Anasayfaya

<< Açık Şuura Giden Yol >>

<< Makaleler 01 >>

0004. Skvo:

“Çıkmaz Hallerle Çalışma Örneği”.

 

 

Eminim ki, kederlenmelerle mücadele etmeye başlayan her yeni uygulayıcının, isteklerin olmadığı, varsa da onları gerçekleştirmek için bir isteğin bulunmadığı, hevesin yokluğu, belli olmayan renksiz bir halin her şeyi kendisiyle doldurduğu bir durum ile karşılaşma imkanı vardır. Hatta, önceleri ilgi çekici olan “eski” bir şeye celp olunmanın artık imkansızlığı bu durumu karakterize eder – çekiciliğinin hayali olması artık çürütülmüştür, kendinden geçmiş surette kütlüğe dalmak eski alışkanlığı önemli derecede giderilmiştir, bundan da gök ile yer arasında asılı bulunmak gibi bir durum ortaya çıkıyor. Öyle bir his ki, sanki kendini vakum içinde buluyorsun, oraya hiçbir şey sızmıyor – ne arzu, ne ilgi, ne heves.

İlk bakışta çıkılmaz gibi görünen bu durumda ilkin şunun bilincine varmak gerekir – onunla çalışmak mümkündür, ve bir şeyi değiştirmek için güç yoksa bile kendini bu “hiçbir şey olmuyor” halinde araştırmaya başlamak mümkündür. Bu hal, dayanıklı ve senin çabalarından bağımsız değildir. Bu vaziyete bile konstrüktif bir şekilde yaklaşmayı öğrenmek mümkündür; işte bunda kusursuzluk ifade olunur: eğer heves yoksa, yine de heves olduğu zaman sarfetmek istenilen yönde çaba sarfetmeye devam etmek mümkündür, şu an çabaların boşluğa gittiği ve hiçbir sonuca ulaşmadığı hissi olsa bile.

Topyekün cahillik halinin araştırılması – bu, ondan kurtulmanın, küçük da olsa, bir adımıdır. Bu hali sınıflandırmaya başlamak, onu parçalara ayırmak, onun şu veya bu etkilere bağlı olarak nasıl değiştiğine bakmak mümkündür ve, bu faaliyetin sürecinde hemen her şey değişmeye başlıyor ve eğer “çengellerle” ilgili en azından bir ima buluyorsan, hemen onun üzerine salıyor ve gün ışığına çıkarıyorsun. Ben, halimin bütün göstergeleri sıfırdan yeniden heves, sevinçli arzular duymaya ve bu ES’den yola çıkarak her zamanki uygulamaları yerine getirmeye başladığım seviyeye yükselene kadar her gün nasıl çalıştığımın misalini getireceğim.

Çıkış hali:

-   heveslenme heyecanı yoktur

-   pratik uygulamayı yerine getirmek isteği yoktur

-   bir takım kronik endişelenme, diğer ND

-   aralıksız kaotik oyalanmalar

-   dikkatin kaotik oyalanmalardan dönüşü muazzam güçlüklerle yapılıyor. ES’i yaşamak neredeyse imkansız

-   fiziksel aktivite normal seviyede

-   neyi ve niçin yapıyorum diye kendine hesap vermek hemen hemen imkansız – hareketlerin büsbütün otomatikleşmesi

-   ND giderilmesi güçlükle geçiyor. Hüzün, kendine acıma, uygulamada asılsız olmak fikri ile özdeşleşme

-   Nİ’ler hiç giderilmiyor, çünkü fon halinde bulunuyor ve negatif olarak görülmüyorlar

-   fiziksel heyecanlar yoktur

-   izlenim edinmek isteği yoktur

-   dünya solgun ve dümdüz olarak algılanıyor

-   kendi gücüne inanmama

 

Uygulamalar:

-   ND’nin bulunmasına sürekli dikkat. Uzaktan da olsa ND’yi hatırlatan herşeyin giderilmesi için sürekli çaba

-   insanların gözlerine bakmama ( ilk başta – 3 gün boyunca )

-   orgazmlar bir yana, seks ile meşgul olmayı tamamen kesmek

-   kaotik oyalanmaların araştırılması – ortaya çıkan fikirlerin, konularının daha sonraki analizleriyle birlikte, yazıya geçirilmesi – her gün 1 saat boyunca

-   ortaya çıkan endişelerin tespiti, onların tam listesini düzenleme

-   kronik endişeler temelinde ortaya çıkan kavramların araştırılması – her gün 1 saat boyunca

-   fiziksel yük: yoga, koşmalar ve ormanda gezmeler

-   yemekte azami sınırlama, bunun içinde etli yemeklerden tam vaz geçme

-   dikkati seçilmiş objelerden döndürmek gayretinin antrenmanı – her gün 1 saat

-   gün boyunca dikkati kaotik oyalanmalardan geri çevirme

-   akli süreçlerin analizi – burada, ya verimli bir hüküm (mesela,ben kavramları araştırabilirim) yer alır, veya şekillerin ve durumların otomatik bir emilmesi ortaya çıkar

 

Günün sonucu:

*) Ben hemen hemen aralıksız ND’de bulunuyorum, ancak onları (endişe, kıskanma, kendine acıma, hüzün, yabancılık, eksiklik kompleksi) gidermek yerine onlara kendimi vermeyi, onlarla mest olmayı tercih ediyorum.

*) Acı çektiğim ( yani ND yaşadığım ) zaman, acılarımı “ortaya çıkaran” kimselerin kusurlarını aramaya başlıyorum, kimsenin bende ND “ortaya çıkarmadığını” , ben kendim alışkanlık itibariyle veya kavramlardan çıkarak onları çekmek için seçtiğimi çok iyi bilmeme rağmen. Hatta, bu insanın zayıf noktasını bulmak ve, kendi ND üzerinde dikkatimi yoğunlaştırmak ve onların giderilmesiyle uğraşmak yerine bu konu hakkında düşünmek bana zevk verir.

*) En başa – ND’nin giderilmesi pratiğine – dönmek lüzumunun bilincine varmak ve genellikle çalışmaların sadece bu cephesinde yoğunlaşmak. Bazı ND’leri ani bir şekilde gidermek durumunda değilim ve kendi kendime bile ( bırak başkasını) kederlenmede bulunduğumu itiraf etmekten utanıyorum.

*) Gözlere bakmama pratiği, daima pratiği düşünmek, otomatik olarak diğer insanların kederli hallerine uymamak imkanı verir, üstelik dikkat, diğer insanları izlemekten alınan intibalara, onlar hakkımda ne düşünüyorlar diye İK’ya hizmet etmeye dağılmıyor.

*) Cinsi arzuları gerçekleştirmenin frenlemesi, arzuların ve bunun içinde ND ve kavramlarla mücadele etmek arzusunun şiddetinin genel olarak büyümesine yol açıyor.

*) Herşeyi yeniden başlamak, yani genellikle ND’yi gidermenin üzerinde yoğunlaşmak, lüzumunun samimiyetle şuuruna varılması beni sevinçle dolduruyor.