Ť Μάγια ť

Τόμος 2: Ť Προέλευση των ειδών ť

Κεφάλαιο 15

Ελαφρύ, τετραθέσιο οθονοπλάνο πετούσε μαλακά πάνω από διάσπαρτα σύννεφα, όλο το σαλόνι του ήταν φωτισμένο με απαλό φως του ήλιου. Διαφανή άτρακτος προστάτευε τους επιβάτες από την ακτινοβολία, ενώ μια σκίαση ακολουθούσε αυτόματα τον ήλιο, για να μειώνει την εκτυφλωτική λάμψη των ακτίνων του. Τα υπόλοιπα – το πάτωμα, οι τοίχοι, και το πάνω μέρος του οχήματος – όλα ήταν διάφανα, και μπορούσες να αισθανθείς τον εαυτό σου, σαν ένα ορμητικό πουλί. Η πτήση από το Τζομσόμ ως το Σιπαντάν κρατάει δυο ολόκληρες ώρες. Μπορούσαν, φυσικά, να χρησιμοποιήσουν το συνηθισμένο αεριωθούμενο Ťδελφίνιť της γραμμής, το οποίο θα διαπερνούσε τις αποστάσεις με ταχύτητα, απίστευτη για τις εποχές, όταν φτιάχνονταν τα οθονοπλάνα – και θα έφταναν σε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά, όμως η Τόρα θέλησε να χαζέψει χωρίς βιασύνη τον ουρανό, τη γη, τα σύννεφα, βιώνοντας ξανά τη χτεσινή συζήτηση. Οι σκέψεις, ωστόσο, άρχισαν να πηδάνε χαοτικά, και η Τόρα δεν το εμπόδισε αυτό, διότι ένιωθε, πως δεν είναι απλώς παρασιτικός χαοτικός εσωτερικός διάλογος, αλλά περισσότερα ένας τρόπος να επεξεργαστούν οι νέες πληροφορίες, και να μην εισβάλει με τη λογική στις χτεσινές εντυπώσεις πριν από την ώρα τους.

Ναι, θα μπορούσε να πετάξει με Ťδελφίνιť… στην αρχή νόμιζαν, ότι τα οθονοπλάνα ολοκληρώνουν τη γραμμή της ανάπτυξης της αεροναυτιλίας, - ήταν αρκετά γρήγορα, εξαιρετικά αξιόπιστα και η Επιτροπή για την ορθολογικοποίηση της τεχνολογικής προόδου έκλεισε αυτή την κατεύθυνση . Πάρα πολλά πράγματα είχαν τερματιστεί εκείνο τον καιρό... δεν έχουμε πολύ χρόνο να περιμένουμε ως αύριο, για αυτό θέλω να εξηγήσω σύντομα, τι μας συμβαίνει εδώ... πώς ήταν τα πράγματα παλιά; Εκατομμύρια, δισεκατομμύρια άνθρωποι είχαν εμπλακεί σε ένα ανόητο, ανέλπιστο και ατέλειωτο κυνήγι της τελειοποίησης του οτιδήποτε υπήρξε τότε. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη λεκάνη, ή το πλυντήριο ρούχων. Ήδη τον εικοστό πρώτο αιώνα είχαν φτιαχτεί τα μηχανήματα, που έπλεναν ρούχα. Μα και τι άλλο να έκαναν, εκτός από να τα πλύνουν; Λοιπόν, αυτά έπλεναν. Και έπλεναν πάρα πολύ καλά κιόλας. Ενώ οι λεκάνες, δεν έκαναν αυτές τη δουλειά τους; Τα κατάφερναν μια χαρά, και τα κακάκια έφευγαν στην αποχέτευση. Και τα ατμοσίδερα σιδέρωναν. Οι βραστήρες έβραζαν νερό, οι βρύσες έτρεχαν, τα τηλέφωνα χτυπούσαν. Όμως οι άνθρωποι τότε ήταν τρελοί... οι αλλαγές είναι ραγδαίες, τα πάντα συμβαίνουν πολύ πιο γρήγορα, απ` ότι είμαστε ικανοί να καταλάβουμε ή  έστω να ταξινομήσουμε. Εμείς, φυσικά, θα οργανώνουμε τα συνέδρια, και ας  μελετάνε οι επιστήμονες, αλλά εμείς – δεν είμαστε επιστήμονες, είμαστε δύτες, και μας ελκύει ασυγκράτητα η αίσθηση του μυστήριου, το κάλεσμα, η  προσμονή, για αυτό και δεν θέλουμε να περιμένουμε τα συμπεράσματα των επιστημόνων, θέλουμε να δράσουμε – τώρα, αμέσως, γρήγορα, χωρίς αναβολές και εφεδρικά σχέδια... και έκτιζαν ένα εργοστάσιο μετά το άλλο, εκατομμύρια πολιτικών μηχανικών, τεχνολόγων, υπολογιστών, μηχανημάτων, στελεχών, εμπορικών επιχειρήσεων... ολόκληρες στρατιές, τεράστιος, γιγαντιαίος μηχανισμός λειτουργούσε μόνο και μόνο για να βγάλει το επόμενο μοντέλο του ατμοσίδερου. Αναρωτιέμαι – για ποιο διάολο; Γιατί γίνεται αυτό, ποιο είναι το όφελος; Το πλυντήριο μου είναι εκεί στη γωνία, και πλένει, και θα πλένει για 20 χρόνια ακόμα, ενώ όταν θα χαλάσει, εγώ θα πιέσω ένα κουμπί, και σε δυο ώρες θα μου φέρουν ένα καινούριο, για ποιο λόγο, λοιπόν,  να σπαταλήσουμε  εκατομμύρια εργάτο-ώρες, για να δημιουργήσουμε ένα νέο πλυντήριο, το οποίο, ας πούμε, θα είναι δέκα εκατοστά στενότερο από το παλιό; Δεν τους έφταναν τα εκατοστά; Όχι. Άλλα τους έλειπαν... σήμερα το πρωί συνέβη άλλο ένα γεγονός, το οποίο είναι τελείως ανεξήγητο από τη μια πλευρά, και από την άλλη – ταιριάζει απόλυτα με την αλυσίδα εκείνων των καταπληκτικών γεγονότων, που μας έτυχαν. Έχεις δει εδώ μια μικρούλα, τη Λού; Όχι ακόμα; Ζει στον οικισμό, αλλά καμιά φορά έρχεται εδώ, μια με τις φίλες, μια μόνη της, αλλά συνήθως είναι μόνη της. Τρέχει πέρα-δώθε με τα σκυλιά της, χαϊδεύεται με οποίον θέλει, ενίοτε απλώς κάθεται και ακούει τις συζητήσεις μου, η απλώς κοιμάται. Σήμερα ήρθαν σε μας οι Πούρνα με τον Μαξ, και ακόμα μερικά παιδιά – καθαρίζουν τώρα τη βόρεια κεντρική  βάση στην Ανναπούρνα, και μας εξιστόρησαν αυτό, που συνέβη στη Λού... για παράδειγμα, τους έλειπε φαγητό, κάποια στοιχειώδη τάξη, και κάπου στην Αφρική χιλιάδες, τι να λέμε – εκατομμύρια παιδιά και μεγάλοι πέθαιναν από πείνα η γενοκτονία, ενώ ολόκληρος ο Ťπολιτισμένος κόσμοςť ζοριζόταν με όλες τις δυνάμεις να φτιάξει νέα σίδερα και λεκάνες... Μέχρι που έφτασαν εκεί, που έφτασαν... αργότερα, έπειτα από τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, έβαλαν μυαλό, αλλά δεν είχαν ούτε αρκετή θέληση, ούτε αρκετό καιρό να φτάσουν σε κάποιο ξεκάθαρο αποτέλεσμα, και ύστερα άρχισε ο Μεγάλος Παιδικός Πόλεμος... και μόνο τότε κατάλαβαν, ότι είναι φανταστικά ηλίθιο, να δαπανήσεις τεράστιες ποσότητες σε χρήμα και ανθρώπινο δυναμικό, για να γίνει ένα χιλιοστό λεπτότερο το κινητό, και το αυτοκίνητο – πιο πολυτελές από το προηγούμενο. Όμως, δεν είχαν πλέον και την επιλογή - δεν έμεινε κανείς πια να υποστηρίξει αυτόν τον ματαιόδοξο μηχανισμό, οι άνθρωποι έμεναν λίγοι – σταγόνα στον ωκεανό... δημιούργησαν από τους επικεφαλής τεχνολόγους και επιστήμονες την Επιτροπή για την ορθολογικοποίηση της τεχνολογικής προόδου – ΕΟΤΠ, συγκεντρώθηκαν σε αυτά, που ήταν όντως αναγκαία, και άρχισαν να επιστρέφουν στη φύση..,. Ναι, κάποιος ειρωνεύτηκε, - σώνει και καλά, Ťόχι στη φύση, αλλά στις σπηλιές, στα δέντρα επιστρέφουμε, κύριοιť, αλλά το μέλλον –  το σημερινό παρόν – απέδειξε, ότι οι άνθρωποι δεν  βρήκαν τελικά στις λεκάνες το περιεχόμενο της ζωής τους, ούτε και στις γούνες και τα αυτοκίνητα, όχι στα νέα ατμοσίδερα, αλλά στην επιστροφή σε κάτι, το οποίο εμείς προσπεράσαμε φουριόζοι, κυριευμένοι από μίσος, απληστία, μανιακά αρπακτικά αντανακλαστικά, αρνητικά συναισθήματα και θεωρίες... είναι καταπληκτικό – πως το κατάφερε; χωρίς κανενός είδους εξασκήσεις, χωρίς να είναι μια κομάντος, η έστω μια πεπειραμένη δύτης... είναι κάτι το έμφυτο, εκ γενετής, έτσι απλά πήγε και εκτέλεσε την εισχώρηση, και άριστης ποιότητας κιόλας! Νομίζω, ναι, είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι είναι εξαιρετικά ταλαντούχο κορίτσι, πετυχαίνει εύκολα εκστατικές φωτισμένες αντιλήψεις, χωρίς κόπο ενσωματώνει τις αντιλήψεις των βράχων, των δέντρων, αλλά προφανώς, αρκετά επιφανειακά, και εδώ – όταν αυτή βρέθηκε μύτη με μύτη με εκείνο τον τίγρη... αν θα βίωνα τον φόβο, δεν θα γίνονταν τίποτα από όλα τα αυτά, αλλά εκείνη κυριολεκτικά εξερράγη με τρυφερότητα, θαυμασμό, αφοσίωση, μέχρι και έχασε, σύμφωνα με τις περιγραφές τις, την ικανότητα να κινηθεί... -  είναι ένα τυπικό χαρακτηριστικό των εκστατικών ΦΑ, από που ήρθε αυτό μέσα της?... και όταν οι άνθρωποι, αντί να εφευρίσκουν νέους τρόπους γυαλίσματος για τα γδαρσίματα στα πολυτελή καπό, ασχολήθηκαν με πιο ουσιαστικές μελέτες, ανάμεσα σε πολλά άλλα ανακάλυψαν και το μυστικό της κίνησης των δελφινιών, σκέτη τρέλα – αφού αυτά σχεδόν δεν κινούν τα πτερύγια τους, και όμως κολυμπάνε με μια τέτοια ταχύτητα, ότι ακόμα και ταχύπλοο δεν μπορεί να τα ξεπεράσει. Ανακάλυψαν κιόλας άλλο ένα μυστικό του νερού – το νερό έδειξε, ότι είναι τέτοιο πλάσμα, ότι... πιθανόν, ένα από τα πιο μυστήρια πλάσματα, τα οποία γνωρίσαμε μέχρι τώρα... θέλω πάρα πολύ να μελετήσω αυτή τη μουσούδα, θέλω να αισθανθώ επαφή μαζί της... πάνω στην ίδια αρχή αποφάσισαν να φτιάξουν και τα Ťδελφίνιαť, διότι προσέφεραν απίστευτο πλεονέκτημα στη ταχύτητα, άφησαν, όμως, και τα οθονοπλάνα, ήταν πολύ βολικά για σύντομες πτήσεις... ναι, τα παιδιά... πολύ ασυνήθιστη βγήκε τελικά η συζήτηση με τον Μένγκες. Η περιγραφή της συνάντησης της Λού με τον τίγρη ήταν τόσο παράξενη, δύσκολα θα μπορούσες να πιστέψεις σε κάτι τέτοιο... και ο Τσοκ μου έστειλε αυτό...

Η Τόρα πήρε στα χέρια της ένα μικρό έντυπο – οι τελευταίες εκθέσεις του Γιέν στο σχολείο των σεν. Τα γράμματα του ήταν άγαρμπα, παιδικά, και όμως... ο Γιέν είναι αγόρι, σχεδόν στην ίδια ηλικία με τη Λού – πέντε χρονών, σπουδάζει στο σχολείο εδώ και ενάμιση χρόνο.

ŤΟμόνοια. Ομόνοια – όταν θέλω να την περιγράψω, έρχεται η μορφή του ανατέλλον ήλιου, πάνω από τον ωκεανό – ο ωκεανός και ουρανός πριν από την ανατολή ήταν χωρισμένοι με απαλό ορίζοντα, και μετά ο ήλιος ανέβηκε, οι ακτίνες του αναπήδησαν και γέμισαν τα πάντα με δυνατό, χρυσαφένιο φως – όλα τα όρια εξαφανίστηκαν ξαφνικά, ήθελα να τα βρω και δεν μπορούσα, - που είναι ο ουρανός, που είναι ο ωκεανός – τα πάντα πλημμύρισαν με το ηλιακό φως, απρόσμενα ένοιωσα την επιθυμία να γελάσω, παντού, αστείο σε όλο το κορμί μου, πόση χαρά λόγο του ότι όλα αυτά υπάρχουν – και ο ήλιος, και ωκεανός, χελώνες, καρχαρίες, διάφορες μουσούδες. Σαν να με σπρώχνει κάτι εμπρός, αδύνατον να σταθώ στη θέση μου, θέλω να τρέξω. Σαν έκρηξη, και δεν υπάρχουν αμφιβολίες, δεν υπάρχει παρελθόν, δεν με κρατάει τίποτα. Έπειτα ο κόσμος χάθηκε, η έκρηξη γέμισε τα πάντα, το χρυσαφένιο φως, μόνο η χαρά, θαυμασμός, και ξαφνικά - σαν να είναι όλοι τους μικροί, και εγώ - μεγάλος, τους αγκαλιάζω, τους δίνω δύναμη.

Ομόνοια με τις μουσούδες της Γης, όταν αυτή υπάρχει, ενώνομαι μαζί της, σαν να χύνομαι μέσα σε αυτούς – όπως όταν κατουράω, η ροή ενώνεται με τον ωκεανό, μπαίνω στα δέντρα, στην άμμο, στις ακτίνες του ήλιου, και διαλύομαι. Ενώ όταν υπάρχει ομόνοια με τους ανθρώπους, είναι σαν να είμαστε κάτι ενιαίο, ισότιμοť.

 O Μένγκες έχει δίκιο– κάτι συμβαίνει. Θέλω να δω τον Γιεν... να τον ζουλήξω, να δω το κορμάκι, να κοιτάζω στα μάτια του, να τον γλείψω ολόκληρο. Δηλαδή – εκείνος θέλει να μελετήσω την ιστορία των προηγουμένων πολέμων, για να μην συμβεί ποτέ ξανά κάτι τέτοιο. Όχι, φυσικά, αυτό δεν μπορεί να επαναληφθεί έτσι απλά, αλλά δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ακόμα και την παραμικρή καταπίεση. Πρώτον, εμφανίστηκαν παιδιά, που όμοια τους δεν υπήρξαν πριν. Το πιο πιθανόν απ` όλα, και η ίδια ατμόσφαιρα, που δημιουργείται γύρω στα παιδιά τα τελευταία εκατό χρόνια, ευθύνεται για αυτό – οι δύτες και κομάντος, τα ποιμενικά – είναι το σημείο αιχμής, είναι οι άνθρωποι, οι οποίοι αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στην επίτευξη των ΦΑ, στην μελέτη των κόσμων, που ανοίγονται, όταν αυτό συμβαίνει, αλλά αν πάρεις την ίδια τη Πούρνα, τον Μαξ, τα άλλα παιδιά, από τα οποία αποτελείται τώρα το μεσαίο επίπεδο της ανθρωπότητας – πόσο τεράστιο είναι το χάσμα, που κείτεται ανάμεσα σε αυτούς και στους ανθρώπους, οι οποίοι ζούσαν εδώ πριν, αναβρασμένοι μέσα στον δηλητηριώδη χυλό των αρνητικών συναισθημάτων, της συντετριμμένης σεξουαλικότητας, απληστίας, μιζέριας, ηλιθιότητας... Δεύτερον... αυτή είναι μια τρελή ιδέα, η Τόρα αναγκάστηκε να καταβάλει προσπάθειες, για να την αντιμετωπίσει σοβαρά... μα όχι, ακόμα δεν μπορεί να το χωνέψει. Και για τον Μένγκες, απ` ότι φαίνεται, δεν είναι καθόλου εύκολο, - ακριβώς για αυτό πρέπει να μελετήσω τον παλιό πόλεμο, για να μην βρεθεί στη θέση των ενηλίκων, οι οποίοι ήταν υπερβολικά αλαζονικοί, για να καταλάβουν, ότι μεγαλώνει μια δύναμη, η οποία θα τους σβήσει από προσώπου γης. Δεν πρέπει να τους καταπιέζουμε, και αυτοί δεν πρέπει να κηρύσσουν τον πόλεμο σε μας, όλοι μαζί πρέπει... όχι, με τίποτα δεν μπορείς να το συνηθίσεις αυτό... πρέπει να το κάνεις. Είναι απαραίτητο να αναλύσεις ψύχραιμα όλα τα γεγονότα, και τότε, πιθανόν, θα μπορέσουμε να αποδείξουμε επιστημονικά, ότι  οι μουσούδες της Γης - δεν είναι αφηρημένα ζωντανά πλάσματα, όχι απλώς έχουν τη συνείδηση, η ύπαρξη της οποίας γενικώς είχε αποδειχθεί εδώ και αρκετό καιρό. Τα πάντα προχώρησαν πολύ πιο μακριά. Οι Μουσούδες της Γης έρχονται σε επαφή με μας. Πρώτες. Όχι εμείς, αλλά αυτές πήραν τη πρωτοβουλία, ενώ ίσως εμείς να τους φαινόμαστε το ίδιο μακρινοί, το ίδιο ακατανόητοι, όσο και εκείνες σε μας. Τα ζώα είναι στη μετωπική γραμμή της αλληλεπίδρασης των μουσούδων της Γης και του ανθρώπου, και καταλαβαίνω, γιατί – βρίσκονται πιο κοντά από όλους σε μας. Είναι δυνατόν να ενσωματώσεις τις αντιλήψεις της πέτρας – ίσως, η Τόρα το έχει κάνει αυτό. Να ενσωματώνεις τις αντιλήψεις του ρυακιού – ίσως, του σύννεφου, του βουνού – ναι. Δεν δημιουργείται η φιλική σχέση,  όμως, ταυτόχρονα,  εμφανίζεται το χορευτικό χάος των αντιλήψεων, ο κόσμος δεν εστιάζει σε μια σταθερή, ευδιάκριτη θέση– παραείμαστε διαφορετικοί, τέλος πάντων, δεν έχουμε βρει τον σύντομο δρόμο μεταξύ μας, ενώ μέσω των ζωών αυτή η σύνδεση μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολα, αρμονικά. Αφού τα δελφίνια βοήθησαν την ομάδα του Τσοκ! Αναμφισβήτητα. Ενώ ο τίγρης – πήγε στη Λού. Και αυτό είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Και σε ποιον άλλον να πήγαινε, αν όχι σε ένα τέτοιο κουκλί... Τίγρης... τελικά είναι πολύ συγκλονιστικό... πόσο πολύ θα ήθελα να παίξω με αυτόν! Να τρέξω μαζί του, να κάνω σκανδαλιές, να γρυλίζω, να ταξιδεύω στα συνειδητοποιημένα οράματα, σε διάφορα σύμπαντα, όπου μπορούμε να απελευθερωθούμε από τη μορφή, που έχουμε εδώ, να ανταλλάξουμε μεταξύ μας τόσα πολλά! Είναι καταπληκτικό – πόσα πράγματα  μπορείς να μεταλάβεις, να βιώσεις, αν βρεις την επαφή με τις δικές τους αντιλήψεις, με το δικό τους κόσμο! Η Λού είπε, ότι ο τίγρης έγλειψε όλο το μουτράκι της, και από κάθε του γρύλισμα, ελαφρύ δαγκωματάκι, άγγιγμα της γλώσσας, πατούσων, γούνας τα πάντα μέσα της τινάζονταν με απόλαυση. Θέλω και εγώ! Αλλά θα φτάσω αργότερα σε αυτό, τώρα – τα δελφίνια. Δελφίνια, που ήρθαν σε επαφή με τον Τσοκ, σύντομα, πολύ σύντομα θα τα δω, θα τους προτείνω να ανταλλάξουμε τις αντιλήψεις, αμοιβαία εισχώρηση.... ίσως θα βιώσω ο, τι έζησε και η Λού, όταν τελικά η έντονη συμπάθεια και ανεμελιά την έβγαλε σε ένα μέρος, όπου από τη μια μεριά εκείνη έχασε την εξωτερική της συνειδητοποίηση, και από την άλλη – μπόρεσε να έρθει σε στενή επαφή με τον τίγρη, και μέσο του δικού του μυαλού – με κάτι το τελείως αδιανόητο... οι διηγήσεις της Λού παραείναι μπερδεμένες, αποσπάσματα μόνο, με πολλά κενά, η πείρα της στην διάκριση των αντιλήψεων είναι πολύ μικρή ακόμα, ίσως, εγώ θα καταφέρω... δεν μπορώ ακόμα να το αποδείξω, Τόρα, δεν μπορώ καν να το δικαιολογήσω αρκετά, αλλά υπάρχει μια εικασία, ότι μπροστά σε όλους εμάς – ανθρώπους, ζώα, φυτά, βουνά, ρυάκια, - σε όλες τις μουσούδες της Γης ανοίγονται πολλές προοπτικές, ενδιαφέρουσες προοπτικές… ένα νέο βήμα της εξέλιξης εμπρός, εμείς πιθανόν θα μπορέσουμε να ανταλλάξουμε μεταξύ μας τις αντιλήψεις, που μας ενδιαφέρουν, να συνεργαστούμε, όσο απίστευτο και να ακούγεται αυτό. Και ο ίδια η Γη – ως πλανήτης – είναι κάτι, που με μαγεύει περισσότερα απ` όλα... σαν να στέκεται πίσω από όλες τις μουσούδες της Γης, τους προσφέρει τα πάντα και άλλα τόσα ακόμα, που εκείνες δεν μπορούν να πάρουν, και όλοι μαζί εμείς θα φτάσουμε στους θησαυρούς του πλανήτη μας... στους πραγματικούς θησαυρούς – δεν είναι καθόλου το ίδιο με το να σέρνεσαι με τον εκσκαφέα και να ανοίγεις τρύπες, αναζητώντας πετρέλαιο – θα φτάσουμε σε γνήσιους θησαυρούς... θα τον γνωρίσουμε, σαν ζωντανό πλάσμα, που μας προσφέρει ανεξάντλητη πληθώρα των καταστάσεων... όταν σκέφτομαι για αυτό, σχεδόν ανατινάζομαι από τη δίψα για δράση, από προσμονή...

Η αυτό το απόσπασμα – η Τόρα γύρισε τη σελίδα του έντυπου – και αυτός είναι πιτσιρικάς, που μόλις τώρα αποφοίτησε από το σχολείο των σεν στο Σιπαντάν – λιγάκι μεγαλύτερος, είναι 7 ετών:

Ť… αυτή είναι η ευδαιμονία! Νιώθω ευδαιμονία - αυτό είναι σίγουρα, αδύνατον να το μπερδέψεις με οτιδήποτε άλλο, ευδαιμονία στο στήθος και στην καρδιά. Αν συγκεντρωθώ σε αυτά τα κέντρα – στήθος και καρδιά, όλες οι ΦΑ γίνονται ακόμα δυνατές, οξύνονται (50 δευτερόλεπτα της ευδαιμονίας), ανταποκρίνονται σε διάφορα σημεία του σώματος με νέα νησάκια της απόλαυσης. Τώρα η φράση Ťνα πολεμάω για τις εκστατικές ΦΑť αντιλαμβάνεται ως το πιο σημαντικό, το πιο αληθινό, που υπάρχει στη ζωή μου – πάντα να πολεμάω για εκστατική ευδαιμονία, αφοσίωση. Σε μια στιγμή σαν να κατέρρευσαν τα πάντα και επανήλθαν ξανά, ανανεωμένα. Αυτό διαφέρει τόσο πολύ από την επάρκεια! Και η τρυφερότητα εκδηλώθηκε ξανά – αυτή πάντα έρχεται απρόσμενα και απαλά – σαν μια πεταλούδα, που πέταξε στο λουλούδι, σαν ζουζούνι, που έπεσε στον ωμό του μικρού αφρατούλικου κοριτσιού.ť.

Είναι συγκεκριμένα εκείνο το πράγμα, για το οποίο αγωνίστηκαν οι πρώτοι πρακτικοί... τριακόσια χρόνια πριν... τα πάντα μόλις είχαν ξεκινήσει, εκείνοι όντως πίστευαν, ότι θα έρθουν οι καιροί, για τους οποίους αυτοί ονειρεύονταν ?

Και άλλες σημειώσεις του ίδιου αγοριού:

ŤΝιώθω αφοσίωση όχι για εκείνον, που νομίζει, ότι έχει λίγους σκοτισμούς, και δεν κάνει τίποτα με αυτούς, επειδή Ťτα πάντα δεν είναι και τόσο κακάť, αλλά για εκείνον, ο οποίος αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα, ότι έχει πάρα πολλούς σκοτισμούς, και τους καταστρέφει. Ακόμα και αν έχει δέκα ήττες προς ένα επιτυχημένο αποτέλεσμα – η αφοσίωση μου ως προς αυτόν δεν μειώνεται, αφού αγωνίζεται με αποφασιστικότητα, παρά το ότι τα πράγματα είναι δύσκολα για αυτόν.

Επιπλέον, η αφοσίωση συνοδεύεται με ανατριχίλες σε όλο το κορμί, ειδικά στα κάτω άκρα, σε όλη την επιφάνεια των πατούσων τρέχουν παιχνιδιάρικα κλωσόπουλα. Στην περιοχή της κοιλιάς, κάτω από τον αφαλό υπάρχει μια αίσθηση, σαν να τρέχουν πολύ λεπτές ροές του νερού, στάζουν με ξεκάθαρες πυκνές λωρίδες, και αν εστιάσεις την προσοχή σε αυτές, η αφοσίωση δυναμώνει.

Η ρευστή αφοσίωση, που κυλάει από την περιοχή του αφαλού και βγαίνει από τα δακτυλάκια των ποδιών. Η αφοσίωση γίνεται διασταλτική, το σώμα γεμίζει ως επάνω, μαζεύεται, αρχίζει η δόνηση. Στην αρχή δεν είναι πολύ δυνατή, απλώς μοιάζει με σιγανή βοή, απαλή, λεπτή. Έπειτα εμφανίζεται ξεκάθαρη τρυφερότητα, η δόνηση δυναμώνει για ένα, ίσως δυο δευτερόλεπτα, νιώθω προσμονή της έκρηξης, και μόλις φτάσει αυτό το σημείο καμπής, συμβαίνει η έκρηξη μέσα στο σώμα. Τυχαίνουν διάφορων ειδών εκρήξεις – γίνονται στην περιοχή του θώρακα, ή σε όλο το σώμα. Η έκρηξη στο στήθος είναι πιο ισχυρή απ` ότι στο σώμα, ακούγεται κάτι σαν κλικ, σαν ένα σπάσιμο. Πριν από αυτόν τον ήχο πάντοτε εμφανίζεται η κατάσταση της ηρεμίας, αλλά ταυτόχρονα η εντατικότητα των ΦΑ δεν μειώνεται, ενώ η διαπεραστικότητα πέφτει, γεννιούνται τόσο ασυνήθιστες, τόσο ... δεν ξέρω, πως να το πω... κουνιούνται τα κλαδιά των ελάτων, σκεπασμένα με παχύ στρώμα του χιονιού, όμως, εγώ δεν έχω δει ποτέ έλατα κάτω από το χιόνι! Μόνο στην οθόνη της στερεόρασης, αλλά σε εκείνες τις στιγμές εγώ ξέρω, τι είναι τα κλαδιά των ελάτων, σκεπασμένα με χιόνι... όχι, λάθος – ξέρω – πως να είσαι το κλαδί του έλατου, πως να είσαι το χιόνι σε αυτά - τα κλαδιά κουνιούνται λίγο στον άνεμο, και εγώ ξέρω – πως είναι – να είσαι ο άνεμος, μαλακά τρίζει το χιόνι. Όμως μετά γίνεται το σπάσιμο, και οι ΦΑ αλλάζουν τις ιδιότητες τους, εμφανίζεται μια νέα ΦΑ, την οποία δεν μπορώ να προσδιορίσω με ακρίβεια τώρα, αλλά πιο πολύ θέλω να πω Ťανεμελιάť - χαδιάρικη, κυλιστή, έρχεται η αίσθηση της διαστολής, της πληρότητας. Ενώ όταν υπάρχει έκρηξη σε όλο το σώμα, είναι πιο μαλακή, απ` ότι το σπάσιμο στο στήθος. Διεύρυνση των ορίων. Όταν συμβαίνει η διεύρυνση, δημιουργείται ένας χώρος, ο οποίος επίσης γεμίζει με τις ΦΑ. Μου αρέσει πάρα, πάρα πολύ, όταν εγώ είμαι εγώ, και ταυτόχρονα τα κλαδιά των ελάτων, το τριζάτο χιόνι, ο άνεμος... δεν μου φτάνουν οι λέξεις, θέλω να μάθω νέες, όμως, μου λένε, ότι πρέπει να τις φτιάξω ο ίδιος, το θέλω!ť

Αυτός ο πιτσιρικάς – είναι άλλος ένας κρίκος στην ίδια αλυσίδα. Ο τίγρης έρχεται στη Λού, και της δίνει μια ευκαιρία να αγγίξει τον κόσμο, που φέρει μέσα του, εκτός από αυτό – στον κόσμο, μέσα στον οποίο ο ίδιος είναι οδηγός, τα δελφίνια πλησιάζουν τον Τσοκ και του βοηθάνε να περάσει στα πρώτα δρακάκια, στον... πως τον λένε... - η Τόρα γύρισε σελίδα – στον Τικ έρχεται από μόνη της η εισχώρηση στα δέντρα, τα οποία αυτός δεν έχει δει ποτέ στ` αλήθεια, στον άνεμο με χιόνι – ποιο χιόνι στο Βόρνεο! - και όμως, το χιόνι έρχεται σε αυτόν... ναι, όντως – είναι η αρχή; Αρχή της νέας στροφής της εξελίξεις; Ατελείωτο ταξίδι... εκείνοι – τριακόσια χρόνια πριν – νόμιζαν, ότι ήταν οι πρώτοι, που γενικώς τα ξεκίνησαν όλα, και ορίστε – τα τριακόσια χρόνια πέρασαν, και είμαστε και πάλι στην αρχή – πάντοτε στην ίδια αρχή, και όσο πιο έντονα, όσο πιο μανιασμένα και ειλικρινά - τόσο περισσότερα βρίσκεσαι στην αρχή, αίσθηση της αιώνιας άνοιξης, αίσθηση του ατελείωτου ταξιδιού – κάθε λεπτό, κάθε στιγμή, πνίγεσαι, η ζωή είναι γεμάτη με έναν απίστευτο, αδύνατο τρόπο. Αδιανόητο – όλα αυτά θα μπορούσαν και να μην συμβούν, τα πάντα θα τελείωναν μέσα στον δύσοσμο λάκκο του μίσους!

Θέλω να διαβάσω και άλλες, πιο πολλές αναφορές τους, τις πρώτες τους έρευνες, πρώτα βλαστάρια: αυτά γίνονταν τριακόσια χρόνια πριν, αλλά το νιώθω τόσο κοντά μου – αυτή την ειλικρίνεια, επιδίωξη, και είναι καταπληκτικό, πως αυτό αντηχεί με τις σημειώσεις εκείνων, που αντιμετώπισαν πρόσωπο με πρόσωπο τον πλήρη αφανισμό εκατό χρόνια πριν – σε κάποια σημεία ακόμα οι λέξεις είναι σχεδόν ίδιες!:

ŤΌταν κοιτάζω τα πρόσωπα των ανθρώπων, εμφανίζεται δυνατή απελπισία και αποφασιστικότητα, επιθυμία να περάσουμε πάση θυσία. Αυτά, που με περιβάλλουν, δεν μπορώ να τα ονομάσω ούτε Ťπρόσωπαť, ούτε Ťάνθρωποιť, και σε καμία περίπτωση Ťπροσωπικότητεςť, όπως αυτοί θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους – είναι αργά και νωθρά κινούμενα πτώματα, ο, τι υπάρχει μέσα τους – μίσος, λήθαργος, αίσθηση της υπεροχής, χαιρεκακία και επιθυμία της επάρκειας. Όταν περπατάω στο δρόμο, δεν θέλω να κοιτάζω γύρω μου, νιώθω απόρριψη και αποστροφή για εκείνες τις νεκρωτικές καταστάσεις, τις οποίες Ťαυτοίť περνάνε για έκφραση της προσωπικότητας τους, το αναπόσπαστο της κομμάτι. Κάθε φορά, όταν τα βλέπω όλα αυτά και απομακρύνω άψογα τα ΑΣ, το κάλεσμα και η προσμονή της μάχης δυναμώνουν. Η απομάκρυνση του πιο ασήμαντου κυματισμού των ΑΣ συνοδεύεται με σκέψεις Ťαυτό είναι άλλο ένα βήμα, άλλη μια νίκηť, όταν τα ΑΣ δεν έχουν απομακρυνθεί άψογα, δημιουργώ τη σκέψη Ťκατέβαλα τη προσπάθεια, απέτυχα, αλλά η ήττα είναι επίσης ένα βήμα εμπρός – υπήρξε προσπάθεια, σχηματίζεται η στάση της μηδενικής ανοχής για τους σκοτισμούςť. Η επιθυμία να περάσω έχει αντίκτυπο με τη μορφή του άγριου πάνθηρα, που περνάει μέσα από σκοτεινό πυκνό δάσος – αυτό το πλάσμα προσπαθεί να προχωρήσει αδυσώπητα, να φτάσει στον στόχο του, δεν υπάρχει καιρός για χαλάρωση, δεν έχει χρόνο να κάνει πια στάση – πρέπει να φτάσει στον στόχο με οποιονδήποτε τρόπο. Ισχυρά πόδια, ευλύγιστο κορμί, φλογισμένα μάτια και εκκωφαντικός βρυχηθμός – δεν υπάρχει χώρος για νωθρότητα, ούτε για την επάρκεια και λύπηση, ούτε λεπτό για παύσεις. Όταν σε αυτό το μέρος τα πάντα πλημμυρίζουν με απελπισία, τότε η σαφήνεια - τα αρνητικά συναισθήματα είναι ένα διαβρωτικό δηλητήριο, γίνεται διαπεραστική, αναπάντεχη, θέλεις να ριχτείς στη μάχη και να σκίσεις τους σκοτισμούς, να πετύχεις τις ΦΑ, την ελευθερία.

Είμαι σίγουρη, πως θα πολεμάω πάντα για τις εκστατικές ΦΑ, και θέλω να συνεχίσω την καλλιέργεια αυτής της βεβαιότητας μέσα μου, επειδή αυτή έχει αντίκτυπο με αίσθηση του μυστηρίου, αφοσίωση, χαρά, τρυφερότητα, αυταπάρνηση, κάλεσμα, αποφασιστικότητα – όλες οι γνωστές ΦΑ αφυπνίζονται, η κατάσταση της φρεσκάδας αντηχεί με τη μορφή του φρεσκοσκαμμένου αρωματικού μαλακού χώματος. Φρεσκάδα - είναι ένας ωκεανός, τον οποίο δεν έχω δει ποτέ, ένα ποταμάκι του βουνού, το οποίο δεν έχω δει ποτέ, τα παιχνιδιάρικα κλαδιά των υγρών σημύδων, τις οποίες δεν θα μπορούσα ποτέ να δω πραγματικά, αν δεν είχα μάθει, ότι είναι πιθανός ο δρόμος προς τις εκστατικές ΦΑ. Θα συνέχισα να περπατάω στο δρόμο, στην παραλία, στο δάσος, και να μην καταλαβαίνω – για ποιο λόγο δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ, όταν κοιτάζω σε τόσο υπέροχα πράγματα; Γιατί δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ, εκτός από λύπηση, απάθεια, αδιέξοδο; Δεν θα είχα δει ποτέ ρυάκια, κλαδιά, φύλλα, μικρό λάκκο με νερό ανάμεσα στις πεσμένες πευκοβελόνες.

Η επιστροφή είναι δυνατή – δεν μπορείς καν να τη συγκρίνεις με θάνατο, ο θάνατος είναι άγνωστο πράγμα, δεν ξέρω,  τι είναι ο θάνατος, η λέξη αυτή δεν μου λέει τίποτα. Βλέπω αυτά, που βρίσκονται γύρω μου, βλέπω αυτό που ουσιαστικά είμαι επί το πλείστον αυτή τη στιγμή – ένα σύνολο από ψέμα, ανειλικρίνεια, νωθρότητα, επάρκεια, φόβο, χωλότητα, και όλα τα αυτά είναι πακεταρισμένα σφικτά σε μια όμορφη συσκευασία, - όμως, δεν θέλω πια να είμαι αυτό το σύνολο, δεν πάει άλλο, ξέρω, ότι έχω πραγματικά τεράστια ποσότητα των σκοτισμών, αλλά δεν θα παραδοθώ.

Έξαρση και απελπισία, εκστατική αποφασιστικότητα, και ξέρω τώρα, τι είναι η εκστατική αποφασιστικότητα, τη βιώνω τώρα, και η επιθυμία να περάσω είναι σαν τυφώνας, σαν πουλί, απαλά, αμείλικτα σκίζει τον αέρα, σαν δέντρο με τραχύ φλοιό – τώρα τα πάντα είναι – η εκστατική αποφασιστικότητα και αφοσίωση.

Αίσθηση της πίεσης και πόνου στο θώρακα – αίσθηση της εμπίεσης, λάκκου στο κέντρο του στήθους. Η αναπνοή γίνεται με δυσκολία, νιώθω κάψιμο κάτω από αριστερή ωμοπλάτη, και στις γωνίες των ματιών μου – το σώμα δονείται από την επιθυμία να περάσει, να αγωνιστεί και να μην σταματήσει ποτέ. Εμφανίστηκε τρυφερότητα, μαλακή αφοσίωση, ευγνωμοσύνη, αίσθηση ομορφιάς και φρεσκάδας. Φρεσκάδα έπειτα από εκστατική αποφασιστικότητα και τρυφερότητα. Δεν σκεφτόμουν ποτέ, ότι οι τέτοιες αντιλήψεις είναι δυνατές, ότι μπορείς να κάθεσαι έτσι στην καρέκλα και να βιώνεις αυτό, που εγώ βιώνω τώρα. Εμείς δεν θα παραδοθούμε, το ξέρω πολύ καλά – ο πόλεμος θα τελειώσει με νίκη, με ελευθερία από εκείνη τη σκλαβιά, στην οποία ζουν οι άνθρωποι αυτή τη στιγμή.ť

Τα δυο αγόρια δίπλα, που συζητούσαν κάτι ήρεμα, στην αρχή μαλάκιζαν ο ένας τον άλλον, φιλιόντουσαν, και τώρα ήδη έκαναν σεξ. Η Τόρα κοίταζε με απόλαυση τα μαυρισμένα λυγερά σώματα τους. Ο πιο κοντός στο ύψος, με ξανθά μαλλιά, ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα, με τα σορτσάκια του κατεβασμένα και τα πόδια ψηλά, όσο ο άλλος βολεύτηκε ανάμεσα στα πόδια του και τον πηδούσε αργά. Για κάποιο λόγο, την ερέθιζε ιδιαίτερα, ότι εκείνοι δεν γδύθηκαν, αλλά κατέβασαν μόνο λιγάκι τα σορτς και τα σλιπάκια τους. Η Τόρα δυσκολευόταν να πάρει τη ματιά της από το πέος, που γλίστραγε απαλά μέσα στον ποπό – έκατσε λιγάκι πιο κοντά, και κάθε φορά, όταν εκείνο έμπαινε μέσα, ένιωθε διαπεραστική απόλαυση στο λαιμό, ενώ όταν έβγαινε έξω – στο στήθος. Καμιά φορά το αγόρι άφηνε το πουλί του έξω, και έπαιζε με το κεφαλάκι του στην τρυπούλα, έπειτα τον έχωνε ξανά με φόρα, και την άναβε πάρα πολύ, πως το κεφαλάκι αργά, με λίγη αντίσταση γλιστράει μέσα. Το αγόρι κόλλησε τη μια υψωμένη πατούσα στο πρόσωπο του, η άλλη, λυγισμένη ελαφρά ακουμπούσε πάνω στον μηρό του και κινιόταν με κάθε κίνηση. Πολύ όμορφα άκρα, ακόμα και απλή παρατήρηση αυτών των λυγισμάτων του κορμιού σου φέρνει  είναι σκέτη απόλαυση. Πόσο πολύ τη τρελαίνει, όταν εκείνος κρατάει τον άλλον από τα μπούτια, και με απαλή δύναμη καρφώνει το πουλί το στον ποπό, και το πουλί του αγοριού από κάτω ανασηκώνεται, φουσκώνει... πόσο πολύ εκείνη ήθελε να τον πάρει στο στόμα της, να νιώσει, πως αυτό γεμίζει, ίσως και να τελείωνε μέσα, και τότε η γεύση του σπέρματος θα απλωνόταν σε όλο το στόμα της... όμως, ήθελε να το επιθυμεί περισσότερα. Σαν φάντασμα ήρθαν οι αναμνήσεις από τα αρχεία του παρελθόντος – πόσο άσχημα ήταν τα κορμιά τους! Σχεδόν όλων,  χωρίς εξαίρεση! Πόσο απίστευτα σακατεύεται το σώμα από αρνητικά συναισθήματα: οι φωτογραφίες των αποστεωμένων μέχρι θανάτου φυλακισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι οποίοι οδηγούνται στον θάλαμο αερίων, δεν σε καταπλήσσουν λιγότερα, απ` ότι η όψη αυτών των Ťκανονικώνť ανθρώπων, μέσα στην χόρταση, επάρκεια η δυσαρέσκεια τους. Γενικώς, πώς μπορούσαν να κάνουν σεξ μεταξύ τους; Τα σώματα των ανθρώπων, ξεκινώντας από τα 18-20 τους είναι ήταν σώματα των γέρων, με κυτταρίτιδα και χλωμή, δυσάρεστη επιδερμίδα. Ενώ τα κορμιά των ανθρώπων στα 30 και μεγαλύτερων... είναι φρίκη, φρίκη... Πόσο τεράστιο μίσος ένιωθαν αυτοί για το σεξ των αγοριών με αγόρια και κοριτσιών με κορίτσια. Αν το πέος μπαίνει στο μουνάκι είναι Ťσωστόť. Ακόμα, αν το πέος μπαίνει στο ποπό, αλλά είναι κοριτσίστικος, και αυτό είναι Ťσωστόť, αν και όχι τόσο σωστό πια, και μπορείς να το κοιτάς και να ερεθίζεσαι. Αλλά αν είναι το ίδιο νόστιμο, μαυρισμένο, σφικτό και αισθησιακό, όμως, ανήκει σε αγόρι – αυτό είναι πια Ťανωμαλίαť, Ťσιχαμερόť. Έβαζαν τους ανθρώπους στη φυλακή για αυτό. Ακόμα και σκότωναν! Και με πόση δυσκολία τα βλαστάρια του ερωτισμού, του πάθους περνούσαν μέσα από τσιμέντο της αδιαπέραστης ηλιθιότητας και του δογματισμού... ισότητα – οι άνθρωποι πολεμούσαν για ισότητα, και όταν πετύχαιναν τον σκοπό τους, δεν ήξεραν – πώς να τον διαχειριστούν, η ισότητα μετατρεπόταν αρχικά στην ισοπέδωση, μετά – στην αναρχία, και έπειτα – ξανά στην τυραννία, κύκλο μετά τον κύκλο. Δεν καταλάβαιναν – με ποιο τρόπο μπορεί να συνυπάρξει η ισότητα με τις διαφορές. Η δεν ήθελαν να το καταλάβουν. Είναι όντως τόσο δύσκολο – να καταλάβεις, ότι αναμφισβήτητα, ο κάθε άνθρωπος είναι ίσος με άλλον στο ότι και οι δυο έχουν το φυσικό δικαίωμα να είναι, όπως το επιθυμούν, και από την άποψη της κοινωνίας δεν είναι ίσοι μεταξύ τους, διότι χρησιμοποιούν την ελευθερία τους διαφορετικά, και για αυτό έχουν διαφορετικά δικαιώματα και διαφορετικές δυνατότητες, αλλά όχι ως ετυμηγορία, αλλά ως κίνητρο για δράση. Παλιά έδιναν σε όλους διαβατήρια, και τέλος – τους εγγυήθηκαν τα ίδια δικαιώματα! Με την ίδια πράξη, όμως, εξασφαλίζοντας τη απουσία των οποιωνδήποτε δικαιωμάτων... μόνο μετά από τη λήξη του Πολέμου, όταν τα πάντα άρχισαν να κτίζονται από την αρχή, το διαβατήριο μετατράπηκε σε κάποιας μορφής συσσωρευτικό πιστοποιητικό, που έδινε δικαιώματα κατά την απόκτηση των πολιτικών δεξιοτήτων, μα και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι; Αν θέλεις να γίνεις αλεξιπτωτιστής, πρέπει να αποκτήσεις την ανάλογη πείρα, αυτό το καταλαβαίνουν όλοι, έτσι δεν είναι; Αν θέλεις να κάνεις άλματα από μεγάλο ύψος, συχνά, η να ασχοληθείς με εναέρια ακροβατική, πρέπει να πάρεις αυτή την ειδίκευση, να εκπαιδευτείς αντίστοιχα, και τότε θα σου δώσουν το πιστοποιητικό του πεπειραμένου αλεξιπτωτιστή, και θα έχεις πρόσβαση σε περισσότερα πράγματα από εκείνον, που έκανε μόνο δυο άλματα η και περιοριστικέ στην ανάγνωση του βιβλίου με τη θεωρία. Αφού αυτό είναι τόσο προφανές, για ποιο λόγο αυτοί δεν έβλεπαν, ότι αν ο άνθρωπος θέλει να ασκήσει το δικαίωμα του να είναι πολίτης, να έχει πολλά δικαιώματα, πρέπει να αποκτήσει πρώτα αυτή την πείρα – πώς είναι – να είσαι πολίτης, να συσσωρεύσει την αντίστοιχη πείρα και δεξιότητες, Πώς μπορείς να δίνεις ίσα δικαιώματα στους δυο ανθρώπους, αν ο ένας από αυτούς πίνει μπύρα, βλέπει τηλεόραση και χτυπάει τη γυναίκα του, ενώ ο άλλος εκπαιδεύεται στην απομάκρυνση των αρνητικών συναισθημάτων, πηγαίνει στα κοινωνικά σεμινάρια... ναι, μάλλον η ίδια ιδέα των κοινωνικών σεμιναρίων δεν τους περνούσε από το μυαλό καν, αν και είναι τόσο απλό. Πώς μπορείς να απειλήσεις κάποιον με φυλακή, αν ο ίδιος ποτέ πριν δεν είχε πάει εκεί, ούτε καν την είδε από μακριά; Τώρα, για να αυξήσεις το επίπεδο των δικαιωμάτων σου, πρέπει επίσης να μείνεις λίγες μέρες στη φιλάκι. Κάθεσαι μια εβδομάδα στη στενή, και λίγες μερούλες αργότερα καταλαβαίνεις – πως είναι! Και βγαίνοντας, παίρνεις επιπλέον βαθμούς στο επίπεδο σου, ενώ όποτε στο κεφάλι σου μπαίνει κάποια εγκληματική ιδέα, σε αυτήν αντιτίθενται όχι αφηρημένες φαντασίες, αλλά η πραγματική πείρα – πείρα της καταστροφικής κάθειρξης, αδυναμίας να εκτελείς τεράστιο αριθμό δικών σου χαρούμενων επιθυμιών. Παλιότερα, ας πούμε, αυτοί φάσκιωναν τα παιδιά τους. Μπορούσαν λοιπόν να ορίσουν έναν τέτοιο κανόνα – γέννησες παιδί – πρέπει να  περάσεις ο ίδιος δυο μέρες τυλιγμένος σε πανιά. Μετά από αυτό δεν θα είναι και τόσο απλό να φασκιώνεις τα παιδιά σου, θα υπάρχει πλέον σαφήνεια – πόσο σαδιστικό είναι αυτό...

Να πάρει – με ποιο θαύμα βγήκαμε από όλο αυτό... άρα – θα βγούμε και τώρα.

Η Τόρα δίπλωσε και μάζεψε το έντυπο, απενεργοποίησε τον κρύσταλλο και έκλεισε τα μάτια της, βυθιζόμενη στο ελαφρύ ύπνο – ο γαλάζιος ουρανός πέρασε μέσα από τα βλέφαρα της και την τύλιξε μαλακά.

 

<< Back

Forward >>