μήπως – και θα τους το πούμε. – η Άρτσι έδειχνε ασυνήθιστα σκληρή και σίγουρη για τον εαυτό της – εκεί, στα Ιμαλάια, ήταν πολύ πιο μαλακή,  πιο ήπιων τόνων, ενώ τώρα, όσο την έβλεπες, νόμιζες, πως είναι αδύνατον να λυγίσει  υπό οποιαδήποτε  καταπίεση. – Σε σένα δεν προτείνω να κάνεις τίποτα ακόμα– σκέψου με το δικό σου κεφάλι – εσύ έχεις τη δική σου δουλειά, και εγώ – την δική μου ζωή.

Η Τόρα ξαφνιάστηκε και πάλι με εκείνο τον βαθμό σιγουριάς και ανεξαρτησίας, που φάνηκε στα λόγια και στους τρόπους της.

- Είσαι το ποιμενικό, είσαι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να αναζητάς τους κινδύνους και τις παγίδες. – συνέχισε η Άρτσι. - Το καταλαβαίνω και δεν αμφισβητώ την αναγκαιότητα της δουλειάς σου, όπως καταλαβαίνω επίσης, ότι χρειάζεται η σκόπιμη προσεκτικότητα και προσποιητή επιθετικότητα, για να μην αποκοιμηθείς στην καλοσύνη και μη σου ξεφύγει κανένας κίνδυνος. Κάνε τη δουλειά σου, εγώ θα κάνω τα δικά μου, και σου λέω, πως όλα αυτά – είναι μια βλακεία και μισή. Θέλεις να σταματήσεις το πείραμα – αν περνάει από το χέρι σου, σταμάτησε το … έχει την εξουσία να το κάνει, Πασάνγκ? – ρώτησε η Άρτσι έναν γεροδεμένο άνθρωπο, που καθόταν στο χερούλι της πολυθρόνας δίπλα στο ενυδρείο. Εκείνος έγνεψε. Φαινόταν να αποτελείται ολόκληρος από τους μύες, και σε έκανε να απορείς – με  ποιο θαύμα η πολυθρόνα από κάτω του δεν έγινε ακόμα χίλια κομματάκια.

- Ο Παρντ – είναι ο επικεφαλής των Ťποιμενικώνť, - εξήγησε ο Χάρβεϊ, που στεκόταν πίσω από την πλάτη της Άρτσι. Η Τόρα τον θυμόταν πάρα πολύ καλά – στο σχολείο των κομάντος ήταν o δάσκαλός της. Αν ο Πασάνγκ με τη πρώτη ματιά άξιζε απολύτως το επίθετο του Ťανθρώπου-μύαť, ο Χάρβεϊ, αναμφισβήτητα, ήταν ο Ťάνθρωπος-βούλησηť. Αυτός κατέπληξε την Τόρα τη πρώτη κιόλας ημέρα, όταν εκείνη παρατηρούσε την προπόνηση των κομάντος–  την άσκηση της ακινησίας. Εφόσον ήταν πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμήσεις και να συγκρίνεις οπτικά τον βαθμό της ακινησίας τέτοιων μαστόρων της τέχνης τους, για τον ρόλο των κριτών επιλέχθηκαν … οι σουρικάτες!:) Ο στόχος των κομάντος ήταν να καθίσουν ακριβώς δίπλα στη είσοδο της φωλιάς των σουρικάτων, και να κοιμίσουν την προσοχή τους τόσο πολύ με την ακινησία, ώστε τα ζώα να βγαίνουν έξω από τη φωλιά άφοβα και να τρέχουν δίπλα στον άνθρωπο, απασχολημένα με τις δικές τους δουλειές, σαν να μην ήταν κανείς εκεί. Όταν οι σουρικάτες άρχισαν να ζευγαρώνουν, χρησιμοποιώντας σαν στήριγμα το πόδι του Χάρβεϊ, η Τόρα δεν άντεξε και χαχάνισε, διακόπτοντας έτσι το διαγώνισμα και τις σεξουαλικές διασκεδάσεις των σουρικάτων.

- Είναι υπευθύνως για την ασφάλεια, και έχει αρμοδιότητα να σταματήσει την διαδικασία του πειράματος ανά πάσα στιγμή. – Ολοκλήρωσε ο Χάρβεϊ.

- Έχω και κάποιες άλλες αρμοδιότητες ακόμα, - προσέθεσε ο Παρντ με μυστηριώδη ύφος..

Ο Χάρβεϊ κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.

- Πολύ ωραία, - απ` ότι φαινόταν, τα ειπωμένα δεν έκαναν καμία έκπληξη στην Άρτσι. – Παρόλα ταύτα, είναι μια βλακεία και μισή. Τα δελφίνια δεν μπορούσαν να σκοτώσουν τον Νόρτον. Ξέρω τον Νόρτον, και ξέρω τα δελφίνια.

- Όλοι μας ξέρουμε πολύ καλά τον Νόρτον, και γνωρίζουμε πολύ καλά τα δελφίνια, - επέμενε ο Παρντ, - όμως, τη δεδομένη στιγμή ο Χελντστριομ, ο Ταρδέν και ο Τσοκ έχουν μπροστά στα μάτια τους το πτώμα τον Νόρτον ήδη για μια ώρα, και οι ίδιοι έγιναν μάρτυρες της δολοφονίας τους από τα δελφίνια. Γνωρίζεις, βέβαια, ότι συγκεκριμένα ο Τσοκ ήταν πρώτος, που ήρθε σε μια τόσο στενή επαφή με τα δελφίνια, και δεν τα συμπαθεί λιγότερα από εσένα. Αν ΑΥΤΟΣ επιβεβαιώνει, ότι είδε τη δολοφονία με τα μάτια του, και  κάθεται τώρα σε πλήρη σύγχυση και σοκ, περιμένοντας την απόφαση μου, αυτό θα σημαίνει κάτι, έτσι δεν είναι?

- Αυτό είναι αλήθεια. – η Άρτσι δεν έχασε τη σιγουριά της ούτε για μια στιγμή. Αυτό αναμφισβήτητα σημάνει ΚΑΤΙ. Ίσως θα το καταλάβουμε,  ίσως όχι, μα εγώ ξέρω, ότι τα δελφίνια ποτέ δεν θα μπορούσαν έτσι απλά να σκοτώσουν τον Νόρτον, λόγο σκέτης  επιθυμίας να σκοτώσουν, αυτό είναι…

- Όχι. – ο Παρντ κούνησε το κεφάλι του. – Ένα δυστύχημα, δολοφονία από απροσεξία – τα πάντα μπορούσαν να συμβούν, όλοι είχαμε ρισκάρει και συνεχίζουμε να ρισκάρουμε σε αυτό το πείραμα – και οι άνθρωποι, και τα δελφίνια, και οι τίγρεις, και κάποιες άλλες, ακόμα άγνωστες σε μας οντότητες, οι οποίες ήρθαν σε επαφή με μας απρόσμενα – απρόσμενα για εμάς, μα, απ` ότι φαίνεται, όχι για τα ζώα … όχι, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Επαναλαμβάνω – όλα είναι πολύ χειρότερα. Τα δελφίνια σκόπιμα, με συνέπεια και μεθοδικά αποτελείωναν τον Νόρτον, μέχρι να πεθάνει. Κανείς δεν κατάφερε να τα εμποδίσει – ούτε ο Τσοκ, ούτε ο Ταρδέν… και είμαι σίγουρος, πως ακόμα και αν είχαμε βγει από τα ρούχα μας, και θέτοντας στο ρίσκο τις ζωές του Τριξ και του Μάγκνους, τους καλούσαμε για βοήθεια, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν καθόλου διαφορετικό, εκείνοι δεν θα άλλαζαν τίποτα. Συναντήσαμε την συντριπτική υπεροχή, συντριπτική! – ο Παρντ χτύπησε με την παλάμη του το χερούλι της πολυθρόνας. – Δεν καταλαβαίνω, όμως – ποιο είναι το νόημα σε αυτό …

Εκείνη τη στιγμή η Τόρα ανακάλεσε όλες τις καχυποψίες της περί της αφοσίωσης του Παρντ. Τώρα μπροστά της στεκόταν κάποιος πολύ πιο περίπλοκος από μια πανέξυπνη μοχθηρή μηχανή, προορισμένη να προλαμβάνει τους κινδύνους, που απειλούν τον δικό μας κόσμο – ακόμα και αν αυτό σημαίνει να σταματήσει την πρόοδο, να παγώσει τις έρευνες σε κάποιον ορισμένο τομέα, ίσως, να κάνει και κάτι άλλο, με ακόμη σοβαρότερο κόστος.

- Να μας καλέσουν στη συνάντηση, για να σκοτώσουν, και ποιον – τον Νόρτον! Για την ώρα αποκλείω την πρόθεση, όπως και όλοι εσείς, νομίζω – εκείνος εξέτασε τα πρόσωπα όλων στο δωμάτιο με το βλέμμα του. – Να σκοτώσουν για κάποιο σκοπό  – εντάξει, θα μπορούσαμε να το καταλάβουμε, αν και μάλλον, απίθανο να το δεχτούμε, ας πούμε, ότι υπάρχει κάποιος σημαντικός -  από τη δική τους άποψη -  στόχος, που να αξίζει την δολοφονία. Μα ποιος στόχος είναι αυτός; Δεν συμβαίνει τίποτα - ο Νόρτον είναι απλώς νεκρός, οι συμμετέχοντες απλώς βρίσκονται στις εικονικές θέσεις τους μέσα στον προβολέα… ωστόσο, γνωρίζουμε πλέον, ότι αποδείχτηκε άχρηστη η ιδέα του προβολέα– οι οθόνες προστασίας μας δεν κάνουν τίποτα.

- Δεν ξέρουμε ακόμα – κατά πόσο πολύ ισχύει αυτό. Έτσι η ίδια ιδέα δεν αξίζει τίποτα, είτε υπάρχει κάποια παράβλεψη, την οποία εμείς δεν βλέπουμε, αλλά αν θα την βρίσκαμε, θα μπορούσαμε…

- Ναι, ναι, Μάρτι, δεν ξέρουμε – τον διέκοψε ανυπόμονα ο Παρντ. – Και ποιος θα γίνει το επόμενο πειραματόζωο? Εσύ προσωπικά, ποιον θα έστελνες στο στόμα του λύκου? Νομίζαμε, ότι τα προβλέψαμε όλα: λόγο των εξαιρετικά διαφορετικών, αν και διασταυρωμένων σε κάποια πράγματα συνόλων αντιλήψεων με τις ονομασίες Ťάνθρωποςť, Ťδελφίνιť, Ťτίγρηςť η απευθείας επαφή μεταξύ τους υπό τις συνθήκες αυτής της ανεξέλεγκτης αμοιβαίας ενσωμάτωσης των αντιλήψεων θα μπορούσε να φέρει επικίνδυνες συνέπειες. Δημιουργήσαμε κάτι σαν την Ťαίθουσα συσκέψεωνť, στην οποία δεν Ťπαρουσιάστηκανť τα ίδια μέλη της συνάντησης, αλλά οι απεικονίσεις τους. Για να φτιάξουμε τον τοίχο, που μας χώριζε, χρησιμοποιήσαμε ως πρότυπο εκείνες τις εξωτερικές μεμβράνες, η αντηχητική διαπερατότητα των οποίων μελετήθηκε πάρα πολύ προσεκτικά την εποχή των πειραμάτων του Μερκ. Ήμασταν απολύτως σίγουροι, ότι η οθόνη είναι αδιαπέραστη – ούτε τυχαία, ούτε σκόπιμα – όπως από τη δική τους, έτσι ακόμα και από τη δική μας πλευρά – και δεν ήταν κάποια παιδάκια υπεύθυνα για αυτό, αλλά η ομάδα της Αϊρίν, να πάρει ο διάολος, ολόκληρο, να πάρει, το διαολεμένο πλήρωμά της! Αυτοί θα είχαν ξεμπροστιάσει και τον διάολο κερατωμένο, αφού κάθε μέρα περνάνε τις μεμβράνες, όπως εμείς πηγαίνουμε στην τουαλέτα, και όλα τα αυτά - μάταια! Ο τοίχος είναι εντελώς ακέραιος, εν τάξει και άθικτος, ακόμα και αν τον εξετάζεις ολόκληρο με μεγεθυντικό φακό. Μα τα δελφίνια σκότωσαν τον Νόρτον, λες και δεν υπήρξε κανένας τοίχος – λες και για αυτά δεν έχει καμία σημασία η διαφορά στην καμπυλότητα του χωροχρόνου!

- Τέλος πάντων, - τον διέκοψε απότομα η Άρτσι, - τα δελφίνια δεν μπορούσαν να τον σκοτώσουν, τελεία και παύλα, και ας είμαι μια ξεροκέφαλη χαζή, αυτό είναι αδύνατον. Δεν ξέρω – τι είδε εκεί ο Τσοκ, και ποιους τοίχους έφτιαξε η ομάδα της Αϊρίν. Δεν βλέπω μπροστά μου το πτώμα του Νόρτον, μα ακόμα και να το έβλεπα… Τα δελφίνια – εκείνη σηκώθηκε, και στη φωνή της ακούστηκε μέταλλο, κάρφωνε τη μια λέξη μετά την άλλη – δεν μπορούσαν-να σκοτώσουν -τον-Νόρτον. Απ` ότι βλέπω, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα ακόμα, και κανείς δεν μπορεί να πάρει την απόφαση.

- Όχι, γιατί, - ο Παρντ έκλεισε λίγο τα μάτια του, - εγώ μπορώ να πάρω μια απόφαση. Ουσιαστικά, την πήρα ήδη.

- Α, κατάλαβα! – η πολυθρόνα σε μια μακρινή γωνία του δωματίου πετάχτηκε στην άκρη, όταν ένας άνθρωπος πετάχτηκε απ` αυτήν έξω.

- Έλα..., κούνησε το χέρι του ο Παρντ – μη μου πετάγεσαι, Άιενγκερ…

ŤΆιενγκερ!ť - η Τόρα θυμήθηκε, ότι τον είδε μια φορά στο σεμινάριο για την αποίκηση… σαν να έχουν περάσει χρόνια από τότε – τόσα πολλά συνέβησαν σε αυτό το διάστημα. Οι σκέψεις την παρέσυραν στο παρελθόν, διότι στο παρόν, απ`ότι φαίνεται, ούτε η ίδια, ούτε και κανένας άλλος δεν μπορούσε να αλλάξει, η να καταλάβει κάτι. Η κοπέλα έριξε μια ματιά στην Άρτσι – και εκείνη καθόταν, βυθισμένη στις σκέψεις της. Μέσα στο δωμάτιο βρίσκονταν περίπου οκτώ άτομα, τα οποία η Τόρα δεν είχε δει ποτέ πριν, και δεν γνώριζε ούτε τα ονόματα, ούτε τον ρόλο τους μέσα στο πείραμα. Ανακάλυψε, ότι ακόμα για κάποιο λόγο σφίγγει το τηλεχειριστήριο στο χέρι της, και το ενεργοποίησε μηχανικά– στα εισερχόμενα υπήρξε ένα γράμμα από την Πούρνα, και η απουσία καλύτερης ασχολίας, η Τόρα αποφάσισε να το διαβάσει.

 

ŤΣήμερα για πρώτη φορά στη ζωή μου τελείωσα με τον ποπό. Αυτός ο οργασμός έχει διαφορετική ποιότητα – διαφέρει από τον κολπικό – είναι πιο μαλακός και κρατάει περισσότερο. Νόμιζα, πως είχα τελειώσει, αλλά αποδείχτηκε, ότι ήταν μόλις το πρώτο κύμα, έπειτα από αυτό πηδιόμουν για λίγη ώρα ακόμα, και συνέχεια μέσα στον ποπό μου ένιωθα οργασμό. Είναι πιο ήπιος, όχι τόσο απότομος και έντονος. Διέκρινα, ότι ξεκίνησε στην περιοχή γύρω από τη τρυπούλα, δηλαδή, δεν είναι απλώς κάποιο κύμα, είναι η περιοχή με ορισμένο σχήμα. Λόγο του ότι ο οργασμός ήρθε από ένα ασυνήθιστο μέρος, ένιωθα επιπλέον δυνατή απόλαυση. Τώρα έρχεται η έκπληξη – γαμώτο, ο οργασμός μεταφέρθηκε στο ποπό, πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, πώς γίνεται να έχεις τέτοιες αισθήσεις στον ποπό!

Μετά από τον οργασμό ο ποπός χαλάρωσε εντελώς – φάνηκε, ότι υπάρχει τελικά μια μικρή ένταση την ώρα του σεξ. Είναι πολύ ευχάριστη, αλλά και η κατάσταση χωρίς αυτήν είναι πολύ ωραία –  βιώνονται διαφορετικά. Ύστερα από τον οργασμό ένιωθα συμπάθεια για τον πισινό μου, σαν να είναι ένα πλάσμα, ικανό για τέτοια αίσθηση.ť

 

ŤΟρίστε – η έλλειψη των ορισμώνť, χαμογέλασε η Τόρα, Ťπεριοχή γύρω απ` τη τρυπούλαť… ο Βάϊγιου γρήγορα θα την … ο Βάϊγιου… η κοπέλα… το γράμμα του Νόρτον! Να πάρει!

Τώρα πια η δική της πολυθρόνα παραλίγο να πεταχτεί στην άκρη.

- Ζητώ συγγνώμη, - είπε εκείνη αυτή την πανάρχαια άχαρη φράση για άγνωστο λόγο, και έκανε χωρίς καμιά αμφιβολία απογοητευτική εντύπωση στον Παρντ, διότι για πρώτη φορά κάποιο ίχνος της μιμικής εμφανίστηκε στον πρόσωπο του – το δεξί του φρύδι σύρθηκε προς τα πάνω για δυο ολόκληρα χιλιοστά.

- Από πού ήρθε το γράμμα του Νόρτον; – απλώνοντας μπροστά της το τηλεχειριστήριο, είπε η Τόρα. – Αν εκείνος σκοτώθηκε, ποιος μου έστειλε το γράμμα?

- Ποιο γράμμα? – διευκρίνισε ξεκάθαρα ο Παρντ.

- Με ποια έννοια …? – κινήθηκε προς το μέρος του απειλητικά η Τόρα.

- Έλα…, - επενέβη καθησυχαστικά ο Χάρβεϊ. – Είναι αρκετά παράξενη η κατάσταση, και από τη μια πλευρά …

- Δεν υπάρχει καμιά πλευρά εδώ! – η Τόρα δεν είχε ουδεμία διάθεση να υποχωρήσει. – Το γράμμα υπήρξε, το διάβασα.

- Μα αυτό είναι αδύνατον, πώς …

Όσο ο Παρντ αναζητούσε μια πιο πειστική αναλογία, κάποιος μέσα στο δωμάτιο έδωσε την εξήγηση: Ť Ο Νόρτον βρισκόταν συνέχεια μπροστά στα μάτια τον Τσοκ και των άλλων. Ζωντανός και νεκρός. Δεν είχε βγει έξω ούτε για μια στιγμή. Να στείλει ΑΠΟ ΕΚΕΙ ένα μήνυμα στο τηλεχειριστήριο σου ΕΔΩ – είναι εξίσου αδύνατον, όπως και…ť - ξαφνικά και εκείνος με τη σειρά του βυθίστηκε στην άκαρπη αναζήτηση μιας κατάλληλης αναλογίας. Ο Χάρβεϊ, που προφανώς δεν ήθελε να είναι το τρίτο θύμα της ξαφνικής επιδημίας, σήκωσε τη σημαία από τα χέρια του Ťπεσόντοςť και είπε σύντομα:

- Ο Νόρτον είναι νεκρός – αυτό είναι γεγονός. Πώς στο τηλεχειριστήριο σου εμφανίστηκε εκείνο το μήνυμα – πρέπει να το βρουν οι ειδικοί από την ομάδα της τεχνικής υποστήριξης – ας μείνουμε στο έδαφος της πραγματικότητας και ας πάρουμε επιτέλους μια απόφαση. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο να περιμένουμε.

- Θέλω να συνεχιστεί το πείραμα. – Ένας ψηλός άντρας με κάπως ανατολίτικο σχήμα των ματιών ύψωσε το χέρι του. – Υπάρχουν υπερβολικά πολλά παράξενα σε όλα τα αυτά, αλλά εγώ θέλω να συνεχίσω. Μπορώ να αντικαταστήσω αυτόν, που επιθυμεί να βγει εκτός πειράματος.

- Κατανοητό, - έγνεψε ο Παρντ. – Αλλά δεν θα χρειαστεί να ανταλλάξουμε κανέναν - όλοι οι συμμετέχοντες είναι έτοιμοι να ριχτούν στη μάχη, αν και έχουν κάπως συγχυστεί, θα έλεγα, ακόμα και καταπλακωθεί με τα γεγονότα. Η απόφαση να σταματήσουν τα πάντα βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια μου, και μέχρι στιγμής δεν την έχω ανακαλέσει ακόμα.

- Ας απευθυνθούμε στην Επιτροπή – πρότεινε μια γυναίκα με λίγο αδύναμο κορμί, μεγάλα μάτια, στρογγυλά γόνατα και κάπως δυσανάλογα πέλματα με πολύ ωραίο σχήμα, όμως, κάτι στον τόνο της φωνής της έκανε την Τόρα να καταλάβει, ότι η γυναίκα μάλλον δεν υπολογίζει στο ότι η πρόταση της θα γίνει δεκτή, πράγματι – έλαβε ως απάντηση μόλις κάποιο κούνημα των κεφαλιών. Γενικώς, αυτό ήταν κατανοητό - η Επιτροπή ήταν μακριά, ενώ όλοι αυτοί – εδώ. Δεν μαζεύτηκαν σε αυτό το μέρος για να μεταφέρουν την ευθύνη στους άλλους, δεν ήταν αυτό, που οι υπόλοιποι περίμεναν από εκείνους.

- Δηλαδή, βλέπω, ότι μπορούμε να προσπεράσουμε τα τυπικά – είπε, ξεφυσώντας, ο Άιενγκερ. – Μπορούμε να συζητήσουμε και άλλο, φυσικά, περί ανέμων και υδάτων, αλλά είμαστε λογικοί άνθρωποι, και καταλαβαίνουμε, ότι η αναβολή της απόφασης σημαίνει ουσιαστικά, ότι η απόφαση είχε παρθεί ήδη.

Σαν να ένιωθαν μια ξαφνική ανακούφιση,  όλοι κινήθηκαν και άρχισαν να ψιθυρίζουν, κατάλαβαν, ότι ο Άιενγκερ έχει δίκιο – εδώ και πολύ καιρό οι πάντες είχαν αντιληφθεί, ότι η Ťπροσωρινή διακοπήť του πειράματος δεν είναι παρά μια τυπική ακολουθία της διαδικασίας, τίποτε περισσότερο. Ήταν ακόμα πιο προφανές, ότι υπό τις προς το παρόν συνθήκες κανένας δεν θα έβρισκε λίγο-πολύ πειστικό επιχείρημα υπέρ της συνέχισης των πειραμάτων, και δεν ήταν θέμα ο τυχαίος ή προμελετημένος θάνατος– το πρόβλημα πρώτα από όλα αποτελούσε το γεγονός,   ότι ο θάνατος αυτός συνέβη σε μια κατάσταση, την οποία οι άνθρωποι αδυνατούσαν  να αποτρέψουν μελλοντικά, τουλάχιστον, μέχρι στιγμής. Η δήθεν Ťεξ αρχής αδιαπέραστηť οθόνη, η λειτουργία της οποίας βασίζεται στους Ťακλόνητους νόμους της φυσικήςť, οι οποίοι βγαίνουν από τη θεωρία των χορδών, αποδείχθηκε απάτη. Πρέπει να υποχωρήσουν.

- Τι θα γίνει, αν …, - ξεκίνησε και πάλι η ίδια γυναίκα, όμως, ο Χάρβεϊ την διέκοψε.

- Αργότερα, Νόρα, θα τα πούμε όλα αργότερα. Απ` ότι κατάλαβα, τα παιδιά ήδη βγαίνουν εκτός? – ο Χάρβεϊ κοίταξε τον Παρντ ερωτηματικά. Εκείνος έγνεψε.

- Δεν μιλάω για αυτό, - η Νόρα τον συγκράτησε από τον ώμο. – Τι, αν εμείς…

- Άλεξ, ετοίμασε την επικοινωνία, - ο Παρντ κοίταξε το ρολόι του και γύρισε προς το μόνιτορ, που έδειχνε την έξοδο των δυτών.

-… θα απευθυνθούμε όχι στην Επιτροπή,…

- Άρτσι, θέλω να σου μιλήσω, έχεις χρόνο? – ο Μάρτι την πήρε από το χέρι, - πάμε μια βόλτα, στο διάολο ο αέρας των κλιματιστικών – θέλω τον ζωντανό αέρα του ωκεανού, θέλω να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες …

Για την Τόρα παρέμεινε άγνωστο, για πιο πράγμα ήθελε να κάνει ερωτήσεις ο Μάρτι, διότι η πόρτα του εργαστηρίου άνοιξε, και η επικράτησε η φασαρία των ανθρώπων, που έμπαιναν και έβγαιναν. Τα  αναστατωμένα επιφωνήματα και ανήσυχες συζητήσεις γέμισαν την αίθουσα.

Ένας παράξενος ήχος, ωστόσο, σιγά-σιγά τράβηξε την προσοχή – κάποιος τακτικά, επίμονα, όλο και πιο δυνατά χτυπούσε σε κάτι. Η Τόρα γύρισε: με ανέμελη έκφραση στο πρόσωπο της η Νόρα κοπανούσε το φλιτζάνι της πάνω στο ξύλινο χερούλι της πολυθρόνας και,  ευχαριστημένη με την εντύπωση, που κατάφερε να κάνει,  επιτέλους ολοκλήρωσε τη φράση της:

-… ας απευθυνθούμε… - εδώ έκανε μια παύση, δείχνοντας στους άλλους, πως πρόκειται να ακουστεί κάτι πολύ σημαντικό – στις μουσούδες. Τι λέτε?

Η Τόρα έκανε έναν μορφασμό απογοήτευσης, εφόσον δεν υπήρξε ίχνος νοήματος στα λόγια της Νόρας, όμως, εντελώς ξαφνικά, το πρόσωπο του Παρντ άλλαξε ύφος! Και δεν ήταν η μόνη, που το πρόσεξε. Αμέσως επικράτησε απόλυτη ησυχία, ακούγονταν μόνο τα σινιάλα των  αισθητήρων, που έλεγχαν τους φυσιολογικούς παραμέτρους των εξερχόμενων από την κατάδυση δυτών. Ο Παρντ δεν έμοιαζε πια με ένα αρπακτικό πτηνό – έχοντας ολοκληρώσει τη δουλειά του, άλλαξε αισθητά, αλλά η Τόρα με τίποτα δεν μπορούσε να βρει ένα κατάλληλο επίθετο. Γυρίζοντας προς το μόνιτορ, εκείνος πάτησε μερικά κουμπιά, οι ολογραφικές οθόνες άναψαν, και η Τόρα κατάλαβε με έκπληξη, ότι αυτός ζήτησε την ακρόαση της Επιτροπής. Τούτη  η ξαφνικοτητα και πληθικότητα των πράξεων του είχε δυνατή αντίθεση με κάποια κούραση, η οποία έπιασε όλους τους ανθρώπους μέσα στην αίθουσα.

Ο Παρντ έκανε στροφή, κάρφωσε τον δείκτη του εδώ και εκεί, και ζήτησε δραστικά από τους ανθρώπους, που έδειξε, να μείνουν. Μετά παρακάλεσε τους υπόλοιπους όσο πιο γρήγορα μπορούν να ξεκουμπιστούν έξω από το δωμάτιο, έτσι η Τόρα στην αρχή παρασύρθηκε από το πλήθος έξω στον διάδρομο, και μετά τραβήχτηκε με την ίδια ορμητικότητα πίσω στην αίθουσα, χάρη στη βοήθεια κάποιου δυνατού χεριού, που έπιασε τον ώμο  της σαν μια τανάλια. Λιγάκι τρελαμένη από αυτές τις χαοτικές μετακινήσεις, η Τόρα πρόλαβε μόνο να δει την κλεισμένη πόρτα - κατάλαβε, ότι η ίδια έμεινε μέσα, και όχι έξω. Τώρα είχε τον χρόνο να προσέξει, ότι το σύνολο των συμμετεχόντων άλλαξε – εξαφανίστηκαν εκείνοι οι άγνωστοι άνθρωποι, που ήταν μέσα πριν, όμως, εμφανίστηκαν μερικοί γνωστότατοι – ο Μένγκες (η δική του χερούκλα την τράβηξε μέσα στο δωμάτιο), ο Τσοκ, ο Ταρδέν…, και η Άρτσι με κάποιον τρόπο έμεινε εδώ, αν και η Τόρα θυμόταν σίγουρα, ότι ο Παρντ δεν την είχε επιλέξει. Αράζοντας με φασαρία τους πισινούς τους, όπου μπορούσαν,  οι δύτες μιλούσαν αναστατωμένοι, διακόπτοντας ο ένας τον άλλο, λέγοντας κάτι πάνω από το κεφάλι του γείτονα – φαινόταν αμέσως – οι άνθρωποι μόλις γύρισαν από το μέτωπο… η πόρτα άνοιξε ξανά, και μέσα μπούκαρε άλλη μια ομάδα – βλέποντας μέσα την Αϊρίν, η Τόρα κατάλαβε, ότι τα υπόλοιπα αγόρια και κορίτσια – είναι μέλη από το δικό της πλήρωμα. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, η Τόρα τσίριξε από τη χαρά της και έπιασε από τα χέρια μια κουκλίστικη κοπέλα – την Κέιτ! Η πόρτα άνοιξε πάλι, και μέσα μπήκε ο ογκώδης Χελντστριομ.

- Σιγά, πιο σιγά! – ο Παρντ προσπάθησε να ηρεμήσει τα παιδιά, όμως, απαιτήθηκε κάποιος χρόνος, μέχρι να μειωθεί η ένταση, για να καταλαγιάσουν οι πρώτες εντυπώσεις από την κατάδυση. Ο Παρντ παράτησε τις προσπάθειες του να επαναφέρει την τάξη, και άρχισε να συζητάει κάτι χαμηλόφωνα μέσο της ολογραφικής τηλεόρασης με τα μέλη της Επιτροπής, τα οποία, αντιθέτως με τους άλλους, δεν χρειάζονταν χώρο μέσα στο δωμάτιο. Όλο νέοι και νέοι άνθρωποι, γνωστοί και άγνωστοι για την Τόρα, συνέχισαν να συνδέονται με την μετάδοση.

- Προτείνω να επικοινωνήσουμε με τις μουσούδες! – σηκώθηκε και είπε δυνατά η Νόρα. Στιγμιαία επικράτησε η σιωπή.

- Απ`ότι καταλαβαίνω, - είπε κάποιος (της ήταν αρκετά δύσκολο να διακρίνει, ποιος μίλησε, επειδή το δωμάτιο ήταν ασφυκτικά γεμάτο με κόσμο) – οι μουσούδες εξαφανίστηκαν τελείως κάπου στο μακρινό 2370. Η μου διαφεύγει κάτι?

Κρίνοντας απ` όλα, η κοπέλα, που έκανε την ερώτηση, δεν ήταν η μόνη, που είχε την ίδια απορία.

- Ε…, - άρχισε κάποιος από την Επιτροπή (η Τόρα δεν ήξερε σχεδόν κανέναν από τα μέλη, διότι οι ζωές τους δεν διασταυρώνονταν σχεδόν καθόλου), - αυτό ταυτόχρονα ισχύει και δεν ισχύει.

Κύμα της βοής πέρασε σε όλο το δωμάτιο.

- Οι μουσούδες και τα δρακάκια εξαφανίστηκαν, όπως το ξέρετε, και στο 2215, έτσι αυτή τη φορά κανένας δεν σκέφτηκε να το καταλογίσει σε κάποιον κατακλυσμό, που τερμάτισε τις ζωές τους. Ξέρουμε, ότι εκείνοι συγκεκριμένα μεταφέρθηκαν σε άλλα σύμπαντα, και η ουσιαστική πρόοδος, που σημειώθηκε από τότε στην θεωρία των χορδών, όπως και η τεράστια πρακτική πείρα των ταξιδιών μας στους άλλους κόσμους, και η δραστηριότητα των προοδευτικών – όλα τα αυτά μας αποδεικνύουν πειστικά, ότι οι μουσούδες μεταφέρθηκαν σε κάποια απρόσιτα σε μας μέχρι στιγμής σύμπαντα, αν και δεν εξαιρούμε, ότι  ζουν επίσης στα μέρη, τα οποία επισκεπτόμαστε και εμείς, διατηρώντας περίτεχνα το ινκόγκνιτο τους.

- Και ο Μπόντχι?

- Μάλλον…, φαίνεται, ότι και  ο Μπόντχι αυτό κάνει– δεν έχω καμία σχετική πληροφορία, μου μένει μόνο να μαντέψω.

- Και λοιπόν με τις μουσούδες?

- Ωστόσο, υπάρχουν μαρτυρίες, αν και αρκετά ακαθόριστες, - συνέχισε ο Επίτροπος - για το ότι οι μερικές μουσούδες έμειναν εδώ, στη Γη, και πήραν όλα τα απαραίτητα μέτρα, για να είναι εντελώς απρόσιτοι, αόρατοι και ελεύθεροι από κάθε παρακολούθηση. Εν μέρει αυτό επιτεύχθηκε με κανονική παραλλαγή, εν μέρει – με άγνωστες ακόμα και τώρα σε μας τεχνολογίες, για την ακρίβεια – με ικανότητες, οι οποίες υποθετικά εκδηλώνονται στους ανθρώπους, που έχουν συγκεντρώσει σημαντική πείρα στις εκστατικές φωτισμένες αντιλήψεις. Ακόμα και αν περιοριστώ σε αυτά, που αναφέρονται στο βιβλίο του Μπόντχι, εννοώ τη γνωστή σε όλους εμάς παράγραφο από το κεφάλαιο ŤΔιακριτική συνείδησηť, όπου περιγράφονται κάποιες καταπληκτικές ικανότητες του Μποντχ, και πάλι, δημιουργείται μια εντυπωσιακή εικόνα.

- Τι εννοείτε, λέγοντας Ťπαραλλαγήť; Ότι κάποιος από εμάς μπορεί να είναι ένα δρακακι?

- Δεν αποκλείεται. – ο Επίτροπος κοίταξε κάπου στον υπολογιστή του και συνέχισε. – Ανάμεσα μας…. Η ίσως όχι ακριβώς ανάμεσα. Ξέρουμε όλοι, ότι και στην πιο πρόσφατη ιστορία περιγράφεται μια ολόκληρη σειρά μαρτυριών για τις επαφές με τα δρακάκια, ακόμα και με τον ίδιο τον Μποντχ. Για παράδειγμα, ο Νόρτον…, - ο Επίτροπος έσφιξε τα χείλη του, ξεροκάταπιε και συνέχισε, - … μας είχε πληροφορήσει, ότι ήταν μαθητής του Μποντχ, και υπάρχουν ορισμένες εικασίες, που μας λένε, ότι δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ο Χελντστριομ, που είναι εδώ, όπως ξέρετε, είχε διδαχτεί από τον Μποντχ τρία χρόνια … είναι έτσι, Τόμας;

Η ερώτηση, προφανώς, ήταν ρητορική, επειδή κανένας δεν περίμενε την απάντηση, όλοι άρχισαν να μιλάνε ταυτόχρονα, διακόπτοντας τους άλλους.

- και πώς να τους βρούμε?

- το πρόβλημα δεν είναι - πώς να τους βρούμε …

- υπάρχουν τώρα κάποιοι, που έχουν επαφές μαζί τους?

- τι ερωτήσεις να τους κάνουμε?

- τι θα τους πούμε?

- αν θα το ήθελαν, μάλλον, εδώ και πολύ καιρό …

- αυτό δεν μας εμποδίζει να θέλουμε …

Η δύνη των φράσεων και ερωτήσεων καταλάγιασε σιγά-σιγά, και το σβήσιμο αυτό είχε ένα κέντρο. Η Τόρα  ανασηκώθηκε και είδε, ότι ο Τόμας στέκεται όρθιος και περιμένει - πότε θα ηρεμήσουν τα πνεύματα.

- Εντάξει, μάλλον, ήρθε ο καιρός…, - εκείνος σώπασε, και γύρισε προς τον Τσοκ. – Εσύ τι λες?

Μέσα σε αυτή την νεκρική σιγή η Τόρα νόμισε, ότι άκουσε, πως έγνεψε ο Τσοκ. Εκείνη κατάλαβε, ότι πριν, όταν εκείνη άκουγε τις ιστορίες για την εκπαίδευση του Τόμας και  του Τσοκ δίπλα στον Μπόντχι, όταν διάβαζε στις βιογραφίες των σύγχρονων κομάντος, ότι η πρακτική αυτή είχε αναδομηθεί πρόσφατα με την άμεση συμμετοχή των δρακακιών και των πιονέρων-κομάντος – τα αντιλαμβανόταν όλα σαν κάτι, στο οποίο θέλεις να το πιστέψεις, όμως, η βεβαιότητα για την ρεαλιστικότητα αυτών των πραγμάτων παρέμενε πολύ αδύναμη. Πιθανόν, η εντύπωση της μη-πραγματικότητας φτιαχνόταν χάρη σε εκείνη την ομίχλη, η οποία περιέβαλλε όλα τα σχετικά γεγονότα. Ο Τόμας ήταν ακάθεκτος και απέρριπτε κατηγορηματικά τις κάθε προσπάθειες να συζητήσουν αυτό το θέμα. Και τώρα, εντελώς απρόσμενα, η ακαθόριστη ιστορία-παραμύθι θα μπορούσε να αποκτήσει μια εντελώς συγκεκριμένη σημασία. Και η απλότητα, ή μπορούμε να πούμε, κανονικότητα, με την οποία έκανε την ερώτηση ο Τόμας, και ο Τσοκ του απάντησε, δημιούργησε μια απολύτως απερίγραπτη ατμόσφαιρα, γεμάτη με αίσθηση του μυστηρίου, που θα αποκαλυφθεί από στιγμή σε στιγμή. Ίσως, και οι υπόλοιποι ένιωθαν κάτι παρόμοιο, επειδή τα μάτια τους έλαμπαν και δεν υπήρξαν λέξεις.

- Νομίζω, πως πολλοί γνωρίζουν, ότι δεν με βρίσκει ιδιαίτερα σύμφωνο εκείνη η κατεύθυνση, την οποία πήραν οι έρευνες μας. Για την ακρίβεια – δεν εγκρίνω και τόσο πολύ αρκετές κατευθύνσεις. Κατά την δική μου άποψη, το σύστημα των προτεραιοτήτων απαιτεί σοβαρή διόρθωση. Ξέρουμε – πως ήταν ο κόσμος μας προτού ο Μπόντχι έγραψε το πρώτο του βιβλίο, πριν από την εμφάνιση των πρώτων μουσούδων – ήταν ένα μολυσματικός βόθρος. Γνωρίζουμε επίσης, πού μας έφερε το γεγονός, ότι οι άνθρωποι – πολλά χρόνια αργότερα – άρχισαν να κουράζονται μαζικά από την βαβούρα της ηλιθιότητας, τα αρνητικά συναισθήματα και άλλα πολλά. Θυμόμαστε πολύ καλά τον Πόλεμο,  κάποιοι από εμάς – υπερβολικά καλά… Οι εποχές, όταν οι άνθρωποι καθοδηγούνταν από τα Ťπρέπειť, πέρασαν. Πλέον ακολουθούμε ή,  εν πάση περιπτώσει, προσπαθούμε να ακολουθούμε αποκλειστικά τις χαρούμενες επιθυμίες, που συνοδεύονται με προσμονή. Δεν έχουμε, όμως, καμία εγγύηση, ότι στις χαρούμενες επιθυμίες δεν θα προσκολληθούν και οι μηχανικές. Δεν έχουμε εγγύηση για το ότι,  μαγεμένοι με τις νέες προοπτικές, που ανοίγονται μπροστά μας, λιγάκι ξετρελαμένοι με τις νέες δυνατότητες, δεν θα παρασυρθούμε στην επίτευξη των αποκαλύψεων για χάρη των ίδιων αποκαλύψεων, από τη λήψη των εντυπώσεων χάρη στις εντυπώσεις. Δεχόμενοι Ťτο χτύπημα κατά των αισθήσεωνť με τη μορφή των νέων εντυπώσεων, οι άνθρωποι βιώνουν έντονες φωτισμένες αντιλήψεις, τουλάχιστον επειδή εκείνο το μερίδιο της μιζέριας και καθημερινότητας, το οποίο υπήρξε μέσα στη ζωή τους, ξεπλένεται με τις εντυπώσεις αυτές, και στο φόντο μιας ξαφνικής εκκαθάρισης οι φωτισμένες αντιλήψεις αρχίσουν να παρουσιάζονται πιο δυνατά. Αυτός ο μηχανισμός είναι οφθαλμοφανής και απλός, και δεν υπάρχει τίποτα το καταπληκτικό στο ότι θέλουμε μα βιώνουμε αυτή την επίδραση της απελευθέρωσης ξανά και ξανά, και εγώ το κάνω αυτό, όμως, υπάρχει διαφορά – στο να προσπαθείς να βουλώνεις το αρνητικό φόντο,  που αρχίζει να μαζεύεται,  η την καθημερινότητα με τις νέες εντυπώσεις, και άλλο – να αντιλαμβάνεσαι παράλληλα, ότι με αυτόν τον τρόπο στριμώχνεις τον εαυτό σου σε αδιέξοδο, και να ανταλλάζεις την λήψη νέων εντυπώσεων, εκτέλεση των πειραμάτων της έρευνας των νέων συμπάντων, με την ολοκλήρωση των απευθείας μεταβάσεων στις φωτισμένες αντιλήψεις.

Ο Τόμας κοίταζε προσεκτικά την οθόνη της ολογραφικής τηλεόρασης, προσπαθώντας να βρει κάποιον εκεί.

- Είναι εδώ ο Κερτ? Να, εδώ είναι:) Ο Κερτ έκανε αρκετές κολοτούμπες στον αέρα, προσπαθώντας να στρέψει τους δύτες προς μια σωστή κατεύθυνση – μάλλον, μέσα του κρύβεται ένας προοδευτικώς:) Δεν υποστήριζα τις προσπάθειες του – αυτό είναι χάσιμο χρόνου. Ο άνθρωπος πρέπει να αποκτήσει την πείρα, που εκείνος θέλει να αποκτήσει. Είναι αρκετό να του το εξηγήσεις καμία-δυο φορές, από εκεί και πέρα πρέπει να συνεχίσει μόνος του. Όταν λες και ταλαντεύεται από τη μια μεριά στην άλλη, καμιά φορά από τη μια ακρότητα στην άλλη, ο άνθρωπος μαθαίνει, και βγάζει συμπεράσματα – έτσι τα πράγματα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον,  και ο ίδιος  θέλει να κάνει περισσότερο. Ο Μπόντχι το ονόμασε αυτό Ťο δρόμος του καρχαρίαť.

- Δεν υπάρχουν αυτά στα βιβλία! – πετάχτηκε κάποιος.

- Ναι…, - συμφώνησε ο Τόμας, - αυτά δεν υπάρχουν στα βιβλία του… ωστόσο, έτσι το ονομάζει εκείνος.

- Ο Μπόντχι υπάρχει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ?!

- Ναι, όντως,  ο Μπόντχι πράγματι υπάρχει, - επιβεβαίωσε ο Τόμας. – Και νομίζω, ότι αυτό είναι σχεδόν όλο, που θα θέλατε ναι μάθετε σχετικά με το θέμα, ενώ εγώ κόλλησα από τον Κερτ και άρχισα το κήρυγμα:)

- Ποιος κόλλησε από ποιον…, - μέσα από τα ομόφωνα γέλια είπε κάποιος με μια μπάσα φωνή.

- Ο Μποντχ υπάρχει, φυσικά. Γιατί, εσείς νομίζατε, ότι σας κοροϊδεύουμε με τον Τσοκ; Και οι μουσούδες υπάρχουν, και τα δρακάκια. Η γραμμή της μεταφοράς δεν χάθηκε πουθενά. Α, όχι, το θέμα μας δεν είναι το κήρυγμα, αλλού ήθελα να καταλήξω – όλοι αυτοί υπάρχουν, και κάποιοι από αυτούς είναι πολύ πιο κοντά, απ` ότι μπορεί να μας φανεί, όμως, ο βασικός λόγος της απομόνωσης τους βρίσκεται ουσιαστικά στο ότι, κατά την άποψη τους, ο πολιτισμός μας βιώνει μια περίοδο υπερβολικού ενθουσιασμού από τις προοπτικές της λήψης των απίστευτων εντυπώσεων – εις βάρος των φωτισμένων αντιλήψεων, μεταξύ άλλων. Αυτοί το θεωρούν μια φυσική, αναπόφευκτη διαδικασία, και δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να την επηρεάσουμε. Ύστερα από την μανιασμένη κατανάλωση των εντυπώσεων από τις αποκαλύψεις των νέων κόσμων, μαζί με τους κατοικημένους, θα έρθει η αναπόφευκτη σύνεση, ύφεση, όταν ο ένας μετά τον άλλο θα αρχίσουμε να παρατηρούμε, ότι το μερίδιο των ΦΑ μειώνεται σταδιακά, και οι εντυπώσεις – αναγκαστικά για αυτόν τον λόγο – θα γίνονται όλο και πιο πρωτόγονες, και έτσι θα θέλουμε να τις λαμβάνουμε συχνότερα και σε μεγαλύτερη ποσότητα… βασικά – είναι συνηθισμένο καθοδικό σπιράλ. Φτάνοντας στο τέλος αυτού του σπιράλ, θα βιώσουμε το σοκ, τη κρίση, όμως, για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, και όχι βαθιά – διότι οι βάσεις της πρακτικής του ευθύ δρόμου έχουν ριζωθεί πλέον πάρα πολύ βαθιά στη δική μας κουλτούρα, αδυνατούμε πια να ξεχάσουμε  τις φωτισμένες αντιλήψεις, για αυτό η κρίση θα είναι πολύ σύντομη… εντάξει… σχετικά σύντομη, βέβαια. Και τότε, όταν εμείς θα φτάσουμε κοντά στο πάτο– όχι εμείς προσωπικά, μιας και επειδή εμείς βρισκόμαστε στο μέτωπο των ερευνών, τα βιώνουμε όλα αυτά πιο γρήγορα, πιο έντονα, μα όταν οι υπόλοιποι άνθρωποι, έχοντας εξοικειωθεί αρχικά με τη δυνατότητα των ταξιδιών στους άλλους κόσμους, και μετά έχοντας βουλιάξει με το κεφάλι μέσα στις εντυπώσεις, θα πλησιάσουν πλέον σε ένα ακρότατο σημείο της κρίσης, τότε θα έρθει και ο καιρός να γίνει η επιρροή των μουσούδων επιθυμητή και αποτελεσματική.

- Για πιο λόγο τότε είπατε Ťήρθε ο καιρόςť? Αφού δεν είναι Ťκαιρόςť ακόμα, - παρατήρησε κάποιος από τα μέλη της Επιτροπής. Εγώ, για παράδειγμα, δεν είχα κάνει ούτε μια κατάδυση, είναι όλα ακόμα μπροστά μου – και ο ενθουσιασμός, και η σύνεση …

- Είναι καιρός. Μιλάω τώρα όχι για την έναρξη της μαζικής συνεργασίας, αλλά για το ότι είναι καιρός να μάθουμε όλοι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ,  ότι η γραμμή της μεταφοράς, δημιουργημένη από τον Μποντχ, δεν διακόπηκε, αυτή υπάρχει και αναπτύσσεται. Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε, μόνο αν τους συναντήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Και η ιστορία με τον Νόρτον… μυστηριώδη, αδιανόητη δολοφονία… - ο Τόμας σάστισε στη λέξη Ťδολοφονίαť. Θέλω να κάνω κάτι. Όλοι μας θέλουμε να κάνουμε κάτι. Δεν το χωράει ο νους μου, και όμως ο Νόρτον δεν είναι ανάμεσα μας, επειδή είναι νεκρός. Αυτό δεν είναι κάποια πλάκα, ούτε ανήκει  στα παράλογα του χωροχρόνου – είναι όντως νεκρός το γνωρίζω εξίσου καλά, όπως γνωρίζω το ότι εγώ είμαι ζωντανός. Και όμως, αν δεν ζητήσουμε τη βοήθεια των μουσούδων, δεν θα αισθανθώ, ότι έκανα ο, τι περνούσε από το χέρι μου. Δεν περιμένω θαύματα σαν την ανάσταση, επιστροφή από τους νεκρούς – παραείμαι σκεπτικός για κάτι τέτοιο – το δάιβινγκ σε μαθαίνει να είσαι ψύχραιμος … παρόλα ταύτα, θέλω να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, θέλω να ΚΑΤΑΛΑΒΩ – τι συνέβη, γιατί, πώς να το αποφύγουμε στο μέλλον, επειδή δεν υπάρχει δρόμος της επιστροφής – δεν μπορούμε, πράγματι, να θάψουμε την δική μας προσδοκία – επίμονη και χαρούμενη επιδίωξη να περάσουμε στις άγνωστες ακόμα αντιλήψεις, που έχουν αντίκτυπο με τις ΦΑ, να φτάσουμε στα οικεία πλάσματα, εννοώ όλες τις μουσούδες της Γης… δεν μπορούμε, δεν θέλουμε να ζήσουμε σαν ευνουχισμένοι Ťβασιλιάδες της φύσηςť, διότι να είσαι αποκομμένος από ΤΟΣΑ ευαίσθητα, συνειδητοποιημένα, και πολύ συχνά πάρα πολύ συμπαθητικά για εμάς πλάσματα – και από τα αλλά σύμπαντα επίσης - είναι ένας ευνουχισμός. Πρέπει να κάνουμε κάτι, για να μην θρηνήσουμε περισσότερα θύματα, και γι` αυτό δεν θα σταματήσουμε, και αυτός είναι ο λόγος, που είπα, ότι ήρθε ο Ťκαιρόςť.

Ο Τόμας κάθισε, και μέσα στη σύγχυση, που επικράτησε, όταν ο καθένας έλεγε κάτι είτε στον γείτονα, είτε στον εαυτό του, το μόνο που του έμεινε ήταν η να παρασυρθεί από τον γενικό ενθουσιασμό και να αρχίσει να λέει τις ανιδιοτελείς ανοησίες, η – και η Τόρα αυτό έκανε - απλώς να χυθεί στην καρέκλα και να χαζέψει το ταβάνι, όπου μέσα στις ακτίνες του τεχνητού ήλιου απαθέστατα για τα πάντα ψάρια όργωναν τις υδάτινες πεδιάδες του ενυδρείου, και οι εκφράσεις των μουσούδων τους, όπως η Τόρα αναγκάστηκε να παραδεχτεί, δεν έτρεφαν και πολύ τις ελπίδες για μια σύντομη συναδέλφωση μεταξύ μας υπό τη σκιά των κοραλλιών και των φυκιών.

 

 

 

<< Back

Forward >>