« Μάγια »

Τόμος 2: « Προέλευση των ειδών »

Κεφάλαιο 14

Οι συναντήσεις των αρχηγών ομάδων Ειδικών Ιστορικών, πιο απλά – «θηριοτροφεία», γίνονταν, κατά κανόνα, μια,  το πολύ δυο φορές την εβδομάδα. Οι ολογραφικές συνελεύσεις ήταν, φυσικά, ανοιχτές για όλους τους ενδιαφερόμενους, - ένα κλικ της στερεόρασης, και «μεταφέρεσαι» εν ριπή οφθαλμού. Οι κύριοι συμμετέχοντες βρίσκονταν εντός της βασικής αρένας, κάθονταν σε κοινή θέα, και μπορούσαν να μπουν στη συζήτηση ανά πάσα στιγμή. Οι υπόλοιποι ήταν κάπως στη σκιά, αλλά σύμφωνα με την απόφαση του επικεφαλής μπορούσαν επίσης να «μεταφέρονται» στο κέντρο των γεγονότων. Η Τόρα στην αρχή δεν κατάλαβε, ότι όντας πλέον ένα ισότιμο μέλος σε μια ομάδα δυτών, αυτόματα έμπαινε στον κεντρικό κύκλο.

Τα πρώτα κιόλας λεπτά της νέας συνέλευσης έδειξαν ξεκάθαρα – συνέβη κάτι. Ακόμα και η ίδια παρουσία όλων των αρχηγών ήταν αξιοπερίεργο γεγονός. Επίσης η Τόρα δεν έχει δει ποτέ πριν τόσους δύτες μαζεμένους στο ίδιο μέρος.

- Ας ορίσουμε τον Τόμας επικεφαλή σήμερα, εντάξει; Νομίζω, αυτό είναι το καλύτερο απ` όλα, διότι εμείς έχουμε τις βασικές αντιθέσεις περί ασφαλείας, και αυτός είναι ειδικός σε αυτά τα θέματα. Άντε, Τομ Σόγιερ, ο χρόνος περνάει. - Τα λόγια του Νόρτον έσκισαν την αδύναμη βοή των συζητήσεων, που πλημμύρισαν την αρένα.

- Μπορώ να το κάνω, φυσικά, αλλά γνωρίζεις την άποψη μου, εγώ...

- Όχι, παιδιά, ας τα πάρουμε με τη σειρά. - ο Μένγκες ανασηκώθηκε από τη θέση του. Ήταν τόσο ασυνήθιστο να τον βλέπεις εδώ – ακριβώς μπροστά στη μύτη σου, καθισμένο σε έναν φαρδύ κορμό του πεύκου Ιμαλαΐων, και ταυτόχρονα – στον κεντρικό κύκλο του συνεδρίου. Οι εικόνες συνέπιπταν μεταξύ τους, και χρειαζόταν μια ορισμένη δεξιότητα, για να το συνηθίσεις.  Μπορούσες, βέβαια, απλώς να πας λίγο πιο πέρα, αλλά η Τόρα ήθελε να είναι πραγματικά κοντά στα παιδιά. - Δεν είναι όλοι ενημερωμένοι, και η αντάρτικη προσέγγιση, όπως καταλαβαίνετε, δεν βοηθάει....

- Θέλω να το καταλάβεις – είπε ο Τάρντεν σχεδόν ικετευτικά, - βάλε τον εαυτό σου στη θέση μου…

- Λοιπόν, μισό λεπτό. – Ο Χέλντστριομ ύψωσε το χέρι του και το κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα, ωσότου επικρατήσει η απόλυτη ηρεμία. - Μιας και είμαι επικεφαλής, ας το πάρουμε με τη σειρά, όπως το φαντάζομαι εγώ. Στιβ, κανείς δεν σε κατηγορεί για τίποτα, απλώς έφτασε η ώρα να καταλάβουμε όλοι - τι συμβαίνει. Στην τελική ανάλυση, αν και όλη αυτή η ιστορία με την αποίκηση μας βγήκε η πιο θορυβώδης, πιστέψτε με που σας λέω – αυτό το ζήτημα είναι πολύ μικρότερης σημασίας από εκείνα, τα οποία κυριολεκτικά έπεσαν πάνω στα κεφάλια μας στις τελευταίες λίγες ημέρες.

Μάλλον, η δήλωση αυτή κατέπληξε πολλούς παρευρισκόμενους, και οι αρχηγοί των ομάδων δεν αποτέλεσαν εξαίρεση.

- Μικρότερη σημασία?! – ο Τάρντεν, προφανώς, τα έχασε. - Εντάξει, απλώς νόμιζα ότι εμείς... πολύ καλά, Τομ, είμαι όλος αυτιά.

Ο Χέλντστριομ κοίταξε στα αρχεία του, τα ξεφύλλισε, και εκείνη η βραδύτητα, με την οποία  το έκανε μπροστά στα μάτια των δεκάδων συμμετεχόντων και δεκάδων χιλιάδων θεατών, έπειθε πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε λόγια – συνέβη κάτι πολύ ασυνήθιστο.

- Τελικά θα ξεκινήσουμε με την αποίκηση. – Ο Τόμας έψαξε λίγο ακόμα στους κρυστάλλους των πληροφοριών, βρήκε το κατάλληλο αρχείο, το διάβασε, έκλεισε και απευθύνθηκε στο ακροατήριο. - Βασικά, δεν είναι παράξενο, ότι γεννήθηκε αυτό το ζήτημα. Άλλο είναι το καταπληκτικό – για ποιο λόγο δεν εμφανίστηκε νωρίτερα; Όλοι εδώ – εκείνος έκανε μια κίνηση με τα χέρια, σαν να κάλυπτε όλους τους παρόντες – έχουμε αρκετή πείρα στις καταδύσεις. Εφόσον δεν μαζευτήκαμε σήμερα για μια συνάντηση ρουτίνας, αλλά για ένα ανοιχτό συνέδριο, θα προσπαθήσω να μιλήσω με μια πιο προσιτή γλώσσα, να έχετε υπομονή. - Αυτές οι λέξεις προφανώς προορίζονταν σε μερικούς δύτες, οι οποίοι, σύμφωνα με τις εκφράσεις των προσώπων τους, ανυπομονούσαν να μπουν στη λεκτική μάχη.

- Έπειτα από γνωστές διαδικασίες, όπως η ανταλλαγή της βεβαιότητας στο φόντο των εκστατικών φωτισμένων αντιλήψεων, όπως και άλλων, δεν θα μπω στις λεπτομέρειες... δεν έχουν σημασία τώρα, λοιπόν, αργότερα, όταν γίνεται η στερέωση της διακριτικής συνείδησης, ως αποτέλεσμα της οποίας συναρμολογείται ο καινούριος κόσμος, και ο δύτης αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σε αυτόν, μιλώντας γενικά, ο  νέος κόσμος αντιλαμβάνεται από εκείνον ως απολύτως πραγματικός. Εκτός από αυτό, ακόμα και εκείνα τα σύμπαντα, τα οποία συναρμολογούνται ως αποτέλεσμα των συνειδητοποιημένων οραμάτων, είναι... δηλαδή, είναι ακριβώς τα σύμπαντα, και όχι φαντασίες, παραισθήσεις και τα λοιπά. Είναι παγκοσμίως γνωστές οι πρώτες έρευνες σε αυτόν τον τομέα, τις οποίες εκτελούσαν ακόμα τα δρακάκια-πρωτοπόροι - όλοι έχουν διαβάσει αυτά τα αρχεία, και αν κάποιος από τους θεατές δεν το είχε κάνει, προτείνω να τα διαβάσει κάποια στιγμή, για να αντιληφθεί πιο καθαρά την ουσία του προβλήματος. Αν και... έχω στα χέρια μου κάτι εδώ... ένα λεπτάκι. - ο Τόμας βυθίστηκε και πάλι στον κρύσταλλο του. - Αφού δεν βιαζόμαστε πουθενά, τέλος πάντων, εγώ δεν θα ήθελα να βιαστώ, είναι καιρός να θέσουμε τις προτεραιότητες, πόσο πια να τρέχουμε επιφανειακά... θέλω να διαβάσω ένα απόσπασμα από κάποιο κείμενο. Η Γιεζάτινα είναι ο συγγραφέας. Μιλάμε για μια από τις πρώτες περιγραφές των πειραμάτων της ίδιας πάνω στην αλληλεπίδραση με τους πολεμιστές. Θα το διαβάσω, και μετά θα σχολιάσω, εντάξει? – ο Τόμας κοίταξε κάπου πάνω από τα κεφάλια των δυτών, μετά ανέπτυξε μπροστά του την ολογραφική οθόνη, και άρχισε να διαβάζει:

«Πήγαινα με λεωφορείο κάπου, και ξαφνικά εμφανίστηκε η απόλαυση-6 με τη προσμονή-6, στιγμιαία, σαν λάμψη. Προσμονή, σαν να περιμένω να συμβεί κάτι καταπληκτικό, δηλαδή, αυτό, που έχει αντίκτυπο με την έκπληξη. Περίπου για ένα λεπτό βίωνα αυτή την απόλαυση, νόμιζα, ότι όλος ο κόσμος λαμπυρίζει με αυτήν, υπήρξε δυνατό σημείο της απόλαυσης στο κέντρο του στήθους. Απρόσμενα ήρθε η λαμπερή μορφή του Βούδα μπροστά μου, η ανάμνηση της γέννησης του, ζωής και αντίληψη της παρουσίας του δίπλα μου. Ο Μπόντχι πριν από αυτό το συμβάν με ρώταγε – τι είναι η «παρουσία», για αυτό και εγώ προσπαθούσα να διακρίνω όσο πιο ξεκάθαρα μπορώ. »

- Χμ... όχι, δεν είναι το σωστό κομμάτι... - Ο Τόμας κοίταξε γύρω-γύρω με απορία, για άγνωστο λόγο.

- Ολοκλήρωσε το.

Ο Τόμας συνέχισε:

«Η παρουσία βιώνεται ως βεβαιότητα-10, ότι ο Βούδας είναι δίπλα μου αυτή τη στιγμή, δηλαδή είναι η στερέωση της διακριτικής συνείδησης. Αυτή η διάκριση συνοδευόταν με δυνατές φωτισμένες αντιλήψεις (ΦΑ). Σκέφτηκα – μήπως είναι ο Ραμακρίσνα, αλλά ήρθε αμέσως η σιγουριά – όχι, η μορφή του Ραμακρίσνα δεν είχε αντίκτυπο με το πλάσμα, που εμφανίστηκε δίπλα μου. Φαντάστηκα, ότι είναι ο Μπόντχι – και πάλι όχι. Είπα δυνατά - «Βούδας» - κυματισμός έξαρσης 10, βεβαιότητα – ναι, αυτό είναι! Αποδοχή, τρυφερότητα.

Ένοιωσα αβοήθητη για 10 – ξέρω, ότι αυτό συμβαίνει, το ξέρω σίγουρα, όπως και όταν βλέπω κάτι ή τρώω ή το  ακούω. Αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω, ακόμα και στον εαυτό μου δεν μπορώ. Είναι κάποια νέα αντίληψη, και δεν κατάλαβα ακόμα, πώς να τη πιάσω, αν και ταυτόχρονα είμαι σίγουρη τώρα, ότι αυτή είναι πραγματική.

Κάποτε, όταν υπήρξε ακόμα η αίσθηση της αυτοχωλότητας (ΑΑΧ), είχα αμφιβολίες.

Η αναγνώριση ήταν πλήρης, δηλαδή, ήξερα, ότι είναι ακριβώς το ίδιο πλάσμα, που είχε έρθει σε μένα μερικούς μήνες πριν, όταν ξάπλωνα στην αιώρα μου; ύστερα από εκείνη την επίσκεψη γεννήθηκε η χαρούμενη σιγουριά: «ο Βούδας είναι παντού». Βίωσα την παρουσία του με τον ίδιο τρόπο, όπως και την προηγούμενη φορά.

Ένιωθα, ότι είναι δίπλα μου, εμφανίστηκε η τρυφερότητα-7, απόλαυση-8, αρκετές φορές άρχιζα να του μιλάω. Μετά εμφανίστηκαν οι αντιλήψεις, ότι εκείνος εισήλθε σε αυτό το μέρος. Στην αρχή δεν το πίστεψα, έκανα πολλαπλές προσπάθειες να διαχωρίσω τις αντιλήψεις, και κάθε φορά εμφανιζόταν η αίσθηση, ότι ο Βούδας δεν είναι δίπλα πια, αλλά μέσα σε αυτό το μέρος [οι πρακτικοί δεν χρησιμοποιούν τη λέξη «εγώ», λέγοντας «σε αυτό το μέρος», η Γιεζάτινα εννοεί τον εαυτό της. Ο συγγραφέας δίνει εξηγήσεις, για ποιο λόγο γίνεται αυτό,  στο πρώτο του βιβλίο, «Ο δρόμος προς την καθαρή συνείδηση» - παρατήρηση του μεταφραστή]. Έπειτα ήρθε η σαφήνεια – «εγώ είμαι ο Βούδας». Εμφανίστηκε αφοσίωση σε αυτόν - 10, θέληση να του δώσω τα πάντα, για να μπορέσει να εκδηλώνεται μέσο αυτού του σώματος. Ένιωσα την ΑΑΧ, σκέψεις, ότι είμαι ένα τίποτα, γιατί ήρθε σε μένα συγκεκριμένα; Ύστερα κατάλαβα, ότι αυτό το μέρος αλλάζει, όσο εκείνος βρίσκεται μέσα. Η διαδικασία της αλλαγής εξελισσόταν ραγδαία, εμφανίζονταν βεβαιότητες, ότι έπειτα αυτές οι αλλαγές θα εκδηλωθούν με τη μορφή των ΦΑ, σαφήνειων, ανακαλύψεων. Γεννήθηκε η σαφήνεια, ότι με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να εκπαιδεύσουμε και άλλα πλάσματα. Όταν ο Μπο μου έδειξε, ότι μπορεί να δώσει στους άλλους την ευκαιρία να βιώσουν τις εκστατικές ΦΑ, θέλησα να μάθω – πώς το κάνει. Τώρα καταλαβαίνω ξεκάθαρα, ότι αυτή είναι και η απάντηση στην ερώτηση μου, και βεβαιότητα-8, ότι μπορώ η ίδια να μάθω να το κάνω. Ύστερα ήρθε η σαφήνεια, ότι για να γίνει αυτό, πρέπει να σχηματίσω το σώμα του οράματος. »

- Και το άλλο... ο Τόμας προσπέρασε μερικά αρχεία, - που ήθελα να σας διαβάσω. Αυτό έγινε, όταν εκείνοι άρχισαν συστηματικά να διέρχονται στα άλλα σύμπαντα:

«Βρήκα έναν κόσμο, που έμοιαζε με Μεσαίωνα. Όλοι  οι άνθρωποι, οι οποίοι ζούσαν εκεί, ήθελαν μόνο να μεθάνε μέχρι θανάτου, να τρώνε και να σκοτώνονται μεταξύ τους. Παρατηρούσα κρυφά αυτόν το κόσμο, και βρήκα μερικά άτομα, τα οποία προκαλούσαν τη συμπάθεια μου. Καταλάβαινα, ότι δεν θα γίνουν ούτε δρακάκια, ούτε μουσούδες, ωστόσο ένοιωσα δυνατή επιθυμία να τους διδάξω. Τότε εμφανίστηκα μπροστά στους ανθρώπους εκείνου του κόσμου έτσι, ώστε εκείνοι αποφάσισαν: είμαι μια Θεά, που κατέβηκε σε αυτούς, για να τους κυβερνήσει, και με κήρυξαν βασίλισσα. Με αυτόν τον τρόπο, η ευλάβεια και ο φόβος τους με προστάτευαν από την επιθετικότητα. Επίσης ήμουν σίγουρη, ότι σε αυτόν τον κόσμο εγώ δεν μπορώ να πεθάνω, ακόμα και αν με καρφώσουν με ένα ακόντιο.

Άρχισα να αναζητώ συμπαθητικούς σε μένα ανθρώπους, και σε λίγο καιρό σχηματίστηκε μια μικρή ομάδα δίπλα μου. Αυτοί διέφεραν από την πλειοψηφία του πληθυσμού – δεν ήθελαν να μεθάνε, να τρώνε σαν γουρούνια και  να νιώθουν συνεχεία επιθετικότητα. Πολλοί από αυτούς είχαν τάση για ειλικρίνεια και ήταν πρόθυμοι να μάθουν από εμένα. Τους μίλησα για διάφορες επιστήμες, για άλλες χώρες. Εγώ δεν τους δίδαξα σχεδόν τίποτα για την πρακτική, εξήγησα μόνο κάποια πολύ βασικά δόγματα, διότι δεν ήταν έτοιμοι για αυτήν. Ήταν ακόμα πάρα πολύ υποταγμένοι στις σκληρές θεωρίες, και δεν θα γίνονταν ποτέ πρακτικοί. Αν, όμως, τους εκπαιδεύσω τώρα, η ανάπτυξη του κόσμου τους θα επιταχυνθεί, και ίσως σε χίλια χρόνια από τώρα εδώ θα αρχίσουν να εμφανίζονται οι μουσούδες και τα δρακάκια.

Είχα πέντε άντρες στην ομάδα μου – τεράστιους, μαλλιαρούς, με γένια, και πέντε πολύ κουκλίστικα κορίτσια. Όλοι τους ερωτεύτηκαν, και χωρίστηκαν σε ζευγαράκια. Μπορώ να φανταστώ αυτούς τους άντρες αποφασιστικούς, τίμιους, έτοιμους να σώσουν τον φίλο τους σε οποιαδήποτε κατάσταση, να αντιμετωπίζουν τις γυναίκες όχι με γροθιές και ξύλο, όπως όλοι οι άλλοι, αλλά με τρυφερότητα και σεβασμό. Τα κορίτσια – όχι χαιρέκακα, περισσότερο ικανά για αυτοθυσία, με πίστη στην καλοσύνη, να προσπαθούν με όλες τις δυνάμεις τους να προσφέρουν αυτή την καλοσύνη. Αλλά η ανάλυση των θεωριών για το καλό και το κακό ήταν υπεράνω των δυνατοτήτων τους, υπερβολικά προχωρημένο για την δική τους εποχή.

Καμιά φορά ανέβαινα σε έναν ψηλό πύργο, απ` όπου οι άνθρωποι φαίνονταν σαν μικρές τελείες, και έπεφτα κάτω. Τα κόλπα σαν και αυτά υποστήριζαν τη πίστη τους για την θεϊκή μου προέλευση. Παρατήρησα, ότι οι υπόλοιποι άρχισαν να ζηλεύουν πάρα πολύ την επίλεκτη παρέα των μαθητών μου. Τρώγαμε πρωινό στη μέση μιας μεγάλης αυλής, δεν θυμάμαι καμιά ιδιαίτερη πολυτέλεια, καθόμασταν στα σκαμνιά γύρω από τα ξύλινα τραπέζια. Πρόσεξα, ότι το ένα ζευγαράκι λείπει. Βγήκα, και μέσα στο λιθόστρωτο στενό βρήκα τον άντρα. Μου είπε καταδικασμένα, ότι κάποιοι απήγαγαν το κοριτσάκι, και ότι μάλλον δεν θα μπορέσουμε να τη βρούμε. Τον χαστούκισα και είπα: «πώς μπορείς και παραδίνεσαι, αν δε έκανες ακόμα ΤΙΠΟΤΑ? Μπορείς έτσι απλά να την αφήσεις να πεθάνει;» Το πρόσωπο του άλλαξε αμέσως, πριν δεν τον είχα δει ποτέ τόσο σοβαρό και αποφασιστικό. Του είπα να γυρίσει και να κατέβει τα σκαλιά. Όταν η σκάλα τελείωσε, και φτάσαμε σε έναν τοίχο, εγώ άρχισα να αμφιβάλλω - και αν αυτός αποτύχει; Απομάκρυνα τις αμφιβολίες, του είπα ψυχρά: «γιατί σταμάτησες; Προχώρα». Και ο άντρας πέρασε μέσα από τον τοίχο. Εκείνη τη στιγμή ένοιωσα θαυμασμό για εκείνον, διότι ο άνθρωπος αυτός, έχοντας την ακλόνητη θεωρία για το ότι οι άνθρωποι δεν περνάνε μέσα από τους τοίχους, κατάφερε να αλλάξει τόσο πολύ σε μια στιγμή - ή λόγο της εμπιστοσύνης, που ένοιωσε για μένα, ή επειδή εγώ του έδειξα – τι μπορεί να κάνει, μπόρεσε να σχηματίσει μια τέτοια αποφασιστικότητα και σιγουριά, η οποία επέτρεψε να πετύχει το ακατόρθωτο. »

 - Υπάρχουν αρκετά ακόμα... θέλω να διαβάσω άλλο ένα παράδειγμα, είναι ένα γράμμα από τον Γιόζ στον Μπόντχι:

«Σήμερα μπήκα σε έναν ακόμα κόσμο. Εκεί ζουν άνθρωποι με θιβετιανή η νεπαλέζικη εμφάνιση. Θέλω να τον δεις – βρίσκεται στην ίδια περιοχή, που μου έδειχνες εχτές – πρέπει να εισέρχεσαι προς τις  απαλές φουσκάλες, και έπειτα από την ένταξη τους στο δίκτυο, να αναζητήσεις μια ροζ λάμψη, περίπου στις 150 μοίρες.»

- Γνωρίζουμε πολύ καλά αυτόν τον κόσμο, - εξήγησε στο ακροατήριο ο Τόμας. - Η ντόπια ονομασία παραείναι περίπλοκη, εμείς το ονομάσαμε «Άουντ». Μπορείτε να βρείτε τα σχετικά υλικά στην «Εγκυκλοπαίδεια των Συμπάντων του  Φεσσόν», συγκεκριμένα  ο τομέας «Τα παροδικά του πέμπτου επιπέδου». Κάναμε αρκετές ανασκαφές εκεί. - ο Τόμας έγνεψε για κάποιο λόγο στον Μένγκες, αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση  το «εμείς» αφορούσε τους δύτες, οι οποίοι δούλευαν 120-150 χρόνια πριν – αν και ανακαλύψαμε εύκολα τα ίχνη της δουλειάς των δρακακιών, υπάρχει και το σχολείο της ΠΕΔ (παρεμπιπτόντως, οι συνεργάτες μας δουλεύουν και τώρα μαζί τους), όμως, τα ίδια δρακάκια δεν είναι εκεί. Η περιγραφή της διαδρομής, φυσικά, τώρα μοιάζει αστεία, αλλά υπό τις συνθήκες απουσίας ενιαίου συστήματος των συντεταγμένων ο προσανατολισμός τέτοιου είδους αρκεί. Ο Λάπενκοφφ εισήγαγε το πρώτο σύστημα των συντεταγμένων διακόσια είκοσι χρόνια αργότερα... λοιπόν, συνεχίζω:

«Ο κόσμος αυτός είναι πιο ανεπτυγμένος από τον προηγούμενο (αυτό αφορά όχι τόσο την τεχνολογία, όσο το ότι οι άνθρωποι δεν ζουν με ατελείωτους σκοτωμούς, τσακωμούς και ναρκωτικά). Έμαθα, ότι εδώ θα βρω ένα δρακάκι, αυτό μου έφερνε δυνατή προσμονή, και έτσι το έπαιξα χαζούλης. Ήθελα να συνεπαρθεί ακριβώς από την πρακτική, και όχι από κάποιο άγνωστο πλάσμα, ερχόμενο από άλλο κόσμο. Μεταμορφώθηκα σε έναν καθυστερημένο έφηβο, που τάχα μου ήρθε εδώ από τα χωριά. Έγινα δερβίση. Ζητιάνευα. Μου έκανε εντύπωση, πόσες πολλές από τις ντόπιες γυναίκες με κορόιδευαν. Αυτοί  οι άνθρωποι μου φάνηκαν αρκετά πονηροί, χαιρέκακοι και συμφεροντολόγοι. Δεν θα έπιναν επί εβδομάδες ολόκληρες, διότι καταλάβαιναν, ότι δεν θα μαζέψουν χρήματα έτσι. Και δεν σκοτώνονταν μεταξύ τους στ` ανοιχτά, διότι θεωρούν τις δολοφονίες αναποτελεσματικές από την άποψη της ευημερίας τους, για αυτό και δημιούργησαν νόμους, που διαφυλάσσουν τις περιούσιες τους.

Μου άρεσε εκείνο το μέρος. Το δρακάκι δεν φαινόταν πουθενά, όμως, ένιωθα δυνατή έλξη για το τοπίο, δεν έφευγα, περιπλανιόμουν στα μονοπάτια των βουνών. Κάποτε είδα ένα κοριτσάκι, περίπου δώδεκα ετών, στην όχθη του ρυακιού. Την είχα συναντήσει μια φορά στην πόλη. Σκούρο δέρμα, μακριά μαύρα μαλλιά, νεπαλέζικο μουτράκι (δηλαδή, τα μάτια της δεν είναι τόσο σχιστά, όσο των θιβετιανών), γεμάτα άκρα, μικρός ποπός.  Φόραγε ένα κοντό, ως το γόνατο, φορεματάκι, και τα μαλλιά της ήταν πιασμένα αλογοουρά. Κοιτούσε πολύ συγκεντρωμένα, σοβαρά. Σύρθηκα κοντά της και άρχισα να της μιλάω για διάφορα θέματα. Μετά έκατσα και της μίλησα για την πρακτική. Εκείνη με άκουγε σιωπηλά. Έκανε ερωτήσεις, εγώ απαντούσα.

Συναντιόμασταν σχεδόν καθημερινά. Κατάλαβα, ότι τη βρήκα, και δεν κατέβηκα ξανά στην πόλη, ζούσα στα βουνά. Φαινόταν, ότι δεν τη εξέπληξε καθόλου η αλλαγή στη συμπεριφορά μου – από έναν χαζούλη σε μανιασμένο πρακτικό. Δεν με ρωτούσε ποτέ, από που ήρθα και αν θα φύγω ποτέ. Εκείνη άλλαζε πάρα πολύ γρήγορα, ήταν ένα τρομερό θηρίο, δεν είχα καμία αμφιβολία για αυτό.

Ξαφνικά ένοιωσα δυνατή επιθυμία να φύγω. Δεν της είπα τίποτα, όταν εκείνη για άλλη μια φορά με βρήκε και πρότεινε να με ξεπροβοδίσει πέρα από τα βουνά. Περπατούσαμε, και στο δρόμο το κορίτσι μου έλεγε για το πρόβλημα στην πρακτική της. Η διήγηση της ήταν αρκετά ανειλικρινής, ερωτεύτηκε κάποιο αγόρι, το επινόησε [φαντάστηκε κάποια χαρακτηριστικά του χαρακτήρα του, ανύπαρκτα στην πραγματικότητα – παρατήρηση του μεταφραστή], δημιούργησε δέσμευση, αλλά προσπαθούσε να το εκτοπίσει, και άρχισε να φεύγει από το θέμα, όταν εγώ έκανα κάποιες ερωτήσεις. Ένιωθα μανία μέσα μου, της είπα ψυχρά, πως ο, τι μου λέει τώρα - είναι ψέμα, και η ίδια το ξέρει πάρα πολύ καλά. Της είπα ακόμα, ότι ίσως αυτό είναι και το τέλος της πρακτικής της, - πρέπει απλώς να βρει ένα θέμα, το οποίο εκείνη δεν θέλει να ακουμπήσει, και μπορεί να αποχαιρετήσει για πάντα τις φωτισμένες αντιλήψεις. Είπα, ότι την αφήνω. Έμαθε πολλά από εμένα, και τώρα τα πάντα εξαρτώνται από αυτήν και μόνο, δεν θέλω πια να συμπράττω στην πρακτική της, διότι θα είναι επανάληψη πλέον. Αν καταφέρει να απομακρύνει την ψευτιά της και να περάσει στις αδιάκοπες ΦΑ, θα με βρει. Αν όχι, αυτή θα είναι η τελευταία μας συνάντηση.

Κανένα ΑΣ δεν εκδηλώθηκε στο μουτράκι της, είχε μαζευτεί ολόκληρη, σαν τεντωμένη χορδή. Είδα, ότι ήρθε μέσα της η δυνατή αποφασιστικότητα, λες και εκείνη έγινε ένα βράχος, κάτι αλύγιστο. Το κοριτσάκι έσφιξε το χέρι μου και εγώ κατάλαβα κάπως, ότι εκείνη θέλει πάρα πολύ να με ακολουθήσει, και θα το κάνει, έστω και αργότερα. Δεν θυμάμαι, πώς το κατάλαβα. Ίσως να μου το έχει πει, αλλά δεν είμαι σίγουρος, μάλλον, δεν είπε τίποτα.

Εκείνη τη στιγμή φτάσαμε στο πέρασμα. Νομίζω, ότι φώναξα, αντικρίζοντας   αυτά που είδα, και έτρεξα κάτω στην πλαγιά, εκείνη έτρεχε πίσω μου. Πίσω από το βουνό απλωνόταν ο μανιασμένος,  σκούρο-μπλε ωκεανός, και από πάνω του - τεράστιο, σε ολόκληρο τον ορίζοντα,  ηλιοβασίλεμα. Τίποτε παρόμοιο δεν είχα δει ποτέ πριν, δεν ήξερα καν, ότι υπάρχει κάτι σαν και αυτό. Κοκκινωπός-πορτοκαλί ήλιος ακατανόητων διαστάσεων. Νόμιζες, ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο, εκτός από αυτόν, τόσο τεράστιος ήταν. Και τα πάντα – τα  βουνά, ο ωκεανός, πόσο μάλλον εμείς οι ίδιοι, ήμασταν τόσο ασήμαντοι, σχεδόν ανύπαρκτοι. Τρέχαμε στην κατηφόρα, σαν δυο σκυλιά.

Και μετά εγώ εξαφανίστηκα. Νιώθω αφοσιωμένος σε εκείνη, την αντιλαμβάνομαι σαν ίση με μένα, αλλά θέλω να της δώσω χρόνο – να δω, τι μπορεί να πετύχει μόνη της. Θέλω να τη δεις, στα κρυφά.» 

- Για ποιο λόγο τα διαβάζω όλα αυτά, - ο Τόμας έκλεισε το αρχείο. - Θέλω να εστιάσω την προσοχή του ακροατηρίου στο ότι τα λεγόμενα άλλα σύμπαντα μέχρι και σήμερα θεωρούνται από πολλούς... όχι εντελώς πραγματικά, να το πω. Από την ιστορία γνωρίζουμε, ότι δεν είναι και σπάνια μια τέτοια κατάσταση, όταν κάποιος στενός κύκλος των ειδικών επί χρόνια ή και δεκαετίες ακόμα αναπτύσσει έναν ορισμένο τομέα της επιστήμης, ενώ στην κοινωνία τους περνάνε για φαντασιόπληκτους ή για τους απατεώνες ακόμα. Θυμηθείτε την γενετική, την αστροναυτική, την ιατρική... Όμως, κατά τη γνώμη μου, ήρθε ο καιρός να αντιληφθούμε, ότι αυτά τα σύμπαντα είναι εξίσου πραγματικά, όπως και εμείς οι ίδιοι. Οποιοσδήποτε, που εκτελεί έστω την εκπαιδευτική κατάδυση, το διαπιστώνει αμέσως, αλλά – δυστυχώς – όχι εντελώς – διότι λειτουργούν ακόμα οι μηχανισμοί του εκτοπισμού. Σήμερα στο κάθε σχολείο, στο κάθε ινστιτούτο υπάρχουν τα βασικά μαθήματα των καταδύσεων, όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει τις αρχές της καταγραφής των νέων συμπάντων, αλλά και να κάνει πρώτες, απλές καταδύσεις, όμως, όταν η πείρα περιορίζεται σε δυο-τρία περιστατικά, δεν μπορεί τελικά να αντισταθεί στην ριζωμένη αμφιβολία... - ο Τόμας έκανε μια παύση.

- Επιστρέφοντας στο πρόβλημα μας. Για τους αστροναύτες το διάστημα είναι μια ορισμένη πραγματικότητα, όπως και είναι στην ουσία. Για τους δύτες η πραγματικότητα - είναι εκείνα τα σύμπαντα, τα οποία αυτοί επισκέπτονται και μελετούν. Μαζί  με τα κάθετα-προσανατολισμένα σύμπαντα, φυσικά... και ας σταματήσουμε πια αυτή την ανόητη αντιπαράθεση – ο Τόμας, προφανώς, εννοούσε κάποιες άγνωστες για το ευρύ κοινό παρεξηγήσεις ανάμεσα στους δύτες,  - ας πούμε ειλικρινά – όσο απίστευτα και να φαίνονται σε μας αυτά τα σύμπαντα, αποτελούν και αυτά την πραγματικότητα, και οποίος έχει κάποιες αμφιβολίες – μπορεί απλούστατα να τα επισκεφτεί, πηγαίνετε στον Νόρτον, θα σας πάει.

- Για να λέμε την αλήθεια, δεν θα πήγαινα κανέναν εκεί – χαμογέλασε ο Νόρτον – μην το παραλές. Τα σύμπαντα αυτά είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα, όμως, δεν έχουμε ακόμα δοκιμασμένες μεθόδους για την οργάνωση των εκπαιδευτικών εκδρομών.

- Εντάξει, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία – ο Τόμας μαζεύτηκε κάπως και σοβαρεύτηκε – Το πρόβλημα της αποίκησης συνίσταται στο ότι οι μερικοί δύτες πήραν την απόφαση να μείνουν εκεί.

Στην αρχή δεν συνέβαινε τίποτα, σαν να μην είχαν καταλάβει όλοι, περί τίνος πρόκειται. Και μετά κατάλαβαν.

- Μισό λεπτό, μισό λεπτό... - ο Τόμας προσπαθούσε να ηρεμήσει το εξωτερικό ακροατήριο, ωστόσο, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Για αυτό, όσο οι αναστατωμένοι ακροατές αντάλλαζαν τις σκέψεις και τα συναισθήματα, ο επικεφαλής  «μεταφέρθηκε» κοντά στον Τσοκ και άρχισε να συζητάει κάτι μαζί του. Στο ίδιο σημείο ήρθαν και άλλοι - Μένγκες, Τάρντεν, Άϊενγκερ, γύρω από αυτούς μαζεύτηκαν οι δύτες. Δυο λεπτά αργότερα ο Τόμας αποφάσισε να συνεχίσει την συνέλευση.

- Βασικά, οι δύτες αυτοί όχι απλώς πήραν μια απόφαση, την εκτέλεσαν κιόλας. Μιλάμε για τον Κβέις, Τριξ και Μάγκνους από την ομάδα του Τάρντεν. Δεν επέστρεψαν. Φυσικά, αυτό είναι ανταρσία, αλλά... - η φασαρία του εξωτερικού ακροατηρίου, αν και υπό τον έλεγχο του οργανωτή της συνέλευσης, και πάλι του έδωσε ένα σημάδι, ότι είναι λίγοι αυτοί, που θα τον ακούσουν τώρα. Ωστόσο, ο Τόμας έδειξε τον χαρακτήρα του, σηκώθηκε, και σαν πεπειραμένος μαέστρος ηρέμησε και πάλι το κοινό.

- Αν θέλετε να καταλάβετε, πρέπει να με ακούσετε. Μπορείτε να συζητήσετε αργότερα, όσο θέλετε, στα κανάλια-TR, μην ξεχνάτε, ότι γίνεται η συνέλευση των ειδικών ιστορικών και μην με αναγκάζετε να απενεργοποιήσω τον ήχο. Μπορούμε να δουλέψουμε και χωρίς θεατές... Λοιπόν, - εκείνοι έμειναν, ο Τάρντεν αποφάσισε να … ας το πούμε έτσι, να μην διατυμπανίζει αυτό το γεγονός.

- Αυτή είναι μια έκπληξη για μένα, - μίλησε ο Τσοκ. – Στιβ, η ομάδα σου ασχολείται με ζητήματα ασφάλειας, ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. Αν ουσιαστικά καλύπτεις τέτοια περιστατικά, τι να περιμένουμε από τους άλλους; Ας ανοίξουμε τα χαρτιά μας και μιλήσουμε μα απόλυτη ειλικρίνεια. Το θεωρώ απαράδεκτο. - ο Τσοκ μιλούσε με κοφτές φράσεις, τονίζοντας τις λέξεις του με απότομες κινήσεις της παλάμης.

- Για ποια περιστατικά λες τώρα? – ο Τάρντεν δεν σκόπευε να αφήσει τις θέσεις του αμαχητί. - Τζέι, μάλλον, δεν καταλαβαίνεις. Εμείς μιλάμε για τα σύμπαντα μέσα στη λεγόμενη «κεχριμπαρένια λωρίδα». Έχουμε εξερευνήσει τα πάντα εκεί, πάνω-κάτω. Γράψαμε τις εγκυκλοπαίδειες, φτιάξαμε τους χάρτες, υποστηρίζουμε κάποιες ομάδες των πρακτικών, και μετά από ολοκλήρωση της επόμενης αποστολής επιστρέφουμε πίσω. Ταυτόχρονα δεν υπάρχουν κανενός είδους οδηγίες για τα χρονικά όρια και προθεσμίες της διαμονής. Ας με διορθώσουν τα ποιμε... δηλαδή, ας με διορθώσουν οι ελεγκτές, αν έχω άδικο. - Ο Τάρντεν γύρισε, έψαξε κάποιον με το βλέμμα. - Ίνγκα, έχω δίκιο?

Στο όνομα αυτό ανταποκρίθηκε ένα κοριτσάκι, το οποίο η Τόρα στην αρχή δεν παρατήρησε καν. Είχε βολευτεί τελείως διακριτικά στα γόνατα κάποιου, και τώρα απλώς έγνεψε καταφατικά ως απάντηση στον Στιβ. Επτά-οχτώ χρονών. Κοντά σορτσάκια δεν καλύπτουν σχεδόν τον στρογγυλό ποπό, τα λιγάκι αφράτα μπουτάκια προκαλούν πολύ δυνατή ερωτική έλξη, ήθελες να τη γλείψεις ολόκληρη από τις άκρες των πατούσων μέχρι τη μουσουδίτσα της. Η Τόρα δεν μπορούσε να δει καλά τα μάτια της από εκεί, όπου αυτή καθόταν, και έτσι αποφάσισε οπωσδήποτε να δει αυτό το πλάσμα από κοντά αργότερα. Μπορούσε, φυσικά, να μεγεθύνει το ολογραφικό της πλάνο, αφού τα διαδραστικά ολογράμματα επέτρεπαν να εκμεταλλεύεσαι πλήρως την άμεση φυσική παρουσία, όμως, η Τόρα δεν ήθελε να αποσπάσει την προσοχή της. Να ονομάσει τέτοιο κουκλί «ποιμενικό»… η Τόρα γέλασε.

- Αναρωτιέμαι – ποιο είναι το κακό στο ότι εκείνοι αποφάσισαν να μείνουν; Απ` όσο εγώ θυμάμαι, και όταν έστελναν τους πρώτους ανθρώπους στο διάστημα, θεωρούσαν, ότι …

- Ποιο διάστημα, - τον διέκοψε η Ριάνα, - όταν έβαζαν εμπρός την πρώτη ατμομηχανή, η οποία θα έπρεπε να μεταφέρει τους επιβάτες με την εξωφρενική ταχύτητα σαράντα χιλιομέτρων την ώρα, νόμιζαν, ότι ο άνθρωπος δεν θα αντέξει τέτοια δοκιμασία και θα πνιγεί.

- Μα και η δική μας ατμομηχανή δεν είναι κάτι το εξωφρενικό - φάνηκε, ότι ο Τόμας χάρηκε για την υποστήριξη. Μάλλον, τελικά και ο ίδιος δεν θεωρούσε τη στάση του απολύτως σταθερή. - Κρατάμε συνέχεια την επαφή, τους παρατηρούμε. Ναι, σωματικά αυτοί έχουν μεταφερθεί, αλλά ανά πάσα στιγμή μπορούν να γυρίσουν πίσω, διότι δεν βλέπουμε στην κατάσταση τους τίποτε νέο, τίποτα, που θα μπορούσε να ελλοχεύει κινδύνους!

Η σαφήνεια, που εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή στη Τόρα, απλώς απαιτούσε να επέμβει στη συζήτηση, αλλά η αμηχανία έπεσε πάνω της, σαν χιονοστιβάδα. Ήταν η πρώτη της πλήρη συμμετοχή στην συνέλευση. Μόλις έγινε μέλος μιας μεγάλης ομάδας, πάρα πολλούς από αυτούς δεν γνώριζε και καθόλου, και για τους άλλους άκουσε μόνο τους θρύλους  και ιστορίες, και αυτό, που άκουσε, πολύ συχνά προκαλούσε  αφοσίωση, θαυμασμό, αυταπάρνηση, δυνάμωνε την θέληση της πάση θυσία να τα καταφέρει, να γίνει δύτης, να δουλέψει στο σημείο αιχμής της σύγχρονης επιστήμης. Υπό κάποια έννοια, η Τόρα ζούσε πλέον το όνειρο, και δεν ένιωθε καθόλου ίση με τους ήρωες της. Αλλά έτσι, να παραλύσει τελείως από την αμηχανία... δεν περίμενε τέτοια συμπεριφορά από τον εαυτό της. Κάτι πρέπει να κάνει, δεν γίνεται να χάσει έτσι την κατάσταση, να αποδεχθεί - αυτή είναι μια ήττα, τελειωτική κιόλας. Έτσι απλά θα τελειώσει - μέσα σε μια στιγμή; Ήδη η συζήτηση πήγε αλλού, τώρα είναι τελείως ανάρμοστο να επενέβη… Αυτό είναι το τέλος... Η Τόρα σηκώθηκε αργά, σχεδόν δεν έβλεπε τίποτα μπροστά της – κάποιοι κόκκινοι λεκέδες, διαλυμένοι ήχοι. Ποτέ πριν δεν είχε αναγκαστεί να καταβάλλει τόσες δυνάμεις – σωματικές δυνάμεις! - για να σηκωθεί. Τα δευτερόλεπτα τεντώθηκαν απίστευτα. Ανάγκασα τον εαυτό μου. Τώρα – να ανοίξει το στόμα. Όλοι με κοιτάνε. Όλοι. Τι είμαι εγώ σε σύγκριση με αυτούς; με τους κομάντος, οι οποίοι είναι υπεράνω από αυτήν, οι οποίοι κάνουν τέτοια ηρωικά ταξίδια στις αντιλήψεις, για τα οποία η ίδια δεν μπορεί ούτε να ονειρευτεί καν ακόμα. Και πώς αυτή – μια τόσο ταπεινή κατσαρίδα, θα τους πει αυτό, που πρέπει να πει; Πρέπει να ανοίξει το στόμα της. Όπως σε έναν εφιάλτη, στο παραμιλητό. Όταν εκείνη αρρώστησε πάρα πολύ βαριά μικρή, είχε πάνω από σαράντα πυρετό, ήταν ίδια η κατάσταση– παραμιλητό, διαλυμένες μορφές, απόλυτη απουσία ελέγχου του σώματος της. Να γιατί αυτή δεν ανέβηκε πάνω από το πράσινο επίπεδο – ορίστε, αυτή είναι η σαπίλα.

- Θέλω να πω... δεν ακούω η ίδια τον εαυτό μου… Τόμας Χέλντστριομ... μπροστά στα μάτια μου ομίχλη … φέρεσαι με ανειλικρίνεια... θα λιποθυμήσω τώρα?.. κρύβεις κάτι… είσαι ανειλικρινής. Πρέπει.., να καταλαβαίνεις, άρα, εσύ καταλαβαίνεις... όλοι με κοιτάζουν– όλοι οι δύτες, τα ποιμενικά και οι υπεύθυνοι, χιλιάδες επιστήμονες... το γεγονός, ότι εμείς δεν παρατηρούμε καμία αλλαγή δεν σημαίνει, ότι αυτή δεν υπάρχει... θεέ μου, αν και οι δικοί μου από το ινστιτούτο με βλέπουν τώρα… και αν θα ήσουν χαζός… μα τι λέω τώρα?!!... και πίστευες ο ίδιος σε αυτό που λες, δεν θα χαιρόσουν τόσο πολύ για την υποστήριξη περί των ατμομηχανών...… τι λέω εγώ… εγώ λέω την αλήθεια… ενώ  εσύ χαίρεσαι, νιώθεις ανακούφιση... γιατί εγώ πρέπει να ντρέπομαι για την ειλικρίνεια και σαφήνεια??... είσαι μεγάλος, γνωστός ειδήμονας, εγώ τρέμω να στο πω... τι είναι αυτά που λέω?... όμως, δεν μπορώ να μην το πω – αντί να χαρείς, θα μπορούσες να δείξεις ειλικρίνεια και να πεις μόνος σου σε όλους εμάς – ποιους κινδύνους βλέπεις σε αυτό το πείραμα, αφού υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που  καταλαβαίνουν καλύτερα από εσένα?! – τα πάντα ξεκαθάρισαν μπροστά στα μάτια μου, ο ουρανός δεν έπεσε πάνω στη γη, και είδα το πρόσωπο του Μένγκες, εκείνος μου έδειχνε τον υψωμένο αντίχειρα και γελούσε. Με μένα??

- Σίγουρα υπάρχει και κάποιος άλλος, που μπορεί να ξεκαθαρίσει την κατάσταση καλύτερα από αυτόν, Τόρα, - η φωνή του Μένγκες ήταν σταθερή, υποστηρικτική, και ο φόβος χάθηκε ξαφνικά. - Κίνδυνος, βεβαίως, υπάρχει, αλλιώς δεν θα είχε τεθεί το θέμα... έχεις δίκιο – είναι ανειλικρινές – να προσπαθείς να αναμασήσεις την κατάσταση.

- Συμφωνώ – είπε ο Τόμας. Συμφωνεί! – Υπάρχει κίνδυνος. Πράγματι, δεν γνωρίζουμε, από ποια πλευρά να περιμένουμε την παγίδα. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα πλυντήριο ρούχων, ούτε και σούπερ-υπολογιστής. Ο άνθρωπος είναι ένα μυστήριο, στο οποίο μόλις τώρα αρχίσαμε να μπαίνουμε. Και απλώς δεν υπάρχει τρόπος να σιγουρευτείς, ότι η μακροχρόνια διαμονή δεν οδηγεί σε κάποιες καταστροφικές συνέπειες.

- Έχουμε ήδη την πείρα... - είπε κάποια κοπέλα, η Τόρα δεν τη γνώριζε. Με πολλή αυτοπεποίθηση, τόσο δυνατή... η δύναμη απλώς έρεε από αυτήν, πολύ συγκρατημένες κινήσεις. Παρατηρώντας τους τρόπους της, η Τόρα κατάλαβε ξαφνικά, ότι η κοπέλα ελέγχει το σώμα της σε έναν τέτοιο βαθμό, ότι μάλλον θα μπορούσε να μείνει ακίνητη για μια ολόκληρη εβδομάδα. Κατάλαβε και κάτι άλλο ακόμα – πόσες πολλές μικρές, παρασιτικές, τελείως ανόητες κινήσεις κάνει η ίδια με όλα τα μέλη του σώματος  της – όχι εκείνες τις κινήσεις, οι οποίες προσφέρουν χαρά, αλλά εκείνες, που εξυπηρετούν τα μικρά αρνητικά συναισθήματα. Και θέλησε τόσο πολύ να γίνει και αυτή το ίδιο λακωνική κινητικά, θέλησε να κυνηγήσει αυτές τις... ούτε καν κινήσεις, αλλά περισσότερα μορφασμούς.

– Ήδη έχουμε απώλειες, - συνέχισε η κοπέλα. - Και ήμασταν και εμείς σίγουροι, ότι ελέγχουμε τη κατάσταση.

- Ποια είναι αυτή? – η Τόρα σύρθηκε κοντά στη Τίσσα.

- Η Φόσσα, ο αρχηγός της τρίτης ομάδας.

- Φόσσα... υπάρχει ένα ζωάκι τέτοιο, ευκίνητο, δυνατό... δηλαδή, είναι - κομάντος?

- Φυσικά.

- Δεν έχω ακούσει ακόμα – με τι ασχολείται η ομάδα...

- Περίμενε, - η Τίσσα έβαλε το χέρι στον ώμο της Τόρας, - ας τα πούμε μετά…

Εντωμεταξύ η συζήτηση πέρασε σε ένα άλλο πεδίο, το οποίο φαινόταν να απέχει αρκετά από την αρμοδιότητα των ειδικών ιστορικών. Μίλαγε κάποιος εμπειρογνώμων, ο οποίος, προφανώς, δεν άνηκε στους δύτες, δούλευε στα ινστιτούτα. Όλως περιέργως, η ίδια Φόσσα  τώρα του έφερνε αντιρρήσεις.

- Προτού συνεχίσω τα επικίνδυνα για τη ζωή πειράματα, θεωρώ απαραίτητο να ερευνήσω τα πάντα πάρα πολύ προσεκτικά. - Ο ειδικός δεν έδειχνε και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του, ωστόσο, δεν θα μπορούσες να τον πεις ντροπαλό.

- Μα πώς να το ερευνήσεις,  αν  δεν το δοκιμάσεις στο δικό σου πετσί; Κάντε μια συγκεκριμένη πρόταση, και αν σε αυτήν θα υπάρξει έστω λιγάκι κοινή λογική, οι επιθυμίες του Τριξ και των άλλων μπορούν αν αλλάξουν. Εμείς δεν είμαστε φυσικοί, είμαστε δύτες. Είμαστε – και τα αντικείμενα, και οι ερευνητές στις μελέτες μας.

- Αφού υπάρχουν κάποια επεξεργασμένα...

- Υπάρχουν. – η Φόσσα διέκοπτε τον συνομιλητή της ακριβώς την ίδια στιγμή, όταν έπιανε την ουσία της ερώτησης ή του επιχειρήματος του. Τυπικοί τρόποι των κομάντος – η Τόρα ήξερε, ότι αυτοί εφαρμόζουν δραστικά διάφορους τρόπους να κάνουν την ομιλία πιο συμπαγή, πιο ουσιαστική: για παράδειγμα, όταν ο ομιλητής νομίζει, ότι οι ακροατές μπορούν και μόνοι τους χωρίς δυσκολία να καταλάβουν την ολοκλήρωση της φράσης, απλώς λέει «τζιαρού» και τελειώνει την κουβέντα. Άραγε – σε ποιο επίπεδο βρίσκεται αυτή…

- Έχουμε έτοιμους μεθόδους έμμεσης αξιολόγησης του κινδύνου της κατάστασης-συνέχιζε η Φόσσα. - Αλλά καταλαβαίνεις, - πώς ακριβώς αυτές οι μέθοδοι είχαν αναπτυχθεί; Τι εμφανίστηκε πρώτο – τα έτοιμα κριτήρια, ή οι καταδύσεις με δικό μας ρίσκο και ευθύνη; Πώς θα μπορούσαμε και εμείς να τα αποκτήσουμε, αν δεν κάναμε το βήμα προς το άγνωστο; Αυτό είναι προφανές. – η Φόσσα σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και έπειτα συνέχισε. - Παρά τις υπάρχουσες αντιλήψεις, οι απώλειες μας – δεν είναι συνέπεια των απερίσκεπτων, επιπόλαιων αλμάτων. Απλώς δεν γνωρίζουμε ακόμα – σε τι άλλο μπορούμε να στηριχτούμε, πέρα από τις χαρούμενες επιθυμίες, δεν ορίσαμε ακόμα την κατεύθυνση των φωτισμένων αντιλήψεων, ούτε και έγινε μια προσεκτική ανάλυση των γνωστών σε μας παραγόντων. Νομίσω, ότι αυτό το ξέρουν όλοι, αλλά επαναλαμβάνω - στην αρχή διακρίνουμε – ποια χαρούμενη επιθυμία υπάρχει, για ποιο πράγμα έρχεται η χαρούμενη προσμονή. Έπειτα, όταν η προτεραιότητα των χαρούμενων επιθυμιών έχει εξακριβωθεί, εκτελούμε, πρώτον, την προσεκτική ανάλυση των υποτιθέμενων πράξεων και των αναμενόμενων αποτελεσμάτων. Δεύτερον, πραγματοποιούμε την τοποθέτηση των ΦΑ, δηλαδή, παρατηρούμε – ποιες ΦΑ, με ποια εντατικότητα, διαπεραστικότητα, βάθος, έχουν αντίκτυπο με το συγκεκριμένο πείραμα. Κάνουμε την ανάλυση της ΦΑ-τοποθέτησης, και επιστρέφουμε ξανά στην ερώτηση - «και τι θέλω εγώ τώρα?», «για ποιο πράγμα αισθάνομαι δυνατή προσμονή?». Και ύστερα από αυτό – αν η επιθυμία είναι ορισμένη, συνοδεύεται με προσμονή τουλάχιστον άνω των 5 βαθμών, τότε - προχωράμε στις πράξεις. Αυτή η ακολουθία της προσέγγισης έχει  εγκριθεί ως μια από τις πιο αποτελεσματικότερες σε σύγκριση με όλες τις γνωστές, που υπάρχουν. Βρες μας κάποια περισσότερο αποτελεσματική, και οπωσδήποτε θα την εφαρμόσουμε.

- Μα αφού υπάρχει, υπάρχει ήδη ένα πιο αποτελεσματικό σύστημα!

- ?

- Σθενική σύνδεση με τη πάτινα. Διότι αυτό σου δίνει περισσότερη σιγουριά, αν η επιθυμία δημιουργεί αυτή τη σύνδεση, αν μετατρέπεται σε κρύσταλλο ή έστω στο “νύχι”.

- Εμ…, - σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης η Φόσσα δεν χαμογέλασε ούτε μια φορά, ούτε μια σκιά του χαμόγελου δεν άγγιξε το πρόσωπο της, την ίδια στιγμή, όμως,  δεν θα μπορούσες να τη πεις και σκυθρωπή, - συγκεκριμένα η δύναμη, ασυνήθιστη φωτεινή δύναμη γέμιζε όλες τις λέξεις, τις κινήσεις, τις εκφράσεις του προσώπου της. – Δεν μπορείς να το ονομάσεις πιο αποτελεσματικό σύστημα, διότι ουσιαστικά δεν ενδιαφέρει και σε τίποτα από αυτό, που εγώ ανέφερα πριν. Εννοείται, ότι εμείς χρησιμοποιούμε την πάτινα, δεν υπάρχει κανένας κομάντος, που να μην είχε φτιάξει ένα ανεπτυγμένο δίκτυο των «κυκλώνων» - δυνατών, σταθερών χαρούμενων επιθυμιών.

- Εντάξει, και για ποιο λόγο δεν το χρησιμοποιούν όλοι?

- Όλοι, όσοι μπορούν την εφαρμόσουν. Δεν είναι δυνατόν για καθένα, για έναν απλό λόγο – δεν έχει ο κάθε δύτης αρκετή πείρα εκστατικών φωτισμένων αντιλήψεων, για να φτιαχτεί η πάτινα.

- Μα τότε... τότε ας το απαγορεύσουμε, για παράδειγμα …

- Το περίμενα αυτό, - από τον τόνο της φωνής της Φόσσας φαινόταν, ότι η άψογη δραστήρια ηρεμία δεν θα την άφηνε, ακόμα και αν θα άνοιγε η γη κάτω από τα πόδια της. – «Να απαγορεύσουμε», να μια υπέροχη λύση. Και φυσικά, λόγο των πιο καλών προθέσεων, όπως συνήθως. Αλλά όλοι το έχουμε περάσει αυτό. Εκατό χρόνια πριν. Καταλαβαίνω, ότι εκατό χρόνια – δεν είναι αρκετός καιρός, για να εξαφανιστεί τελείως ο βανδαλισμός. Όλοι κουβαλάμε κομματάκια του παρελθόντος μέσα μας, και εγώ επίσης. Όμως, εγώ δουλεύω πάνω σε αυτό, και σου συνιστώ να κάνεις το ίδιο. Όσον αφορά εμένα, δεν θέλω να επιστρέψω στο «υπέροχο παρελθόν». Είμαι και εγώ ιστορικός, όπως και εσύ, και ξέρω πάρα πολύ καλά – σε τι θα μας φέρει το «να απαγορεύσουμε». Χορτάσαμε με αυτό. Απαγορεύαμε στα παιδιά να κάνουν σεξ, να χάνουν σχολείο, να μην ακούν τους μεγάλους και να κάνουν τα «καπρίτσια τους». Αποτέλεσμα – μείον μερικά δισεκατομμύρια των καταπιεστών και άλλα τόσα των καταπιεσμένων. Και πιο πριν από αυτό – απαγορευόταν η σκέψη. Όχι, δεν μιλάω τώρα για τον σκοτεινό Μεσαίωνα, αλλά για τον φωτισμένο εικοστό πρώτο αιώνα. Δεν το θυμάστε; Στην αρχή, απλώς ως εξαίρεση, απαγόρευσαν την παιδική «πορνογραφία». Κανείς δεν ήθελε να σκεφτεί για το ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος, αν δεν είναι ψυχικά άρρωστος, ανίκανος, αν έχει έστω κάποια υπολείμματα της σεξουαλικότητας και του ερωτισμού, αναπόφευκτα αισθάνεται σεξουαλική και ερωτική έλξη για τους ανήλικους με τα καταπληκτικά όμορφα, τρυφερά και παθιάρικα κορμάκια τους, είχαν μόνο την διαταγή να αναγκάσουν τους πάντες να μισήσουν και στον εαυτό τους και στον γείτονα την έλξη για τα παιδιά. Επίσης δεν ήθελε να σκεφτεί κανείς, ότι δεν μπορείς να είσαι λιγάκι έγκυος, έτσι και η μερική καταπίεση της σεξουαλικότητας είναι αδύνατη, αυτή πεθαίνει σαν ένα ολόκληρο κομμάτι. Θυμάστε τα δελτία εκείνης της εποχής; Αποκαλύφθηκε δίκτυο των παιδεραστών – σε κάποια ιστοσελίδα βρέθηκε παιδική πορνογραφία, και ο διαχειριστής του δικτύου καταγράφει με ζήλο τις διευθύνσεις εκείνων, που προσπαθούν να εισέλθουν στη τοποθεσία αυτή. Έχουν ανακαλυφθεί μερικές χιλιάδες άτομα στο πρώτο κιόλας εικοσιτετράωρο, σε διάφορες χώρες του πλανήτη, διάφοροι άνθρωποι, από εργάτη του δήμου ως υπουργό, επιστήμονα και αστυνομικό. Και όλοι διάβαζαν αυτή τη βλακεία, και σε κανέναν δεν πέρναγε καν μια σπίθα της σαφήνειας – «δεν είναι ένα εγκληματικό δίκτυο, είναι απλώς άνθρωποι, οι πιο συνηθισμένοι άνθρωποι, διότι υπάρχει ένα τέτοιο πράγμα, όπως η σεξουαλικότητα, όπως η επιθυμία να βιώνεις και να χαρίζεις τη σεξουαλική και την ερωτική απόλαυση». Όχι, κυνηγούσαν τους «παιδεραστές» κατά δεκάδες και εκατοντάδες δεκάδες. Με μεγάλη επιτυχία, πρέπει να πούμε – στο τέλος έμειναν μόνο εκείνοι, οι οποίοι δεν ένιωθαν τίποτα για τα παιδιά, εκτός από δυσαρέσκεια. Τότε και έβαλαν τις προϋπόθεσης για τον Μεγάλο Παιδικό Πόλεμο, κιόλας... Ύστερα – η νέα μόδα, απαγόρευσαν τις ομιλίες, και ουσιαστικά, τις σκέψεις για το αν είχε γίνει πραγματικά το Ολοκαύτωμα. Φυσικά, μόνο ως μια εξαίρεση. Διότι, δεν μπορούμε, και καλά, να αμφισβητούμε τόσο τρομερά εγκλήματα. Αρκούσε να πει κάποιος - «αμφιβάλλω, ότι όντως υπήρξε το Ολοκαύτωμα» - τέλος, πάει φυλακή. Και αν έφερνε και τα επιχειρήματα, κιόλας – φυλακή για πάρα πολύ καιρό. Αυτό, παρεμπιπτόντως, αποθάρρυνε για τα καλά τους ανθρώπους από την αναζήτηση των επιχειρημάτων, αφού έτσι και τα φέρεις στη συζήτηση – είσαι πραγματικός εγκληματίας, δεν το είπες έτσι απλά, από χαζομάρα, αυτό θα μπορούσαν να στο συγχωρέσουν ακόμα, αλλά σκεφτόσουν, έκανες κάποιους συλλογισμούς. Αυτό ήταν πια ασυγχώρητο. Μια απ` τα ίδια – απαγορευόταν η ανάγνωση του χιτλερικού Αγών Μου. Δηλαδή, βάση νόμου δεν απαγορευόταν, αλλά στην πραγματικότητα - δεν μπορούσες να το αγοράσεις. Δεν μπορούσες να βρεις το βιβλίο πουθενά. Ακόμα και ανάμεσα στους ελεύθερους συλλέκτες κανείς δεν είχε αυτό το βιβλίο. Στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία – οι σεμνές επιγραφές «προσωρινά μη διαθέσιμο». Στη Γερμανία για κάποιο λόγο η κυβέρνηση της Βαυαρίας είχε τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου, και  πάρα πολύ απλά απαγόρευσε την οποιαδήποτε αντιγραφή η αναπαραγωγή του βιβλίου εντός χώρας, καταπολεμούσε την διανομή της στο εξωτερικό. Οι μεταφραστές του Αγών μου έμπαιναν στη φυλακή για «υποκίνηση του φυλετικού μίσους». Δεν είναι μια ηλιθιότητα αυτό; Ειδικά υπό τις συνθήκες, όταν εκατομμύρια των Ινδών, Νεπαλών, Μαλαισιανών, Ινδονήσιων, Αράβων, Εβραίων στην ουσία στ` ανοιχτά κήρυτταν τον ρατσισμό, και δεν ήταν έτοιμοι να κάνουν ούτε ένα βήμα μακριά από τις πιο κραυγαλέες ρατσιστικές θεωρίες. Αν το βιβλίο αυτό, όπως έλεγαν οι προπαγανδιστές, είναι σκέτος μαρασμός ενός ανόητου τρελού, για ποιο λόγο να το κρύψουν με τόση προσοχή? Μήπως θα αρχίσουν να σκέφτονται; Και άρχισαν, φυσικά. Όσοι ήθελαν, το βρήκαν το βιβλίο. Διότι αν θέλεις κάτι να γίνει δημοφιλές - απαγόρευσε το. Θυμάστε – πόσα χρόνια στη Ρωσία απαγορεύονταν προς έκδοση τα οποιαδήποτε στατιστικά δεδομένα για τη συμμετοχή της ΕΣΣΔ στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο; Αν αυτός ήταν ένας πόλεμος ηρωικός, απελευθερωτικός, τι είχαν να κρύψουν τότε; Και να το κρύψουν τόσο καλά, όσο δεν έκρυβαν τίποτε άλλο; Μα και η ελεύθερη Ευρώπη δεν έχανε τον καιρό της – στην Γαλλία έβαζαν τον κόσμο στη φυλακή, αν αμφισβητούσε το γεγονός της γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους. Άλλη μια εξαίρεση, δηλαδή. Τους άρεσε! Η ελεύθερη Αμερική δεν έμεινε πίσω – ο δημοκράτης Τζορτζ Μπους απλούστατα απαγόρευσε στους Αμερικάνους δημοσιογράφους και επιστήμονες την οποιαδήποτε αναφορά για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και έπιασε – οι πάντες το βούλωσαν. Όσο προχωρούσε, χειροτέρευε το πράγμα. Ήδη το 2012 στην Ευρώπη εμφανίστηκε ο πρώτος λαϊκός κατάλογος, ας πούμε – για την εξυπηρέτηση των κατοίκων - για ποια θέματα απαγορεύεται να μιλάς και να σκέφτεσαι, για να μην βρεθείς στη φυλακή. Αυτός ο κατάλογος περιείχε γύρω στα  εκατό-εκατό πενήντα θέσεις. Και ύστερα τι; Ύστερα στους ανθρώπους λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Για να μην πουν κάτι λάθος, πρέπει απλά να σταματήσουν να σκέφτονται για συγκεκριμένο θέμα – αυτή είναι η μοναδική αξιόπιστη λύση. Έτσι έγινε ρεαλιστικό το βιβλίο του Χάξλεϊ, το οποίο πρόσφατα ακόμα έμοιαζε με καρπό μιας αχαλίνωτης φαντασίας, η σκέψη-έγκλημα μετατράπηκε σε πραγματικότητα. Και δεν χρειάστηκε να εκτελεστεί κανείς για τις ανάρμοστες σκέψεις – ο ίδιος φόβος να ξεστομίσεις κάτι  λάθος ήταν καλός εκτελεστής από μόνος του, ο καθένας κυνηγούσε και εκτελούσε τον εαυτό του. Και  η νόηση ακολουθεί τους ίδιους κανόνες, όπως και η υπόλοιπη ζωή – δεν μπορείς να την ευνουχίσεις λιγάκι, και να αφήσεις όλα τα άλλα να ευημερούν. Η νόηση πεθαίνει ολοκληρωτικά. Και όταν πεθαίνει η σκέψη, το μόνο που μένει - είναι οι διαταγές. Έτσι  έδιναν διαταγές, μέχρι που φτάσανε στον τρίτο παγκόσμιο... Όλα τα αυτά, όμως, είναι οι γνωστές σε όλους αλήθειες, δεν τις επαναλαμβάνω εδώ, για να μορφώσω κάποιον, αλλά να υπενθυμίσω – τα έχουμε περάσει ήδη όλα αυτά. «Να το απαγορεύσουμε» - το αφήσαμε στο παρελθόν. «Να καταπιεστούν για το καλό των ίδιων» - δεν θα επιστρέψουμε σε αυτό, τουλάχιστον, εγώ προσωπικά είμαι έτοιμη ακόμα και να πολεμήσω, για να μην υπάρξει επιστροφή σε αυτή τη φρίκη. Για αυτό, όταν δεν μιλάμε για τους νοητικά στερημένους, ούτε για βανδάλους, που καταστρέφουν τη φύση και ληστεύουν τους περαστικούς, αλλά αναφερόμαστε στους ανθρώπους, οι οποίοι έθεσαν ως πιο ποθητό στόχο την επίτευξη των φωτισμένων αντιλήψεων, την κατηγορηματική απομάκρυνση των αρνητικών συναισθημάτων, σύμπραξη στις χαρούμενες επιθυμίες εκείνων, τους οποίους συμπαθούν, δεν είναι αδιανόητο να τους απαγορεύουμε κάτι «για το δικό τους καλό»? Αυτή είναι η επιλογή τους, ακολουθούν τις χαρούμενες επιθυμίες τους, εκδηλωμένες στο φόντο των φωτισμένων αντιλήψεων, των επιθυμιών να συμπράξουν στις χαρούμενες επιθυμίες των άλλων. Λέω τα αυτονόητα; Συμφωνώ. Αλλά, όπως βλέπουμε όλοι, πρέπει κατά καιρούς να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας τις πιο απλές αλήθειες, για να μην ξεχνάμε – ποιοι είμαστε και που πάμε. Για αυτό - αν υπάρχουν ιδέες, προτάσεις, παρατηρήσεις, οι οποίες, κατά τη γνώμη σου, μπορούν να οδηγήσουν τους συμπαθητικούς για σένα ανθρώπους στο να αποφύγουν τις ανεπιθύμητες καταστάσεις, να μην χάνονται χωρίς ίχνη, - πες τα όλα σε εκείνους, ας το λάβουν υπ` όψιν τους, αν θέλουν, και θα αναρωτηθούν για άλλη μια φορά – «και εγώ τι θέλω μετά από όλα τα αυτά?»

Η Φόσσα σώπασε το ίδιο ξαφνικά και χωρίς υστερόγραφο, όπως και ξεκίνησε χωρίς πρόλογο.

- Εντάξει. – ο Τόμας πήρε και πάλι τον έλεγχο της συνέλευσης στα χέρια του. – Και εγώ, ουσιαστικά, αυτό υποθέτω, έτσι δεν υπάρχει λόγος για άλλη συζήτηση. Απ` όσο γνωρίζω, ο Κερτ θέλει να ακολουθήσει εκείνη την ομάδα, έτσι δεν είναι, Κερτ?

- Έτσι. – ο Κερτ σκέφτηκε για λίγα δευτερόλεπτα, βρίσκοντας τις σωστές λέξεις. – Ξέρετε όλοι, ότι η βασική κατεύθυνση των ερευνών μου είναι η αναζήτηση της επαφής με τα δρακάκια. Η μοναδική υπόθεση, που έχουμε, συνίσταται στο ότι αυτά μεταφέρθηκαν σε ένα από τα σύμπαντα, έφτιαξαν την κύρια βάση εκεί και ασχολούνται με τις μελέτες τους, ή σε μερικές βάσεις, αν υπάρχουν μερικά τέτοια σύμπαντα. Ταυτόχρονα εκείνοι μπορούν με κάποιον τρόπο να λαμβάνουν τις πληροφορίες για το τι γίνεται στο δικό μας κόσμο, και σύμφωνα με την επιθυμία τους να συμπράττουν… ή να εμποδίζουν, αυτό μας το υπέδειξαν άκρως πειστικά. Δουλεύω πάνω σε αυτό το θέμα δεύτερη χρονιά. Και οι άλλοι πριν από εμένα δεν κάθονταν με τα χέρια σταυρωμένα. Χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Θέλω να εντατικοποιήσω τις αναζητήσεις μου. Και θεωρώ, ότι είναι ωφέλιμο να μεταφερθώ σε οποιονδήποτε από κεχριμπαρένιους κόσμους – οι φωτισμένες αντιλήψεις εκεί είναι πιο δυνατές, βαθιές, αυτό είναι γεγονός. Και ο χρόνος σε αυτά περνάει ουσιαστικά διαφορετικά, είναι επίσης ένα γεγονός. Είναι πιο απλό να κάνεις καταδύσεις από εκεί, είναι και αυτό ένα γεγονός. Τι μένει; Η νοσταλγία για το δικό μας κόσμο; Δεν την έχω. Φόβος της μη-επιστροφής; Δεν είναι αρκετά δυνατός, για να με κάνει να αρνηθώ την ιδέα μου. Εκτός από αυτό, είχα βγει από σοβαρούς μπελάδες, και είμαι σίγουρος, ότι θα μπορέσω να καταλάβω, αν κάτι θα πάει στραβά. Πόσο πια να κάθομαι στα αυγά μου; Για πόσο καιρό ακόμα θα μπορέσω να συσσωρεύω τα αρνητικά αποτελέσματα, παρηγορώντας τον εαυτό μου, ότι δεν είναι και καλά ήττα, είναι και αυτό πείρα... ναι, είναι πείρα. Όμως, εγώ θέλω και την πείρα της νίκης, των λαμπερών ανακαλύψεων! Και εμείς, εντωμεταξύ, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο! Μπορώ να παραβώ και εγώ κάποιους άγραφους κανόνες; Διότι καλά μας το είπε η Φόσσα για τους άγραφους νόμους των περασμένων αιώνων, ενώ για τους δικούς μας δεν είπε τίποτα.

Νεκρική σιγή.

- Ναι, αγόρια και κορίτσια. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Γενικώς, όλοι το ξέρουν, η τουλάχιστον, φαντάζονται περίπου – για ποιο πράγμα εγώ μιλάω. Η αδιέξοδος αυτή είναι τόσο σκοτεινή, τόσο ανέλπιστη, ότι... τι να λέμε τώρα! Γιατί δεν συζητάμε για το πιο βασικό; Γιατί είμαστε έτοιμοι να καλούμε τις συνελεύσεις για την επέμβαση των δελφινιών, για τις ιδέες της αποίκησης, και δεν μιλάμε για το πιο σημαντικό πράγμα; Επειδή δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Παραείναι τυφλή η αδιέξοδος, για αυτό δεν έχουμε να πούμε. Εγώ, τέλος πάντων, δεν έχω κάτι να πω, δεν βλέπω κανένα φως στην υπόθεση. Και κανένας άλλος δεν το βλέπει. Αλλά να το αποσιωπήσουμε – είναι μια αδρανής λύση. Ας αρχίσουμε, τουλάχιστον, για να μην χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, πριν από την έναρξη και το τέλος της κάθε συνέλευσης, της κάθε ημέρας, κάθε ώρας, να λέμε στους εαυτούς μας – είμαι σε αδιέξοδο. Ίσως τότε θα αλλάξει κάτι... Είμαστε ταξιδιώτες, δύτες, κομάντος, πάρα πολύ ωραία. Αλλά ας επιστρέψουμε για άλλη μια φορά τριακόσια χρόνια πριν. Στον Μπόντχι. Στο βιβλίο του. Στα δρακάκια. Θυμάστε – για ποιο πράγμα έλεγε; Σωστά, για τις ανταλλαγές των αντιλήψεων. Για το ταξίδι, ακριβώς. Αλλά για ποιο ταξίδι; Για το ταξίδι στις φωτισμένες αντιλήψεις. Και εμείς που ταξιδεύουμε; Ναι... εμείς ταξιδεύουμε σε διάφορων ειδών καταπληκτικά σύμπαντα. Είναι αυτά τα σύμπαντα – οι κόσμοι των φωτισμένων αντιλήψεων; Ναι, τις βιώνουμε, και προσπαθούμε να τις βιώνουμε πιο πολύ και πιο συχνά. Είναι όμως, αυτές συγκεκριμένα ο στόχος μας, όταν προχωράμε στους κεχριμπαρένιους, ροδακινί, γαλάζιους κόσμους; Δεν μιλάω καν για κάθετα-προσανατολισμένα σύμπαντα, δεν αναφέρω καν εκείνους, οι οποίοι τώρα θεωρούνται χαμένοι ? Όλα τα αυτά τι είναι – τα σύμπαντα των φωτισμένων αντιλήψεων; Όχι. Τότε τι μας ελκύει εκεί; Πιο δυνατές ΦΑ; Νέες ΦΑ; Εκστατικές ΦΑ; Όχι! Δηλαδή, φυσικά, για μας οι φωτισμένες αντιλήψεις είναι και κινητήρας, και ασφάλεια, και άδεια εισόδου, και ο, τι άλλο θέλουμε. Χωρίς αυτές κανένα ταξίδι δεν είναι δυνατό, ακόμα και τα πιο απλά συνειδητοποιημένα οράματα. Αλλά – για εμάς οι ΦΑ - είναι ένα μέσον, και όχι ο σκοπός. Και μέσα σε αυτό κρύβεται το πιο τρομακτικό και βαθύ αδιέξοδο. Για αυτό πλατσουρίζουμε στην επιφάνεια. Παλιά οι άνθρωποι χάζευαν τη στερεόραση, έπιναν μπύρα και έπαιζαν παιχνίδια στον υπολογιστή. Πήγαιναν για δουλειά κιόλας. Βίαζαν τα παιδιά τους. Σκότωναν τους εαυτούς τους με τα αρνητικά συναισθήματα. Αυτά δεν υπάρχουν πλέον, η ανθρωπότητα ανέβηκε ένα σκαλί προς τα πάνω. Και τώρα παίρνουμε τις εντυπώσεις όχι από τις εφημερίδες και μπύρα, αλλά από την ενσωμάτωση των αντιλήψεων. Εμείς – ταξιδεύουμε στους άλλους κόσμους. Η διαφορά είναι μεγάλη, αλλά νιώθουμε εμείς την πληρότητα ζωής; Αισθανόμαστε την ξεχειλισμένη έξαρση, θρίαμβο, κάλεσμα, επιδίωξη, αφοσίωση; Πότε ανακαλύφθηκε για τελευταία φορά μια νέα φωτισμένη αντίληψη; Τι – έχουν τελειώσει όλες; Με τίποτα, απλώς τελειώσαμε εμείς. Κολλήσαμε στα υπέροχα σύμπαντα μας. Κάποιος μιλάει για τη σύμπραξη στα πλάσματα από τους άλλους κόσμους, κάποιοι άλλοι – για το καθαρό επιστημονικό ενδιαφέρον, κάποιος – για την αναζήτηση των δρακακιών... αν θα είχαμε την όρεξη, θα βρίσκαμε ακόμα εκατό σημαντικούς λόγους, για να συνεχίσουμε το δικό μας τρέξιμο στην ίδια θέση. Και τα αποτελέσματα είναι καταπληκτικά, ναι, δεν μπορούμε ούτε να αναιρέσουμε, ούτε τα το μειώσουμε αυτό. Όμως, στο τέλος και πάλι πρόκειται να βρεθούμε με άδεια χέρια, διότι ακόμα και πιο υψηλοί σκοποί, ακόμα και τα πιο όμορφα ταξίδια, τα πιο αποτελεσματικά μέτρα για τη σύμπραξη των πρακτικών στα άλλα σύμπαντα δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το πιο σημαντικό. Θυμάστε, ο Μπόντχι έγραφε για το σαμάντχι? Και ποιος από εσάς μπορεί να μοιραστεί την εμπειρία του στο σαμάντχι; Ίσως κάπου στους «Πόρους» υπάρχει έστω ένα μικρό κεφάλαιο για αυτό το θέμα; Δείξτε μου, ίσως να το προσπέρασα; Ίσως, κάποιος να γράφει για αυτό λίγο-λίγο, κάνει πειράματα, αποτυχαίνει, λαμβάνει έστω μηδαμινά αποτελέσματα; Όχι. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνουν. Τι-πο-τα. Το αποδεχθήκαμε εκ των προτέρων. Κάπως έγινε έτσι, ότι όλοι ετοιμάσαμε τους εαυτούς μας για ήττα, είπαμε – α, το σαμάντχι είναι για τα ιερά τέρατα, για τον Μπόντχι με τα δρακάκια. Εμείς, εντωμεταξύ, θα καλλιεργούμε σιγά-σιγά τις ΦΑ, και θα ταξιδεύουμε στα σύμπαντα κιόλας. Θα αναδομήσουμε τη Γη και τα λοιπά. Γενικώς... τι να λέμε τώρα... σας μιλάω για όλα αυτά τα πράγματα, και ο ίδιος θέλω να ακολουθήσω τους αποίκους, επειδή έτσι είναι μικρότερος ο φόβος της αποτυχίας, απλώς – θα έχω μια  εγγύηση της ενδιαφέρουσας ζωής. Και αν εγώ τώρα θα καθίσω και θα βάλω ως στόχο την επίτευξη του σαμάντχι; Εσύ, Νόρτον, είσαι ο πιο αποφασιστικός, ο πιο γενναίος από εμάς, τουλάχιστον, εγώ αυτό πιστεύω, αν εσύ αμέσως τώρα φανταστείς, ότι θα πεισμώσεις στην επίτευξη του σαμάντχι, ποια είναι η εντατικότητα των σκέψεων αμφιβολίας, οι οποίες εμφανίζονται σε σένα? Ποιας εντατικότητας βεβαιότητα για την αποτυχία εμφανίζεται; Όμως, αν η λέξη «αν» δεν ταιριάζει εδώ, εγώ δεν θα ασχοληθώ με αυτό. Ούτε και εσύ θα το κάνεις. Διότι δεν έχουμε αυτό, που χρειάζεται. Γιατί δεν επιλέγουμε τις πιο δυνατές χαρούμενες επιθυμίες, όχι. Επιλέγουμε τις πιο χαρούμενες επιθυμίες, οι οποίες έχουν μείνει ύστερα από τη συντριβή με το φόβο της αποτυχίας. Και αυτό δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα.

Ο Κερτ κούνησε το χέρι του, ξάπλωσε στο γρασίδι. Ο Μένγκες έγλειψε τα χείλη του, σαν να ήθελε να πει κάτι, χτένισε τα μαλλιά του με τα δάκτυλα, και άλλαξε γνώμη.

- Αυτά για σήμερα. Αύριο την ίδια ώρα. Δεν έχουμε συζητήσει τα πιο σημαντικά νέα ακόμα. - ο Τόμας ήταν σύντομος, και προφανώς, ήθελε να ολοκληρώσει τη συνέλευση, όσο πιο γρήγορα μπορούσε. - Αύριο. Έχουμε κάποιες ευκαιρίες, μεταξύ άλλων. Έτσι νομίζω.

 

<< Back

Forward >>