« Μάγια »

Τόμος 2: « Προέλευση των ειδών »

Κεφάλαιο 28

Αρχείο 68/3132.

Απόσπασμα από το «Ημερολόγιο του Μπόντχι».

 

*) Ένοιωσα δυνατή προσμονή, όταν κατάφερα ξαφνικά και χωρίς κόπο να φανταστώ, ότι θα εμφανιστεί άλλο ένα δρακάκι. Ο χαρακτήρας αυτού του δρακακιού επίσης εκδηλώνεται ξεκάθαρα: είναι μια νεαρή κοπέλα, σχεδόν έφηβη, όμως, διαφέρει από τα άλλα δρακάκια και μουσούδες, επειδή η συμπεριφορά της ανάμεσα στους ανθρώπους δεν έχει ίχνος αίσθησης αυτοχωλότητας ή αυτοσπουδαιότητας. Είναι ένας «μπελάς», χουλιγκανάκι. Βάσανο για τους γονείς της, οι οποίοι λαχταρούν επιτέλους να μεγαλώσει και να τους αφήσει ήσυχους. Τρόμος για τους συνομήλικους, που την φοβούνται και αναζητούν τη δική της φιλία η υποστήριξη. Δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τις γροθιές της, αν κάποιος προσπαθεί να τη ζορίσει, γενικώς, είναι ετοιμόλογη, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Η ιδιαιτερότητα, που τη διαχωρίζει από τα υπόλοιπα δρακάκια — είναι η επιδίωξη της ειλικρίνειας. Δεν υπάρχουν αυθεντίες για εκείνη— δοκιμάζει τους πάντες, και τους εξετάζει χωρίς παραμικρή ευλάβεια ή λύπηση, ας είναι οι φίλοι των γονιών της, οι δάσκαλοι στο σχολείο, ή κάποια άλλα σημαντικά πρόσωπα. Δεν φοβάται να προκαλέσει επιθετικότητα με αυτόν τον τρόπο, και την αντιμετωπίζει στ` ανοιχτά. Η δημόσια γελοιοποίηση δεν δημιουργεί μέσα της κανένα φόβο ή αίσθηση αυτοχωλότητας. Είναι έτοιμη να πολεμήσει με όλους και με όλα άμεσα, η διάνοια της λειτουργεί απολύτως ξεκάθαρα, εκείνη ξέρει — πως να φέρει αντίρρηση με επιχειρήματα, και πως να θίξει τον άλλον εύστοχα, και ύστερα από άλλη μια εκδίωξη από τη σημαντική συνέλευση των σημαντικών ανθρώπων, αυτή τους αφήνει όλους ξεχεσμένους με τις καυστικές της ατάκες, που πέτυχαν ακριβώς το ευαίσθητο σημείο του καθενός. Θα ήθελε να είναι πιο φιλική, νιώθει μοναξιά και ανάγκη να βρει ένα οικείο πλάσμα, που να μοιράζεται τα ίδια πιστεύω, γι` αυτό συχνά συναρπάζεται από διάφορες θεωρίες και κινήματα, όμως, τα πάντα αναπόφευκτα τελειώνουν με απόλυτη απογοήτευση και νέα κρίση μοιρολατρίας και απελπισίας.

Μαθαίνοντας για την Πρακτική του Ευθύ δρόμου, η κοπέλα βιώνει αναγνώριση και ενθουσιασμό, λέει, ότι θέλει να παρατήσει τα πάντα, να ασχοληθεί με την πρακτική, να αφιερωθεί εξ` ολοκλήρου σε αυτήν. Θέλει να έρθει και να δει κατά πρόσωπο τον Μπόντχι, τα δρακάκια, τις μουσούδες. Ανταποκρινόμενη στην τυπική στις παρόμοιες περιπτώσεις απάντηση, στέλνει λεπτομερείς αναφορές, όπου φαίνεται ξεκάθαρα η αποφασιστικότητα της. Λαμβάνοντας τη πρόκληση να έρθει, ταξιδεύει αμέσως, όσο πιο γρήγορα μπορεί. Σε μένα δεν φέρεται φιλικά, παρόλο που βιώνει άμεσα δυνατή στοργή, εμπιστοσύνη, έλξη. Είναι σε επαγρύπνηση, φοβάται μια νέα απογοήτευση. Με δοκιμάζει, και όχι μόνο με τις ερωτήσεις, αλλά και με ορισμένες πράξεις, με την ανάλυση των συγκεκριμένων καταστάσεων. Κάνει πολλές προκλητικές ερωτήσεις, προσπαθεί επίμονα να βρει την ανειλικρίνεια, ψευτιά, υποκρισία στις απαντήσεις μου. Κατά τη δεύτερη η τρίτη μέρα αναγνωρίζει ένα άκρως οικείο πλάσμα στο άτομο μου, και έπειτα συμμετέχει δραστικά στην από κοινού πρακτική, βρίσκοντας συνεχώς τις νέες ιδέες. Το ξεχωριστό της γνώρισμα ανάμεσα στα άλλα δρακάκια — η πληθώρα των ιδεών, πολλές από τις οποίες είναι ωφέλιμες και πολύ ενδιαφέρουσες. Είναι ικανή να δείξει φανταστική επιμονή. Αναλύει αδυσώπητα τους σκοτισμούς των μουσούδων, αναδεικνύει την (κατά την δική της άποψη) αδύναμη ειλικρίνεια τους, την νωθρή επιθυμία να ασχοληθούν με τη πρακτική. Αναγνωρίζει με την πρώτη μάτια τα άλλα δρακάκια (όπως την αναγνωρίζουν και εκείνα). Η αφοσίωση της για τα δρακάκια είναι απόλυτη.

 *) Η επίδραση της «μοβ όρασης»: στο κέντρο του μετώπου εμφανίζεται ξαφνικά ένα φωτεινό μοβ σημείο, με τη μορφή τακτικού ή σχεδόν τελείως τακτικού κύκλου. Τα μάτια εκείνη τη στιγμή παραμένουν κλειστά. Κατάσταση της εκατό τοις εκατό επαγρύπνησης. Το σημείο αυτό είναι σαν οπή στο περιβάλλον σκοτάδι, το οποίο εμφανίζεται, όταν κλείνουμε τα μάτια μας. Απόλυτη ψευδαίσθηση, ότι κοιτάζω με ανοιχτά τα μάτια μέσα από τη μοβ οπή. Μπορώ να «περιφέρω το βλέμμα μου», δηλαδή, να επικεντρώνω τη προσοχή σε διάφορες περιοχές αυτού του σημείου —όπως το κάνω με τη συνηθισμένη όραση ακριβώς. Μέσα από αυτό το «παράθυρο» βλέπω, πως συμβαίνει κάτι – οι άνθρωποι κινούνται, μιλάνε, κάνουν παρέα. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο της φαντασίας ή επινόησης των εικόνων — απλώς παρατηρώ παθητικά αυτό, που συμβαίνει έξω από το «παράθυρο».

 *) Η αφοσίωση φτάνει επιτέλους στην αρχή των «κρίσεων» του αναπάντεχου, όταν απλώς στάζουν δάκρυα και δεν υπάρχουν λέξεις. Η σημερινή βραδιά διαφέρει ριζικά από όλον τον προηγούμενο μήνα — σχεδόν επέστρεψαν εκείνες οι μέρες του Σεπτέμβρη, όταν η θύελλα της εκστατικότητας με ακούμπησε με την άκρη της. Οι κυματισμοί, αν και σπάνια, έρχονται.

 *) Έκανα τις συνηθισμένες μου δουλειές — μελετούσα τις εκστατικές φωτισμένες αντιλήψεις (τις τελευταίες μέρες ένιωθα αδιάκοπα τις εΦΑ υψηλής και άκρως υψηλής [για τον εαυτό μου τη δεδομένη στιγμή] εντατικότητας), έφτανα στις ανακαλύψεις, διάβαζα και έγραφα μηνύματα, και ξαφνικά συνέβη κάτι: γεννήθηκε μια σαφήνεια, τόσο διαπεραστική και σαν τον ουρανό γαλάζια, ότι δεν έβρισκα λέξεις να τη περιγράψω — λες και κάποιος απίστευτα τεράστιος, οικείος και σοφός μου ψιθύρισε τρυφερά στο αφτί, και οι λέξεις του πήγαν στο βαθύτερο μου εαυτό, και μετατράπηκαν σε μια ξεκάθαρη, καθολική αίσθηση: «τα πάντα ολοκληρώθηκαν εδώ, έκανα τη δουλειά μου, και την έκανα καλά — μου αρέσει αυτό, που βγήκε. Στο σημείο αυτό η ζωή μου με τη σημερινή της μορφή τελείωσε, δεν χρειάζεται πια, τώρα είναι απλώς κλαδιά για άναμμα, που θα καούν και θα γίνουν σταχτή, για να σκορπιστούν στον άνεμο. Αυτό, που έγινε δεν μπορεί πια να καταστραφεί ή να σταματήσει. Τα αποτελέσματα θα φανούν σε πενήντα, εκατό, πεντακόσια ή πέντε χιλιάδες χρόνια από τώρα — πολύ σταδιακά, και όμως, αναπόφευκτα. Δεν έχω πια τις επιθυμίες, που είχα κάποτε, ούτε και νέες, απλώς δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω σε αυτό το μέρος — τώρα μπορώ εξ ολοκλήρου να βουτήξω στο ταξίδι μου.» Η σκέψη αυτή συνοδεύτηκε με μια τέτοια συναίσθηση, την οποία αυτή τη στιγμή δεν τολμώ να περιγράψω— μέσα της είχε τα πάντα, δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο, που δεν είναι ο εαυτός μου πια, για την ακρίβεια – δεν υπάρχω εγώ σε τίποτα — δεν υπάρχουν όρια, μόνο η μεγαλειώδης, απέραντη ευδαιμονία, διαύγεια, αφοσίωση, ο ενθουσιασμός... μπορώ να απαριθμήσω τις γνωστές και άγνωστες σε μένα ΦΑ — όλες εκδηλώθηκαν κατευθείαν εδώ, τώρα. Χρειάστηκα να καταβάλλω προσπάθειες, για να «θυμηθώ», ότι το τραπέζι, το σπουργίτι, το ποτήρι με το χυμό — δεν είναι «εγώ», αν και δεν υπήρξε επιθυμία να το θυμηθώ. Ακριβώς τώρα — καθισμένος στην ταράτσα της τρώγλης μου, τα θυμήθηκα όλα — ήταν τόσο καταπληκτικό αυτό, που συνέβη, εντελώς διαφορετικά, απ` ότι εγώ μπορούσα να φανταστώ. Μέσα στην απόλυτη ησυχία, χωρίς εκρήξεις με λαμπερές σπίθες, χωρίς σεισμούς και κραυγές του πλήθους — τα πάντα έγιναν στιγμιαία. Οι σκέψεις μου, ο χρόνος, τα χέρια, η περιουσία, οι επιθυμίες, η εμπειρία — ο, τι υπάρχει σε αυτό το μέρος, το προσφέρω σε εκείνους, που επιθυμούν τις ΦΑ. Οι σκέψεις γεννιούνται, σαν φλογερές αναλαμπές στα βουνά — ύστερα τα πάντα ανάβουν και μεταμορφώνονται: «δίνω το κορμί μου, δίνω τις επιθυμίες μου, δίνω τις ΦΑ, δίνω τις σκέψεις μου σε όλα τα πλάσματα με επιδίωξη».

*) Τώρα θα πολεμήσω για την μόνιμη αίσθηση των εΦΑ, ώστε ΑΥΤΗ η κατάσταση να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Θέλω να εκδηλώσω την επιθυμία μου μεγαλόφωνα: «δίνω το κορμί μου, δίνω τις επιθυμίες μου, δίνω τις ΦΑ, δίνω τις σκέψεις μου σε όλα τα πλάσματα με επιδίωξη». ΕΚΕΙΝΗ η κατάσταση παρουσιάζεται τώρα με αναλαμπές, καμιά φορά υπάρχει ως αδύναμο φόντο, ενίοτε και πάλι δυνατά. Θα πολεμήσω για αυτό: ξέρω — γιατί, και ξέρω, πως. Εμφανίζεται σκληρότητα, σαν μέρος της σφαίρας του κοινού — στα χέρια, μπροστά από τον θώρακα. Εκστατική ευδαιμονία εκδηλώνεται εύκολα, με συχνούς δυνατούς κυματισμούς μέσα στο στήθος, λαιμό και καρδιά. Θέλω να το δώσω και αυτό — θέλω να τα δώσω όλα. Ενίοτε εμφανίζεται έκπληξη — εγώ είμαι αυτός, που τα βιώνει αυτά? Κατάφερα τελικά ναι περάσω, να βρω το δρόμο, το βρήκα, το βρήκα, και είπα στους άλλους για αυτό, τώρα όλα τούτα υπάρχουν, τώρα τα πάντα εξαρτώνται μόνο από τον ίδιο άνθρωπο, μόνο από τις επιθυμίες του. Το βρήκα! Ο δρόμος είναι ανοιχτός! Έξαρση-10, θρίαμβος-10, θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο και να ουρλιάζω, ότι το βρήκα, ότι δεν είναι η φαντασία μου, δεν είναι μια ψευδαίσθηση ή αδιέξοδος — ο δρόμος είναι ανοιχτός, είναι ανοιχτός! Δύσκολο να το αντέξω, ας προσαρμοστεί το κορμί μου να το περνάει. Αδύνατον να το πιστέψεις — ο δρόμος είναι ανοιχτός. Η εκστατική ευδαιμονία συχνά αυξάνεται έως και 10, γίνεται ανυπόφορη, το στήθος καίγεται, πρέπει να προσαρμοστεί, δεν υπάρχουν περιθώρια για υποχώρηση. Συνέχεια εμφανίζονται οι σκέψεις : «αυτό είναι ανυπόφορο, δεν θα το αντέξω» - τις καταστρέφω, δεν τις θέλω πια, είναι μηχανικές. Θέλω και άλλο, και δεν θα σταματήσω.

*) Ένοιωσα πάρα πολύ δυνατό αντίκτυπο με την περιγραφή της Γιεζάτινας για τον έρωτα της με τη Γη, με νερό, με τα δελφίνια — και εγώ αντιλαμβάνομαι τη Γη ως ένα κορίτσι, και νιώθω τρυφερότητα, συμπάθεια, λες και είναι μια μικρή κουκλίτσα, που επιδιώκει τις ΦΑ.

 

 

 

 

 

 

<< Back

Forward >>