Κεντρική

Γενική εισαγωγή στην οβιζική

Μέρος 1 – Εισαγωγή των βασικών εννοιών

Κεφάλαιο 01

Η «οβιζική» - είναι η επιστήμη, η οποία ασχολείται με τις φωτισμένες αντιλήψεις (ΦΑ).

(Η ονομασία «οβιζική» προέρχεται από συντόμευση «οβ» για τις φωτισμένες αντιλήψεις στα ρώσικα (παρατήρηση του μεταφραστή).

Η οβιζική ερευνά τα φαινόμενα του πραγματικού κόσμου, για αυτό το πρώτο βήμα στην απόκτηση των γνώσεων για τις ΦΑ πρέπει να γίνει με τις παρατηρήσεις.

Οι παρατηρήσεις δεν είναι κάτι απλό, διότι το σύνολο των αντιλήψεων, τις οποίες εμείς νιώθουμε, μπορεί να μοιάζει με πολύ μπερδεμένο κουβάρι. Ξέρουμε, ότι οι ΦΑ μπορούν να εμφανιστούν ακούσια μετά από έντονα ΑΣ, η έπειτα από την πρακτική της δημιουργίας των ΦΑ, η ως αποτέλεσμα του αντίκτυπου με άλλες ΦΑ, και όλα αυτά συμβαίνουν στο φόντο των πολυάριθμων αισθήσεων, χαοτικών σκέψεων και συλλογισμών, αντιφατικών επιθυμιών, διάφορων βεβαιοτήτων. Αυτά, που εμείς αισθανόμαστε, μπορεί να διακρίνονται λιγότερα η περισσότερα ξεκάθαρα, να καταγράφονται η να εκτοπίζονται νοητικά. Και εάν εμείς θέλουμε να τα κατανοήσουμε όλα, πρέπει να ανακαλύψουμε τις αλληλοσυνδέσεις αυτών των αντιλήψεων, να χαρακτηρίσουμε τις διαδικασίες της εμφάνισης και της ανάπτυξης των ΦΑ, να καθορίσουμε – πως επηρεάζονται αυτά τα χαρακτηριστικά από τις άλλες αντιλήψεις, και – στο τέλος – βασιζόμενοι σε όλα αυτά τα δεδομένα, να βγάλουμε τα γενικά συμπεράσματα, τα οποία θα εξηγήσουν, για ποιο λόγο η διαδικασία της αίσθησης των ΦΑ εξελίσσεται με αυτόν τον τρόπο, και με κανέναν άλλο. Πρέπει να καταλάβουμε, από τι εξαρτάται η εμφάνιση και η λειτουργία των ΦΑ, και για αυτό είναι αναγκαίο να διαχωρίσουμε με ακρίβεια τις αντιλήψεις και τις ομάδες των αντιλήψεων, να μοιράσουμε σε συστατικά κομμάτια το δύσκολο κουβάρι από αυτές, να ξεχωρίσουμε μεμονωμένες αντιλήψεις και, όσο αυτό είναι δυνατόν, να αλλάζουμε τις συνθήκες, υπό τις οποίες εξελίσσεται η ΦΑ, δηλαδή, από την παθητική παρατήρηση πρέπει να περάσουμε στο πείραμα.

Ταυτόχρονα είναι επιθυμητό να μην περιοριστείς στις γενικές παρατηρήσεις για το εξεταζόμενο φαινόμενο, αλλά και να βρεις τα ποσοτικά χαρακτηριστικά κάποιων δικών του διαδικασιών με τη μορφή των διαστάσεων, προσιτών για μέτρηση. Πρέπει να καταλάβεις – ποιες έννοιες μπορούν να χρησιμεύσουν στην ποσοτική αξιολόγηση του φαινομένου, και επίσης να καθορίσεις τις μεθόδους, με τη βοήθεια των οποίων θα μετρήσουμε τις ανάλογες διαστάσεις. Η εύρεση αυτών των διαστάσεων θα επιτρέψει να ανακαλύψουμε τις ψηφιακές αναλογίες ανάμεσα σε αυτές, δηλαδή να σχηματίσουμε τους νόμους του φαινομένου σε ποσοτική (μαθηματική) μορφή. Στα παραδείγματα, τα οποία εμείς είχαμε αναλύσει πριν, εξηγήσαμε τις έννοιες των χαοτικών σκέψεων, χαρούμενων και μηχανικών επιθυμιών, αισθήσεων και τα λοιπά. Το να βρεις τους νόμους της εμφάνισης και της εξέλιξης των ΦΑ σημαίνει να καθορίσεις, ποια αναλογία εμφανίζεται ανάμεσα σε αυτές τις δυο διαστάσεις.

Η καθιέρωση των ποσοτικών νόμων, οι οποίοι θα εξηγούν, πως αλλάζουν κάποιες διαστάσεις κατά την αλλαγή κάποιων άλλων παραγόντων – αυτός είναι ο σημαντικότερος σκοπός της πειραματικής έρευνας των φαινομένων. Αυτοί οι νόμοι θα μας δείξουν, πως θα πρέπει να αλλάζουμε τις συνθήκες, υπό τις οποίες εξελίσσονται τα φαινόμενα, ώστε να πετύχουμε κάποια επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτοί οι νόμοι μας βοηθούν να καταλάβουμε το νόημα των φαινομένων, και με αυτόν τον τρόπο, μας ανοίγουν τον δρόμο για τη δημιουργία της θεωρίας του φαινομένου, δηλαδή εκείνων των γενικών αντιλήψεων, οι οποίες μας βοηθούν να καταλάβουμε, για ποιο λόγο το φαινόμενο υπακούει στους νόμους, που έχουν ανακαλυφθεί, και ποια είναι η σχέση του με άλλα φαινόμενα, τα οποία με τη πρώτη ματιά απέχουν πολύ από το δεδομένο φαινόμενο.

Έτσι, στο παράδειγμα με τη δημιουργία των ΦΑ στο φόντο των χαοτικών σκέψεων, επώδυνων αισθήσεων στη κοιλιά, του ΑΦ με σκοτισμό για τη γνώμη των άλλων και επιθυμίας για τροφή, εμείς ξεκαθαρίζουμε τον ρόλο του κάθε παράγοντα, την εξάρτηση της πιθανότητας της δημιουργίας των ΦΑ από τα χαρακτηριστικά των παράλληλων αντιλήψεων. Καθ` αυτόν τον τρόπο, φτάνουμε σταδιακά στην πλήρη θεωρία του φαινομένου, η οποία δείχνει ιδιαίτερα την σημασία του ενός η του αλλού θέματος των χαοτικών σκέψεων, αποκαλύπτεται το μέγεθος της πολυπλοκότητας του ΑΦ, της παρουσίας αρκετής ποσότητας διάφορων ΦΑ και τα λοιπά. Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα επιτρέψει να λύσουμε μια σειρά των σημαντικότερων προβλημάτων της δημιουργίας των ΦΑ υπό τις πιο ποικιλόμορφες συνθήκες και με τις πιο διαφορετικές αρχικές θέσεις.

Λόγο αυτού γίνεται σαφές – πόσο τεράστια σημασία έχει το πείραμα. Με τη βοήθεια του πειράματος βρίσκουμε τους νόμους των φαινομένων και φτάνουμε στον σχηματισμό της θεωρίας τους. Η θεωρία με τη σειρά της επιτρέπει να προβλέψουμε τα νέα, άγνωστα μέχρι στιγμής χαρακτηριστικά του φαινομένου και δείχνει τις συνθήκες, υπό τις οποίες αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να παρουσιαστούν. Τέτοια συμπεράσματα, προερχόμενα από τη θεωρία, περνάνε από την πειραματική επιβεβαίωση ξανά, κάτι που συχνά χρησιμοποιείται για τη διόρθωση και την τελειοποίηση της θεωρίας. Έτσι, βήμα προς βήμα, ένα δύσκολο και άγνωστο φαινόμενο γίνεται απόλυτος κατανοητό, και εμείς μαθαίνουμε να το ελέγχουμε σύμφωνα με την επιθυμία μας.

Μετά από εξηγήσεις για τον ρόλο του πειράματος έχουμε καταλάβει, για ποιο λόγο η οβιζική είναι μια πειραματική επιστήμη. Δεν πρέπει, βέβαια, να νομίζουμε, ότι για την καθιέρωση των νόμων και δημιουργία των θεωριών είναι αρκετή η απλή σύγκριση των αποτελεσμάτων του ενός καλά εκτελεσμένου πειράματος. Απαιτείται η έντονη καταβολή όλων των νοητικών και δημιουργικών ικανοτήτων του ανθρώπου, ώστε από τα δεδομένα, αποκτημένα από το αποτέλεσμα, να κτιστεί το μεγαλειώδης κτίριο της οβιζικής.

Στις διαδικασίες υπό ανάλυση πρέπει να καθορίσουμε, ποιες από τις πλευρές του φαινομένου έχουν τον ρόλο της πρώτης σημασίας, και ποιες – δεύτερης, και με ποιον τρόπο μπορούμε να απλουστεύσουμε και να σχηματίσουμε το φαινόμενο, έτσι ώστε, απορρίπτοντας το ασήμαντο, να μην προσπεράσουμε το ουσιαστικό.

§ 01-02

Όταν ο Νεύτωνας διατύπωνε τους νόμους του για τη κίνηση και αλληλεπίδραση των υλικών σωμάτων, δεν ήταν φυσικά και ο πρώτος άνθρωπος, που παρατηρεί αυτά, τα οποία περιέγραψε. Και πριν από αυτόν οι άνθρωποι έκαναν παρατηρήσεις για χιλιάδες χρόνια, και όχι μόνο παρατηρούσαν, αλλά και έκαναν πειράματα, προσπαθούσαν να ανακαλύψουν τις νομοτέλειες. Έτσι και ο Νεύτωνας βασιζόταν όχι μόνο στην δική του πείρα, αλλά και στις δικές τους αυτόπτες παρατηρήσεις και προσπάθειες της κατανόησης εκατοντάδων ετών. Σε ο, τι αφορά τις ΦΑ, η κατάσταση είναι διαφορετική. Πόσοι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν για την εμπειρία τους στις ΦΑ; Πόσοι από αυτούς, που έχουν βιώσει τις ΦΑ, μπορούν να μιλήσουν για αυτή την αίσθηση με λεπτομέρειες; Πόσοι είχαν προσπαθήσει να ερευνήσουν τις ΦΑ; Πόσοι γενικώς πιστεύουν στην ύπαρξη αυτών; Η πείρα του βιώματος των ΦΑ και πάνω από αυτό της μελέτης τους είναι εξαιρετικά μικρή, ασήμαντη, σχεδόν μηδενική, για αυτό προτού δημιουργήσουμε την επιστήμη για τις ΦΑ, έπρεπε πρώτα να καθιερώσω κάποια προ-κουλτούρα – να γράψω το βιβλίο « Ο δρόμος προς την καθαρή συνείδηση», όπου με λιγότερη η περισσότερη συνέπεια εξετάζονται πάρα πολλά ερωτήματα, συνδεδεμένα άμεσα η έμμεσα με τις ΦΑ, αναφέρεται μεγάλη ποσότητα των παρατηρήσεων, πρόχειρων περιγραφών των πειραμάτων. Έπρεπε να γράψω τη «Μάγια» και την « Προέλευση των ειδών», στα οποία μια σειρά από ιδέες εισάγεται με μισό-καλλιτεχνική μορφή. Να δημιουργήσω τις συλλογές των άρθρων και άλλου υλικού. Έχοντας μελετήσει όλα ταύτα, παρατηρώντας τον εαυτό μου, δοκιμάζοντας τις διάφορες πρακτικές και λαμβάνοντας ορισμένα αποτελέσματα, ο άνθρωπος βυθίζεται στον κόσμο των εννοιών και φαινομένων, συνδεδεμένων με την ΠΕΔ, και αποκτά μια γενική, έστω και ακαθόριστη κατανόηση – τι είναι οι ΦΑ, τι είναι οι πρακτικές , τι είναι τα ΑΣ, πως το ένα επηρεάζει το άλλο. Και όποτε ο Νεύτωνας μιλούσε για την «κίνηση των υλικών σωμάτων», δεν καθόριζε τότε, μα και δεν θα μπορούσε να καθορίσει – τι είναι στην ουσία - η «ύλη», ωστόσο οι νόμοι, τους οποίους είχε ανακαλύψει και περιέγραψε, ήταν πολύ εύκολα κατανοητοί και εφαρμόσιμοι, διότι οι άνθρωποι μπορούσαν, αν και πολύ πρόχειρα, βασιζόμενοι στην δική τους πείρα, να φανταστούν - τι είναι το «υλικό σώμα». Και παρά το ακαθόριστο η ακόμα και την απόλυτη ανακρίβεια της έννοιας «ύλη», η Νευτωνική φυσική υπήρξε και αναπτύσσονταν καταπληκτικά, διότι ήταν αρκετή αυτή η πρόχειρη κατανόηση για την ανάπτυξη της φυσικής, και για τη λύση των σχετικών προβλημάτων. Όταν στο μέλλον η φυσική προχώρησε πολύ μπροστά, τότε άλλαξαν και διευκρινίσθηκαν οι αντιλήψεις μας για την «ύλη», κάτι που σε καμία περίπτωση δεν αναίρεσε την ακρίβεια των νόμων του Νεύτωνα εντός των ορισμένων ορίων της εφαρμογής τους. Κατά τη μελέτη των ταχυτήτων, πλησίον στην ταχύτητα του φωτός, και των υπέρ-μικροσκοπικών μεγεθών, ανακαλύψαμε, ότι οι αντίληψη μας για την ύλη, διάσταση και χρόνο αλλάζει με απολύτως φανταστικό τρόπο, αλλά οι παλιοί, «κλασσικοί» νόμοι της φυσικής είναι ακόμα τελείως σωστοί και ισχύουν στα ορισμένα για αυτά μεγέθη των παραμέτρων.

Καθ` αυτόν τον τρόπο και εγώ, βασιζόμενος στη δική μου υπό-κουλτούρα της συναίσθησης, καταγραφής και μελέτης των ΦΑ, μπορώ τώρα να εισάγω την ίδια έννοια των ΦΑ, ως κατανοητή από διαίσθηση, βασιζόμενος στο υπάρχον ορισμό των ΦΑ, όσο ακαθόριστες και να είναι αυτές – όπως «αυτό, που εμφανίζεται, όταν δεν υπάρχει το ΑΦ (αρνητικό φόντο) και τα ΑΣ (αρνητικά συναισθήματα) η όπως « αυτό, που εμείς βιώνουμε ως ύψιστη ευτυχία», η ως απλός κατάλογος των όρων, που σημαίνουν τις αντιλήψεις, γνωστές σε εμάς πάρα πολύ καλά από όλη την υπάρχουσα κουλτούρα, διότι οι άνθρωποι είχαν βιώσει κάποιες ΦΑ, τις είχαν περιγράψει κάπως, η καλλιτεχνικά, και παρόλο που οι λέξεις «τρυφερότητα», «χαρά», «παιχνιδιάρικη διάθεση», «έκπληξη» περιγράφουν τις ακαθόριστες έννοιες, ωστόσο διαφέρουν ριζικά από εκείνες τις αντιλήψεις, τις οποίες εμείς ονομάζουμε με τους όρους «ανία», «επιθετικότητα», «χαιρεκακία». Και εάν σας πω, ότι μπορούμε να μάθουμε να μην νιώθουμε τον εκνευρισμό, και ότι μπορούμε να μάθουμε να αισθανόμαστε συχνά και έντονα την προσμονή, τρυφερότητα, θηριωτητα, θα μπορέσει να με καταλάβει ο αναγνώστης, ο οποίος δεν είχε διαβάσει ποτέ ούτε την «Πρακτική του ευθύ δρόμου», ούτε την «Συλλογή των άρθρων»; Θα καταλάβει. Θα καταλάβει με την ακρίβεια, αρκετή για να τον κάνει να ενδιαφερθεί, να θελήσει να γνωρίσει τις προτεινόμενες μεθόδους, να δοκιμάσει να τις εφαρμόσει και να λάβει το αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα αυτός είναι ο σκοπός - να λάβεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ως εκ τούτου η χρήση του μέρους της υπάρχουσας ανθρώπινης κουλτούρας αποδεικνύεται αποτελεσματική, όταν την χρησιμοποιούμε μαζί με την νεόκτιστη υπό-κουλτούρα της «Πρακτικής του ευθύ δρόμου». Αυτό μας επιτρέπει να ορίζουμε τις ΦΑ με αρκετή ακρίβεια, ώστε να μπορέσουμε να αρχίσουμε τη δημιουργία της επιστήμης για αυτές, και ως αποτέλεσμα να έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε τις ενέργειες, που θα μας οδηγήσουν στα επιθυμητά αποτελέσματα – όπως και η κλασσική φυσική επέτρεψε να φτιάξουμε τα μηχανήματα, τα οποία λειτούργησαν με οποίον τρόπο εμείς θέλαμε.

Για τους σκοπούς της παρακάτω διήγησης θα είναι βολικό για εμάς να χωρίσουμε όλες τις αντιλήψεις σε τρεις τύπους: φωτισμένες, σκοτισμένες και ουδέτερες. Εάν η ΦΑ αποδυναμώνεται, η σταματάει με την εμφάνιση κάποιας αντίληψης, αυτή η αντίληψη, «καταπιεστική για τη ΦΑ», εξ ορισμού θεωρείται «σκοτισμένη». Εάν η ΦΑ δεν έχει φανερή αντίδραση σε κάποια αντίληψη, αυτή εξ ορισμού θεωρείται «ουδέτερη». Και εάν η ΦΑ δυναμώνει κατά την παρουσία κάποιας αντίληψης, αυτή η αντίληψη θεωρείται εξ ορισμού «φωτισμένη». Μετά θα διευκρινίσουμε αυτή την κατάταξη, προς το παρόν είναι αρκετή.

Έτσι καταλαβαίνουμε, ότι στις «φωτισμένες» αναμφισβήτητα ανήκουν οι παρακάτω ομάδες των αντιλήψεων:

1) ουσιαστικά οι φωτισμένες αντιλήψεις (ΦΑ), μαζί με το φωτισμένο φόντο (ΦΦ) – η συμπάθεια, τρυφερότητα, αφοσίωση, ανοιχτοσύνη και τα λοιπά.

2) οι φυσικές συναισθήσεις (ΦΣ) και διάφορα είδη των σωματικών απολαύσεων, ευχάριστων αισθήσεων του σώματος.

3) οι χαρούμενες επιθυμίες (ΧΕ), δηλαδή η επιθυμίες, που συνοδεύονται με προσμονή

4) η φωτισμένη διακριτική συνείδηση (ΦΔΣ)

5) οι ξεκάθαρες σκέψεις (δηλαδή, οι υποθέσεις, συμπεράσματα, εκτιμήσεις, ερμηνείες και τα λοιπά), σχηματισμένες σύμφωνα με τους κανόνες της λογικής, οι οποίες έχουν τις βάσεις με τη μορφή των παρατηρημένων φαινομένων, διατυπωμένες με τις λέξεις με ορισμένη σημασία.

Αυτά θα περιγραφούν και θα ερευνηθούν με περισσότερη λεπτομέρεια παρακάτω. Μελλοντικά, για να αποφύγω την σύγχυση στους όρους, κάποιες μεμονωμένες φωτισμένες αντιλήψεις (τρυφερότητα, απομόνωση, και τα λοιπά) θα σημειώνονται με τη συντόμευση ΦΑ, ενώ η έκφραση «φωτισμένες αντιλήψεις» θα σημαίνει την οποιαδήποτε αντίληψη από τον αναφερόμενο νωρίτερα κατάλογο.

Στις προφανώς «σκοτισμένες» αντιλήψεις ανήκουν:

1) τα αρνητικά συναισθήματα (ΑΣ), συμπεριλαμβανόμενου το αρνητικό φόντο (ΑΦ), και επίσης οι καταστάσεις τύπου μιζέριας, επάρκειας, «δεν-συμβαίνει-τίποτα», οι οποίες είναι στην ουσία οι ειδικές περιπτώσεις του αδρανή ΑΦ.

2) οι μηχανικές επιθυμίες (ΜΕ), δηλαδή, οι επιθυμίες, καθορισμένες με ανόητες η αβάσιμες θεωρίες του τύπου «πρέπει να πράττεις έτσι», η «είναι ντροπή να μην κάνεις αυτό», και επίσης καθορισμένες από το φόβο η από την ανία.

3) οι «λανθασμένες θεωρίες», η απλώς «θεωρίες», αποκτημένες μηχανικά (δηλαδή, μιμούμενες τυφλά, απερίσκεπτα η λόγο της επιρροής των ΑΣ, η των ΘΣ), οι δανεισμένες απόψεις, οι οποίες δεν υποστηρίζονται με πείρα η ακόμα αντιτίθενται σε αυτή, οι λέξεις-παράσιτα, που πάρα πολύ συχνά δεν έχουν ορισμένη σημασία.

4) οι αρνητικές φυσικές καταστάσεις (ΑΦΚ) - ασθένεια, νωθρότητα, «αδιαθεσία» και τα λοιπά.

Όλες αυτές οι αντιλήψεις έχουν περιγραφεί με αρκετή λεπτομέρεια στην «Πρακτική του ευθύ δρόμου» και δεν εξετάζονται στην οβιζική.

Τα λεγόμενα «θετικά συναισθήματα» - δεν είναι μια ανεξάρτητη τάξη των αντιλήψεων. Με τη λέξη ΘΣ οι άνθρωποι ορίζουν ένα πολύ διαφοροποιημένο φάσμα των αντιλήψεων – και χαιρεκακία, και χαρά, και επάρκεια, και πολλές άλλες. Δεν είναι τυχαίο, ότι από τα ΘΣ καμία φορά εμφανίζεται εξίσου έντονη δηλητηρίαση του σώματος, όπως συμβαίνει με τη δηλητηρίαση με τα ΑΣ, δηλαδή, έρχονται παρόμοιες ΑΦΚ και απότομη κρίση των ΑΣ. Είναι απαραίτητο να διακρίνεις τις αντιλήψεις, οι οποίες βρίσκονται στη σύσταση του ΘΣ, και να επιλέγεις - να προσπαθείς να υποστηρίξεις τις επιθυμητές και να απομακρύνεις τις ανεπιθύμητες. Η χαιρεκακία είναι αναμφισβήτητα ένα ΑΣ, παρ` ότι έχει τη «χαρά» στη σύσταση της λέξης, που την ονομάζει. Η χαρά είναι σίγουρα ΦΑ. Η επάρκεια είναι αναμφισβήτητα μέρος του ΑΦ, έστω και άκρως αδύναμης έντασης, έτσι μπορεί εύκολα να διαπεραστεί με αναλαμπές των ΦΑ.

Μια ασήμαντη λέξη, διάφορα σύνολα των αντιλήψεων, τα οποία υμείς ονομάζουμε «χειρονομία», «πράξη», ποικίλες οπτικές αντιλήψεις και άλλα είδη των αισθήσεων, «κανονική κατάσταση του σώματος», όταν δεν υπάρχουν ούτε η ΑΦΚ, ούτε οι ΦΣ, ούτε η κανονική διάκριση – όλα ταύτα μπορούν να είναι ουδέτερες αντιλήψεις.

Οι ουδέτερες αντιλήψεις, βρισκόμενες στη σύσταση του «φωτισμένου παράγοντα» (κοίταξε παρακάτω για περισσότερα), συμμετέχουν στην ενδυνάμωση των ΦΑ, αλλά ο μηχανισμός αυτός δεν σημαίνει, ότι ξεχωριστά από τον ΦωΠ αυτές θα έχουν την ίδια επιρροή.

Για τους δικούς μας πρακτικούς σκοπούς θα είναι βολικό να υπολογίζουμε όχι όλες τις αντιλήψεις μαζί, αλλά μόνο τις σημαντικές από την άποψη της επιρροής στην γενική κατάσταση του ανθρώπου: τα ΑΣ, ΑΦ, ΜΕ, ΑΦΚ, ΦΑ, ΦΦ, ΦωΠ, ΧΕ. Αυτή η αποστασιοποίηση διευκολύνει την ανακάλυψη των νομοτελειών. Οι επιδράσεις της λογικής σαφήνειας και νοητικής ηλιθιότητας (δηλαδή, μιας τέτοιας κατάστασης, στην οποία ο άνθρωπος καθοδηγείται από τις θεωρίες, δεν σκέφτεται ξεκάθαρα) μπορούμε να μην αναλύουμε ξεχωριστά, διότι έμμεσα αυτές υπολογίζονται με τις οκτώ προαναφερόμενες αντιλήψεις. Το σύστημα αυτών των οκτώ αντιλήψεων θα το σημειώσουμε ως «S8».

Είναι πιο βολικό να μην υπολογίζεις σχεδόν πάντοτε το ΑΦ, διότι αυτό θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο για τους οβιζικούς. Θα σημειώσουμε το σύστημα με τους 7 υπόλοιπους τύπους των αντιλήψεων ως «S7». Θα είναι εύκολο να εφαρμόσουμε τις νομοτέλειες, οι οποίες έχουν βρεθεί για το S7 και για την S8. Συγκεκριμένα με τον όρο S7 εγώ θα ονομάζω από εδώ και στο εξής την «κατάσταση του ανθρώπου» η απλώς «κατάσταση» και θα το αναφέρω απλά - «S».

Στην περίπτωση ανάλυσης μιας άλλης συμπλήρωσης, η χρήση του όρου θα προσδιοριστεί ξεχωριστά.

Στη φράση «σε αυτή την κατάσταση εκδηλώνεται η προσμονή...» χρησιμοποιείται η λέξη «κατάσταση», αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι τη δεδομένη στιγμή εμφανίζονται και οι 7 τύποι των αντιλήψεων. Εκτός από αυτό, εμείς γνωρίζουμε, ότι οι ΦΑ και τα ΑΣ δεν μπορούν να εκδηλώνονται ταυτόχρονα, όπως και το ΦΦ και ΑΦ. Έτσι ο όρος «κατάσταση» σημαίνει «κάποιο σύνολο αυτών των 7 τύπων των αντιλήψεων». Ποιο είναι αυτό το συγκεκριμένο σύνολο, αναφέρεται ιδιαίτερα, η εννοείται, η δεν είναι σημαντικό.

§ 01-03

Στο ζήτημα της εκτέλεσης των ψηφιακών μετρήσεων, φαίνεται, πως εμείς συναντάμε το ανυπέρβλητο εμπόδιο, διότι δεν μπορείς να βάλεις τον χάρακα στις ΦΑ, η στα ΑΣ, η στις σκέψεις, και πως αλλιώς θα μπορούσαμε να αντιστοιχήσουμε αυτά τα φαινόμενα με ορισμένες ψηφιακές αναλογίες; Και με ποιον τρόπο χωρίς αυτές να ανακαλύψουμε τις αριθμητικές συναρτήσεις και να αναζητήσουμε τις νομοτέλειες;

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα λύνεται πολύ απλά, εάν κοιτάξουμε προσεκτικά – πως γίνονται αυτές οι μετρήσεις στη φυσική. Εάν θα χρειαστούμε κάποιο ανταλλακτικό για τη κατασκευή του οργανου, που έχει μήκος 11 εκατοστά, αυτό δεν σημαίνει, ότι όντως πρέπει να είναι 11 εκατοστά ακριβώς – το μήκος του μπορεί να είναι και 10,5 εκατοστά, και 11,2, και 12 εκατοστά ακόμα. Οτιδήποτε εξαρτάται από το όριο της «παραδοχής» - δηλαδή, από την απαιτούμενη ακρίβεια. Και εάν το ανταλλακτικό είχε φτιαχτεί μέσα στα όρια των παραδοχών, το όργανο θα λειτουργήσει. Όσο προσεκτικά και να βάζω τον χάρακα στη σανίδα, δεν θα μπορέσω ποτέ να τη πριονίσω με την ακρίβεια του ενός δέκατου του χιλιοστού – και ο χάρακας δεν έχει δημιουργηθεί για να γίνουν οι μετρήσεις με αυτή την ακρίβεια, και το πριόνι δεν είναι το σωστό εργαλείο. Η ακρίβεια των μετρήσεων πρέπει να ταιριάζει με το πρόβλημα, το οποίο έχουμε θέσει στον εαυτό μας. Για αυτό η απάντηση στην ερώτηση – πως να μετρήσουμε τις αντιλήψεις είναι απλή στο σημείο του τετριμμένου – θα τις μετρήσουμε υποκειμενικά. «Υποκειμενικά» - δεν σημαίνει «όπως να` ναι, χωρίς να σκεφτούμε και να ξεχωρίσουμε τα πράγματα», «όπως μας έρθει». Οι υποκειμενικές μετρήσεις μπορούν να είναι αρκετά περίπλοκες. Για παράδειγμα, όταν εγώ νιώθω εκνευρισμό από το λάθος πατημένο κουμπί στο πληκτρολόγιο, θέλω να το κοπανίσω, και η δύναμη του ήχου, εκτιμώμενη με τα αυτιά μου, και η ένταση των αισθήσεων στα δάχτυλα έπειτα από το χτύπημα μπορούν να γίνουν ένας επιπλέον – έμμεσος τρόπος της μέτρησης έντασης του εκνευρισμού. Το παράδειγμα, φυσικά, είναι αστείο, αλλά μας δείχνει, ότι μπορούμε να σκεφτούμε διάφορους σχετικούς τρόπους της μέτρησης της έντασης των αντιλήψεων, παράλληλα με την απευθείας διάκριση. Όλες αυτές οι μετρήσεις θα είναι υποκειμενικές, δηλαδή, βεβαίως και μπορεί να γίνει η χρήση των μηχανημάτων, που μετράνε την πίεση του αίματος, η τον παλμό, αλλά δεν θα είναι εξ αρχής απαραίτητη.

Το ερώτημα είναι - μπορούμε, έχοντας ως βάση τις τόσο γενικευμένες εκτιμήσεις, να κτίσουμε την επιστήμη; Και με την χρήση των όρων, οι οποίοι εισάγονται από διαίσθηση; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι καταφατική. Μπορούμε να το κάνουμε λόγο του ότι στην τεράστια, συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων θα μας ικανοποιήσει μια τέτοια ακρίβεια. Θα μας επιτρέψει να ανακαλύπτουμε τις νομοτέλειες, και μελλοντικά να πετυχαίνουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Εάν εγώ, χρησιμοποιώντας την οβιζική, θα βιώσω την επιθυμητή αντίληψη με ένταση 5, και όχι 7, θα είναι ικανοποιητικό αυτό; Στις περισσότερες περιπτώσεις – ναι. Συμφωνώ να βιώσω την αφοσίωση για 5 αντί της επιθυμητής 7, εάν ως αποτέλεσμα θα αλλάξω την μιζέρια με την αφοσίωση. Εάν εγώ θέλω να μελετήσω τις εκστατικές ΦΑ, τότε η επίτευξη της ΦΑ-5 δεν θα είναι αρκετή για μένα, διότι οι εΦΑ αρχίζουν να εμφανίζονται, όταν η ένταση φτάνει στο 7 (σε κάποιες περιπτώσεις οι εΦΑ εμφανίζονται ακόμα και με τις μικρές εκστατικές ΦΑ, αλλά αυτό συμβαίνει, όταν υπάρχει σημαντική πείρα της αίσθησης τους, και με πολύ έντονο φωτισμένο φόντο). Τότε θα χρειαστεί να γίνει η διευκρίνηση των εκτιμήσεων, υπολογισμών και μεθόδων, η θα πρέπει να αναζητηθεί μια τέτοια μέθοδος, η οποία παρόλο που θα διατηρήσει την ανακρίβεια των μετρήσεων, θα οδηγεί με μια μεγάλη πιθανότητα στις ΦΑ-7, και εγώ θα έχω αρκετές δυνατότητες για την εκτέλεση των μελετών, οι οποίες με ενδιαφέρουν.

Ας διαβάσουμε μια τέτοια οδηγία: «πάρε καμιά δεκάδα από κορμούς δένδρων, κατά προτίμηση, ξερών, οι κορμοί πρέπει να έχουν περίπου το πάχος του χεριού, δέσε τους με ένα δυνατό σκοινί – θα είναι η σχεδία. Ρίξε τη στο νερό και πλευσε». Μια εξαιρετικά ανακριβή οδηγία. Δεν λέει σχεδόν τίποτα: συγκεκριμένη ποσότητα των κορμών, βαθμό της ξηρότητας τους, μέσο διάμετρο με το μέγεθος της παραδοχής, δεν ορίζεται καθόλου το μάκρος (!), πάχος του σκοινιού και σχήμα των κόμβων... Πάνω από αυτό – δεν αποκαλύπτεται η ουσία των εννοιών «νερό», «κορμός» και «σκοινί»! Δεν θα γίνει τίποτα, ρίξε `την στη φωτιά. Και όμως, την ίδια ώρα ένας λιγότερα χαζός άνθρωπος θα επιλέξει κακήν-κακώς τους κορμούς, θα τους δέσει κάπως, και ο, θαύμα – θα πλεύσει! Και εάν θα του αρέσει αυτό, εάν θα θελήσει να ταξιδεύει όλο και πιο μακριά, τότε σταδιακά θα μάθει περισσότερα για μικρότερες λεπτομέρειες της σχεδίας. Είναι αρκετή μια άκρως πρόχειρη οδηγία και η στοιχειώδη ζωτική πείρα, ώστε να ξεχωρίσεις το κούτσουρο από το τσεκούρι. Θα είναι αρκετή και για εμάς εκείνη η ακρίβεια, την οποία θα μπορέσουμε να φτάσουμε κατά την μέτρηση των αντιλήψεων, που βιώνουμε.

§ 01-04

Η ουσία του πειράματος δεν έχει μεγάλες διαφορές στη φυσική και στην οβιζική. Και στην πρώτη, και στην δεύτερη πρέπει να απομονώσουμε τα αντικείμενα του πειράματος από τις εξωτερικές επιρροές. Φαίνεται, ότι να το κάνεις αυτό με τις αντιλήψεις σου είναι πολύ πιο δύσκολο, απ` ότι με τα υλικά αντικείμενα. Στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει – εξαρτάται από το πείραμα. Δοκίμασε, για παράδειγμα, να απομονώσεις το αντικείμενο του πειράματος από τη βαρύτητα...η από τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, η από την υγρασία, η από την ατμόσφαιρα, η από τις εκπομπές του διαστήματος – σχεδόν όλα ταύτα τώρα μας φαίνονται σχετικά απλά, διότι οι σύγχρονες τεχνολογίες αναπτύσσονται ήδη για αιώνες. Μέσα στις χιλιάδες εργαστήρια χιλιάδες άνθρωποι τελειοποιούν τις δεξιότητες τους στην διοργάνωση των πειραμάτων. Όταν θα έχουν καταβληθεί οι συστηματικές προσπάθειες για την εκτέλεση των πειραμάτων με τις αντιλήψεις, άφευκτα θα ανακαλύψουμε, ότι τα πάντα δεν είναι τόσο περίπλοκα, όπως μας φαίνονταν στην αρχή.

Και στη φυσική, και στην οβιζική τα όργανα των αισθήσεων μας παίζουν τελικά τον ρόλο του εργαλείου της γνώσης. Μπορούμε να παρατηρούμε και να διακρίνουμε, και τα υπάρχοντα στην διάθεση μας μηχανήματα - όσο περίπλοκα και να ήταν αυτά – στην τελική ανάλυση οδηγούν στην εμφάνιση της δυνατότητας να διακρίνουμε με τη βοήθεια των δικών μας οργάνων των αισθήσεων. Ο φυσικός κοιτάει στο μικροσκόπιο και δηλώνει, ότι διακρίνει δυο αντικείμενα διαφορετικής μορφής. Ο οβιζικός δεν χρειάζεται το μικροσκόπιο για τη μελέτη των δικών του αντιλήψεων – τις διακρίνει αμέσως, και καταγράφει τη μαρτυρία του, έτσι οι παρατηρήσεις του φυσικού είναι εξίσου άξιες προσοχή, όσο και οι παρατηρήσεις του οβιζικού. Όπως ο φυσικός μπορεί να παραποιήσει τα αποτελέσματα του πειράματος, έτσι και ο οβιζικός μπορεί να κάνει το ίδιο. Τα πειράματα των άλλων επιστημόνων μπορούν η να επαληθεύσουν, η να διαψεύσουν, η να διευκρινίσουν τις παρατηρήσεις, οι οποίες έχουν γίνει από κάποιον άλλο επιστήμονα.

§ 01-05

Η χαρακτηριστική, ριζική διάφορα της φυσικής από την οβιζική βρίσκεται στο ότι ο φυσικός, ασχολούμενος με την επιστήμη του, σαν προσωπικότητα μένει εκτός των διαδικασιών, τις οποίες μελετά – γερνάει, πέφτει σε μαρασμό, μπορεί να γίνει μοχθηρό και τιποτένιο πλάσμα, άρρωστο, ηλίθιο και ανειλικρινές. Ο φυσικός έχει πάρα πολύ λίγο καιρό για τις έρευνες – στα 20 του χρόνια δεν ξέρει ακόμα τίποτα (τέλος πάντων, όχι αρκετά, ώστε να μπει στην διαδικασία του σχηματισμού της επιστήμης), στα 50 του δεν θέλει πια τίποτα, στα 70 δεν μπορεί να κάνει πια τίποτα. Ακόμα και στην πιο «δημιουργική» ηλικία ο φυσικός μονίμως καταστρέφει την φαντασία του, την ικανότητα του να σκέφτεται και να δημιουργεί, διότι βιώνει αμέτρητα ΑΣ, καλλιεργεί την ηλιθιότητα. Ο οβιζικός, από την άλλη – ο ίδιος και ερευνητής, και το αντικείμενο της έρευνας ταυτόχρονα. Και ο υπάλληλος, και το εργαστήριο. Όσο αλλάζουν οι γνώσεις του, αλλάζει και ο ίδιος. Μελετώντας τους τρόπους της προόδου προς τις επιθυμητές καταστάσεις, και ο ίδιος κινείται προς αυτές, ο ίδιος μετατρέπεται σε πεδίο, όπου αφυπνίζονται οι άγνωστες νωρίτερα αντιλήψεις, και ο ίδιος είναι το ορατό αποτέλεσμα των ερευνών του. Και τα αντικείμενα των ερευνών – οι φωτισμένες αντιλήψεις – αλλάζουν τον εαυτό του κατά τη διαδικασία της αίσθησης και της μελέτης αυτών. Μπορείς να ξεκινήσεις να ασχολείσαι με την οβιζική ήδη από την ηλικία των πέντε ετών, και ακόμα και εάν άρχισες να την μελετάς στα 70 σου - έχεις όσο καιρό επιθυμείς μπροστά σου, διότι οι φωτισμένες αντιλήψεις έχουν την ικανότητα να καθυστερούν η ακόμα να σταματούν τη γήρανση, πάνω από αυτό – να μετατρέπουν το σόμα σου σε άψογα λειτουργικό, με υπέροχη διάθεση, γεμάτο με ενέργεια πλάσμα.

Η σημαντική διάφορα της οβιζικής από την φυσική συνίσταται ακόμα και στον τρόπο, με τον οποίο γίνεται η επιλογή της κατεύθυνσης των ερευνών. Ο φυσικός, στην ουσία, κινείται χαοτικά. Μπορεί να τον οδηγούν πολλά κίνητρα – μπορεί να εκτελεί τα πειράματα από ανία, η να ερευνά αυτό, που του έχουν αναθέσει οι προϊστάμενοι του με τη μορφή του σχεδίου, για το οποίο παίρνει το μισθό του, και μόνο στις σπάνιες περιπτώσεις κάνει συγκεκριμένα αυτό, που τον ενδιαφέρει, αλλά η ίδια η φύση αυτού του ενδιαφέροντος μπορεί να είναι ουσιαστικά διαφορετική. Ο οβιζικός έχει την ορισμένη κατεύθυνση των ερευνών του: θέλει να γίνει πιο ευτυχισμένος, και οι έρευνες του στοχεύουν σε εκείνον τον τομέα, από την έρευνα του οποίου αυτός περιμένει τα μέγιστα αποτελέσματα, συγκεκριμένα υπό την έννοια, ότι μπορεί ο ίδιος να αλλάξει και να γίνει πιο ευτυχισμένος. Μπορεί να υπάρχουν και άλλα κίνητρα, αλλά όσο μεγαλύτερη είναι η συγκέντρωση τους, τόσο λιγότερες είναι η πιθανότητες της επιτυχίας.

Μπορεί να μας φανεί ακαθόριστη η έννοια «πιο ευτυχισμένος», αλλά ας της δώσουμε μια τελείως συγκεκριμένη σημασία: εάν ο άνθρωπος έχει την πείρα διάφορων καταστάσεων, τότε σχηματίζει την επιθυμία να τις βιώνει ξανά και ξανά, όλο πιο βαθιά και έντονα. Όσο πιο δυνατή είναι η προσμονή, την οποία νιώθει ο άνθρωπος λόγο της επιθυμίας να μπει σε κάποια κατάσταση, τόσο (εξ ορισμού) πιο «ευτυχισμένο» αυτός αντιλαμβάνεται τον εαυτό του κατά την διαδικασία της επίτευξης αυτής της κατάστασης. Ένας τέτοιος ορισμός της «ευτυχίας», όπως και όλοι οι άλλοι, δεν θα είναι αρκετός για όλους, αλλά θα χρησιμοποιήσω τον όρο συγκεκριμένα με αυτή την έννοια.

Οποίος ένιωθε κάποτε στη ζωή του τις ΦΑ, θυμάται αυτή την εμπειρία έστω και ακαθόριστα και θέλει να την επαναλάβει και να τη διευρύνει, μπορεί να ασχοληθεί με την οβιζική.

 

 

 

Κεφάλαιο 02

§ 02-01

Ο τομέας της οβιζικής, στον οποίο μελετώνται οι ΦΑ άνευ αναζήτησης των αιτιών, που οδήγησαν στην εμφάνιση τους, ονομάζεται «οματική».

Από την πείρα μας γνωρίζουμε ήδη, ότι υπάρχει μια σημαντική ποσότητα των ΦΑ, τις οποίες εμείς αναγνωρίζουμε ως διαφορετικές, μη βρισκόμενες στους συνδυασμούς μεταξύ τους. Ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε εύκολα και ξεχωρίζουμε τις κάποιες ΦΑ με απόλυτη σιγουριά, δηλαδή τις διακρίνουμε ως «διαφορετικές ΦΑ» (για παράδειγμα, την «αφοσίωση» από την «αίσθηση της ομορφιάς»), και κάποιες άλλες - με πολύ μικρότερη σιγουριά, έτσι ενίοτε αναγκαζόμαστε να κάνουμε μερικές προσπάθειες της σύγκρισης αυτών (για παράδειγμα, «αιώνια άνοιξη» και «κάλεσμα», «ανοιχτοσύνη» και «εισχώρηση»). Σύμφωνα με την προσπάθεια, την οποία πρέπει να καταβάλλεις, για να προσδιορίσεις – εάν είναι διαφορετικές ΦΑ, ή οι ποικιλίες της ίδιας αντίληψης, κατατάσσουμε τις ΦΑ σε γραμμές, ή στους τομείς. Εάν αυτή η προσπάθεια είναι ελάχιστη - οι συγκρινόμενες ΦΑ ανήκουν στις διαφορετικές γραμμές. Εάν η προσπάθεια είναι πιο κοντά στο μέγιστο όριο - αυτές οι ΦΑ ανήκουν στην ίδια γραμμή.

Η δυσκολία της διάκρισης των ΦΑ, που ανήκουν στην ίδια γραμμή, είναι η αντανάκλαση του ενός άκρως ενδιαφέρον φαινομένου, το οποίο εμείς θα αναλύσουμε αργότερα.

Ήδη στο αρχικό στάδιο μπορούμε χωρίς κόπο να ξεχωρίσουμε τις πέντε γραμμές των ΦΑ: «επιδίωξη», «ομόνοια», «ύπαρξη», «ευδαιμονία», «διαύγεια».

Για τις πρώτες τέσσερις γραμμές μπορούμε να πούμε, ότι οι ίδιοι όροι, χρησιμοποιημένοι για την καταγραφή τους, επιτρέπουν να τους ξεχωρίσεις με αρκετή ακρίβεια, και να καταλάβεις – σε ποια γραμμή συγκεκριμένα ανήκει κάποια ΦΑ. Σε αυτό συμβάλλουν και οι αναλογίες, συνδεδεμένες με τις λέξεις-όρους, και οι περιγραφές των ΦΑ, οι οποίες κατατάσσονται σε αυτές τις γραμμές. Για τον ορισμό του – σε ποια γραμμή ανήκει η δεδομένη ΦΑ, χρησιμοποιούνται ειδικές μέθοδοι, στους οποίους θα αναφερθώ παρακάτω.

Μιλώντας για τη «διαύγεια», πρέπει να αποφύγουμε τη σύγχυση ανάμεσα στην ΦΑ, ονομαζόμενη «διαύγεια», και τη «λογική σαφήνεια». Λόγο της βαθιάς σύνδεσης, που υπάρχει ανάμεσα σε αυτές τις έννοιες, προτείνω να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «διαύγεια», ή ΦΔ (φωτισμένη διαύγεια) για την φωτισμένη αντίληψη, και τη λέξη «σαφήνεια», για τη λογική σαφήνεια, η αλλιώς ΛΣ.

Λογική σαφήνεια – το αποτέλεσμα των συλλογισμών, αντιφάσεων, συμπερασμάτων, διατυπωμένο με τις φράσεις (αποτελούμενες από τις λέξεις με συγκεκριμένη σημασία), οι οποίες έχουν ορισμένο, εφαρμόσιμο νόημα. Αυτή η σαφήνεια μπορεί να είναι πάρα πολύ περιορισμένη, δηλαδή να καλύπτει μόνο έναν παράγοντα του φαινομένου, η ευρέα, δηλαδή, να καλύπτει μερικούς παράγοντες του φαινομένου, ή τις αλληλοσυνδέσεις αυτών.

Η ΦΑ-διαύγεια έχει απολύτως διαφορετική φύση και εκδηλώνεται τελείως διαφορετικά. Είναι δυνατόν η ΦΔ να έρθει ΧΩΡΙΣ τις σκέψεις, που την συνοδεύουν, και μπορώ, αισθανόμενος τη ΦΣ, να εκτελώ μια σειρά άλλων ενεργειών, οι οποίες, πρώτον, θα συνοδευτούν με άλλες ΦΑ (με προσμονή, ευδαιμονία και τα λοιπά), και δεύτερον, κατά την έπειτα ανάλυση της κατάστασης θα παρουσιαστεί η λογική σαφήνεια - υπάρχει η υψηλή πιθανότητα του ότι οι πράξεις μου θα είναι άκρως αποτελεσματικές και θα επιφέρουν καρπούς σε σύγκριση με κάποιες άλλες πιθανές ενέργειες.

Η ΦΔ εύκολα φέρνει την εμφάνιση της ΛΣ. Εάν έρχεται η επιθυμία να δημιουργήσεις την ΛΣ, τότε, νιώθοντας τη ΦΔ, μπορώ χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, λες και από τον αέρα, να φτιάξω τον έτοιμο ορισμό, να την σχηματίσω σχεδόν άκοπα – αυτή μοιάζει να παρουσιάζεται «από μόνη της». Ταιριάζει η μορφή του τηλεσκοπίου, μπορώ στη στιγμή να δω τις μικρότερες λεπτομέρειες του πράγματος, που κοιτάζω, και να περιγράψω αυτά, που είδα, ενώ ο άνθρωπος, που δεν έχει το τηλεσκόπιο, θα αναγκαστεί να κοιτάει για πολλή ώρα και να διακρίνει τα πάντα με δυσκολία, να προσπαθήσει να πλησιάσει πιο κοντά και να πηγαινοέρχεται πέρα-δώθε, επιλέγοντας καλύτερο σημείο, προσπαθώντας να καλύψει το φαινόμενο εξ ολοκλήρου.

Αυτός ο έτοιμος ορισμός θα είναι απολύτως ακριβής, μη-αντιφατικός, λογικά εξ ολοκλήρου σαφής (ενίοτε απαιτούνται κάποιες διορθώσεις του ορισμού, φτιαγμένου με αυτόν τον τρόπο, αλλά αυτό εξαρτάται πιο πολύ από τις δεξιότητες, που υπάρχουν – με την απόκτηση της πείρας αυτοί οι ορισμοί δεν χρειάζονται πια). Ο ορισμός, προερχόμενος από την ΦΔ, μπορεί να έχει οποιονδήποτε βαθμό γενίκευσης η λεπτομέρειας. Εγώ μπορώ με την ίδια ευκολία να διατυπώσω όπως τις άκρως γενικευμένες απόψεις για το εξεταζόμενο φαινόμενο, έτσι και τις απολύτως ειδικές. Η επίτευξη του ίδιου πράγματος με την ΛΣ απαιτεί σημαντικές προκαταρκτικές παρατηρήσεις και επακόλουθη νοητική δραστηριότητα.

§ 02-02

Το φωτισμένο φόντο (ΦΦ) – σύνολο των ΦΑ με μεγάλη διάρκεια και αδύναμη ένταση – από το 1 έως 3. Λόγο της χαμηλής έντασης συχνά είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις – συγκεκριμένα από ποιες ΦΑ αποτελείται αυτό το ΦΦ.

Το ΦΦ, όπως και οι ΦΑ, έχει τυπικές εκδηλώσεις, στις οποίες μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα γενικά χαρακτηριστικά. Ως προς τις ΦΑ μπορούμε επίσης να εισάγουμε την έννοια των «ιδιοτήτων των ΦΦ» , αλλά οι ιδιότητες αυτές θα είναι διαφορετικές από τις ιδιότητες των ΦΑ, διότι το μείγμα των δυσδιάκριτων ΦΑ με χαμηλή ένταση συμπεριφέρεται παντελώς αλλιώτικα από τις μεμονωμένες δυνατές ΦΑ (η λέξη «δυνατός» είναι συνώνυμη με τη λέξη «έντονος» και χρησιμοποιείται στην οβιζική μόνο σε σχέση με τις ΦΑ η ΦΦ, αλλά ποτέ – σε σχέση με τα ΑΣ).

Ανάμεσα στις ιδιότητες του ΦΦ εύκολα μπορούμε να ξεχωρίσουμε την «[κατά μέσο όρο] ένταση» η «πυκνότητα».

Στον άξονα του «Χ» θα σημειώνουμε τον χρόνο, και στον άξονα του «Υ» - την ένταση του ΦΦ. Υπενθυμίζω, ότι η μέγιστη πιθανή ένταση του ΦΦ ισούται με 3. Κάθε τρία δευτερόλεπτα θα βάζουμε μια τελεία, η οποία θα αντιστοιχεί στην ένταση του ΦΦ τη δεδομένη στιγμή, και θα περνάμε από αυτήν μια γραμμή προς τα κάτω μέχρι τον άξονα «Χ». Το μήκος αυτής της γραμμής θα ονομάσουμε «στιγμιαία μονάδα μέτρησης της έντασης» (ΣΜΜΕ) και θα τη σημειώνουμε ως i(φφ). Μετά από 1 λεπτό θα ολοκληρώσουμε το πείραμα και θα μετρήσουμε το συνολικό μήκος όλων των γραμμών:  ∑i(φφ).

Διότι το ΦΦ συνίσταται από αδύναμες ΦΑ, καμιά φορά μπορεί να σταματά (η, μιλώντας διαφορετικά, να διασπάται) λόγο της επιρροής άλλων αντιλήψεων – για παράδειγμα, των χαοτικών σκέψεων, ΑΣ και τα λοιπά, η και χωρίς ορατά αίτια. Εάν το ΦΦ έχει διασπάσεις, το i(φφ) τη στιγμή της διάσπασης ισούται με 0. Διαιρώντας το ∑i(φφ) με τα δευτερόλεπτα, στα οποία η i(φφ) υπήρξε μεγαλύτερη από το μηδέν, θα λάβουμε τον αριθμό, τον οποίο εξ ορισμού θα ονομάσουμε ως «κατά μέσο όρο ένταση του ΦΦ», η πιο σύντομα, ένταση του ΦΦ, και θα τη σημειώνουμε με σύμβολο I(φφ).

Στις απλές περιπτώσεις, όταν η I(φφ) δεν αλλάζει σημαντικά κατά τη διάρκεια του ορισμένου χρονικού διαστήματος, η I(φφ) θεωρείται περίπου ίδια με την i(φφ).

 

Η πυκνότητα του ΦΦ, σημειωμένη ως R(φφ), εξαρτάται από τους τρεις παράγοντες:

1) από τον αριθμό των διασπάσεων του ΦΦ

2) από την ποσότητα διάφορων ΦΑ, από τις οποίες αποτελείται το ΦΦ

3) από την συγκεκριμένη σύσταση των ΦΑ, βρισκόμενων στο ΦΦ

Ας πούμε, ότι μέσα σε ένα λεπτό έχουμε κάνει 20 μετρήσεις, και στις 2 από αυτές είχαν καταγραφεί οι διασπάσεις. Το ποσοστό της συνδετικότητας εξ` ορισμού θα ισούται με (20-2)/20 = 0.9

Το να μετρήσεις τη ποσότητα των διάφορων ΦΑ, από τις οποίες αποτελείται το ΦΦ είναι δύσκολος σκοπός λόγο του ότι οι ΦΑ έχουν αδύναμη ένταση, και οι χαρακτηριστικές ιδιότητες τους εκδηλώνονται ακαθόριστα. Ωστόσο υπάρχουν τρόποι να λύσουμε αυτό το πρόβλημα, αλλά θα τους εξετάσουμε αργότερα. Η πιο απλή μέθοδος είναι «η μέθοδος της προσέλκυσης». Εάν ο αριθμός των ΦΑ, μέσα στο ΦΦ, ισούται, για παράδειγμα, με το 3, τότε η πυκνότητα του ΦΦ σημειώνεται ως R(φφ)=3|0,9

Εφόσον το ΦΦ αποτελείται από τις ΦΑ τόσο αδύναμης έντασης, ότι δυσκολεύεται ακόμα και η εξακρίβωση της σύστασης του, μπορούμε να μην υπολογίζουμε την επιρροή αυτής της σύστασης στις ιδιότητες των ΦΑ, για αυτό το ΦΦ χαρακτηρίζεται μόνο με την ένταση και πυκνότητα. Στο μέλλον θα σημειώνω το ΦΦ με σήματα < >, εντός των οποίων θα δείχνω τους τρεις παράγοντες, χωρισμένους με κάθετη γραμμή, για παράδειγμα: <2|3|0.9>.

Πολύ συχνά συμβαίνει, ότι μέσα στον ΦΦ επικρατεί φανερά κάποια ΦΑ. Για να το δείξουμε αυτό, μπορούμε να γράφουμε έτσι : <αφσ2|2|0.9>, όπου το «αφσ» - είναι η συντόμευση με τρία γράμματα, την οποία θα δώσουμε σε κάθε ΦΑ. Εάν θέλουμε ακόμα να προσθέσουμε τον χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου είχε γίνει η παρατήρηση, η σημείωση θα έχει την εξής μορφή: <αφσ2|3|0.9>(5). Το ψηφίο εντός της παρένθεσης είναι ο χρόνος της παρατήρησης σε λεπτά.

Σε αυτή την σημείωση δεν είναι τυχαίο, ότι η ένδειξη της έντασης βρίσκεται στην πρώτη θέση. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή είναι η πιο σημαντική, όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε την ΦΑ. Η ποσότητα των ΦΑ μέσα στο ΦΦ έχει πια ουσιαστικά μικρότερη σημασία, ενώ ο μικρός αριθμός των διασπάσεων δεν επηρεάζει και καθόλου τις ιδιότητες του ΦΦ, το - πως αυτό βιώνεται. Για αυτό στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι αρκετή η ένδειξη μόνο της έντασης: <αφς2> η απλώς <2>, εάν δεν παίζει ρόλο – ποια ΦΑ επικρατεί στο ΦΦ, η <2>(5), εάν θέλω να σημειώσω τη διάρκεια. Θα σημειώνω το ΦΦ απλά με τη φόρμουλα < >, εάν δεν υπάρχει ανάγκη να περιγράφω ούτε τη σύσταση, ούτε και την ένταση του. Το μακροχρόνιο ΦΦ θα καταγράφεται έτσι <=>. Το μακροχρόνιο φόντο με εναλλασσόμενη ένταση («ταλαντευόμενο ΦΦ») θα σημειώνω ως <~>.

Η φόρμουλα <αφσ,τρφ> σημαίνει το ΦΦ, στον οποίο συμβάλλουν η αφοσίωση και τρυφερότητα.

Εάν η ένταση των ΦΑ, από τις οποίες αποτελείται το ΦΦ, ξεπερνάει το 3, μπορώ να πω, ότι αυτή η ΦΑ διαχωρίστηκε από το ΦΦ. Από αυτή τη στιγμή θεωρώ, ότι δεδομένη ΦΑ δεν είναι πια μέρος της σύστασης του ΦΦ, και εκδηλώνεται ταυτόχρονα με αυτό.

Καθ` αυτόν τον τρόπο, οι εντάσεις του 3 και του 7 έχουν οριστεί από εμένα μέσα από τις διαδικασίες, οι οποίες κατά κανόνα αρχίζουν με αυτές τις εντάσεις των ΦΑ. Αυτό μας επιτρέπει με απλό τρόπο να σχετίσουμε μια ορισμένη ένταση με κάποιο συγκεκριμένο αριθμό, και ταυτόχρονα να απλουστεύσουμε τον ορισμό άλλων εντάσεων. Οι εκστατικές ΦΑ διαφέρουν τόσο πολύ από τις κανονικές, και η κάποια δεδομένη ΦΑ διαφέρει τόσο πολύ από το ΦΦ (δηλαδή, εμείς μπορούμε να διακρίνουμε το ένα από το άλλο πολύ εύκολα), ότι είναι ιδιαίτερα βολική η επιλογή συγκεκριμένα αυτών των φαινομένων ως γεγονότων, με τα οποία συνδέεται η ορισμένη ένταση.

Ο αριθμός 7 δεν επιλέχθηκε τυχαία. Πραγματικά, εάν η ΦΑ μετατράπηκε σε εκστατική, αυτό σημαίνει, ότι εμείς θεωρούμε, πως εξ ορισμού η ένταση της έφτασε στο 7, αλλά αυτό δεν εγγυάται ακόμα, ότι η ΦΑ οπωσδήποτε και σε όλες τις περιπτώσεις θα γίνεται εκστατική, όταν θα έχει αυτή την ένταση. Πολύ συχνά, για να μετατραπεί σε εκστατική, η ΦΑ πρέπει να αυξηθεί στην ένταση της έως το 8, 9, ακόμα και 10, ενίοτε αποδεικνύεται ανεπαρκές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό 3. Εάν η ένταση της ΦΑ μεγάλωσε τόσο πολύ, ώστε την ξεχωρίζουμε εύκολα και ξεκάθαρα από το ΦΦ, εάν η ΦΑ συμπεριφέρεται ως μεμονωμένη, και όχι ως χαρακτηριστική για αυτό το ΦΦ, τότε λέμε, ότι εξ ορισμού η ένταση της ισούται με 3. Ωστόσο, μέσα στη σύσταση του ΦΦ παραμένει μια ολόκληρη σειρά των ΦΑ με ένταση, μικρότερη από το 3, για αυτό και αφήνω τους αριθμούς 1 και 2 για αυτές.

Η φράση «το ΦΦ με ένταση 6» είναι εξ αρχής λανθασμένη. Εάν η ένταση της ΦΑ είναι μεγαλύτερη από το 3, τότε εξ ορισμού μπορούμε να ξεχωρίσουμε την ΦΑ χωρίς τη χρήση των ειδικών μεθόδων, και εάν δεν το πετυχαίνουμε , αυτό σημαίνει, πως έχουμε την έλλειψη της πείρας στην διάκριση, και όχι την ύπαρξη των ουσιαστικών δυσκολιών, παρόμοιων με εκείνη, την οποία συναντάμε στην προσπάθεια να διακρίνουμε τις μεμονωμένες φωτισμένες αντιλήψεις μέσα στο ΦΦ. Καμία φορά γίνεται και ότι το μακροχρόνιο φωτισμένο φόντο οδηγεί την εμφάνιση των έντονων σωματικών συναισθήσεων, η δύναμη των οποίων προκαλεί την παραίσθηση της αύξησης έντασης του ΦΦ. Οι ΦΑ με ένταση, μεγαλύτερη από το 3, μπορούν να διαχωριστούν, η συμπεριφορά, οι ιδιότητες τους θα υπάγονται στις νομοτέλειες, που υπάρχουν για τη συγκεκριμένη ΦΑ, και όχι σε εκείνες, που χαρακτηρίζουν το φωτισμένο φόντο.

§ 02-03

Θα προσθέσουμε την έννοια του «αντίκτυπου». Ο αντίκτυπος είναι η εκδήλωση κάποιας ΦΑ, η ενδυνάμωση της εντάσεως της (η της οποιασδήποτε άλλης ιδιότητας) κατά την αίσθηση της διαφορετικής ΦΑ. Η έννοια του αντίκτυπου μας είναι γνωστή από τη φυσική, για παράδειγμα, όλοι θυμόμαστε την περίπτωση, όποτε περιγράφεται η κατάρρευση μιας τεράστιας ανθεκτικής γέφυρας από τσιμέντο, όταν πάνω της περνούσε ένα στρατιωτικό τάγμα – η συχνότητα των εσωτερικών ταλαντεύσεων της γέφυρας ταίριαξε με τη συχνότητα των βημάτων, είχε αυξηθεί σε υπερβολικό βαθμό και οδήγησε στην καταστροφή της γέφυρας.

Εάν βρούμε στο δάσος ένα παλιό ξεραμένο δέντρο και προσπαθήσουμε να το ρίξουμε κάτω για να ανάψουμε φωτιά, θα δούμε αμέσως, ότι το δέντρο κρατιέται γερά με τις ρίζες του, και θα χρειαστεί η δύναμη του τρακτέρ. Αλλά εάν πιέσουμε τον κορμό με όλες τις δυνάμεις, η κορυφή του δέντρου θα κουνήσει ελαφρώς. Εάν αρχίσουμε να πιέζουμε τον κορμό έτσι, ώστε η δύναμη μας χρονικά να συμπίπτει με τη κίνηση της κορυφής προς τα πίσω, η έκταση των ταλαντεύσεων θα μεγαλώνει σταδιακά. Τελικά το δέντρο θα πέσει, και το δείπνο θα φτιαχτεί με επιτυχία – η δύναμη των δικών μας αδύναμων (σε σύγκριση με τις κινήσεις του τρακτέρ) προσπαθειών είχε καταβληθεί με τρόπο, που μας δημιούργησε αντίκτυπο με τη ταλάντευση του κορμού.

Εξίσου θεαματική είναι και η μετάδοση των ταλαντεύσεων μέσω αέρα – εάν χτυπήσεις σε μια μεταλλική πλάκα, δημιουργώντας τον ήχο, μια άλλη μεταλλική πλάκα, τοποθετημένη σε κάποια απόσταση από την πρώτη, επίσης θα αρχίσει να ηχεί.

Δεν μπορούμε να πούμε ακόμα – ποιος είναι ο μηχανισμός του αντίκτυπου των ΦΑ, ωστόσο μπορούμε να τονίσουμε, ότι το ίδιο το φαινόμενο του αντίκτυπου υπάρχει – κάποια ΦΑ μπορεί να εμφανιστεί ακούσια, την ώρα της δυνατής εκδήλωσης μιας διαφορετικής ΦΑ.

Θα εισάγουμε την έννοια της «περιγραφής με αντίκτυπο» - είναι μια ομάδα των αντιλήψεων, οι οποίες δεν είναι στην ουσία ΦΑ, όμως οδηγούν στην εμφάνιση η στην ενδυνάμωση κάποιας ΦΑ. Ένας πολύ μεγάλος κύκλος των αντιλήψεων μπορεί να γίνει μια περιγραφή με αντίκτυπο: φράση, η οποία περιέχει κάπες απόψεις, ερωτήματα και παρακινήσεις, η χειρονομία, το αντικείμενο, το φαινόμενο του εξωτερικού κόσμου, και εικόνα, και η περιγραφή της εικόνας.

Ως παράδειγμα, θα προσθέσω μερικές περιγραφές με αντίκτυπο για την «απόσπαση» :

Η Σκβο: «όταν εμφανίζεται η απόσπαση, οι προσωπικές αντιλήψεις αρχίζουν να αντιλαμβάνονται σαν ρούχα – αυτό, που μπορείς να φορέσεις, η να το βγάλεις».

Ο Βιβεκανάντα: «Όταν ο άνθρωπος κατανοεί, ότι η ζωή είναι αιώνια, κάθεται, βυθισμένος στην παρατήρηση, στην όχθη του ποταμού, πάντοτε έτοιμος να δώσει το σώμα του ως ένα τιποτένιο πραγματάκι, έτσι, όπως εσείς είστε έτοιμοι να δώσετε άχρηστο σε εσάς καλαμάκι. Σε αυτό βρίσκεται η γενναιότητα τους, ο ηρωισμός τους, σε αυτή την ετοιμότητα να συναντήσουν τον θάνατο, σαν τον αδερφό τους, επειδή οι ίδιοι είναι πεπεισμένοι, ότι δεν υπάρχει θανάτους για αυτούς, Σε αυτό κείτεται η δύναμη, η οποία τους έκανε ανίκητους. »

Η θιβετιανή σημεία, που ανεμίζει.

Η εικόνα: σαν να υπάρχει ένας κενός σωλήνας, φτιαγμένος από μεμβράνη, είναι τελείως υλικός, σκληρός, και όμως, όταν βγάζεις τη μεμβράνη (δηλαδή, τις αντιλήψεις σε αυτό το μέρος) ένα στρώμα μετά το άλλο, βγάζοντας το τελευταίο, ανακαλύπτεις, πως από κάτω δεν υπάρχει τίποτα.

Η Γιεζάτινα: δεν υπάρχει ούτε ένα πλάσμα, για το οποίο θα μπορούσα να πω, ότι είναι κοντά σε μένα, ότι καταλαβαίνει, με τι εγώ ζω. Ούτε μια ανάμνηση, πως κάποτε υπήρχαν τέτοια πλάσματα. Ούτε μια σκέψη, ότι είναι πιθανή η ύπαρξη του οικείου πλάσματος. Δεν υπάρχει καν η επιθυμία για ένα τέτοιο πλάσμα. (Όμως, φυσικά και δεν υπάρχει καμία απομάκρυνση, αποξένωση, για αυτό είναι πιθανό ένα τέτοιο φαινομενικό παράδοξο – ο δυνατός αντίκτυπος της απόσπασης με τη συμπάθεια, αφοσίωση. Το παράδοξο εμφανίζεται μόνο και μόνο, επειδή για τον σκοτισμένο άνθρωπο η φράση «δεν έχω οικείο πλάσμα» έχει απόλυτη αναλογία με την λύπηση για τον εαυτό του, με τη στεναχώρια και πανικό).

Η απόσπαση και η αφοσίωση έχουν αντίκτυπο μεταξύ τους και μπορούν να εκδηλώνονται ταυτόχρονα με την ίδια ένταση, εναλλάξ, σαν να κουνάει και βουτάει στα κύματα ένα ιστιοπλόο, το οποίο τρέχει προς τον ορίζοντα κάτω από τα ισχυρά πανιά του.

Χνουδωτό Μαιμουδάκι: «...η χαρούμενη μοναξιά. Εικόνα του μεγάλου ατελείωτου δρόμου, και το μοναδικό πράγμα, που θέλεις να κάνεις – είναι να κοιτάς μπροστά και να περπατάς ασταμάτητα. Υπάρχει η σαφήνεια, πως έχω τον δικό μου δρόμο, υπάρχει η χαρούμενη επιθυμία να τον περάσω, να καταβάλλω την μια προσπάθεια μετά την άλλη, να φτάνω στον στόχο μου. Γνωρίζω καλά, ότι δεν υπάρχει κανένας εδώ. Εδώ είναι μόνο ο δρόμος. Εδώ δεν υπάρχουν τα συμβάντα της κανονικής ζωής, είναι ασήμαντα, τα αντιμετωπίζω, όπως τα όνειρα, όντας σε επαγρύπνηση. Συγκέντρωση στον στόχο, επιδίωξη. Το κάθε βήμα – δυνατό, σίγουρο, ζωηρό. Αδύνατον να κουραστείς. Δεν υπάρχουν οι σκέψεις για το τι θα γίνει μετά, που θα φτάσω. Υπάρχει η απόλαυση εδώ και τώρα, επειδή εγώ περπατάω. Η προσμονή του μυστήριου, του αγνώστου. Υπάρχει η βεβαιότητα, ότι ο Μποντχ και η Γιεζάτινα περνάνε το δικό τους δρόμο, όπου δεν βρίσκεται κανένας άλλος, εκτός από αυτούς. Όταν σκέφτομαι για αυτό, εμφανίζεται η χαρούμενη επιθυμία να προχωρήσω μπροστά. Όποτε έρχεται η χαρούμενη μοναξιά, πάντοτε υπάρχει η επιμονή – χαρούμενη επιθυμία να πολεμήσεις, να προσπαθήσεις υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, και η σιγουριά, πως τίποτε δεν θα μπορέσει να με βγάλει από αυτόν τον δρόμο.»

Χνουδωτό Μαϊμουδάκι: «όλες οι μουσούδες έφυγαν. Εγώ έμεινα μόνη μου. Κανένας πια δεν θα μου γράψει, δεν θα μου δείξει τους σκοτισμούς, κανένας δεν θα με πιέσει. Έμεινα μόνη μου στη μέση του δρόμου – χωρίς πράγματα, χωρίς τετράδιο και στυλό, χωρίς μουσούδες και τον Μπο. Δεν μπορώ πια να ελπίσω σε κανέναν και δεν έχω να περιμένω τίποτα. Το μόνο που μένει να κάνω – να συνεχίσω το περπάτημα, να νιώθω την έξαρση για τις ανακαλύψεις, που πρόκειται να συναντήσω».

Μηχανισμός, με τη βοήθεια του οποίου η περιγραφή με αντίκτυπο οδηγεί στην εμφάνιση η ενδυνάμωση της ΦΑ, δεν είναι στην ουσία αντίκτυπος εξ ορισμού, δηλαδή δεν είναι ακριβώς ο ίδιος μηχανισμός, που οδηγεί στην δημιουργία η ενδυνάμωση κάποιας ΦΑ απλώς ως αποτέλεσμα της αίσθησης μιας άλλης ΦΑ, αλλά λόγο της ομοιότητας του αποτελέσματος και λόγο άλλων αιτιών εγώ προτιμώ να χρησιμοποιώ συγκεκριμένα τον όρο «περιγραφή με αντίκτυπο». Θα το αναλύσω λεπτομερώς αργότερα – και τον μηχανισμό, και την αιτία, λόγο της οποίας έχω κατασταλάξει στην ονομασία αυτού του φαινομένου ως «περιγραφή με αντίκτυπο».

 

§ 02-04

Από την πείρα μας γνωρίζουμε ήδη, ότι οι ΦΑ καμία φορά μπορούν η να εμφανίζονται χωρίς κόπο, η να δυναμώνουν φανερά κατά την παρουσία άλλων ορισμένων ομάδων των αντιλήψεων (ούτε από τα ΑΣ, ούτε από τις ΦΑ) – ίσως όχι πάντα, αλλά με μεγάλη πιθανότητα. Τέτοιες ομάδες αντιλήψεων λέγονται οι φωτισμένοι παράγοντες (ΦωΠ). Η αντίληψη του ζώου η του δέντρου, η μια ανάμνηση για κάποια κατάσταση και τα λοιπά - όλα αυτά μπορούν να είναι φωτισμένοι παράγοντες. Πρακτικά, οτιδήποτε μπορεί να γίνει φωτισμένος παράγοντας – έστω και η φράση από το διαφημιστικό μήνυμα, έστω και η όψη των σκουπιδιών στο γρασίδι. Ο μηχανισμός της εμφάνισης του ΦωΠ μπορεί να ονομαστεί «αναλογικός» : τη στιγμή, όταν εγώ αισθάνομαι μια δυνατή ΦΑ, συνεχίζω, φυσικά, να αντιλαμβάνομαι τον γύρο κόσμο, και εκτελώ κάποιες ενέργειες, και κάτι από αυτά, που είδα, ένιωθα, η έκανα τότε, άρχισε να αναλογεί με αυτή την ΦΑ, για παράδειγμα, ένα δέντρο με μεγάλα κλαδιά η κάποιο πούλι με κόκκινη κοιλίτσα, η μια ορισμένη οπτική γωνία από το παράθυρο και ούτω καθεξής. Οι αναλογικές αλυσίδες μπορούν να είναι και περισσότερο περίπλοκες.

§ 02-05

Για να καθορίσουμε ένα ξεχωριστό φυσικό αντικείμενο, εμείς το περιγράφουμε, δηλώνοντας διάφορα δικά του χαρακτηριστικά – το σχήμα, βάρος, ηλεκτρικό η βαρυονικο φορτίο, γεύση και τα λοιπά – όλα ταύτα, που είναι πλέον εφαρμόσιμα για το αντικείμενο τη δεδομένη στιγμή. Μπορούμε να περιγράψουμε την γάτα ως ζώο, το οποίο έχει γρύζω τρίχωμα και μακριά ουρά, που αυτή τη στιγμή παίζει με το μπαλάκι.

Για να καθορίσουμε μια ξεχωριστή ΦΑ, επίσης την περιγράφουμε, σημειώνοντας τα δικά της διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Στα «εξωτερικά χαρακτηριστικά» της ΦΑ ανήκουν όλα τα αυτά, που δείχνουν την διαφορά της από τις υπόλοιπες: ο χαρακτήρας της εμφάνισης και της εκδήλωσης αυτής της ΦΑ, οι ιδιότητες του αντίκτυπου (δηλαδή, η πιθανότητα, με την οποία κατά την παρουσία αυτής της ΦΑ μπορεί να εκδηλωθεί και κάποια άλλη ορισμένη ΦΑ), οι δικές της «περιγραφές με αντίκτυπο».

Στα «εσωτερικά χαρακτηριστικά» της ΦΑ ανήκουν εκείνες τις ιδιότητες, οι οποίες μας επιτρέπουν να διακρίνουμε διάφορες μορφές της εκδήλωσης της ίδιας ΦΑ. Με την σημαντική πείρα της αίσθησης των ΦΑ ξεχωρίζουμε τα πέντε δικά τους εσωτερικά χαρακτηριστικά (η, αλλιώς «ιδιότητες»): «ένταση», «μαγνητισμός», «διαπεραστικότητα», «καθολικότητα», «βάθος». Από αυτή την άποψη δεν βγαίνει, ότι δεν υπάρχουν άλλες ιδιότητες, αλλά εν πάση περιπτώσει – υπάρχουν η όχι, αυτές οι πέντε είναι οι πρώτες, τις οποίες συναντά ο ερευνητής.

Ο ορισμός αυτών των ιδιοτήτων στην αρχή πραγματοποιείται μόνο με τη βοήθεια των περιγραφών με αντίκτυπο, αλλά για τους δικούς μας πρακτικούς σκοπούς αυτό θα είναι απολύτως αρκετό, μελλοντικά – κατά την αύξηση της συχνότητας της εμφάνισης αυτών των ιδιοτήτων η διάκριση τους θα γίνει τελείως απλά και αυτόματα. Με το που θα εμφανίζεται η αντίστοιχη ιδιότητα στην οβιζική, ο ερευνητής θα την αναγνωρίσει εύκολα, ακόμα και εάν θα έχει στα χέρια του μόνο τον κατάλογο των περιγραφών με αντίκτυπο, τον οποίο θα αναφέρουμε παρακάτω.

Η ένταση: ίδια η λέξη είναι αρκετή, Οποιοσδήποτε οβιζικός καταλαβαίνει – τι είναι η ένταση των ΦΑ, εφόσον συγκεκριμένα αυτή η ιδιότητα εμφανίζεται με την πρώτη ΦΑ και για μεγάλο χρονικό διάστημα παραμένει η μοναδική.

Ο μαγνητισμός: άλλες λέξεις με αντίκτυπο – «απόλυτη σταθερότητα για τις εξωτερικές επιδράσεις», «το απόρθητο», «στέρεο», «υψηλή πυκνότητα». Ο μαγνητισμός εκδηλώνεται ανάλογα – όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος του, τόσο πιο σταθερή είναι η ΦΑ, τόσο πιο δύσκολο είναι να εμφανιστούν τα ΑΣ, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα της εκδήλωσης μιας άλλης ΦΑ.

Εξ ορισμού το μέγεθος του μαγνητισμού ισούται με 3, εάν αυτός θα αρχίσει να ξεχωρίζει, προβάλλοντας ξεκάθαρα από την ένταση. Οι ΦΑ με μαγνητισμό στο 3 ήδη βιώνονται ξεκάθαρα ως σταθερές. Η αεικινησία των χαοτικών σκέψεων, προσκολλημένων στην πιθανότητα της διακοπής των ΦΑ, σταματά. Συχνά η ΦΑ με μαγνητισμό 3 αρχίζει να συνοδεύεται με τέτοιες ΦΑ, όπως η έξαρση, κατάπληξη, αίσθηση της αιώνιας άνοιξης.

Εξ ορισμού το μέγεθος του μαγνητισμού ισούται με 7, εάν αυτός αρχίζει να περιγράφεται με αντίκτυπο ως «κολλώδης», «ακατάλυτος». Συχνά οι ΦΑ με μαγνητισμό 7 αρχίζουν να συνοδεύονται με τέτοιες αντιλήψεις, όπως ο θρίαμβος, το κάλεσμα. Είναι αδύνατον για τους σκοτισμούς να περάσουν μέσα από τον μαγνητισμό του 7, ειδικά εάν υπολογίσουμε ότι μιας και ο μαγνητισμός ισούται με 7, η ένταση του, το πιο πιθανόν από όλα, θα έχει το ίδιο μέγεθος. Οποιαδήποτε πληροφορία, η οποία σε διαφορετικό καιρό θα είχε αντιληφθεί ως «ανησυχητική», τώρα θα εκτιμηθεί ψύχραιμα, και σε περίπτωση, εάν θα βγει το συμπέρασμα για την ανάγκη της λήψης των άμεσων μέτρων, θα σχεδιαστεί ο πλέον κατάλληλος δρόμος της επίλυσης του προβλήματος. Η έξοδος από τον μαγνητισμό-7 γίνεται σταδιακά, με βαθμιαία μείωση του μεγέθους του λόγο της επιρροής της αδράνειας, διότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να βγάλεις με «επίθεση» τον οβιζικό από αυτή την κατάσταση.

Η διαπεραστικότητα: άλλες λέξεις με αντίκτυπο – διαπεραστική ικανότητα, ειλικρίνεια, ακραία καθαριότητα. Εικόνα με αντίκτυπο: «σαν να γεννιέται η ΦΑ μέσα στο σκληρό δέρμα, και κατά την ωρίμανση της το δέρμα αυτό ξεφλουδίζει, πιο μέσα υπάρχει πιο μαλακός ιστός, ακόμα πιο βαθιά – όλο και πιο τρυφερός, και όταν όλες οι στρώσεις φεύγουν, μένει η πιο καθαρή ΦΑ με όλη την πρωτότυπη φρεσκάδα της». (Παρακάτω, στο κεφάλαιο, αφιερωμένο στην «όραση», θα δούμε, ότι αυτή η εικόνα έχει πολύ εφαρμόσιμη πρακτική σημασία).

Η καθολικότητα: σαν να σε καλύπτει ολόκληρο η ΦΑ, απλώνεται κατά μήκος, φτάνοντας σε πιο κρυφές γωνίες, σαν να είχε εκδηλωθεί νωρίτερα μόνο μέσα σε ένα πολύ στενό κύκλο, και τα πάντα γύρο από αυτό έμεναν ανενεργά, κοιμισμένα. Η ΦΑ γίνεται απέραντη, σαν τον ουρανό, βρίσκεται παντού, πλημμυρίζοντας με τον εαυτό της την πραγματικότητα, και δεν είναι πια «η ΦΑ μέσα μου» , αλλά είναι «ο εαυτός μου μέσα στην ΦΑ».

Το βάθος: άλλες εικόνες με αντίκτυπο: «σαν να σπάει το τσόφλι», «ο κόσμος απ` έξω και από μέσα μοιάζει να αποκτά περισσότερο όγκο». Η χαρακτηριστική ιδιότητα του βάθους, η ποσότητα των αποχρώσεων των ΦΑ γίνεται απίστευτη, ακόμα και σε σύγκριση με το πως αυτή είχε βιωθεί κατά την αίσθηση της καθολικότητας. Έχει αντίκτυπο με τη λέξη «βύθιση».

Όταν ο οβιζικός αδυνατεί να προσδιορίσει για τον εαυτό του με σιγουριά, εάν τη δεδομένη στιγμή έχει εκδηλωθεί κάποια ιδιότητα της ΦΑ, η όχι (εκτός από την ένταση, φυσικά), αυτό σημαίνει, πως αυτή η ιδιότητα δεν είχε εμφανιστεί. Αυτό βγαίνει από το γεγονός, ότι η εκδήλωση της οποιασδήποτε από αυτές τις ιδιότητες – είναι ένα αρκετά φανερό συμβάν, και η εκδήλωση της διαπεραστικότητας, της καθολικότητας και του βάθους βιώνονται σαν μια έκρηξη, σαν κάτι το καταπληκτικό.

§ 02-06

Όταν εγώ μιλάω για την «ενδυνάμωση της ΦΑ», εννοώ με αυτό, ότι αυξάνεται συγκεκριμένα η ένταση, και όχι κάποια άλλη ιδιότητα. Αυτό συνδέεται με το ότι οι υπόλοιπες 4 ιδιότητες εκδηλώνονται λιγότερο η περισσότερο συχνά μόνο μετά από την απόκτηση της σημαντικής εμπειρίας μέσα στις ΦΑ, και η καθεμία τέτοια εκδήλωση είναι ένα εξαιρετικό γεγονός, το οποίο οδηγεί στην χειμαρρώδη ανάπτυξη των παρατηρήσεων, υποθέσεων, πιθανών πειραμάτων, ακόμα και νέων αντιλήψεων, για αυτό πρέπει να το ξεχωρίσεις ιδιαίτερα. Αυτό αφορά ειδικά το βάθος, το οποίο διαχωρίζεται κάπως από τις άλλες ιδιότητες, και για τα αίτια αυτού του διαχωρισμού εμείς θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Και εάν τοποθετήσουμε τις ιδιότητες των ΦΑ με τη σειρά της μείωσης της πιθανότητας της εκδήλωσης τους με την μικρή πείρα της αίσθησης των ΦΑ, αυτές θα πάρουν μια ορισμένη σειρά, όπως έχουν προαναφερθεί νωρίτερα. Με την ίδια σειρά αυτές οι αντιλήψεις αρχίζουν να εμφανίζονται σταθερά στον άνθρωπο, που καλλιεργεί τις ΦΑ, παρόλο που αυτή η διατύπωση έχει καθαρά στατιστικό χαρακτήρα – είναι πιθανές οι προσωπικές αποκλίσεις.

Όπως και στην περίπτωση με το ΦΦ, στις πάρα πολλές περιπτώσεις είναι αρκετή απλή υπόδειξη μόνο της έντασης της ΦΑ: αφσ-6. Εάν για τους σκοπούς της διήγησης δεν έχει σημασία – ποια συγκεκριμένη ΦΑ εκδηλώνεται, θα γράψω {6}, η {2}(15), εάν θέλω να καταγράψω τη διάρκεια της. Για τη σημείωση της διάρκειας της ΦΑ χρησιμοποιούνται τα δευτερόλεπτα, και όχι λεπτά. Κατάσταση, στην οποία για <3> εκδηλώνονται {6}, θα σημειώνεται ως <3|6}

Η καταγραφή {=} θα σημαίνει απλώς την οποιαδήποτε ΦΑ με διάρκεια.

Εάν εγώ θέλω να δείξω την διάρκεια σε μια τέτοια σημείωση, θα την αναφέρω σε λεπτά – δηλαδή, σε τέτοιες μονάδες μέτρησης του χρόνου, οι οποίες έχουν οριστεί εκ προτροπής για την ένδειξη της διάρκειας του ΦΦ:

<3|επμ6}(2) – έχει εκδηλωθεί το ΦΦ με ένταση 3 για δυο λεπτά, πάνω στο οποίο εμφανίστηκαν οι αναλαμπές της επιμονής με κατά μέσο όρο ένταση το 6.

Εστιάστε τη προσοχή σας: οι ΦΑ μπορούν να έχουν ένταση όχι μόνο μεγαλύτερη, αλλά και μικρότερη από το τρία, χωρίς να εκδηλωθεί ταυτόχρονα το ΦΦ.

Θα σημειώσουμε με τον όρο «κάμπια» την κατάσταση, στην οποία οι ΦΑ με συνέπεια, η και ακούσια αλλάζουν μεταξύ τους (δηλαδή όχι σύμφωνα με κάποιο σχέδιο της δημιουργίας τους), και με τον όρο «ακόρντο» μια τέτοια κατάσταση, όταν έχουν εκδηλωθεί μερικές ΦΑ ταυτόχρονα. Στην δεύτερη περίπτωση, κατά κανόνα, δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να διαχωρίσεις της ένταση όλων των ΦΑ, τις οποίες έχει στη σύσταση του το ακόρντο.

Ας εξετάσουμε τους τρεις πλέον συνηθισμένους τύπους των κάμπιων: τέτοιους, όπου μόνο οι δυο ΦΑ συμμετέχουν στην περιστροφή, και εκείνους, όπου υπάρχουν τρεις ΦΑ, η όπου βρίσκονται περισσότερες ΦΑ, δηλαδή, κάποια αδιευκρίνιστη ποσότητα.

Οι τρόποι των σημειώσεων:

Κ(6,4) – η κάμπια από δυο ΦΑ με κατά μέσο όρο ένταση 6 και 4. Η πιο έντονη ΦΑ για λόγους ευκολίας σημειώνεται πρώτη.

Κ(αφς,πσμ,επμ) – η κάμπια, αποτελούμενη από την αφοσίωση, προσμονή και επιμονή άνευ σημείωσης της έντασης τους. Μια τέτοια σημείωση δεν σημαίνει, ότι οι ΦΑ βιώνονται με κάποια ορισμένη σειρά – εννοείται, ότι αλλάζουν μεταξύ τους αυτοβούλως.

Κ(αφσ6,4) – η κάμπια, αποτελούμενη από δυο ΦΑ: η μια από αυτές έχει μέση ένταση 6, η άλλη – είναι κάποια διαφορετική ΦΑ με μέση ένταση 4. Εάν εγώ γράφω «κάποια ΦΑ», αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν μπορώ να διαχωρίσω – ποια είναι αυτή η ΦΑ, αλλά ότι για τους σκοπούς, τους οποίους έχω τη δεδομένη στιγμή, δεν έχει σημασία – ποια είναι. Αυτό είναι πιθανό κατά την περιγραφή των γενικών ιδιοτήτων των ΦΑ.

Κ(6,4,2) – η κάμπια από τρεις ΦΑ με μεσαία ένταση 6, 4 και 2.

Κ(∞) – η κάμπια με ακαθόριστη ποσότητα των συμμετεχόντων στην περιστροφή ΦΑ.

Κ(∞5) – η κάμπια με ακαθόριστη ποσότητα των ΦΑ με συμμετοχή στην περιστροφή, ενώ η κατά μέσο όρο ένταση των πλέον δυνατών από αυτών ισούται με 5.

Κ(αφσ6,∞) – η κάμπια με ακαθόριστη ποσότητα των ΦΑ που συμμετέχουν στην περιστροφή, όπου επικρατεί η αφοσίωση με μέσο όρο ένταση 6.

Κ(αφσ,∞) – η κάμπια με ακαθόριστη ποσότητα των ΦΑ, που συμμετέχουν στην περιστροφή, όπου επικρατεί η αφοσίωση, άνευ ένδειξης της έντασης.

Ανάλογα γίνεται και η καταγραφή των ακόρντων: το Α(6,4), το Α(6,6,6), η το Α(αφσ6,αομ6,σμπ6).

Σημείωση Α(6,6,?) δείχνει, ότι δεν στάθηκε δυνατόν να καθορίσεις την ένταση της τρίτης ΦΑ.

Οι περισσότερο περίπλοκες σημειώσεις συνθέτονται με απλό τρόπο, για παράδειγμα: <3|Κ(αφσ,∞)} – το φωτισμένο φόντο με ένταση 3, πάνω στο οποίο εκδηλώνεται η κάμπια με ακαθόριστη ποσότητα συμμετεχόντων στην περιστροφή ΦΑ, όπου επικρατεί η αφοσίωση.

Τέτοιες σημειώσεις διαβάζονται και αντιλαμβάνονται πάρα πολύ εύκολα ακόμα και χωρίς την προφορά της αντίστοιχης φράσης μέσα σου η μεγαλόφωνα. Η κατανόηση του σύμβολου <3|Г(αφσ,∞)} παίρνει (με την ελάχιστη εξάσκηση στην χρίση αυτών των σημειώσεων) δυο δευτερόλεπτα, ενώ για την κατανόηση των τριών γραμμών (!) της αντίστοιχης σύνθετης πρότασης μπορεί να χρειαστούν περίπου 15 δευτερόλεπτα. Αυτή η διαφορά γίνεται ιδιαίτερα σημαντική, όταν οι σημειώσεις συμπεριλαμβάνουν μια σειρά από παρόμοια σύμβολα.

§ 02-07

Ας φανταστούμε έναν εξαδιαστατο χώρο, όπου στους πέντε ορθογώνιους (δηλαδή κάθετους μεταξύ τους) άξονες σημειώνεται το μέγεθος της μιας από τις ιδιότητες των ΦΑ, ενώ στον έκτο, (επίσης ορθογώνιο ως προς τους άλλους πέντε) άξονα – ο χρόνος. Το σύνολο αυτών των πέντε αξόνων θα ονομάσουμε το «φασικό φωτισμένο διάστημα» (ΦΦΔ). Βεβαίως, το ΦΦΔ δεν έχει καμία σχέση με το φυσικό διάστημα, (εν πάση περιπτώσει, στο δεδομένο στάδιο δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε κάτι το θετικό για αυτό), αλλά είναι μια μαθηματική αφηρημένη έννοια. Τώρα μπορώ να βάζω τις «συντεταγμένες» της κάποιας ορισμένης ΦΑ με τη μορφή τις τελείας, η οποία χαρακτηρίζεται από μια συγκεκριμένη θέση στο ΦΦΔ σε κάποια ορισμένη χρονική στιγμή. Την αλλαγή της συντεταγμένης της ΦΑ θα ονομάσουμε η «κίνηση της ΦΑ» στο ΦΦΔ, η απλώς κίνηση (μετακίνηση) της ΦΑ. Θα ονομάσω το σύνολο των μετακινήσεων της ΦΑ σε κάποια χρονική περίοδο «τροχιά της ΦΑ».

Για τους πρακτικούς σκοπούς συνήθως δεν υπάρχει ανάγκη να προσφεύγουμε σε τόσο δύσκολες κατασκευές, όπως το εξαδιαστατο πεδίο. Έτσι, για παράδειγμα, πολύ συχνά μας ενδιαφέρει η επίτευξη της ενδυνάμωσης της ΦΑ γενικώς, ενώ η συγκεκριμένη ανάταξη στους άξονες δεν έχει και τόση σημασία. Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να αναλύσουμε το πιο απλό δισδιάστατο διάγραμμα, όπου στον άξονα «Х» σημειώνεται ο χρόνος, και στον άξονα «Y» - η ένταση της πλέον δυνατής τη δεδομένη στιγμή ιδιότητας, η με κάποιον τρόπο γενικευμένη, συνολική ένταση όλων των εκδηλωμένων ιδιοτήτων.

Η κατάσταση απλουστεύεται επίσης, ειδικά στα αρχικά σταδία, με το ότι από τις πέντε ιδιότητες των ΦΑ συγκεκριμένα η ένταση εκδηλώνεται περισσότερα δυνατά από όλες τις άλλες. Οι υπόλοιπες τέσσερις μπορούν να μην έχουν εκδηλωθεί καν, η παρουσιάζονται τόσο αδύναμα, ότι δεν έχουν ουσιαστική επίδραση στη ροή της διαδικασίας, για αυτό μπορούμε απλά να τις παραβλέψουμε. Μόνο στην περίπτωση, όταν ο όγκος των ΦΑ, που βιώνονται (δηλαδή, η συχνότητα και η δύναμη τους) αυξάνεται αρκετά, οι υπόλοιπες τέσσερις ιδιότητες αρχίζουν να εμφανίζονται συχνότερα και με μεγαλύτερη ισχύ και γίνονται προσιτές για τις μελέτες.

Αναλύοντας την προβολή της τροχιάς της ΦΑ στην οποιαδήποτε από της επιφάνειες, δημιουργημένες από τα πέντε ζεύγη «ιδιότητας-χρόνου», μπορούμε ανάμεσα σε όλα τα είδη των τροχιών να ξεχωρίσουμε τα τρία βασικά: «κατιούσα», «ανιούσα» και «ταλαντευτική». Στην περίπτωση της ταλαντευτικής τροχιάς ενίοτε βολεύει να καθορίζεις το κατώτερο και το ανώτερο όριο της ταλάντευσης. Η ταλαντευτική τροχιά της ΦΑ δεν έχει πάντοτε το συμμετρικό σχήμα τύπου ημίτονου – εννοείται, ότι η ένταση της ΦΑ ταλαντεύεται μέσα στα δεδομένα όρια με κάποια χαοτικοτητα.

Αυτή η ομοιότητα των όρων με τους όρους της φυσικής μπορεί, από τη μια μεριά, να δημιουργήσει τις απολύτως λανθασμένες αναλογίες τον πρώτο καιρό, αλλά εάν προσπαθήσεις να απομνημονεύσεις με ακρίβεια τη σημασία των όρων, που έχουν χρησιμοποιηθεί και να αποφύγεις τη σύγχυση με τους ίδιους όρους, χρησιμοποιημένους για την περιγραφή των φυσικών αντικειμένων, μελλοντικά θα έχουμε ένα σημαντικό όφελος κατά τη μαθηματική περιγραφή των φαινομένων από τον κόσμο των ΦΑ.

Θα σημειώνω την κατιούσα τροχιά ως {\\}, και την ανιούσα ως {//}. Οι τύποι των σημειώσεων:

{\\} – κάποια ΦΑ με κατιούσα τροχιά, η, πιο σύντομα, κάποια κατιούσα ΦΑ.

{7\\} – κάποια κατιούσα ΦΑ, η οποία στην αρχή της κατιούσας τροχιάς είχε ένταση 7.

{\\4} – κάποια κατιούσα ΦΑ, η οποία στο τέλος της κατιούσας τροχιάς είχε ένταση 4.

<3|\\} – το ΦΦ εντάσεως 3, πάνω στο οποίο εκδηλώνεται κάποια κατιούσα ΦΑ.

<3|αφσ//} – το ΦΦ εντάσεως 3, πάνω στο οποίο έχει εκδηλωθεί ανιούσα αφοσίωση.

<αομ3|αφς3//7} – το ΦΦ της αίσθησης της ομορφιάς εντάσεως 3, πάνω στο οποίο εκδηλώνεται η ανιούσα αφοσίωση, που στην αρχή της ανιούσας τροχιάς είχε ένταση 3, ενώ στο τέλος - 7.

{4~7} – κάποια ταλαντευόμενη ΦΑ, με κατώτερο όριο της έντασης 4, και ανώτερο - 7.

<αομ3|αφσ3~7} – το ΦΦ της αίσθησης της ομορφιάς εντάσεως 3, πάνω στο οποίο εκδηλώνεται η ταλαντευόμενη αφοσίωση με κατώτερο όριο της έντασης 3, και ανώτερο - 7.

<αομ3|Α(πσμ|αφσ3~7} – το ΦΦ της αίσθησης της ομορφιάς εντάσεως 3, πάνω στο οποίο εκδηλώνεται το ακόρντο, αποτελούμενο από την προσμονή ακαθόριστης έντασης και ταλαντευόμενη αφοσίωση με κατώτερο όριο της έντασης στο 3, και ανώτερο – 7.

Όσο μεγαλύτερη είναι η πείρα της αίσθησης των ΦΑ, τόσο πιο συχνά εκτός από την ένταση εκδηλώνεται και κάποια άλλη ιδιότητα ακόμα. Την κάθε ιδιότητα θα σημειώνουμε με το αρχικό του γράμμα: ε, δ, μ, κ, β, χρησιμοποιώντας για των διαχωρισμό την κάθετη γραμμή. Παραδείγματα των σημειώσεων:

{τρφ6|δ4(3)|β(3)}(15) – τρυφερότητα εντάσεως 6, η οποία διάρκεσε 15 δευτερόλεπτα. Για τρία δευτερόλεπτα από αυτά τα δεκαπέντε η τρυφερότητα ήταν διαπεραστική για 4. Επίσης για τρία δευτερόλεπτα (δεν έχει σημειωθεί – τα ίδια δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια των οποίων υπήρξε η τρυφερότητα, η όχι) η τρυφερότητα ήταν βαθιά με ακαθόριστο βαθμό του βάθους.

{τρφ6|δ4(3)|β?(3)}(15) – το ίδιο, αλλά σημειώνεται, ότι δεν ήταν δυνατόν να καταγραφεί το μέγεθος του βάθους, δηλαδή, η χρήση του ερωτηματικού τονίζει, ότι παρά τις προσπάθειες της διάκρισης του μεγέθους του βάθους, κάτι τέτοιο δεν είχε επιτευχθεί.

Καμιά φορά είναι πιο εύχρηστο το μητρικό σύστημα της σημείωσης των ΦΑ, όταν σε κάθε σημείωση δηλώνεται η ένταση της κάθε ιδιότητας, ακόμα και εάν αυτή ισούται με το μηδέν, ταυτόχρονα η κάθε ιδιότητα καταλαμβάνει τη δική της σταθερή θέση στην μήτρα σύμφωνα με τη προαναφερόμενη σειρά. Με το μητρικό σύστημα της καταγραφής θα δείχνουμε την σημείωση της ΦΑ μέσα από τα ενωτικά. Η εύκολη χρήση τέτοιας καταγραφής θα φανεί αργότερα, όταν θα φτιάχνουμε τους μαθηματικούς κανόνες της επεξεργασίας των μήτρων των ΦΑ, βασιζόμενοι ταυτόχρονα, βεβαίως, στα πειραματικά δεδομένα. Για παράδειγμα, τρφ{6,3,3,0,0}

<αομ3|Κ(τρφ6|δ|β,αφσ3~7,επμ//)}(3) – αυτή μοιάζει να είναι μια σημείωση με τεράστια, φανταστική δυσκολία, και όμως, αντανακλά ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο, διότι πάνω στο κάποιο ΦΦ πολλές φορές εκδηλώνονται εναλλάξ, ταυτόχρονα μερικές ΦΑ με διαφορετική δυναμική. Η αντίληψη τέτοιας σημείωσης παίρνει 4-5 δευτερόλεπτα, ενώ μια γραμμική σημείωση μοιάζει τελείως δυσκολοχώνευτη: «το φωτισμένο φόντο της αίσθησης της ομορφιάς εντάσεως 3, πάνω στο οποίο για τρία λεπτά εκδηλώνονται εναλλάξ άνευ κάποιας συγκεκριμένης σειράς, οι παρακάτω ΦΑ: 1) τρυφερότητα, με μέσο όρο ένταση στο 6, και επίσης η διαπεραστικότητα και το βάθος, εκδηλωμένοι για άγνωστο χρονικό διάστημα, και το μέγεθος των οποίων δεν είχε προσδιοριστεί, 2) ταλαντευόμενη αφοσίωση, που αλλάζει ακούσια την ένταση της, μέσα στα όρια από το 3 έως 7, και 3) αυξανόμενη επιμονή με ακαθόριστη αρχική και τελική ένταση». Φρίκη! Μέσα από αυτά τα παραδείγματα είναι εύκολο να δεις το τεράστιο προτέρημα της συμβολικής καταγραφής.

Σταδιακή αλλαγή των καταστάσεων σημειώνεται ως --

<2> -- <2|Κ(επμ6,πσμ//)} -- <3|Α(επμ6,πσμ4)}

Ας κάνουμε την διήγηση ακόμη πιο σύντομη, ανταλλάσσοντας τις φράσεις, τις οποίες συναντάμε πιο συχνά στην οβιζική, με τα σύμβολα.

Την φράση «εάν τη δεδομένη στιγμή εκδηλώνεται / έχει ' υπάρχει» θα σιμώνουμε ως «if». Έτσι, για παράδειγμα, η φράση «εάν τη δεδομένη στιγμή εκδηλώνεται κάποιο ΦΦ», μπορεί να διατυπωθεί με τη μορφή: if<>, ενώ η φράση «εάν τη δεδομένη στιγμή εκδηλώνεται κάποια ΦΑ» - με τη μορφή: if{}. Η φράση «εάν τη δεδομένη στιγμή υπάρχει ακόρντο των ΦΑ» σημειώνεται ως: if{А}. Ανάλογα εισάγεται και η σημείωση if{Κ}.

Θα ανταλλάξουμε τη φράση «τότε υπό αυτές τις συνθήκες υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εμφανιστεί» με το «P+». Για τη μικρή πιθανότητα της εκδήλωσης κάποιας αντίληψης θα χρησιμοποιήσουμε το «P-». Για τη μεσαία /μέτρια πιθανότητα: «P~»

Όταν θέλουμε να δείξουμε, ότι η πιθανότητα του γεγονότος «α» είναι μεγαλύτερη από την πιθανότητα του γεγονότος «β», γράφουμε απλώς P«α» > P«β»

Παράδειγμα της σημείωσης, στην οποία χρησιμοποιούνται αυτά τα σύμβολα: if<=>P+{}P~{Κ}P-{Α}

§ 02-08

Υπάρχει πιθανότητα να βρεθούν κοινά σημεία της οβιζικής με την φυσική στο μέλλον, και σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η ενιαία «θεωρία των πάντων», γενικευμένες κανόνες της οποίας θα ισχύουν όπως για τα υλικά σώματα, έτσι και για τις αντιλήψεις, που εμείς βιώνουμε;

Αυτό το γεγονός, το πιο πιθανό από όλα, είναι απλώς αναπόφευκτο στο κοντινό η στο μακρινό μέλλον. Και για αυτή την υπόθεση υπάρχουν σοβαρές βάσεις:

1) πρώτον, τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι ΦΑ και άλλες αντιλήψεις, τις οποίες βιώνουμε – είναι μια εξίσου ρεαλιστική πραγματικότητα, όπως και οι δικές μας αισθήσεις. Η φυσική ασχολείται με τα υλικά αντικείμενα, μα τι είναι καταρχήν – το «υλικό αντικείμενο»; Δεν θα μπούμε στην φιλοσοφία, θα πούμε μόνο ότι μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε και να εξετάζουμε αυτά τα αντικείμενα με έναν και μοναδικό τρόπο – με τα μάτια, χέρια, μύτη μας – απευθείας η μέσω των μηχανημάτων. Ο νόμος της φυσικής, ισχυριζόμενος, ότι εάν κλοτσήσεις τη μπάλα με δύναμη «F», αυτή θα απομακρυνθεί σε απόσταση «S», ουσιαστικά δηλώνει το εξής: εάν δημιουργήσεις την αίσθηση «κλοτσάω τη μπάλα» με ένταση F, τότε στην επόμενη χρονική περίοδο δεν θα μπορέσουμε να νιώσουμε τις οπτικές και απτικές αντιλήψεις «βλέπω την παρατημένη εδώ μπάλα», «νιώθω την μπάλα, που βρίσκεται εδώ». Παρόλο αυτό, μπορούμε να νιώσουμε την οπτική αίσθηση «βλέπω την μπάλα σε απόσταση «S»». Όσο περίεργο και να φαίνεται αυτό, αλλά οι νόμοι της φυσικής στην ουσία δεν σχετίζονται με κάποιες άγνωστες «μπάλες -μέσα -σου», αλλά με τις αισθήσεις μας. Οι νόμοι της φυσικής – είναι οι νόμοι, σύμφωνα με τους οποίους αλλάζουν οι αισθήσεις μας. Καταλαβαίνω, ότι αυτή δεν είναι μια κοινότοπη άποψη, ωστόσο είναι απολύτως σωστή. Αυτή η άποψη δεν αρνείται την ύπαρξη της «μπάλας μέσα σου», αλλά και δεν έχει καμία ανάγκη για την ύπαρξη της. Είναι δυνατόν να μεταφέρεις καθ` αυτόν τον τρόπο την οποιαδήποτε περιγραφή του φυσικού φαινομένου στην γλώσσα των αντιλήψεων - πολύ απλά, επειδή εάν δε θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό με κάποια περιγραφή, αυτό δεν θα μπορούσε καν να υφίσταται, διότι είναι αδύνατον να περιγράψεις αυτό, το οποίο δεν μπορεί κανένας να αντιληφθεί με κανέναν τρόπο - τα αποτελέσματα των πειραμάτων, εκτελούμε τα ίδια τα πειράματα – και όλες αυτές οι πράξεις είναι στην ουσία αλλαγές των αισθήσεων. Απλώς έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να περιγράφουμε τον κόσμο με τους όρους των «σκληρών σωμάτων», ότι έχουμε ξεχάσει, πως είναι απολύτως ταυτόσημο με τις περιγραφές στους όρους των αισθήσεων. Η γλώσσα των «αντικειμένων» μας φαίνεται πιο βολική, για αυτό και την χρησιμοποιούμε.

Εφόσον η γλώσσα των «αντικειμένων» και η γλώσσα των «αισθήσεων» αποδεικνύονται απολύτως αμοιβαία αντικαταστάσιμες, μπορούμε να πούμε, ότι η επιστημονική μας γλώσσα έχει τη «συμμετρία» ως προς τις αντικειμενικά-αισθητικές μεταμορφώσεις.

Οι αισθήσεις μας υπέστησαν μια τόσο εξονυχιστική έρευνα, ότι στο τέλος δημιουργήθηκαν τέτοιες επιστήμες, όπως η χημεία, η φυσική και άλλες, αλλά εφόσον και η χημεία και η επιστήμη των υλών, και άλλες επιστήμες για τα φυσικά αντικείμενα με τον έναν τρόπο η με τον άλλον συνοψίζονται στην φυσική, θα είναι πιο απλό για εμάς να μιλήσουμε συγκεκριμένα για αυτήν.

Έτσι δεν φαίνεται παράξενη η υπόθεση, ότι μιας και εμείς καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια τόσο ανεπτυγμένη επιστήμη για την μοναδική προσιτή σε εμάς πραγματικότητα – για τις αισθήσεις, γιατί αργά η γρήγορα αυτή δεν μπορεί να διευρυνθεί και σε άλλες προσιτές για μας πραγματικότητες, και για τις πραγματικότητες των ΦΑ επίσης;

2) Ένα άλλο επιχείρημα συνίσταται στο ότι εμείς αναμφισβήτητα παρατηρούμε την φανερή επίδραση της ψυχολογικής λειτουργίας στην φυσιολογία μας. Μπορούμε να συζητάμε για το μέγεθος και τον χαρακτήρα των νομοτελειών της, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος στον σύγχρονο κόσμο, που να αρνείται την ύπαρξη αυτής της επίδρασης. Για παράδειγμα, η έννοια του «άγχους» είναι ευρέως γνωστή. Μάλλον, όλοι θα συμφωνήσουμε με την ιδέα για το ότι το άγχος επηρεάζει άκρως αρνητικά την υγειά. Σε αντίθεση με τις αμέτρητες μαζικές δεισιδαιμονίες, αυτή η άποψη δεν βγήκε από τα θρησκευτικά υπόγεια, και όχι από τις χωματερές των εσωτερικών, αλλά αναπτύχθηκε λόγο τις τεράστιας ποσότητας των πειραματικών δεδομένων, ιατρικών παρατηρήσεων.

Μιλώντας συγκεκριμένα, τι είναι η «φυσιολογία»; Είναι μια άκρως περίπλοκη χημεία. Τόσο περίπλοκη, ότι πιθανών, μόνο μετά από 500 χρόνια εμείς θα καταλάβουμε – πόσο σχεδόν ατελείωτα περίπλοκη είναι. Και η χημεία, όπως είχαμε ξαναπεί – είναι ένας κλάδος της φυσικής. Και ο βαθμός αυτής της περιπλοκότητας δεν έχει ουσιαστική σημασία, ειδικά εάν υπολογίσουμε, ότι η ανθρωπότητα έχει την πείρα στην επίλυση των ατελείωτων, φαινομενικά δύσκολων, εξωπραγματικών προβλημάτων χωρίς κόπο κατά την χειμαρρώδη ανάπτυξη των τεχνολογιών η/και χρίση των καινοτόμων μεθόδων της γνωσιολογίας.

Ως εκ τούτου, αναμφισβήτητα υπάρχει η αλληλεπίδραση του «ψυχικού» και του «φυσιολογικού» κόσμου, μα πως γίνεται αυτή η αλληλεπίδραση; Μέσα από θεϊκή παρέμβαση; Με τις μυστικές εξωπραγματικές δυνάμεις; Όχι. Εάν υπάρχει αλληλεπίδραση του «κάτι του ακατανόητου» με «κάτι το ρεαλιστικό», τότε και το ίδιο το «ακατανόητο», και η φύση των σχέσεων, που το συνδέουν – είναι υλική, άρα αυτά τα δυο μπορούν (εξ αρχής) να μελετηθούν.

Ας επιστρέψουμε στην έννοια «φασικό φωτισμένο διάστημα». Φυσικά, θα το μελετήσουμε ως αφηρημένη μαθηματική έννοια, και θα το κάνουμε ωσότου δεν μπορέσουμε να τη ταυτίσουμε με κάποια από τις έννοιες του διαστήματος, οι οποίες υπάρχουν στην φυσική. Πιθανόν αυτή η ταυτοποίηση να συμβεί 500 η 5000 χρόνια μετά – αυτό δεν έχει σημασία, αυτό δεν είναι σχεδόν καθόλου ουσιαστικό για τον οβιζικό, ο σκοπός του οποίου δεν βρίσκεται στην ενοποίηση της φυσικής και της οβιζικής, αλλά στην ανάπτυξη συγκεκριμένα της οβιζικής, στην επεξεργασία των μεθόδων, οι οποίοι, θα του επιτρέψουν να νιώσει τις πλέον ενδιαφέρουσες, ευχάριστες για εκείνον καταστάσεις.

Δεν θα έχει πλάκα, όμως, να πλατσουρίσουμε λιγάκι στις φαντασίες; Οι φαντασιώσεις, στις οποίες συγκρίνονται παρόμοιες περιγραφές των φαινομένων από την φυσική και την οβιζική μπορούν να έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Πραγματικά – γιατί να μην διασκεδάσουμε λίγο, όσο διαβάζουμε αυτή την εισαγωγή; Ένας λόγος παραπάνω – η αναζήτηση και ανακάλυψη τέτοιων ομοιοτήτων μας προσφέρει αισθητή νοητική απόλαυση, έχει αντίκτυπο με την αίσθηση του μυστήριου. Πρέπει να προσέξουμε ωστόσο να μην πέφτουμε στον εσωτερισμό και ηλιθιότητα, και να αντιλαμβανόμαστε συνέχεια κατά την πρόοδο αυτών των διασκεδάσεων, ότι οι φαντασίες αυτές για τη στιγμή – δεν είναι κάτι άλλο (τουλάχιστον προς το παρόν), παρά ευχάριστες ασκήσεις στην αναζήτηση των παρομοίων στοιχείων των περιγραφικών σχημάτων.

Η φαντασία νούμερο 1 συνδέει το ΦΦΔ και τις λεγόμενες πολυπλοκότητες του Καλαμπι-Γιαου (Calabi-Yau). Χρησιμοποιημένες στην σύγχρονη θεωρία των χορδών – οι οποίες είναι το μοντέλο των κρυφών εξαδιαστατων διαστημάτων. Σύμφωνα με την θεωρία των χορδών, στο κάθε σημείο του δικού μας τρισδιάστατου χώρου υπάρχει τυλιγμένος με τη μορφή της πολυπλοκότητας του Καλαμπι-Γιαου εξαδιαστατος χώρος. Κουνώντας την ουρά μου, ανά πάσα στιγμή όχι μόνο την μεταφέρω μέσα στον γνωστό σε μας τρισδιάστατο χώρο, και όχι μόνο μέσα στον αναμφισβήτητα υπαρκτή τέταρτη χωρική διάσταση, στην οποία κάμπτεται το δικό μας Σύμπαν (κάτι που αποδεικνύεται με το γεγονός της ύπαρξης της υπολειμματικής εκπομπής, η οποία έχει κάνει γύρο του Σύμπαντος και επέστρεψε «πίσω»), αλλά και μέσα από τις έξη κρυμμένες διαστάσεις. Οι αποστάσεις, από τις οποίες εμείς θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε αυτές τις διαστάσεις είναι φανταστικά μικρές, και ακόμα απέραντα μακρινές από τις δικές μας δυνατότητες της παρατήρησης. Σύμφωνα με την θεωρία των χορδών, στην βάση όλου του υλικού βρίσκεται η μονοδιάστατη χορδή. Το σύνολο διάφορων τρόπων των ταλαντεύσεων της και δημιουργεί όλη την πολυμορφία των γνωστών σε μας σωματιδίων και αλληλεπιδράσεων. Η μαθηματική ανάλυση της θεωρίας των χορδών είναι απίστευτα περίπλοκη, για αυτό όχι μόνον δεν μπορούμε ακόμα να βρίσκουμε τις ακριβές λύσεις αυτών των εξισώσεων, αλλά και τις ίδιες εξισώσεις τις έχουμε σε μια πρόχειρη μορφή. Δεν μπορούμε καν να είμαστε εκατό τοις εκατό σίγουροι, ότι υπάρχουν 6 κρυμμένες διαστάσεις, και όχι 5 η 7, για παράδειγμα - όλες οι μελέτες είναι ακόμα μπροστά μας. Για τη δική μας φαντασίωση είναι ουσιαστικό, ότι η χορδή ταλαντεύεται μέσα σε όλες τις δέκα η έντεκα διαστάσεις, οι οποίες βγαίνουν ως συμπέρασμα – μόνο υπό αυτή την προϋπόθεση η χορδή δίνει τα πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα. Τι θα γίνει, εάν η υλική φύση των ΦΑ σχετίζεται απευθείας με τις χορδές; Εάν το «φασικό φωτισμένο διάστημα» είναι στην πραγματικότητα εκείνος ο κρυμμένος Ν-διάστατος χώρος, και η «διαπεραστικότητα», για παράδειγμα, είναι αυτό, πως εμείς αντιλαμβανόμαστε άμεσα την ιδιότητα της κάποιας από τις κρυμμένες διαστάσεις; Τότε η συμπεριφορά της ΦΑ μέσα στο ΦΦΔ θα λάβει άκρως ματεριαλιστική ερμηνεία, και από αυτό το σημείο μπορεί να κτιστεί η ενιαία επιστήμη.

§ 02-09

Ας προσθέσουμε τον όρο «η μάζα της καθαρής αντίληψης», η «καθαρή μάζα της αντίληψης » – είναι το μέγεθος, ανάλογο με α) την ποσότητα των αναλαμπών αυτής της αντίληψης, β) με την κατά μέσο όρο ένταση της κάθε αναλαμπής, γ) με την κατά μέσο όρο διάρκεια των αναλαμπών της, δ) με τη χρονική περίοδο, κατά την οποία εκτελείται η μέτρηση της μάζας. Θα σημειώνουμε την μάζα της καθαρής αντίληψης με το σύμβολο Mc, για παράδειγμα, : Мc{αφσ}(15) – η καθαρή μάζα της αφοσίωσης σε 15 λεπτά. Εκ προτροπής ο χρόνος δηλώνεται σε λεπτά.

Η ψηφιακή αναλογία της καθαρής μάζας βγαίνει από τον απλό πολλαπλασιασμό της διάρκειας της κάθε αναλαμπής επί την ένταση της ( το αποτέλεσμα θα δηλώνει την μάζα της κάθε μιας ξεχωριστής αναλαμπής της αντίληψης), και έπειτα πρέπει να προσθέσεις τις προσωπικές μάζες όλων των αναλαμπών, που είχαν συμβεί κατά το χρονικό διάστημα, την ώρα του οποίου είχε γίνει η μέτρηση της μάζας.

Ωστόσο οι αντιλήψεις, όπως τις γνωρίζουμε, εκδηλώνονται όχι μόνο σε καθαρή, μεμονωμένη μορφή, αλλά και ως συστατικά του φόντου. Από αναλογία με τη μάζα της καθαρής αντίληψης θα εισάγουμε την έννοια της «μάζας της αντίληψης του φόντου» - Mf. Η μάζα της αντίληψης του φόντου είναι ανάλογη με τους ίδιους τέσσερις παραμέτρους. Ως εκ τούτου η «συνολική (η εξ ολοκλήρου) μάζα» Mi της κάποιας αντίληψης θα ισούται με το άθροισμα αυτών των δυο μαζών.

Mi= Mc+ Mf

Η μάζα της ΦΑ μετριέται σε «μποντχ» - 50 μποντχ, 70 μποντχ, 20 χιλιομποντχ...:) Η, πιο σύντομα, 50μπντ, 20χμπντ.

Θα μπορούσαμε να υπολογίζουμε την Mi της κάποιας ΦΑ (θα τη σημειώσουμε ως Miozv), απλώς μετρώντας τις ποσότητες των εκδηλώσεων της σε κάποιο χρονικό διάστημα, ένταση, διάρκεια, αλλά αυτό, πρώτον, είναι πολύ δύσκολο, και δεύτερον, ο όγκος της προσοχής, που απαιτείται για αυτή την καταγραφή, έχει υπερβολική επιρροή στην δεδομένη ΦΑ, σαν αποτέλεσμα δεν θα μετρήσουμε αυτό, που θέλαμε. Για αυτό η πλέον απλή και ακριβής μέθοδος της μέτρησης της Miozv – είναι η ίδια, που χρησιμοποιείται στην φυσική κατά την μέτρηση της μάζας του σώματος, και συγκεκριμένα – καταβάλλεται κάποια δύναμη (για τις δυνάμεις θα μιλήσουμε αργότερα), και αναλόγως με τις μετέπειτα μετρήσεις υπολογίζεται η Miozv. Μπορείτε να διαβάσετε την λεπτομερή περιγραφή του εξ αρχής σχήματος του υπολογισμού της μάζας στο κεφάλαιο «Πειράματα: 0005».

Εάν δούμε μερικά χρόνια της ζωής του κάποιου ανθρώπου σε μια φανταστική οθόνη με πολλαπλά αυξημένη ταχύτητα, έτσι ώστε η παρακολούθηση να κρατήσει μερικά λεπτά, ενώ μέσα από έναν ειδικό φίλτρο θα προβάλλονταν μόνο τα συναισθήματα (κάποιος προβολέας πόλωσης), τότε στο επιταχυνόμενο τρέξιμο των «κάδρων» θα θόλωναν οι μικρές λεπτομέρειες, και θα μπορούσαμε να δούμε κάποια μέση σύσταση της συναισθηματικής ζωής του ανθρώπου, όπου σε κάθε συναίσθημα αναλογεί ένα συγκεκριμένο χρώμα, και η ένταση των χωμάτων εξαρτάται από την ένταση του συναισθήματος. Στο διπλανό γραφείο έχουμε και πάλι έναν φανταστικό μηχάνημα της πόλωσης, από το οποίο περνάει μόνο το νόημα των σκέψεων, που στοίχειωναν των άνθρωπο τον τελευταίο καιρό. Αντίστοιχα και εδώ θα δούμε κάτι το γενικευμένο.

Όταν ο δυστυχώς θα φύγει από το κατάστημα μας, θα έχει στην τσέπη του το έγγραφο, με τη βοήθεια του οποίου είναι εύκολο να υπολογίσεις την πιθανότητα του ότι αυτός θα βιώσει σταθερά κάποια συναισθήματα, και επίσης του ότι κάποια σκέψη θα του μπει για τα καλά στο μυαλό, η ότι κάποια επιθυμία θα τον απασχολήσει για αρκετό καιρό. Η αλήθεια είναι, ότι όσο πιο διαφορετική από το μέτριο, συνηθισμένο για αυτόν επίπεδο αντίληψη αυτός θα βιώσει, τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα για αυτήν να στερεωθεί μέσα του για αρκετό χρονικό διάστημα. Το σύνολο των αντιλήψεων πάντοτε προσπαθεί να γυρίσει στη συνηθισμένη ροή – όσο στη σύσταση, τόσο και στην ένταση. Καθ ` αυτόν τον τρόπο, απολύτως ανεξάρτητα από τις επιθυμίες και πράξεις του ανθρώπου, το σύστημα των αντιλήψεων του επιδιώκει να επιστρέψει στη συνηθισμένη κατάσταση με τόσο μεγαλύτερη δύναμη, όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά της δημιουργημένης κατάστασης (όπως στη σύσταση έτσι και στην ένταση) από τη συνηθισμένη. Μπορούμε να ονομάσουμε αυτή τη δύναμη «πλήρη δύναμη της αδράνειας» η οποία επιδιώκει την διατήρηση της συνολικής (η εξ ολοκλήρου) μάζας της κάθε αντίληψης εντός της σύστασης του συστήματος (ανεξάρτητα από την ταυτότητα της αντίληψης). Δηλαδή, εάν ο άνθρωπος σε κάποιο χρονικό διάστημα θα νιώσει λιγότερα ΑΣ, απ` ότι έχει συνηθίσει να νιώθει, τότε η δύναμη της αρνητικής αδρανείας Fne θα φέρει πιο συχνές ακούσιες τάσεις των ΑΣ. Και το αντίστροφο - έπειτα από μαζική εκδήλωση των ΑΣ έρχεται η περίοδος, όταν τα ΑΣ είναι αδύναμα και θολά, εμφανίζονται με τη μορφή του ΑΦ, θα υπάρξει η νωθρότητα και απάθεια.

Θα θεωρούμε την «δύναμη της ξεχωριστής αντίληψης» εξ ορισμού ταυτόσημη με την δύναμη της αδράνειας αυτής της αντίληψης. Αυτό είναι διαισθητικά κατανοητό – για να μετρήσουμε τη δύναμη των μυών του ανθρώπου, μπορούμε να δοκιμάσουμε να τον ανταγωνιστούμε στο αρμ-ρέστλινγκ, και , έχοντας υπολογίσει το μέγεθος της καταβεβλημένης δύναμης, η οποία χρειάστηκε για να μετακινήσουμε το χέρι του, να βρούμε έτσι τη δύναμη των δικέφαλων μυών του χεριού του.

Με το σύμβολο Fne θα σημειώνουμε τη συνολική δύναμη της αδράνειας (η απλώς «δύναμη») ολόκληρου του συνόλου των ΑΣ και του ΑΦ, το οποίο έχει βιώσει κάποιος άνθρωπος για ένα αρκετά παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Ανάλογα εισάγεται και το σύμβολο Fozv [ozv – συντόμευση για τις φωτισμένες αντιλήψεις – παρατήρηση του μεταφραστή].

Θα σημειώσουμε τη δύναμη του μεμονωμένου ΑΣ ως Fine, και τη δύναμη της μεμονωμένης ΦΑ ως Fiozv.

(Τώρα επιτέλους έγινε ξεκάθαρο – τι εννοεί ο άνθρωπος, ο οποίος στην ερώτηση «How are you» απαντάει: «I’m fine».)

Η συνολική δύναμη της αδράνειας του συστήματος, σημειωμένη ως Q, βγαίνει από το άθροισμα των δυο συστατικών – της δύναμης της αδράνειας, καθορισμένης από την αλλαγή του συνηθισμένου επιπέδου των ΑΣ (Fne), και της δύναμης της αδράνειας, καθορισμένης από την αλλαγή του συνηθισμένου επιπέδου των ΦΑ (Fozv).

Q= Fne+Fozv

Εάν έχει βιωθεί ασυνήθιστα μεγάλη μάζα των ΦΑ, η δράση της Fozv θα εκφράζεται με την κούραση, με την μείωση της έντασης της επιθυμίας να δημιουργείς και να αισθάνεσαι τις ΦΑ, παρουσίας της γαλήνης, συνοδευόμενης με τα αποκόμματα των σκέψεων τύπου «εντάξει, έχω βιώσει αρκετές ΦΑ, γιατί να επιμένω». Εάν η μάζα των ΦΑ είναι ασυνήθιστα ελάχιστη, θα αρχίζουν να εμφανίζονται πιο συχνά οι ακούσιες αναλαμπές των ΦΑ.

Διότι οι μάζες (όσο η καθαρή, τόσο και του φόντου) είναι ανάλογες με τους τέσσερις παραμέτρους, και εφόσον το χρονικό διάστημα, μέσα στο οποίο υπολογίζεται η μάζα, δεν μπορεί να αλλάξει σύμφωνα με την ένταση, η την διάρκεια, η την ποσότητα των αναλαμπών, και καθορίζεται με τους όρους του πειράματος, τότε με την αλλαγή του ενός από τα τρία μεγέθη ως προς το μικρότερο, η δύναμη της αδρανείας θα ενεργεί έτσι, ώστε οι δυο υπόλοιπες δυνάμεις θα επιδιώξουν να αυξηθούν. Αυτό το φαινόμενο είναι ευρέως γνωστό στην καθημερινή ζωή – εάν για κάμποσες ώρες την ημέρα θα καταπιέζεις τον εκνευρισμό, έτσι ώστε κατά μέσο όρο ημερήσια μάζα του θα είναι ουσιαστικά μικρότερη από την συνηθισμένη, μπορείς να περιμένεις μια απότομη κρίση της επιθετικότητας για παντελώς ασήμαντο λόγο, ο οποίος στην κανονική κατάσταση θα μπορούσε να περάσει τελείως απαρατήρητος. Θα δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στο ότι κατά την απομάκρυνση των ΑΣ, δηλαδή, κατά την αλλαγή του ΑΣ με τη ΦΑ, ο μηχανισμός της «έκρηξης» δεν λειτουργεί, ενώ κατά τη καταπίεση των ΑΣ εμείς απλώς μειώνουμε το συνηθισμένο του όγκο, χωρίς να νιώσουμε τίποτα το συνηθισμένο σε αντάλλαγμα` αντιθέτως κατά την απομάκρυνση βιώνουμε τις ΦΑ, οι οποίες αλλάζουν την κατάταξη των δυνάμεων γενικά και μειώνουν την πιθανότητα της εκδήλωσης των ΑΣ. Σε αυτή την περίπτωση η δύναμη της αδράνειας λειτουργεί όχι σαν έκρηξη, αλλά σαν μαλακή προσέλκυση στην παλιά ροή. Η αύξηση της επιθυμίας να «εκραγείς» με κάποιο ΑΣ είναι μια καλή αφορμή να αναλογιστείς – εάν πραγματικά συμβαίνει η απομάκρυνση του ΑΣ, και όχι η καταπίεση, αυταπάτη, δηλαδή αυτό, που βγαίνει εκτός από την περιοχή της ανάλυσης της οβιζικής. Όπως και η φυσική δεν αναλύει τις καταστάσεις, στις οποίες ο πειραματιστής αλλοιώνει τα αποτελέσματα των πειραμάτων, έτσι και η οβιζική δεν ενδιαφέρεται με τις καταστάσεις της απάτης, αυταπάτης και ανειλικρίνειας τέτοιου βαθμού, ότι η καταπίεση (δηλαδή, η συνέχεια της αίσθησης των ΑΣ) προσφέρεται (και για τον εαυτό σου επίσης) ως απομάκρυνση (δηλαδή, ως αίσθηση των ΦΑ).

Η δύναμη της αδράνειας επηρεάζει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου σε οποιαδήποτε χρονικά σημεία και σε όλες τις καταστάσεις άνευ εξαιρέσεων. Και όχι απλώς «επηρεάζει», αλλά την καθορίζει σχεδόν 100%. Από τη μια μεριά, εμείς συχνά αντιλαμβανόμαστε την παρουσία αυτής της δύναμης ως κάτι το ανεπιθύμητο. Εάν η Νατάσα κάθε πρωί τρέχει στο μονοπάτι στο δάσος, κάθε φορά σκοντάφτει στη ρίζα, που εξέχει από τη γη και πέφτει, στην αρχή αυτό είναι αστείο, παρότι που πονάει, μετά είναι απλώς επώδυνο και καθόλου αστείο πια, μετά, τέλος πάντων, θέλεις να βάλεις μια τελεία σε αυτό και να θυμάσαι, διάολε, ότι εκεί πετάγεται μια ρίζα! Έναν μήνα αργότερα, όταν βλέπουμε τη Νατάσα, που γυρίζει από το τρέξιμο, και τα γόνατα της είναι και πάλι λασπωμένα (και ας έχει χαρούμενο πρόσωπο – φαίνεται πως κάποιος παρατήρησε το παράξενο συνήθειο της και κρύβεται στους θάμνους, περιμένοντας, ποτέ θα βρεθεί η ευκαιρία να επιτεθεί στην αβοήθητη Νατάσα, πεσμένη στο έδαφος).

Από την άλλη, όμως, εάν δεν υπήρχε η δύναμη της συνήθειας, δε θα υπήρξε και τίποτε ζωντανό. Συνηθίζουμε να περπατάμε, να συγκεντρώνουμε το βλέμμα, να οδηγάμε αυτοκίνητο, να κουνάμε τον ποπό – η δραστηριότητα μας κατά το 100% αποτελείται από τις συνήθειες, και το ότι αυτές οι συνήθειες μπορούν να δημιουργούνται, είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός για εμάς.

Κάποιες συνήθειες είναι επιφανειακές – εύκολα αποκτώνται και εύκολα φεύγουν. Κάποιες έχουν ριζωθεί τόσο πολύ, ότι μοιάζουν με αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του ανθρώπου. Έτσι, για παράδειγμα, σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν πεποίθηση, ότι είναι αδύνατον να σταματήσεις την αίσθηση του κανενός από τα ΑΣ. Για την στήριξη αυτής της ψευδαίσθησης επινοείται μια αμέτρητη ποσότητα της φιλοσοφικής και εσωτερικής μπουρδολογίας. Όπως και τον καιρό της ίδρυσης της ιατρικής και αστρονομίας έβρισκαν τεράστιο αριθμό των αιτιών, λόγο των οποίων απαγορευόταν η ασχολία με αυτές – είναι και ανόητο, και βλασφημία, και γενικά – όλη η επιστήμη είναι το έργο του διάβολου. Είμαστε πια στον 21 αιώνα, και αναφέρονται σε άλλους λόγους : τα ΑΣ - είναι η συνέπεια, και όχι η αιτία, τα ΑΣ είναι τα εκ γενετής ένστικτα, χρειαζόμαστε τα ΑΣ για την αρμονική ισορροπία και τα λοιπά και τα λοιπά. Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να πιστέψουμε, ότι η συνήθεια να βιώνουμε τα ΑΣ - είναι απλώς μια συνήθεια, την οποία είναι δυνατόν να αλλάξουμε; Ο λόγος είναι γνωστός – επειδή τα ΑΣ κυριολεκτικά εμποτίζουν ολόκληρη τη ζωή μας – δηλαδή, αυτά, που εμείς διακρίνουμε, και αυτά, τα οποία δεν καταλαβαίνουμε καν (για παράδειγμα, κάθε άνθρωπος, ο οποίος δεν βιώνει τη ΦΑ τώρα, την ίδια δεδομένη στιγμή νιώθει πυκνό ΑΣ – ακόμα και εάν ταυτόχρονα χαμογελάει, ξεκαρδίζεται, δείχνει ευχαριστημένος και δραστήριος!). Και εάν η Νατάσα θα θελήσει να πάψει να αισθάνεται εκνευρισμό από το πέσιμο και αντί αυτού θα συγκεντρωθεί στις άκρως ευχάριστες αισθήσεις, οι οποίες άρχισαν πρόσφατα να εμφανίζονται κάθε φορά μετά από μια πτώση, δεν θα το πετύχει με τη πρώτη. Απαιτείται σημαντική επιμονή, ώστε τουλάχιστον στις μεμονωμένες περιπτώσεις να μην πέφτεις σα ΑΣ. Αλλά και έπειτα από αυτό, τα ΑΣ επιστρέφουν ξανά! Και ξανά αυτό γεννάει τα νέα κύματα του σκεπτικισμού και του εσωτερισμού. Μάταια, όμως: μπορούμε βήμα προς βήμα να μειώνουμε τη συνήθεια της αίσθηση των ΑΣ, αρχίζοντας αντί αυτού να απολαμβάνουμε τη ζωή, πλούσια με ενδιαφέρον πράγματα, φωτισμένες αντιλήψεις, υπέροχες αισθήσεις του σώματος και τα λοιπά. Ενώ εάν εφαρμόσεις την παρόμοια λογική των σκεπτικών, μπορούμε να πούμε, ότι είναι αδύνατον και να αποκτήσεις μύες – μιας και έχω ξεκινήσει να το κάνω μερικές φορές, που είναι το αποτέλεσμα; Το σταθερό αποτέλεσμα θα υπάρχει, εάν θα έχουν καταβληθεί η αρκετή επίμονη και αποφασιστικότητα, ενώ το στιγμιαίο αποτέλεσμα θα είναι η αίσθηση των ΦΑ αντί των ΑΣ, και είναι προσιτή ανά πάσα δευτερόλεπτο.

Η δύναμη της αδράνειας υπάρχει επίσης και στις φωτισμένες αντιλήψεις – όσο πιο συχνά και έντονα εσύ τις αισθάνεσαι, τόσο πιο δύσκολο είναι για τα ΑΣ να επηρεάσουν την κατάσταση σου.

Εύκολο να καταλάβεις – ποιος είναι ο μηχανισμός της δύναμης της αδράνειας. Εάν υπάρχει η συνήθεια να νιώθεις των εκνευρισμό με κάποια τακτικότητα, αυτή η συνήθεια θα λειτουργεί ανεξάρτητα από όλα τα άλλα. Εάν εσύ εκνευρίζεσαι κάθε 10 δευτερόλεπτα, τότε μετά από 10 δευτερόλεπτα της αίσθησης του ΦΦ σίγουρα θα νιώθεις την ανάγκη να εκνευριστείς. Αυτή είναι η «αρχή της υπέρθεσης των συνηθειών» (ΑΥΣ) – ένας από τους σημαντικότερους νόμους της οβιζικής.

(Υπάρχει ανάλογη έννοια της «υπέρθεσης των πεδίων» στη φυσική – για παράδειγμα, εάν σε κάποιο σημείου του χορού υπάρχει και το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, και κάποιο πεδίο βαρύτητας, τότε η αύξηση της εντατικότητας του ηλεκτρικού πεδίου δεν θα επηρεάσει τη δύναμη της έλξης της βαρύτητας, και το αντίστροφο).

Εάν εγώ τώρα έχω νιώσει το ΦΦ, όσο περισσότερο αυτός διαρκεί, τόσο μεγαλύτερη είναι η σαφήνεια, ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα από συνήθεια θα εμφανιστεί ο εκνευρισμός – λόγο του ενός από εκατοντάδες «συνήθως εκνευριστικών παραγόντων», η απλώς από το τίποτα. Και αυτός ο μη-απομακρυσμένος άμεσα κυματισμός του εκνευρισμού μπορεί να διακόψει το ΦΦ, να προσελκύσει άλλα ΑΣ. Και όσο πιο πολύ καταφέρνει ο οβιζικός να κρατήσει το ΦΦ η την ΦΑ, τόσο πιο δυνατά εκδηλώνεται η μηχανική επιθυμία να νιώσει τα ΑΣ – τυπικό σύμπτωμα της ναρκωτικής εξάρτησης – ειδικές «τάσεις για τα ΑΣ», μοιάζουν με τάση για εμετό. Όσο πιο έντονη είναι η ΦΑ, τόσο μικρότερη είναι η ποσότητα ακόμα και των μικροσκοπικών κυματισμών των ΑΣ την ώρα της εκδήλωσης, τόσο δυνατότερη είναι η με να νιώσεις τα συνηθισμένα ΑΣ και το ΑΦ. Αυτός είναι ένας πολύ απλός μηχανισμός, και η λιτότητα του γεννά μια ελπίδα στον αρχάριο οβιζικό, ότι και οι μέθοδοι της υπερνίκησης της δύναμης της αδρανείας δεν θα είναι πολύ περίπλοκες προς κατανόηση, άρα, και για την εκτέλεση. Ελπίδα μετατρέπεται σε βεβαιότητα, όταν ανακαλύπτεται, πως πραγματικά – η περίοδος των σπασμωδικών «τάσεων προς ΑΣ» δεν είναι πολύ μακροχρόνια, και με την αρκετή επίμονη και αποφασιστικότητα στην πραγματοποίηση της άψογης απομάκρυνσης των ΑΣ και δημιουργία των ΦΑ το μέγεθος της πλήρης μάζας του ενός ορισμένου ΑΣ αρχίζει να μειώνεται.

Η ύπαρξη της ΑΥΣ οδηγεί σε ένα άκρως σημαντικό συμπέρασμα: εφόσον οι συνήθειες δρουν ανεξάρτητα η μια από την άλλη, τότε είναι δυνατόν να αλλάξεις την κάθε μια από αυτές ξεχωριστά. Φαντάσου – πόσο φρικτό θα ήταν, εάν οι συνήθειες καρφώνονταν μεταξύ τους με κάποιους «γάντζους»! Η απομάκρυνση τους θα είχε μετατραπεί σε κάτι, το οποίο είναι απλώς αδύνατον να επιτευχθεί! Η ΑΥΣ μας εγγυάται, και αυτό αποδεικνύεται και στην πρακτική – μπορείς να αλλάξεις μεμονωμένα την κάθε συνήθεια η ακόμα και να σταματήσεις τελείως. Διαίρει και βασίλευε – αυτή η αρχή, όπως φαίνεται, δεν ταιριάζει μόνο για την πολιτική.

Οι αντιλήψεις αλλάζουν διαρκώς – βρίσκονται σε μια μόνιμη «περιστροφή» (κυκλοφορία), (όταν η μια αντίληψη αλλάζει την άλλη), και σε αδιάκοπη «εσωτερική κίνηση», η απλώς «κίνηση» (όταν η ίδια αντίληψη αλλάζει την ένταση της και άλλες χαρακτηριστικές για αυτήν ιδιότητες).

Λόγο της ΑΥΣ η ποσότητα των συνηθειών είναι απευθείας ανάλογη με τη δύναμη, με την οποία η αδράνεια θα αντιστέκεται στις αλλαγές, διότι η «αδράνεια» δεν είναι κάτι άλλο από το σύνολο των ανεξάρτητων δράσεων των συνηθειών. Η ίδια αναλογία συνδέει τη δύναμη της αδράνειας με τη διάρκεια του χρόνου, μέσα στον οποίο είχαν λειτουργήσει αυτές οι συνήθειες.

Θα μπορούσε να φανεί, ότι τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, καθώς γνωρίζουμε, ότι λόγο της ύπαρξης του αντίκτυπου ανάμεσα στις ΦΑ, if{=}P+{Κ}P-{Α}. Και αυτό σημαίνει, ότι εάν το ΑΣ προσπαθεί να περάσει μέσα από την ΦΑ, τότε στην πραγματικότητα θα αναγκαστεί να νικήσει τη διπλή, τριπλή δύναμη μερικών ΦΑ. Και το αντίστροφο – εάν πάνω στο ΦΦ εμφανίστηκε η αναλαμπή του ΑΣ, μαζί με αυτό θα αρχίσει να εκδηλώνεται και μια άλλη ΑΣ ακόμα. Έτσι είναι, αλλά εάν, ας πούμε, μέσα σε μια εβδομάδα ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να βιώνει κάποια ορισμένη ποσότητα των συγκεκριμένων ΑΣ με μια κατά μέσο όρο εντατικότητα, αυτό και θα σημαίνει, ότι αυτά τα ΑΣ θα συνεχίζουν να εκδηλώνονται και αργότερα με ορισμένη συχνότητα – δεν έχει σημασία, πως ακριβώς, - μεμονωμένα, η από κοινού, ανοίγοντας την αλυσίδα των ΑΣ, η εμφανίζοντας «στην ουρά». Ούτως η αλλιώς – εάν η «δόση» του κάποιου ΑΣ, την οποία έχει πάρει το άτομο, θα υπερβεί την συνηθισμένη, ο άνθρωπος θα νιώσει την χαρακτηριστική δηλητηρίαση, απάθεια, η ζωική δραστηριότητα του θα επιβραδυνθεί, η θα εμφανιστεί η επιθυμία να βιώσει την επάρκεια. Επειδή η μέση συχνότητα της εκδήλωσης κάποιου ΑΣ έχει ήδη στερεωθεί με τη συνήθεια, και εφόσον στην ουσία δεν υπάρχει καμία αναλογία της «φυσικής συγκόλλησης» ανάμεσα στις αντιλήψεις, έτσι κάποιο ξεχωριστό ΑΣ μπορεί να απομακρυνθεί τοπικά μια, και δυο, και τρεις φορές, και εάν μειώσεις τη μάζα του σταδιακά, η κατάσταση θα διατηρηθεί στη νέα της θέση.

Η κατάσταση με τις προσπάθειες των ΑΣ να περάσουν μέσα από τις ΦΑ δεν είναι ακριβώς ίδια, διότι εκεί ισχύουν οι επιπλέον παράγοντες – ολόκληρο σύμπλεγμα των ΧΕ, που στερεώνει την χε να βιώνεις τις ΦΑ ( θα αναλύσουμε αυτό το σύμπλεγμα με λεπτομέρειες παρακάτω).

Πρέπει να αντιλαμβάνεσαι ξεκάθαρα, ότι υπάρχουν διάφορες πλήρεις μάζες – ημερήσιες, εβδομαδιαίες, μηνιαίες. Και εάν ο οβιζικός ξεπέρασε επιτυχώς τις «τάσεις για ΑΣ» στη διάρκεια της ημέρας, ώθησε με αυτή την επιτυχία τη δύναμη της «εβδομαδιαίας αδράνειας» στην εξάπλωση, δηλαδή, την δύναμη, η οποία επιδιώκει να επαναφέρει τη συνηθισμένη εβδομαδιαία πλήρη μάζα της αντίληψης.

Στην ουσία, ένας τέτοιος διαχωρισμός στην «ημερήσια» και «εβδομαδιαία» αδράνεια είναι συμβατικός. Πραγματικά, οι αδράνειες δημιουργούν μια αδιάκοπη σειρά – διήμερη, τριήμερη, ακόμα και δωδεκάωρη, τριανταεξάωρη και ούτω καθεξής. Και η επίτευξη της επιτυχίας στην υπερνίκηση της μονοήμερης αδράνειας δεν σημαίνει ακόμα, ότι το πρόβλημα λύθηκε – μένει ακόμα η συνήθεια να βιώνεις μια ορισμένη πλήρη μάζα των αντιλήψεων για οποιοδήποτε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Υπάρχει κάποια «ετήσια πλήρη συνηθισμένη μάζα των αντιλήψεων», για παράδειγμα; Φαίνεται, πως όχι, δηλαδή, εάν κάποιο ΑΣ απομακρύνεται άψογα για δέκα μήνες, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για τη δύναμη της «ετήσιας» αδράνειας – η συνήθεια έχει αλλάξει εξ ολοκλήρου (αλλά αυτό δεν σημαίνει, πως έχει φύγει ανεπιστρεπτί – εάν αρχίζεις μια φορά μετά την άλλη να αισθάνεσαι αυτό το ΑΣ, η συνήθεια της αίσθησης του θα αρχίζει να στερεώνεται σταδιακά). Ίσως να υπάρχει η εξάμηνη αδράνεια τότε; Που περνάει η γραμμή, μετά από την οποία μπορείς να ανασάνεις πια ελευθέρα και δεν φοβάσαι πλέον την δύναμη της αδράνειας; Φυσικά και δεν μπορεί να υπάρχει μια συγκεκριμένη απάντηση σε αυτή την ερώτηση, αλλά θα είχε πολύ ενδιαφέρον να το ξέρουμε έστω κατά προσέγγισιν.

(Τονίζω, ότι στην πραγματικότητα η πρακτική άξια του καθορισμού αυτού του ορίου είναι αρκετά ασήμαντη, διότι δεν εμφανίζεται καν η επιθυμία να «ξεκουραστείς από την ανησυχία», επειδή η κατάσταση της προσοχής για τις αντιλήψεις σου, επαγρύπνησης, ετοιμότητας να επιτεθείς στο ΑΣ και να το απομακρύνεις - είναι πολύ ευχάριστη και επιθυμητή, έτσι το γεγονός, εάν εμφανιστεί η τάση για το δεδομένο ΑΣ, η όχι, δεν έχει πια πρακτική σημασία).

Όταν θα αρχίσουμε να απομακρύνουμε άψογα το ορισμένο ΑΣ, μπορεί στην αρχή αυτό να υποχωρήσει αρκετά εύκολα, διότι δεν έχουμε ακόμα συναντήσει ούτε την ημερήσια, ούτε διήμερη, ούτε την τριήμερη αδράνεια. Όσο πιο μακριά προχωράμε, τόσο πιο σκληρή είναι η αντίσταση της συνήθειας, τόσο αυξάνεται η ανισορροπία ανάμεσα στην τρέχων και στην συνηθισμένη πλήρη μάζα. Ταυτόχρονα όμως, αρχίζει να αυξάνεται (και όχι γραφικά, αλλά σύμφωνα με ένα πιο «ταχύτερο» σχέδιο λόγο της υποστήριξης από την πλευρά του συμπλέγματος των χε) η δύναμη της νέας συνήθειας – της συνήθειας να αισθάνεσαι τις ΦΑ αντί αυτού του ΑΣ – και η αύξηση της μάζας των ΦΑ οδηγεί, λόγο της επίδρασης του αντίκτυπου, σε πιο συχνή εκδήλωση των άλλων ΦΑ, δηλαδή, η συνολική μάζα όλων των ΦΑ μεγαλώνει ακόμα πιο γρήγορα. Και αρχίζοντας από κάποια στιγμή, αυτές οι δυο δυνάμεις εξισορροπούν η μια την άλλη, έπειτα από αυτό η δύναμη των αδρανειών του δεδομένου ΑΣ αρχίζει να μειώνεται απότομα. Δεν είναι δύσκολο, με αυτόν το τρόπο, να φανταστούμε την γενική όψη του σχεδίου, ενώ κάποια περισσότερο ακριβή μορφή του μπορεί να φτιαχτεί μόνο από τα πειράματα.

Ο διαχωρισμός των αδρανειών σε μονοήμερη, διήμερη κ.τ.λ. είναι συμβατικός, ωστόσο είναι πολύ βολικός από την πρακτική άποψη. Χρησιμοποιώντας αυτή την προσέγγιση, μπορούμε να αρχίσουμε την εκτέλεση των πειραμάτων και να εφαρμόζουμε τους ψηφιακούς μεθόδους της επεξεργασίας των αποτελεσμάτων, η ακρίβεια των οποίων θα είναι τόσο μεγάλη, όσο πιο συχνός θα είναι ο διαχωρισμός μας. Από την άλλη, ο πιο συχνός διαχωρισμός μπορεί να δυσκολέψει πάρα πολύ την εκτέλεση των πειραμάτων, και τα σφάλματα των υποκειμενικών αξιολογήσεων μπορεί να ισοπεδώσουν τελείως την επίτευξη της μεγαλύτερης ακρίβειας στους υπολογισμούς. Για αυτό προτείνω να εισάγουμε την έννοια της «εικοσιτετράωρης τμηματοποίησης»: από την μονοήμερη στην έως και των 14 ημερών, δηλαδή, έως 14 εικοσιτετράωρων αδρανειών.

Εάν ο οβιζικός δεν μπορεί τη δεδομένη στιγμή να απομακρύνει όλες τις εκδηλώσεις του συγκεκριμένου ΑΣ, μα μόνο εκείνες, η ένταση των οποίων είναι μικρότερη του ενός ορισμένου μεγέθους, τότε εντός του πειράματος μπορούμε να μετρήσουμε την ενδυνάμωση της ικανότητας του να απομακρύνει τις πιο δυνατές αναλαμπές.

Όταν μιλάμε για το σύνολο όλων των συνηθειών της αίσθησης των ΑΣ, τα οποία εκδηλώνονται στον άνθρωπο για κάποιο χρονικό διάστημα, λόγο της ΑΥΣ η συνολική ποσότητα όλων των μαζών ισούται με τη σούμα όλων των μεμονωμένων μαζών. Τη συνολική μάζα όλων των πλήρη μαζών των ΑΣ θα σημειώσουμε ως Мne και θα την ονομάζουμε «σκοτισμένη μάζα». Τη συνολική μάζα όλων των πλήρη μαζών των ΦΑ θα σημειώσουμε ως Мozv και θα ονομάσουμε «φωτισμένη μάζα».

Θα σημειώσουμε την αναλογικότητα με το σύμβολο «~». Σε αυτή την περίπτωση:

Fne~Mne, και επίσης Fiozv~Miozv.

Η συνολική αδράνεια όλων των ΑΣ είναι ανάλογη με τη συνολική τους μάζα. Το ίδιο ισχύει και για τις ΦΑ.

Η φωτισμένη και η σκοτισμένη μάζα (δηλαδή, η συνήθεια να αισθάνεσαι τις φωτισμένες αντιλήψεις και η συνήθεια να αισθάνεσαι τους σκοτισμούς) είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους , δηλαδή, μπορούμε να πούμε, ότι οι μάζες αλληλοεπηρεάζονται. Ο κυματισμός των ΑΣ πάνω στο ΦΦ δεν θα είναι τόσο έντονος, όσο θα ήταν χωρίς το ΦΦ, αλλά και το ΦΦ θα μειωθεί ως αποτέλεσμα αυτού του κυματισμού. Εάν εγώ μόλις τώρα ένοιωσα δυνατό ΑΣ, δεν θα μπορέσω δυο δευτερόλεπτα αργότερα να δημιουργήσω εξίσου δυνατή ΦΑ, την οποία θα μπορέσω να δημιουργήσω πολύ αργότερα – η κοντινοτητα των δυο μαζών οδηγεί στην αμοιβαία τους εκμηδένιση. Κατά την πρόοδο της οβιζικής προς τις αδιάκοπες ΦΑ, η σκοτισμένη «αντί-μάζα» θα συναντά όλο και μεγαλύτερους όγκους της φωτισμένης μάζας, και στο τέλος θα αφανιστεί. Η ζωή μας θα ήταν αρκετά παράξενη, εάν η φυσική αντι-ύλη θα υπήρξε παντού – μόλις είχες κτίσει το σπίτι - και δεν είναι εκεί πια – η ενέργεια της αντι-ύλης, που έχει μπει μέσα σε αυτό, το είχε συντρίψει. Η ψυχική ζωή του κανονικού ανθρώπου είναι το ίδιο χαοτική και ανοικοδομητική - καταστρέφεται από μόνιμες διαδικασίες της «εκμηδένισης» λόγο της δράσης των σκοτισμών.

Επειδή η «μάζα της συνήθειας» καθορίζει - πόσο συχνά και έντονα αυτή εκδηλώνεται, μπορούμε να την ερμηνεύσουμε με τους όρους της πιθανότητας, διότι πραγματικά, όσο μεγαλύτερη είναι η Miozv, τόσο πιο συχνά, εκ του ορισμού, εκδηλώνεται αυτή η ΦΑ, άρα, τόσο μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα του ότι σε κάποιο χρονικό σημείο εμείς θα βρούμε τον άνθρωπο, ο οποίος βιώνει αυτή την συγκεκριμένη αντίληψη. Εάν δεν υπήρχε αυτή η συνήθεια, τότε στις στιγμές, στις οποίες τώρα έχουμε την ΦΑ, παλιότερα θα συναντούσαμε η το ΑΣ, η την ανία, η την μιζέρια, και τα λοιπά, εφόσον όμως, αυτή η συνήθεια έχει δημιουργηθεί, την ώρα των παρατηρήσεων βλέπουμε τον άνθρωπο, ο οποίος βιώνει τη συγκεκριμένη αντίληψη. Δηλαδή, η συνήθεια του να αισθάνεται αυτή την ΦΑ άλλαξε τη τροχιά των καταστάσεων του ατόμου έτσι, ώστε τώρα βρίσκεται κοντά στη δεδομένη ΦΑ συχνότερα. Ως εκ τούτου, η μάζα της συνήθειας οδήγησε στην «κάμψη» του φασικού διαστήματος των καταστάσεων του ανθρώπου.

Από την φυσική γνωρίζουμε, ότι οποιοδήποτε υλικό σώμα, στο οποίο δεν επιδρά καμία δύναμη, βρίσκεται σε ομαλή, ευθύγραμμη κίνηση. Και επειδή η κίνηση είναι σχετική (δηλαδή, οι σκέψεις μας για την ταχύτητα και κατεύθυνση της ταχύτητας του αντικειμένου της παρατήρησης εξαρτώνται από την επιλογή του δικού μας συστήματος μέτρησης), τότε η ακινησία στην φυσική είναι μια ειδική περίπτωση της κίνησης. Επίσης ξέρουμε, ότι η μάζα του σώματος είναι το μέτρο της αδράνειας του, δηλαδή, όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα του σώματος, τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα χρειαστεί, για να αλλάξεις την κίνηση του, δηλαδή, να επιταχύνεις, να επιβραδύνεις, η να αλλάξεις την κατεύθυνση (και οι τρεις είναι ειδικές περιπτώσεις της «επιτάχυνσης»). Στην ουσία, η ίδια η έννοια της μάζας του σώματος εισάγεται στην φυσική ως μέτρο της αδράνειας του.

Όπως και στην φυσική, εμείς για λόγους ευκολίας μπορούμε αντί του όρου «συνηθισμένη ποσότητα της περιστροφής και κίνησης εντός του συστήματος των αντιλήψεων» να πούμε, ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση ηρεμίας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αποφύγουμε τη σύγχυση του όρου «ηρεμία» σύμφωνα με τον προαναφερόμενο ορισμό, και της έννοιας «ηρεμία», η οποία σημαίνει, για παράδειγμα, την κατάσταση του ανθρώπου, όταν αυτός δεν βιώνει τα δυνατά ΑΣ. Στην οβιζική η λέξη «ηρεμία» είναι συνώνυμη με τον όρο «σταθερή κατάσταση», και ποτέ δεν χρησιμοποιείται με την καθιερωμένη της έννοια. Στην οβιζική λέμε, ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση «ηρεμίας» ακόμα και στην περίπτωση, όταν αυτός κοντεύει να ανέβει στο ταβάνι από μανία, εννοώντας με αυτό, ότι αυτή είναι μια από τις συνηθισμένες καταστάσεις του. Ο κίνδυνος αυτής της σύγχυσης επανορθώνεται με τη λιτότητα των αναλογιών με τους αντιστοίχους νόμους της φυσικής, και απλότητα της περιγραφής των διαδικασιών της επίδρασης των επιθυμιών στην αλλαγή των συνηθειών.

Φυσικά, δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε στη φύση το υλικό σώμα, ανεπηρέαστο από το οτιδήποτε – η βαρύτητα, οι διαστημικές εκπομπές, τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα... Για αυτό ο δεδομένος νόμος είναι η γενίκευση μιας πληθώρας των παρατηρήσεων. Στη ζωή μας υπάρχουν πολλά παραδείγματα των προσπαθειών να αλλάξουμε οι ίδιοι και να αλλάξουμε τους άλλους, και αυτές οι παρατηρήσεις είναι παραπάνω από αρκετές για τον σχηματισμό του εξίσου γενικευμένου νόμου : εάν σε κάποια απελευθερωμένη από όλες τις εξωτερικές επιδράσεις κατάσταση του ανθρώπου δεν λειτουργούν οι οποιεσδήποτε δυνάμεις, αυτή διατηρεί τον δικό της χαρακτήρα της κίνησης, δηλαδή οι δικές της συστατικές αντιλήψεις βρίσκονται στο συνηθισμένο επίπεδο της περιστροφής και της κίνησης.

§ 02-10

Όλες οι αντιλήψεις του ανθρώπου αλληλοεπηρεάζονται, και καθ` αυτόν τον τρόπο, η κάθε αντίληψη είναι μια «προσωπική δύναμη», δηλαδή, έχει την ικανότητα να επηρεάζει την περιστροφή και την κίνηση των υπόλοιπων αντιλήψεων.

Εάν κάποια από τις αντιλήψεις αύξησε απότομα ακούσια, η σύμφωνα με την επιθυμία, την εντατικότητα της σε σύγκριση με τις υπόλοιπες, άρχισε περισσότερα από τις άλλες να επηρεάζει την γενική κατάσταση, τότε μπορούμε να την διαχωρίσουμε συμβατικά και να την ονομάσουμε «επικρατούσα δύναμη». Είναι δυνατή η εκδήλωση των δυο, οι περισσότερων επικρατουσων δυνάμεων.

Με το σύμβολο F{Α} θα σημειώνουμε τη δύναμη του κάποιου ακόρντου, και με το σύμβολο F{πσμ} – τη δύναμη της προσμονής.

Για λόγους ευκολίας θα εισάγουμε άλλον έναν όρο – της «κύριας δύναμης» - στην περίπτωση, όποτε η επικρατούσα δύναμη εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της επιθυμίας. Για παράδειγμα, εάν η επιθυμία να βιώσεις τη δυνατή ΦΑ έφερε αποτέλεσμα, μια τέτοια ΦΑ θα είναι και επικρατούσα και κύρια δύναμη. Εάν σαν αποτέλεσμα της εξωτερικής επιρροής ο άνθρωπος ένοιωσε δυνατό φόβο, ο φόβος αυτός εξ ορισμού θα είναι η επικρατούσα «εξωτερική δύναμη».

Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα της κατάστασης, τόσο μεγαλύτερη δύναμη πρέπει να καταβληθεί, ώστε να την βγάλεις από την κατάσταση ηρεμίας. F~M (δηλαδή, όσο πιο πολύ έχει ριζωθεί η συνήθεια, τόσο πιο δύσκολο είναι να την αλλάξεις).

Θα σημειώσουμε το ποσοστό της αναλογικότητας με το σύμβολο «α» και θα το ονομάσουμε, φυσικά, «επιτάχυνση». Η επιτάχυνση δείχνει – κατά πόσο πολύ θα αλλάξει η μάζα της ξεχωριστής αντίληψης, η του συνόλου των αντιλήψεων, εάν εσύ θα ασκήσεις τη δύναμη.

Καθ` αυτόν τον τρόπο, η F=Mα.

Όσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη και όσο μακροχρόνια αυτή η δύναμη επιδρά στο σύνολο των αντιλήψεων, τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη της αδράνειας, που αντιδρά σε αυτήν.

Η F ισούται περίπου με την Q. Περίπου – μα όχι ακριβός. Για τους υπολογισμούς των μικρών αποστάσεων μπορούμε με βεβαιότητα να θεωρήσουμε, ότι η Φ περίπου ισούται με την Q, αλλά σε μια μακριά απόσταση, η στην κατάσταση με την μαζική άσκηση της δύναμης η μικρή υπάρχουσα διαφορά εξασφαλίζει την δυνατότητα της αλλαγής της συνηθισμένης κατάστασης.

Μπορούμε να περάσουμε μια αναλογία με το τεντωμένο ελατήριο – ασκώντας τη δύναμη στο ελατήριο, το τεντώνουμε, και όσο πιο πολύ το κάνουμε, τόσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος της ελαστικότητας, έτσι ξεκινώντας από κάποια στιγμή η δύναμη, που τεντώνει το ελατήριο, ισορροπεί με τη δύναμη της ελαστικότητας, και με την αποδυνάμωση της πρώτης το ελατήριο αρχίζει να επιστρέφει στην αρχική του κατάσταση. Ωστόσο, μετά από την επιστροφή στην αρχική κατάσταση μπορούμε να ανακαλύψουμε κάποιο «υπολειμματικό τέντωμα». Ίδια είναι και η κατάσταση με τις αντιλήψεις. Εάν για κάποιο χρονικό διάστημα έχει ασκηθεί η δύναμη της επιθυμίας να νιώσεις κάποια ΦΑ, μετά από κάμποσο καιρό η ίδια η δύναμη του συστήματος της αδράνειας θα αρχίσει να εμποδίζει την πραγματοποίηση αυτής της επιθυμίας, και λίγη ώρα αργότερα η κατάσταση θα γίνει όπως πριν. Αλλά κάτι έχει αλλάξει. Άλλαξε το ότι κατά τη χρονική περίοδο του πειράματος είχε βιωθεί αυτή η ΦΑ, ενώ μια τέτοια συγκεντρωμένη αίσθηση της δεδομένης ΦΑ δεν υπήρχε ούτε χτες, ούτε προχτές, ούτε μια ώρα πριν. Άρα – το ίδιο το γεγονός της αίσθησης αυτής της ΦΑ έχει περάσει ήδη κάποιες αλλαγές στη συνήθεια. Η συνήθεια των 14 ημερών έχει αλλάξει ελάχιστα, η και καθόλου – η δύναμη της αδράνειας της δεν θα συνεισφέρει στον σχηματισμό της «υπολειμματικής αλλαγής του συστήματος», επειδή εάν σήμερα εγώ προσέθεσα στην μάζα αυτής της ΦΑ (ουσιαστική «από την ημερήσια άποψη»!) μάζα, μα έχουμε ακόμα μπροστά το αύριο και το μεθαύριο, ενώ μετά από μια εβδομάδα εγώ μπορώ να μην νιώσω αυτή την ΦΑ ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Η εφταήμερη συνήθεια θα αλλάξει αισθητά, μα η μόνο - και διήμερη θα αλλάξει πάρα πολύ, διότι για μένα είναι σπάνιο πράγμα – να αισθάνομαι τόσο μεγάλη ποσότητα αυτής της ΦΑ κατά τη διάρκεια της ημέρας. Εάν θα συνεχίσω να ασχολούμαι με αυτό και αύριο και μεθαύριο, τότε και η δεκατετραήμερη αδράνεια θα αρχίσει να συνεισφέρει στο σύνολο των υπόλοιπων αντιλήψεων.

Σε περίπτωση, εάν εγώ προσπαθήσω πάρα πολύ και θα δημιουργώ τις ΦΑ επίμονα και ακλόνητα, για παράδειγμα, για δυο ώρες, τότε η παρατεταμένη βασική τμηματοποίηση δεν θα μας ικανοποιεί πια, διότι μια τέτοια απότομη ενδυνάμωση της Miozv δεν θα επηρεάσει με κανέναν τρόπο ούτε την δεκατετραήμερη αδράνεια, ούτε την εβδομαδιαία, αλλά η ωριαία, η δίωρη, και η τρίωρη αδράνεια, μαζί με την εικοσιτετράωρη, θα είναι καθοριστική. Αυτός είναι και ο λόγος – για τα πειράματα, συνδεδεμένα με την ιδιαίτερα συγκεντρωμένη δημιουργία των ΦΑ, είναι βολικό να χρησιμοποιείς την «ωριαία βασική τμηματοποίηση» - με διαχωρισμό ανά μια ώρα.

§ 02-11

Η «χαρούμενη επιθυμία» (ΧΕ) – είναι η επιθυμία, συνοδευόμενη με την προσμονή. Και όσο δυνατή είναι η προσμονή, τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη της ΧΕ, δηλαδή, τόσο μεγαλύτερη επιτάχυνση αυτή μπορεί να δώσει στην μάζα της κατάστασης του ανθρώπου.

Θα σημειώνω την ΧΕ με αγκύλες: για παράδειγμα, το σύμβολο [] θα σημαίνει κάποια ΧΕ. []5(2) – κάποια ΧΕ με ένταση 5, η οποία είχε διάρκεια 2 λεπτών. Το σύμβολο [=] σημαίνει κάποια ΦΑ με διάρκεια, ενώ το [~] – κάποια ΧΕ με ταλαντευόμενη ένταση. [//] – η αυξανόμενη ΧΕ. Τα ερωτήματα της δημιουργίας των ΦΑ θα εξεταστούν στο κεφάλαιο «Οναμική», έτσι τώρα θα αναλύσουμε τον ρόλο των ΧΕ στην ενδυνάμωση των ΦΑ. Θα σιμώσουμε την χαρούμενη επιθυμία της ενδυνάμωσης της ΦΑ ως [Z]. Εάν θέλουμε να δείξουμε, ότι υπάρχει επιθυμία να δημιουργήσουμε, η να δυναμώσουμε κάποια συγκεκριμένη ΦΑ, θα χρησιμοποιήσουμε τη συντόμευση [αομ].

Όταν λέμε, ότι «υπάρχει η ΧΕ να δυναμώσουμε /δημιουργήσουμε την ΦΑ», στην πραγματικότητα εννοείται κάποιο ολόκληρο σύμπλεγμα των επιθυμιών. Πολύ συχνά ο άνθρωπος δεν διαχωρίζει καν, ότι στην ουσία δεν είναι μια επιθυμία, αλλά μερικές. Η διάκριση των επιθυμιών πάντοτε οδηγεί στην εμφάνιση της δυνατότητας να τις επηρεάσεις, και κατά κανόνα φέρνει την εμφάνιση των επιθυμιών να ασκήσεις την επιρροή, ώστε να φτάσεις στην επίτευξη των πιο επιθυμητών καταστάσεων.

Εάν αμέσως μετά από την εμφάνιση κάποιας επιθυμίας έρχονται οι επιθυμητές αντιλήψεις, εμείς θα πούμε, ότι αυτές οι αντιλήψεις είναι στην ουσία η «πραγματοποίηση της επιθυμίας», η ότι έχουν «δημιουργηθεί» από αυτήν. Για παράδειγμα, μετά από την επιθυμία να σηκώσεις το χέρι ακολουθεί το σύνολο των αντιλήψεων, τις οποίες εμείς ονομάζουμε «σηκώνεται το χέρι». Εφόσον η πείρα της δημιουργίας των ΦΑ είναι ουσιαστικά μικρότερη της πείρας της κίνησης του χεριού, είναι ουσιαστικά μεγαλύτερο εκείνο το διαπασών του χρόνου, το οποίο μπορούμε να προσδιορίσουμε ως «αμέσως» κατά την δημιουργία, η την ενδυνάμωση των ΦΑ. Για να απλουστευτούν τα πράγματα, μπορούμε να θεωρήσουμε, ότι η ΦΑ εμφανίστηκε, η δυνάμωσε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα από την επιθυμία να το βιώσεις, τότε η ΦΑ εκδηλώθηκε, η δυνάμωσε «αμέσως» μετά από την επιθυμία, και καθ` αυτόν τον τρόπο είχε δημιουργηθεί η δυναμωθεί από αυτήν.

Πρέπει επίσης να υπολογίσουμε, πως όταν λέμε «εγώ θέλω να δημιουργήσω, η να δυναμώσω την ΦΑ», στην πραγματικότητα υπάρχει όχι μόνο η μεμονωμένη εμφάνιση αυτής της επιθυμίας, αλλά και μια ολόκληρη σειρά των κυματισμών της. Στην περίπτωση, εάν η επιθυμία είναι αρκετά έντονη, οι σύντομες ξεχωριστές αναλαμπές συγχέονται και δεν συμπεριφέρονται πια ως μεμονωμένες, αλλά αποκτούν τις νέες ιδιότητες. Όπως και με τις ΦΑ, εμείς έχουμε προσθέσει την έννοια της «έντασης 7» εξ ορισμού, όταν οι ΦΑ μετατρέπονται σε εκστατικές, έτσι και εδώ θα εισαγάγουμε την έννοια της «έντασης της ΧΕ για 3», όποτε αυτή αρχίζει να συμπεριφέρεται ως ακέραια ΧΕ με διάρκεια.

Εξ ορισμού η ένταση της ΧΕ φτάνει στο 5, όταν η ΧΕ αρχίζει να αντιλαμβάνεται όχι μόνο ως αδιάκοπη, αλλά και πολύ σταθερή επιθυμία. Τη στιγμή, όταν η ΧΕ φτάνει στο 5, γίνεται σαφές, ότι η ΧΕ δεν έχει μόνο την ιδιότητα της έντασης, αλλά και του μαγνητισμού. Περιγραφή με αντίκτυπο του μαγνητισμού των ΧΕ: «σταθερή, αδιαπέραστη».

Η εξ ορισμού ένταση της ΧΕ φτάνει στο 7, όταν λόγο του αντίκτυπου με αυτήν μπορούν να αρχίσουν να αφυπνίζονται οι εκστατικές ΦΑ. Αυτό μπορεί να φανεί πολύ παράξενο – υπάρχει περίπτωση να εμφανίζονται οι ΦΑ από τη δύναμη της επιθυμίας; Μα οι πάρα πολλοί άνθρωποι ενίοτε θέλουν κάτι πάρα πολύ δυνατά – να δουν ποδόσφαιρο, να μεθύσουν, να πηδηχτούν, να πάρουν λεφτά. Και τι – αυτοί επίσης νιώθουν τις εΦΑ; Όχι, δεν τις νιώθουν, επειδή οι επιθυμίες τους – δεν είναι χαρούμενες, αλλά μηχανικές, και δεν συνοδεύονται με τους κυματισμούς των ΦΑ, αλλά με τα ΑΣ. Και όταν λένε «ανυπομονώ να πιω μπύρα», δεν υπάρχει καμία προσμονή η πρόγευση εδώ στ` αλήθεια – υπάρχει η επιθυμία της επάρκειας, της αποχαύνωσης λόγο της αλκοολικής δηλητηρίασης, της «χαλάρωσης» (δηλαδή, μικρής μείωσης της έντασης των ΑΣ και του ΑΦ). Η προσμονή εξ ορισμού σχετίζεται μόνο με ο, τι συνάδει με τις ΦΑ στην αντίληψη του ανθρώπου. Η προσμονή, που συνοδεύει την επιθυμία να πας σε ένα δάσος, είναι όντως προσμονή μόνο στην περίπτωση, όταν η εικόνα, αντίστοιχη με την πραγματοποίηση αυτής της επιθυμίας, συμπεριλαμβάνει στον εαυτό της την αίσθηση της ΦΑ – αίσθηση της ομορφιάς του δάσους, αίσθηση της συμπάθειας, ερωτικής έλξης, τρυφερότητας και ενθουσιασμού λόγο της παρατήρησης του ότι η αδέξια Νατάσα δεν βιάζεται να σηκωθεί ξανά στα πόδια της.

Μέσα στο σύμπλεγμα των επιθυμιών, που προηγούνται της εκδήλωσης των αλλαγών, ξεχωρίζει ιδιαίτερα αυτή, η οποία έρχεται αμέσως πριν από τις αλλαγές, δηλαδή η [Z]. Πάνω από αυτό – όταν η πείρα της δημιουργίας και ενδυνάμωσης των ΦΑ είναι μικρή, τότε πραγματικά, αυτή η επιθυμία είναι και μοναδική. Ωστόσο, η δύναμη της αδράνειας εμποδίζει την υπερβολικά εύκολη επίτευξη του αποτελέσματος, ενώ ένας λόγος παραπάνω είναι και ότι η [Z] αρχικά έχει ένταση, λιγότερη των 3, έχει διασπάσεις, και μέσα σε αυτές ανά πάσα στιγμή μπορεί να εισβάλει η οποιαδήποτε σκοτισμένη αντίληψη και να δυναμώσει η Fne. Για αυτό μετά από κάποιο μικρό χρονικό διάστημα μαζί με τη [Z] αρχίζει να εκδηλώνεται και μια νέα ΧΕ – να δυναμώσεις τη [Z]. Θα την ονομάσουμε [iZ₂]. Επίσης έρχεται και η επιθυμία, ώστε η [Z] να γίνει αδιάκοπη. Αυτή η επιθυμία θα σημειωθεί με το σύμβολο [tZ₂]. Οι δυο αυτές νέες επιθυμίες αρχικά εκδηλώνονται πολύ δειλά, αδύναμα, με διακοπές (δηλαδή με ένταση μικρότερη των 3), και για πολύ καιρό μπορεί να μην διακριθούν καν από έναν άπειρο ερευνητή των ΦΑ πάνω στο φόντο κάποιας δυνατότερης [Z]. Εκείνος, όμως, που έχει οπλιστεί με τη γνώση της οβιζικής, θα είναι έτοιμος να τις ξεχωρίσει, άρα, και να τις δυναμώσει. Η διάκριση της [iZ₂] και της [tZ₂] κατά την διαδικασία της εκδήλωσης της [Z] αυξάνει ουσιαστικά και την ένταση, και τη σταθερότητα της. Όμως, η διαδικασία της εμφάνισης των νέων ΧΕ δεν σταματάει εδώ. Για λόγους ευκολίας θα τις ονομάσουμε όλες «βοηθητικές» η, «επιθυμίες δεύτερης σειράς». Το σύμβολο [Z₂] θα σημαίνει οποιαδήποτε από τις βοηθητικές (ως προς την [Z]) επιθυμίες, ενώ η ∑[Z₂] – το σύνολο αυτών. Το άθροισμα [Z]+∑[Z₂] θα σημειώνουμε ως [Z₁₂].

Εκτός από τις δυο προαναφερόμενες επιθυμίες [Z₂], εμφανίζεται επίσης η επιθυμία να μπλοκάρεις την επίδραση των διάφορων σκοτισμένων αντιλήψεων. Φαινομενικά – είναι «πρακτικά η ίδια επιθυμία». Μα τι σημαίνει «ίδια»? Σημαίνει, ότι η φράση «να κάνω τις ΦΑ αδιάκοπες» μπορεί να μετατραπεί εύκολα, σύμφωνα με τους νόμους τις λογικής, σε φράση «να εμποδίσω την διάλυση τους». Οι επιθυμίες ωστόσο, δεν είναι σκέψεις, και η λογική δεν μπορεί να εφαρμοστεί εδώ. Η επιθυμία να κάνεις τη ΦΑ αδιάκοπη και η επιθυμία να εμποδίσεις τις άσχετες επιρροές να την καταστρέψουν, διακρίνονται ως διαφορετικές και βιώνονται διαφορετικά. Κατά την προσεκτική ερευνά ανακαλύπτεται, ότι αυτές οι επιθυμίες έχουν κάπως διαφορετικές ιδιότητες. Θα σημειώσουμε ως [rZ] την ΧΕ να εμποδίσεις την διάλυση της [Z] .

Δεν πρέπει να σκέφτεσαι, ότι οι [Z₂] οπωσδήποτε πρέπει να είναι πιο αδύναμες από την ίδια την [Z]. Δεν είναι πάντοτε έτσι. Κατά την διαδικασία της εκδήλωσης τους η εντατικότητα των βοηθητικών επιθυμιών μπορεί να συγκριθεί με την εντατικότητα της τελικής επιθυμίας, και ενίοτε ακόμη και να την προσπερνά.

Μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο, και όμως σαν αποτέλεσμα της απόκτησης αρκετής πείρας στην εκδήλωση και στην διάκριση των [Z₂], όταν αυτές αρχίζουν να εκδηλώνονται για 3, η ακόμα και για 5, ανακαλύπτουμε, ότι ήρθε ... η ΧΕ να τις δυναμώσεις! Μια τέτοια ΧΕ θα την ονομάσουμε ως « επιθυμία της τρίτης σειράς» και θα τη σημειώσουμε με το σύμβολο [Z₃]. Συγκεκριμένα, η επιθυμία να δυναμώσουμε την [Z₂] θα σημειώνεται ως [iZ₃]. Θα αναλύσουμε τώρα μόνο τη μια εκπρόσωπο των [Z₃], και συγκεκριμένα την [iZ₃], αλλά μελλοντικά θα βρούμε, ότι αυτή η [Z₃] δεν είναι η μοναδική. Το σύνολο όλων των [Z₃] θα καταγράφεται ως ∑[Z₃].

Η σούμα των ∑[Z₂]+∑[Z₃], η αλλιώς ∑([Z₂]+[Z₃]), θα σημειωθεί ως [Z₂₃].

Το διακρινόμενο σύνολο όλων των τριών σειρών θα το ονομάσουμε «η συνολική επιθυμία της δημιουργίας, η της ενδυνάμωσης των ΦΑ» και θα το σημειώνουμε με το σύμβολο [Z₁₂₃]:

[Z]+[Z₂₃]=[Z₁₂₃]

Τη δύναμη, με την οποία η [Z₁₂₃] επηρεάζει την κατάσταση του ανθρώπου, θα την σημειώνω έτσι F[Z₁₂₃]. Ανάλογα εισάγονται και οι F[Z₂₃] και F[Z₁₂].

Φυσικά, εκτός από τις υποδεδειγμένες επιθυμίες της δεύτερης και της τρίτης σειράς, κατά καιρούς έρχονται και οι άλλες, οι οποίες επίσης στοχεύουν στην στερέωση των μεμονωμένων συστατικών του ολόκληρου συμπλέγματος. Αλλά η σημασία τους είναι ουσιαστικά μικρότερη. Θα μπορέσουμε να τις αναλύσουμε με πιο προσεκτικές μελέτες, ώστε να ερευνήσουμε κάποιες περίπλοκες νομοτέλειες της διαδικασίας της «αναπαραγωγής» των επιθυμιών από διάφορες σειρές, για να απολαύσουμε την λεπτή διάκριση - για την δεδομένη διήγηση αυτή η αναφορά είναι αρκετή προς το παρόν.

Η «επιθυμία-συνεργάτης», η οποία έχει εξεταστεί στα προηγούμενα παράγραφα, παρότι που δρα στην ίδια κατεύθυνση με την [Z₁₂₃], για λόγους ευκολίας στη χρήση δεν συγκαταλέγεται στην έννοια της «συνολικής επιθυμίας της δημιουργίας και της ενδυνάμωσης των ΦΑ».

Τι σημαίνει ο ορισμός «η επιθυμία να δυναμώσεις την ΦΑ»; Δηλαδή, όταν νιώθουμε κάποια επιθυμία, είναι συγκεκριμένα η επιθυμία, και όχι η σκέψη;

Κατ` αρχήν πρέπει να καταλάβουμε, ότι η οποιαδήποτε επιθυμία – είναι η επιθυμία κάποιας αλλαγής. Κάθε φορά το εννοούμε, μιλώντας για την επιθυμία, όμως, δεν το καταλαβαίνουμε πάντα. Παραφράζοντας των Άγιο Αυγουστίνο, μπορούμε να πούμε, ότι όποτε εγώ δεν σκέφτομαι για την επιθυμία – καταλαβαίνω, τι είναι αυτή, αλλά όταν αρχίζω να το σκέφτομαι – σταματάω να το καταλαβαίνω.

Εάν υπάρχει η επιθυμία της αλλαγής, υπάρχει και η αντίληψη για την τελική κατάσταση, ανεξάρτητα από το εάν αυτή διακρίνεται ξεκάθαρα (θέλω να νιώσω αφοσίωση), η άκρως ακαθόριστα ( θέλω να κάνω κάτι το ασυνήθιστο). Τι έρχεται πρώτο – η αντίληψη, ή η επιθυμία;

Θα αφήσουμε τους λεπτούς παράγοντες αυτής της ερώτησης για την ειδική ανάλυση, τώρα πρόχειρα εγώ μπορώ να πω το εξής. Ας πούμε, ότι κάποια στιγμή ήρθε η επιθυμία «να αλλάξεις κάτι», τότε αρχίζει η γρήγορη διαλογή των εικόνων, αντίστοιχων στις πιθανές δυνατότητες. Και αυτή η εικόνα, η οποία θα έχει αντίκτυπο με την επιθυμία, θα καταγραφεί ως «επιθυμητή», και έπειτα θα υποστεί εξακρίβωση μέσα από την εξέταση των διάφορων εκδοχών της. Αυτή η μέθοδος της εξακρίβωσης της επιθυμίας ονομάζεται «απόρριψη».

Μπορεί να γίνει και αλλιώς – εμφανίστηκε κάποια αντίληψη και ήρθε η επιθυμία να την δυναμώσεις. Θα ονομάσουμε αυτή την μέθοδο - «έλξη».

Στην περίπτωση της έλξης η τελική εικόνα, που έχει μέγιστο αντίκτυπο με την επιθυμία, και η ίδια επιθυμία εκδηλώνονται γρήγορα η μια μετά την άλλη, επειδή το μόνο που μένει να κάνεις, είναι να επιλέξεις τις μη ουσιαστικές λεπτομέρειες. Στην περίπτωση της απόρριψης η αναζήτηση της εικόνας, η οποία θα αντηχεί με την δυνατότερη επιθυμία, μπορεί να καθυστερήσει. Εν πάση περιπτώσει, όταν η επιθυμία έχει δημιουργηθεί, της αντιστοιχεί μια εικόνα, που με τη σειρά της μπορεί να περιγραφεί λεκτικά. (Η λέξη «εικόνα» μέσα σε αυτό το συγκείμενο δεν σημαίνει μόνο την οπτική απεικόνιση – μπορεί να συμπεριλαμβάνει και την επιθυμητή αντίληψη σε αδύναμη μορφή, η οποία θα εμφανιστεί λόγο του αντίκτυπου, για παράδειγμα, με αυτή την απεικόνιση).

§ 02-12

Η κίνηση της ΦΑ, κατά την οποία αυτή αποκτά την ανιούσα τροχιά, μπορεί να προέλθει από τους παρακάτω παράγοντες:

1) [Z₁₂₃], δηλαδή if[Z₁₂₃]P+{//}

2) κάποιες πράξεις, οι οποίες ακολούθησαν την επιθυμία να δυναμώσει την ΦΑ και που στοχεύουν στην επίτευξη του στόχου της πραγματοποίησης αυτής της επιθυμίας – η λεγόμενη «επιθυμία-συνεργάτης». (κοίταξε παρακάτω)

3) ακούσια αύξηση της εντατικότητας, η οποία αναπτύχθηκε μετά από μακροχρόνια αίσθηση των ΦΑ

 

§ 02-13

Το «ακόρντο» - σύνολο των ΦΑ, εκδηλωμένων ταυτόχρονα.

Στην αρχή θα αναλύσουμε τα ακόρντα, αποτελούμενα από δυο ΦΑ. Κάποια ζεύγη των ΦΑ δημιουργούν τα ακόρντα εύκολα, κάποια άλλα – όχι. Κάποια ζεύγη δημιουργούν τον αντίκτυπο μεταξύ τους τόσο εύκολα, και τόσο συχνά εμφανίζονται ταυτόχρονα, ότι για να βολευτούμε, μπορούμε να τους δώσουμε μια ξεχωριστή ονομασία:

«επιμονή» + «έξαρση» = «χαρά της μάχης »

«ειλικρίνεια» + «μανία» = «φοσσα »

«απόσπαση» + «κάλεσμα» = «ατελείωτο ταξίδι»

«αίσθηση της ομορφιάς» + «τρυφερότητα» = «φώκια»

«απόσπαση» + «αφοσίωση» = «σελεστίνη»

«επιμονή» + «δεν χρειάζομαι τίποτα» = «τουρμαλίνη»

«απόσπαση» + «αίσθηση του μυστήριου» = «ζαφείρι»

«σοβαρότητα» + «τρυφερότητα» = «γαζέλα»

«επιμονή» + «αποφασιστικότητα» = «μουσώνας»

Σχετικά με αυτά τα ζεύγη των ΦΑ μπορούμε να πούμε, ότι η «σταθερά της σύνδεσης» τους είναι μεγάλη. Σταθερά της σύνδεσης είναι η παράμετρος, η οποία χαρακτηρίζει τον βαθμό του αμοιβαίου αντίκτυπου των δυο ΦΑ.

Φυσικά, όπως και τα πάντα στη φυσική, θα είχε ενδιαφέρον για μας να μάθουμε να μετράμε την σταθερά της σύνδεσης. Για παράδειγμα, μπορούμε να μετρήσουμε – σε ποιο μέγεθος πρέπει να έχει φτάσει η μάζα και η πυκνότητα της δεδομένης ΦΑ, ώστε να παρουσιαστεί η δεύτερη. Και το ίδιο – με αντίστροφη σειρά, όταν στην αρχή δημιουργείται η δεύτερη αντίληψη.

 

Κεφάλαιο 03

§ 03-01

Το τμήμα της οβιζικής, όπου μελετώνται οι συνθήκες, υπό τις οποίες εμφανίζονται οι ΦΑ (και επίσης οι άγνωστες νωρίτερα για τον οβιζικό φωτισμένες αντιλήψεις), ονομάζεται «Οναμική». Θα απαριθμήσουμε τους πλέον τυπικούς τρόπους της εμφάνισης των ΦΑ:

1) Οι ΦΑ μπορούν να εμφανίζονται ακούσια σε κάποια ακαθόριστη στιγμή και σε μια τυχαία κατάσταση, όποτε δεν σκέφτεσαι καν για αυτές, ακόμα και ανάμεσα στα αδύναμα ΑΣ και διασπώντας το αδύναμο ΑΦ. Ακούσια εμφάνιση των ΦΑ συμβαίνει τόσο πιο συχνά, όσο μεγαλύτερη είναι η υπάρχουσα πείρα της αίσθησης των ΦΑ, δηλαδή, της Мozv, για αυτό στις παρόμοιες περιπτώσεις θα λέω, ότι οι ΦΑ εμφανίστηκαν λόγο της «φωτισμένης αδράνειας».

2) Οι ΦΑ μπορούν να εμφανιστούν ακούσια κατά την παρουσία του ΦωΠ.

3) Οι ΦΑ μπορούν να εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της «επιθυμίας να αισθανθώ τις ΦΑ» .

4) Οι ΦΑ μπορούν να εμφανίζονται ακούσια σαν αποτέλεσμα του αντίκτυπου με άλλη ΦΑ.

5) Οι ΦΑ μπορούν να «ξεχωρίζουν» από το ΦΦ και αυτό έχει τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα να συμβεί, όσο μεγαλύτερη είναι η εντατικότητα και πυκνότητα του ΦΦ.

§ 03-02

Η εμφάνιση της ΦΑ έπειτα από την αίσθηση της επιθυμίας να την βιώσεις ονομάζεται «η δημιουργία» της ΦΑ.

Υπάρχουν δυο τύποι της δημιουργίας των ΦΑ:

1) εάν η ΦΑ εμφανίστηκε αμέσως, η σχεδόν αμέσως μετά από την αίσθηση της επιθυμίας να τη νιώσεις, αυτό ονομάζεται η «ελεύθερη δημιουργία» της ΦΑ.

2) εάν η αίσθηση της [Z] αποδείχτηκε ανεπαρκή, για να εμφανιστεί η ΦΑ, ωστόσο η ΦΑ ήρθε έπειτα από την επακόλουθη εκδήλωση της [Z₂₃], μια τέτοια δημιουργία της φωτισμένης αντίληψης ονομάζεται «ημι-ελεύθερη».

3) εάν η απλή αίσθηση της επιθυμίας δεν φάνηκε αρκετή, και χρειάστηκε να εκτελέσεις κάποιες επιπλέον ενέργειες, που είχαν ως στόχο την εκδήλωση της ΦΑ, αυτή η δημιουργία αποκαλείται «δραστική δημιουργία» της ΦΑ, και οι ίδιες οι πράξεις λέγονται «πράκτορες της δραστικής δημιουργίας της ΦΑ», η αλλιώς, «φ-πράκτορες».

Θα σημειώνουμε την ελεύθερη δημιουργία της ΦΑ με το σύμβολο «s[Z]». Την ημι-ελεύθερη - « p[Z] », και την δραστική - «a[Z]».

Στους βασικούς φ-πράκτορες ανήκουν:

1) η χρήση του ΦωΠ – διευκολύνει ουσιαστικά την δημιουργία της ΦΑ. Μπορούμε να μετρήσουμε τη δύναμη του ΦωΠ, και στο κεφάλαιο «Πειράματα» ( (0006) θα δείξουμε, με ποιο τρόπο αυτό γίνεται.

2) Η εκτέλεση της συναισθηματικής λείανσης. Η δυσκολία στην δημιουργία της ΦΑ μπορεί να σημαίνει, ότι υπάρχει υπερβολικά έντονο ΑΦ τη δεδομένη στιγμή. Η συναισθηματική λείανση είναι το σύνολο τον πράξεων, που οδηγούν στην παύση, η στην μείωση του ΑΦ: α) η μαζική δημιουργία εκείνων των ΦΑ, οι οποίες αυτή τη στιγμή δημιουργούνται ελεύθερα, β) η ανακάλυψη του επικρατές συστατικού του ΑΦ με τη μέθοδο της διαλογής των πιθανόν ενοχλητικών θεμάτων και παρατήρηση των αντιδράσεων του ΑΦ σε κάποιο από τα θέματα, με μετέπειτα επεξεργασία του θέματος, που είχε ανακαλυφθεί, οποίο και να είναι αυτό - ο σχηματισμός των αντιθεωριών, η εκτέλεση κάποιων άλλων ενεργειών, απαραίτητων για την αποδυνάμωση του ΑΦ και τα λοιπά. Η λεπτομερή περιγραφή της εργασίας για την απομάκρυνση και αποδυνάμωση των ΑΣ και του ΑΦ υπάρχει στον «Ευθύ δρόμο προς την καθαρή συνείδηση».

3) Εκτέλεση της αποσπασματικής δραστηριότητας , η οποία με τον ίδιο τον χαρακτήρα της θα είχε φέρει ουσιαστικές αλλαγές στην υπάρχουσα τώρα κατάταξη των αντιλήψεων, μιλώντας γραφικά, θα είχε ανακατέψει τον σάκο με τις αντιλήψεις. Μια τέτοια κίνηση μπορεί να είναι η έντονη σωματική άσκηση, μια παρτίδα σκάκι η ντάμας, παρακολούθηση του συναρπαστικού επεισοδίου του ποδοσφαιρικού αγώνα, πολύ διεγερτικό σεξ και τα λοιπά.

Η επιθυμία να τραβήξεις τους φ-πράκτορες στην δημιουργία των ΦΑ (δηλαδή, η επιθυμία να εκτελέσεις τις επιπλέον ενέργειες, οι οποίες αυξάνουν την πιθανότητα της επιτυχημένης δημιουργίας των ΦΑ) ενδυναμώνοντας έτσι την [Z₁₂₃], λέγεται «επιθυμία-συνεργάτης», η απλώς «συνεργάτης», και σημειώνεται με το σύμβολο [S].

Το σύνολο των [S]+[Z₁₂₃] θα σημειώνουμε ως [SZ₁₂₃]. Ανάλογα εισάγονται οι συντομεύσεις [SZ] και [SZ₁₂]. Θα βάλουμε το ψηφίο, το οποίο θα καταγράφει την ένταση της επιθυμίας, σε αγκύλες, και τη διάρκεια (σε λεπτά) – σε παρένθεση: [S]4(5).

§ 03-03

Εάν τη δεδομένη στιγμή εκδηλώνεται το μακροχρόνιο ΦΦ, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να εμφανιστεί κάποια μεμονωμένη ΦΑ, μέτρια πιθανότητα για την εμφάνιση της κάμπιας, και πολύ μικρή πιθανότητα για την εμφάνιση του ακόρντου. Σαν φόρμουλα αυτή η δήλωση έχει την εξής μορφή:

if<=>P+{}P~{Κ}P-{Α}

Με το πείραμα (κοίταξε στο κεφάλαιο «Πειράματα» - 0001) επιβεβαιώνεται, ότι η P{Κ}>P{Α}. Μπορούμε να το εξηγήσουμε έτσι: όταν εμφανίζεται η ΦΑ, ξεκινάνε ταυτόχρονα δυο αντίθετα κατευθυνόμενες διαδικασίες: αυξάνεται η δύναμη της αδράνειας, η οποία προσπαθεί να επιστρέψει το σύνολο των αντιλήψεων στην παλιά κατάσταση, και αυξάνεται η δράση των δυνάμεων, συνδεδεμένων με την ενδυνάμωση των ΦΑ.

Υπό αυτές τις συνθήκες ο άνθρωπος βιώνει μια πολύ ασυνήθιστη για αυτόν κατάσταση, η προσοχή του (η έννοια της «προσοχής» θα εξεταστεί αργότερα) εστιάζει σταθερά σε αυτό, που του συμβαίνει, και λόγο των συνθηκών του είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί, να «συντηρήσει» με την προσοχή του την δεύτερη ΦΑ, όποτε και εάν αυτή εμφανιστεί. Σε μια κανονική κατάσταση η προσοχή μεταφέρεται εύκολα από ένα αντικείμενο σε άλλο, ο άνθρωπος μπορεί «ταυτόχρονα» να κάνει πάρα πολλά πράγματα, εάν ο νους του προλαβαίνει να τρέχει από το ένα στο άλλο αρκετά γρήγορα, ώστε να μην διακόπτονται οι διαδικασίες, και εάν αυτό υποστηρίζεται με τη συνήθεια να ασχολείται με διάφορα είδη δραστηριότητας. Όμως, στην προαναφερόμενη περίπτωση η συνήθεια να συντηρεί δυο ΦΑ ταυτόχρονα δεν είναι μεγάλη, ειδικά με τη μικρή πείρα της συναίσθησης των ΦΑ, και οι παράλληλες διαδικασίες της αντιπαράστασης των δυο δυνάμεων του αποσπούν τη προσοχή. Για αυτό η κάμπια εκδηλώνεται χωρίς κόπο σε μία τέτοια κατάσταση, ενώ το ακόρντο, η κάποια προσπάθεια της αίσθησης του ακόρντου τελειώνει με επιτυχία πολύ πιο σπάνια.

Το βίωμα του ακόρντου είναι πολύ πιο ελκυστικό, απ` ότι της κάμπιας. Η «μεγαλύτερη ελκυστικότητα» φαίνεται από τα παρακάτω γεγονότα (για περισσότερα κοίταξε στο κεφάλαιο «Πειράματα» - 0002):

1) η κατάσταση του ακόρντου εκτιμάται από τον οβιζικό ως τέτοια, στην οποία αυτός ζει άκρως δυνατά, αξιόλογα

2) εάν ο οβιζικός βιώνει τις καταστάσεις του ακόρντου και της κάμπιας εναλλάξ, η προσμονή της αίσθησης του ακόρντου είναι ουσιαστικά πιο έντονη, απ` ότι η προσμονή της κάμπιας. Αντίστοιχα, και η δύναμη της επιθυμίας να νιώσει το ακόρντο είναι υψηλότερη. Αναλόγως, και οι ενέργειες, εκτελούμενες από τον οβιζικό, γίνονται με στόχο την μετατροπή της κάμπιας σε ακόρντο, με τους υπόλοιπους ίδιους όρους. (Εάν ως αποτέλεσμα των επιθυμιών και μετέπειτα πράξεων του οβιζικό η κάμπια μετατράπηκε σε ακόρντο, θα ήταν σωστό να πούμε ένα τέτοιο ακόρντο «πεταλούδα»? :)

Το σύμβολο, που θα σημαίνει «πλέον επιθυμητό» θα έχει την εξής μορφή: ╠. Τότε η συμβολική καταγραφή αυτής της διατύπωσης θα δείχνει έτσι:

{Α}╠{Κ} η, ισοδύναμα, {Κ}╣{Α}.

 

§ 03-04

Θα εξετάσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες, την κατάσταση, όταν σαν αποτέλεσμα της s[Z], η της p[Z] εμφανίζεται η ΦΑ. Την ίδια στιγμή ταυτόχρονα ξεκινάνε αντιθέτως στοχευόμενες διαδικασίες.

Στην μια πλευρά της ζυγαριάς – η δράση της συνολικής δύναμης της αδράνειας Q, η οποία προσπαθεί να επιστρέψει το σύνολο των αντιλήψεων στην προγενέστερη, συνηθισμένη κατάσταση με μεγαλύτερο ειδικό βάρος των σκοτισμών.

Στην άλλη – η δράση της «δύναμης του μαγνητισμού» της δεδομένης ΦΑ (Fμ) συν δράση της δύναμης των ΧΕ της ενδυνάμωσης των ΦΑ: η F[SZ₁₂₃]

Την αυξανόμενη δύναμη θα τη σημειώνουμε ως (F//), άρα:

if:s, p[Z]P+(Q//,Fμ//,F[SZ₁₂₃])

(Μετά από την παράμετρο «if» μπορούμε να βάλουμε τα δηλωτικά για να βολευτούμε και να μην μπερδεύονται τα γράμματα – αυτό δεν αλλάζει το νόημα της φόρμουλας).

Η μεταφορά του σύμβολου F εκτός της παρένθεσης θα απλουστεύσει την φόρμουλα, άνευ αλλαγής του νοήματος της:

if:s,p[Z]P+F(Q//, μ//,[SZ₁₂₃])

(Είναι τρομακτικό ακόμα και να φανταστώ – πως θα δείχνει η λεκτική περιγραφή αυτής της φόρμουλας :)

(Η σημείωση FQ θα είναι ισάξια με την σημείωση της Q, αυτό θα μας επιτρέψει να απλουστεύσουμε τις φόρμουλες, βγάζοντας την F εκτός της παρένθεσης. Κατά το άνοιγμα της παρένθεσης η σημείωση FQ απλώς ανταλλάσσεται με τη Q).

§ 03-05

Ενδιαφέρον σκέψη – ας υποθέσουμε, ότι εγώ για πέντε δευτερόλεπτα δημιουργούσα κάποια ΦΑ. Δεν θα πούμε καν για τα εικοσιτετράωρα τμήματα της αδράνειας. Ούτε και για τα ωριαία. Υπάρχουν κάποια μικρότερα τμήματα της αδράνειας; Ναι, υπάρχουν, αλλά μόνο στην περίπτωση, εάν η διάρκεια της αίσθησης της ΦΑ υπολογίζεται όχι με μερικά δευτερόλεπτα, αλλά σε πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα. Εάν κάποιος βιώνει τις ΦΑ για ένα λεπτό, υποστηρίζοντας την εκδήλωση της με τη βοήθεια των συνεχόμενων ανάλογων πράξεων, την ώρα που συνήθως νιώθει καμία δεκάδα σύντομων κυματισμών την ημέρα, τότε η επιρροή της αδράνειας θα φανεί οπωσδήποτε. Υπάρχουν, όμως, τέτοια ακόμα πιο μικρά τμήματα των αδρανειών, τα οποία θα λάβουν δράση την ώρα των 3, 5- δευτερολέπτων κυματισμών των ΦΑ; Όχι. Απλώς δεν υπάρχουν τόσο μικρά τμήματα της αδράνειας! Δεν υπάρχουν, λόγο του ότι η περιστροφή και η κίνηση των αντιλήψεων είναι αρκετά δραστήρια, για αυτό οι πιθανότητες του ότι σε αυτά τα 5 δευτερόλεπτα εγώ θα νιώσω την ΦΑ, η το ΑΣ, η και τελείως διαφορετικές αντιλήψεις είναι απολύτως ίδιες! Όμως, αυτό και σημαίνει, ότι εάν εγώ θα δημιουργώ κάποια ΦΑ για 5 δευτερόλεπτα, ΚΑΜΊΑ αδράνεια δεν θα ενεργοποιηθεί.

Ας πούμε, ότι λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εγώ έχω δημιουργήσει κάποια ΦΑ ξανά – και πάλι για τρία δευτερόλεπτα. Και πάλι δεν θα ενεργοποιηθεί καμία αδράνεια. Από την άλλη, βεβαίως, τέτοιες σύντομες «μεταγγίσεις» των ΦΑ δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν καμία συνήθεια. Έτσι και βγαίνει το συμπέρασμα: «τότε, είναι ανόητο και αναποτελεσματικό να ασχολούμαι με αυτό». Το συμπέρασμα αυτό, όμως, είναι λανθασμένο, διότι δεν υπολογίζει ένα πολύ απλό γεγονός. Ας υποθέσουμε, ότι εγώ ζω σε νησί, όπου οι πανέμορφες ντόπιες έχουν συνηθίσει να συνουσιάζονται με σύντομες πράξεις διάρκειας πέντε δευτερολέπτων. Θα γίνει το γεγονός αυτό εμπόδιο για μένα; Θα πω στον εαυτό μου: «ε, τι θα αλλάξουν τα πέντε δευτερόλεπτα του σεξ» και θα μείνω να βράζω τα ψάρια μέσα στην καλύβα μου; Όχι – θα χρησιμοποιήσω την κάθε ευκαιρία να απολαύσω αυτά τα δευτερόλεπτα στο μέγιστο, επειδή αυτό μου φέρνει την απόλαυση, πολύ έντονη απόλαυση, μιας και όλες οι κοπέλες σε αυτό το νησί είναι τρυφερές, έχουν πάθος και φαντασία.

Για ποιο λόγο αμέσως τώρα να μην αρπάξω την ευκαιρία να απολαύσω κάτι, δημιουργώντας την ΦΑ; Η δύναμη της αδράνειας δεν υπάρχει, δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο δύσκολη η δημιουργία της ΦΑ – θυμήσου τον σκύλο με τα κρεμαστά αυτιά, που τρέχει στο ξέφωτο με παιχνιδιάρικη μούρη – ορίστε και ο κυματισμός της συμπάθειας, της θηριοτητας. Ο καθένας μπορεί να το κάνει αμέσως τώρα. Όμως, δεν το κάνει. Περίεργο. Μήπως οι ΦΑ δεν είναι και τόσο ελκυστικές, αλήθεια; Ναι, καλά: οι ΦΑ στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο ελκυστικές, ενίοτε και τελείως αποκρουστικές. Κάθε φορά, όταν νιώθω τις ΦΑ, κάθε δευτερόλεπτο έχω την σαφήνεια, ότι αυτή είναι η πιο επιθυμητή, η πιο καταπληκτική κατάσταση. Αναμνήσεις για τα ΑΣ μοιάζουν εκείνη τη στιγμή με τις αναμνήσεις από τον άλλο κόσμο, όταν εγώ ήμουν νεκρός. Όποτε εκδηλώνονται τα ΑΣ, η το ΑΦ, οι σκέψεις για τις ΦΑ φαίνονται απαίσιες, προκαλούν κρίσεις της κούρασης, του εκνευρισμού. Όπως και να έχει, δεν θέλεις να νιώθεις ούτε και τα ΑΣ – έχεις σιχαθεί τα πάντα.

Ως εκ τούτου – το απλό συμπέρασμα: εάν αμέσως τώρα δεν θέλεις να δημιουργήσεις την ΦΑ έστω για λίγα δευτερόλεπτα – αυτό σημαίνει, ότι τη δεδομένη στιγμή αισθάνεσαι το ΑΦ, νωθρότητα, μιζέρια σε ανεπίτρεπτο βαθμό – τόσο μεγάλο, ότι δεν σε αφήνει τώρα να κάνεις ούτε ένα βήμα προς τις ΦΑ. Υπάρχει μια και μοναδική εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα – η δύναμη της αδράνειας παραείναι μεγάλη τη δεδομένη στιγμή, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μετά από την απόκτηση της πείρας της μαζικής αίσθησης των ΦΑ. Η πρακτική της απομάκρυνσης των ΑΣ και του ΑΦ περιγράφεται στον «Ευθύ δρόμο προς την καθαρή συνείδηση». Η οβιζική δεν εξετάζει αυτά τα ερωτήματα, ωστόσο μπορούμε τώρα να αναλύσουμε μια άλλη απορία – τι συμβαίνει, όταν ο οβιζικός σταμάτησε να βιώνει τις ΦΑ λόγο του ότι η αυξανόμενη δύναμη της αδράνειας έφτασε στο κριτικό επίπεδο;

Τη στιγμή, όταν ο οβιζικός έχει αντιληφθεί, πως η δύναμη της αδράνειας έχει αυξηθεί τόσο πολύ, ότι οι περαιτέρω ενέργειες για τη δημιουργία των ΦΑ δεν προκαλούν πλέον την προσμονή, είναι πιθανές δυο εκδοχές της ανάπτυξης των γεγονότων:

1) εκλαμβάνει αυτό το γεγονός ως δεδομένο και σταματάει την πρακτική του, ωσότου δεν εμφανιστεί εκ νέου η επιθυμία να τη συνεχίσει.

2) μετά από μια ολόκληρη σειρά τέτοιων «συμφιλιωτικών υποχωρήσεων» μπορεί να έρθει μια νέα ΧΕ – η χε να υπερνικήσει πάση θυσία την δύναμη της αδράνειας και έστω λιγάκι, έστω ελάχιστα να αυξήσει την πείρα της αίσθησης των ΦΑ, μεγαλώνοντας έτσι την φωτισμένη μάζα, έχοντας προσθέσει επιπλέον δύναμη στην φωτισμένη αδράνεια. Έπειτα από μια σύντομη διακοπή, ο οβιζικός ξεκινάει και πάλι τη δημιουργία των ΦΑ. Αυτή η επιθυμία δεν είναι ταυτόσημη ούτε με την [Z], [S], ούτε με την [Z₂], ούτε με την[Z₃], και μπορείς να το διαπιστώσεις πολύ εύκολα, εάν όλες αυτές θα εκδηλωθούν ταυτόχρονα, η έστω εναλλάξ. Θα την ονομάσω «επείγουσα επιθυμία των ΦΑ», διότι αυτή εμφανίζεται στις επείγων καταστάσεις – όταν οι δυνάμεις του [SZ₁₂₃] δεν επαρκούν για την υπερνίκηση της αδράνειας. Επείγουσα επιθυμία της ΦΑ θα σημειώνεται με το σύμβολο [X]. Το άθροισμα όλων αυτών των ΧΕ αντίστοιχα θα σημειώνεται ως [XSZ₁₂₃], και τη δύναμη της δράσης όλων αυτών των ΧΕ θα σημειωθεί ως Fz.

Η [X] μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους:

1) οδηγώντας στις άμεσες προσπάθειες της δημιουργίας των ΦΑ, με όλες τις δυνάμεις, μέχρι εξάντλησης - «σκληρή υπερνίκηση».

2) οδηγώντας στις προσπάθειες, τις οποίες μπορούμε να ονομάσουμε «ήπια υπερνίκηση»: για κάποιο χρονικό διάστημα ο οβιζικός επιτρέπει την σταδιακή ολίσθηση προς την μέτρια συνηθισμένη κατάσταση, και όποτε, καθ` αυτόν τον τρόπο, η δύναμη της αδράνειας μειώνεται κάπως, αρχίζει ξανά την δημιουργία των ΦΑ.

3) οδηγώντας στις προσπάθειες, οι οποίες μπορούν να ονομαστούν «σκληρή υποχώρηση»: κατά την σταδιακή ολίσθηση σε μέτρια κατάσταση ο οβιζικός εκτελεί τις σειρές δημιουργίας των ΦΑ, ωστόσο, όχι τόσο μανιώδεις και επίμονες, όπως στις δυο πρώτες περιπτώσεις, επιτρέποντας τελικά στο υπόλοιπο σύστημα να επανέλθει αργά στην μέτρια κατάσταση. Μπορούμε να επιδείξουμε το προτέρημα της σκληρής υποχώρησης αντί της απλής παύσης όλων των προσπαθειών γενικά μέσα από το απλό παράδειγμα του ορειβάτη, που κυλάει στην χιονισμένη πλαγιά – εάν απλώς κυλιστείς, μπορεί να φύγεις μακριά και να πέσεις βαθιά. Εάν όμως, φρενάρεις μαλακά με την αξίνα, η πτώση θα επιβραδυνθεί, με αποτέλεσμα ο ορειβάτης να μπορέσει να στερεωθεί αρκετά ψηλά.

§ 03-06

Ας εισάγουμε την έννοια της «κινητικής ενέργειας του συστήματος» - Ek. Θα πούμε, ότι η κινητική ενέργεια του συστήματος των αντιλήψεων είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο πιο δραστικά συμβαίνει η περιστροφή και η κίνηση των αντιλήψεων, εκδηλωμένων σε κάποιο χρονικό διάστημα και συμπεριλαμβανόμενων καθ` αυτόν τον τρόπο, στο εξεταζόμενο σύστημα (υπενθυμίζω – μιλώντας για την «κίνηση» της αντίληψης», εννοούμε την αλλαγή του μεγέθους της οποιασδήποτε από τις ιδιότητες της – της εντατικότητας και άλλων).

Το μέγεθος, που χαρακτηρίζει τον βαθμό της περιστροφής των αντιλήψεων, θα το σημειώσουμε με το σύμβολο «ω» , και το μέγεθος, το οποίο χαρακτηρίζει τον βαθμό των κινήσεων των αντιλήψεων – «ξ». Ως εκ τούτου:

Ek=Eω+Eξ

Δηλαδή, η συνολική κινητική ενέργεια ισούται με το άθροισμα των ενεργειών της περιστροφής και της κίνησης.

Θα προσθέσουμε την έννοια της «δυναμικής ενέργειας του συστήματος» Ep.

Η δυναμική ενέργεια του συστήματος είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα των αντιλήψεων, από τις οποίες αποτελείται το σύστημα, και όσο μεγαλύτερο είναι το συνολικό μέγεθος των ιδιοτήτων αυτών των αντιλήψεων.

Η «γενική ενέργεια » βγαίνει από την πρόσθεση της κινητικής και της δυναμικής.

E=Ek+Ep

Η κινητική φωτισμένη ενέργεια σημειώνεται ως Eozm, η δυναμική φωτισμένη ενέργεια – Eozp. Εξ ορισμού ο ψηφιακός ανάλογος της φωτισμένης ενέργειας σημειώνεται με το «+».

Η κινητική αρνητική ενέργεια (δηλαδή, η μηχανική ενέργεια των συμπεριλαμβανόμενων στο σύστημα ΑΣ) σημειώνεται ως Enek, η δυναμική αρνητική ενέργεια – Enep. Εξ ορισμού ο ψηφιακός ανάλογος της αρνητικής ενέργειας σημειώνεται με το «-». Τότε:

E=Eozk + Eozp - Enek - Enep

Τα ΑΣ έχουν μια και μοναδική ιδιότητα – εντατικότητα. Συχνά μπορούμε να ακούσουμε για το «βάθος των ΑΣ» και άλλες παρόμοιες εκφράσεις. Μα τα ΑΣ δεν έχουν κανένα βάθος, και οι προτάσεις τέτοιου είδους δεν είναι κάτι άλλο, παρά μια προσπάθεια της προσθήκης του ρομαντισμού τους, οι άνθρωποι τείνουν να τους δώσουν μια ιδιαίτερη σημασία, με σκοπό να νιώσουν πιο έντονη αίσθηση της αυτοσπουδαιότητας. Συνήθως, μιλώντας για το «βάθος των ΑΣ», εννοούν την ίδια την εντατικότητα, η κάποια ποσότητα άλλων αντιλήψεων, εμφανιζόμενων παράλληλα με αυτό το ΑΣ - άλλων ΑΣ, σχετικών σκέψεων, εικόνων, μηχανικών επιθυμιών.

Τα ΑΣ δεν έχουν επίσης τον μαγνητισμό, και μακροχρόνια προσκόλληση στα ΑΣ δεν καθορίζεται από την παρουσία σε αυτά κάποιου μαγνητισμού, αυτό γίνεται λόγο του υψηλού βαθμού της συνήθειας να τα αισθάνεσαι. Μπορούμε να βεβαιωθούμε, ότι τα ΑΣ δεν έχουν μαγνητισμό μέσα από ένα παράδειγμα: εάν εγώ τώρα νιώθω τις ΦΑ με υψηλό βαθμό του μαγνητισμού, τότε τα λεγόμενα «δυσάρεστα νέα» (δηλαδή η πληροφορία τέτοιου είδους, που θα προκαλούσε σε μένα ΑΣ κάποια άλλη στιγμή – όποτε δεν αισθανόμουν τις ΦΑ) δεν θα μπορούσαν με κανένα τρόπο να αλλάξουν την κατάσταση – θα είχα αναλύσει ψύχραιμα τα νέα, θα έβγαζα κάποια συμπεράσματα, και θα έπραττα με έναν, η τον άλλο τρόπο. Είναι αρκετά εύκολο να «βγάλεις» τον άνθρωπο από τα ΑΣ, στα οποία αυτός έχει κολλήσει (δηλαδή, τα νιώθει πολύ καιρό και πολύ έντονα) – ανοίξτε τη τηλεόραση του - να δει ποδόσφαιρο, η δώστε της ένα περιοδικό μόδας, η πείτε του, ότι κέρδισε το βραβείο Νόμπελ, η φέρτε του έναν δραστήριο γάτο μέσα στο δωμάτιο - ο, τι αρέσει στον καθένα, και το ΑΣ θα εξαφανιστεί σχεδόν αμέσως – η ένταση του θα αρχίσει να πέφτει απότομα, πολύ συχνά σχεδόν στιγμιαία. Βεβαίως, είναι σχεδόν αδύνατον με κανέναν τρόπο να βγάλεις κάποιον από μια προχωρημένη κατάθλιψη – αλλά αυτή δεν είναι η συνέπεια του «μαγνητισμού» του ΑΣ, είναι η συνέπεια του ότι η συνήθεια του ανθρώπου να βιώνει τέτοια δυνατά και μακροχρόνια ΑΣ είναι υπερβολικά μεγάλη, και η οποιαδήποτε προσπάθεια να βγει από αυτή τη συνηθισμένη κατάσταση οδηγεί στιγμιαία στην ισχυρή αδράνεια.

Για αυτό η δυναμική ενέργεια του συνόλου των ΑΣ είναι τόσο μεγαλύτερη, όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα των ΑΣ, και όσο μεγαλύτερη είναι η συνολική τους εντατικότητα.

Ας προσέξουμε, ότι το μοντέλο του χώρου στην φυσική είναι ανάλογο με το μοντέλο του χρόνου στην οβιζική. Πράγματι - με ποιον τρόπο εμείς καθορίζουμε το σύνολο των σωμάτων στην φυσική; Τα αναζητάμε στον χώρο, ψάχνουμε στο ξέφωτο και μετράμε – να ένα σώμα με μικρά στήθη, να ένα άλλο με μεγάλα, να και το τρίτο εδώ πάνω σε κάποιο άλλο, να και πάλι το πρώτο (προφανώς, έχω γυρίσει και πάω πίσω), ορίστε και το τέταρτο, με λερωμένα άσπρα καλτσάκια, το οποίο σύρθηκε λίγο πιο κοντά, γονάτισε και δημιούργησε κάποιο σύνολο των αντιλήψεων, οι οποίες με τη σειρά τους δημιούργησαν αξεπέραστα εμπόδια για την συνέχεια της καταμέτρησης. Με αυτόν τον τρόπο εγώ μετακινήθηκα στον χώρο, έχω δει κάποια έκταση και μέτρησα κάποια ποσότητα των σωμάτων.

Στην οβιζική προσδιορίζουμε το σύνολο των ΦΑ, «προχωρώντας» στον χρόνο – εδώ εκδηλώθηκε η συμπάθεια, μετά από ένα λεπτό – η τρυφερότητα, μετά από ένα λεπτό ακόμα – ερωτική έλξη, έπειτα το ακόρντο της τρυφερότητας και της αίσθησης της ομορφιάς. Άρα, έχω «προχωρήσει» στον χρόνο και μέτρησα τις εμφανιζόμενες ΦΑ. Όπως και στον χώρο, οι συντεταγμένες των δυο σωμάτων μπορούν να συμπίπτουν, έτσι και στον χρόνο δυο ΦΑ μπορούν να εκδηλωθούν ταυτόχρονα.

Εάν θα συνεχίσω να περπατάω στο ξέφωτο, δεν θα ανακαλύψω εκεί κάποια νέα σώματα, αλλά με τον καιρό η θέση των σωμάτων στον χώρο θα αλλάξει: το τρίτο σώμα θα κατεβεί από το δεύτερο και θα ανέβει στο πρώτο και τα λοιπά. Στην οβιζική, εάν εγώ κάνω παρατήρηση για κάποια ορισμένα χρονικά διαστήματα, θα ανακαλύψω επίσης, ότι δεν εμφανίζονται καινούριες ΦΑ. Έτσι, στο μέγεθος του ξέφωτου στον φυσικό κόσμο αντιστοιχεί στην οβιζική μια τέτοια διάρκεια του χρόνου, μέσα στην οποία προλαβαίνουν να εκδηλωθούν οι γενικώς ανάλογες αντιλήψεις, οι οποίες θα εκδηλωθούν και στο επόμενο ίδιο χρονικό διάστημα. Θα ονομάσουμε αυτό το χρονικό διάστημα το «ξέφωτο των γεγονότων». Τα ξέφωτα μπορούν να έχουν διαφορετικά μεγέθη. Για παράδειγμα, εάν εγώ κάθομαι και βλέπω έναν συναρπαστικό αγώνα, όπου οι παίκτες συνεχώς συνδυάζουν και δημιουργούν επικίνδυνες φάσεις κοντά στο τέρμα του αντιπάλου, μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά θα βιώσω σχεδόν τις ίδιες αντιλήψεις, τις οποίες θα νιώσω και σε επόμενα δέκα λεπτά. Με αυτόν τον τρόπο το ξέφωτο των γεγονότων αυτής της διαδικασίας ισούται περίπου με δέκα λεπτά. Έχοντας μετακινηθεί στο διπλανό ξέφωτο, θα ανακαλύψω εκεί άλλα, νέα σώματα, παρότι που μπορεί να έρθει εκεί κάποιος από το πρώτο ξέφωτο, ακολουθώντας τα ίχνη μου. Η μετακίνηση από την τηλεόραση στο δάσος επίσης θα αλλάξει και το μέγεθος του ξέφωτου, και τη σύσταση των αντιλήψεων.

Το σύνολο των αντιλήψεων, χαρακτηριστικό για το δεδομένο ξέφωτο των γεγονότων, θα ονομάσουμε «χαρακτηριστική σύσταση». Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη χαρακτηριστική σύσταση της ΦΑ, και την χαρακτηριστική σύσταση των ΑΣ στο δεδομένο ξέφωτο.

Η παράμετρος «μάζα, διαιρούμενη με τον χρόνο» θα ονομάζεται «η πυκνότητα της αντίληψης». Αυτό είναι αρκετά οφθαλμοφανές – μπορείς να βιώσεις την ίδια μάζα της ΦΑ σε μια μέρα, η σε μια ώρα – η διαφορά θα είναι πολύ αισθητή, θα ενεργοποιηθούν τελείως διαφορετικά τμήματα της αδράνειας. Και πάλι βλέπουμε, ότι στην οβιζική ο χρόνος αντιστοιχεί στον φυσικό χώρο: για να μάθουμε την πυκνότητα του σώματος στην φυσική, πρέπει να διαιρέσουμε τη μάζα του με τον όγκο. Θα σημειώσουμε την πυκνότητα του συνόλου των αντιλήψεων με το γράμμα ρ:

ρ=m/t

§ 03-07

Όταν ανασηκώνουμε τον υπολογιστή μας επάνω, με αυτόν τον τρόπο ασκούμε την δύναμη μας και εκτελούμε κάποια εργασία πάνω του. Εάν αφήσουμε τώρα τον υπολογιστή από τα χέρια μας, η δύναμη της βαρύτητας θα κάνει την ίδια δουλειά, την οποία είχαμε σπαταλήσει εμείς για το ανέβασμα του (αυτό είναι επικίνδυνο πείραμα, μην το κάνετε χωρίς κατάλληλη προετοιμασία!) Άρα, ανεβάζοντας κάποιο σώμα, έχουμε «αποθηκεύσει τον κόπο μας». Σε αυτή την περίπτωση λένε, ότι το υψωμένο σώμα «έχει την δυναμική ενέργεια εντός του πεδίου της Γης». Η δυναμική ενέργεια υπολογίζεται με τη φόρμουλα Еδ = mgh, όπου το m – είναι το βάρος του σώματος, g – η επιτάχυνση της ελεύθερης πτώσης στην επιφάνεια της Γης, h – το ύψος, στο οποίο είχε σηκωθεί το σώμα. Η φόρμουλα αυτή μπορεί να γραφτεί αλλιώς : Еδ = Fh, όπου το F – η δύναμη, με την οποία το σόμα είχε σηκωθεί στο ύψος h μέσα στο πεδίο βαρύτητας με χαρακτηριστική επιτάχυνση g. Με το ίδιο μέγεθος - mgh – ισούται και η εκτελεσμένη εργασία. Γενικώς στην φυσική το μέγεθος της «ενέργειας» καθορίζεται έτσι: ενέργεια είναι η χαρακτηριστική ικανότητα του συστήματος των σωμάτων, που αλληλεπιδρούν, να εκτελούν την εργασία.

Έτσι φαίνεται, ότι το μέγεθος της δυναμικής ενέργειας εξαρτάται από το μέρος, όπου εμείς θα επιλέξουμε το μηδενικό σημείο της μέτρησης. Εάν η πέτρα είναι πάνω στο τραπέζι, η δυναμική ενέργεια της ισούται με μηδέν ως προς την επιφάνεια του τραπεζίου, αλλά δεν είναι ίδια με το μηδέν σε σχέση με το πάτωμα. Για αυτό η ίδια δυναμική ενέργεια δεν έχει ρεαλιστική πρακτική σημασία, αλλά την έχει η αλλαγή της, με την οποία και ορίζεται η εκτελεσμένη εργασία. Στην φυσική – εκτός και εάν δεν έχει αναφερθεί ειδικά – θεωρείται εκ παρασιώπησης, ότι η δυναμική ενέργεια του σώματος, που βρίσκεται στη γη, ισούται με μηδέν, και ως h παίρνουν το ύψος του σώματος πανό από το επίπεδο της Γης. Στην περίπτωση του παρατεταμένου αντικειμένου ως h υπολογίζουν το ύψος του κέντρου βαρύτητας του, διότι η αυξημένη συνεισφορά στην γενική δυναμική ενέργεια, τοποθετημένη πάνω από το κέντρο βαρύτητας, εξισορροπείται με την μειωμένη συνεισφορά του βάρους, βρισκόμενου χαμηλότερα από το κέντρο βαρύτητας.

Έχοντας καταλάβει, πως είναι τα πράγματα στην φυσική, ας επιστρέψουμε και πάλι στην οβιζική. Θα υποθέσουμε, ότι για κάποιο χρονικό διάστημα εμφανίζονταν οι επιθυμίες να νιώθω τις ΦΑ με ορισμένη ένταση. Αυτές οι επιθυμίες άλλαξαν τη συνηθισμένη σύσταση των αντιλήψεων σε αυτό το μέρος, και συγκεκριμένα – αυξήθηκε η μάζα των ΦΑ λόγο της αύξησης της έντασης, του μαγνητισμού τους, και λόγο της πιο συχνής εκδήλωσης, και μεγαλύτερης ποσότητας (μπορούμε να φανταστούμε την «άνοδο του συστήματος σε νέο επίπεδο της μάζας των ΦΑ»), έπειτα από αυτό, όμως, σταμάτησα να κάνω κάτι για τη συντήρηση της μάζας των ΦΑ στο επίπεδο, που είχε επιτευχθεί. Ως αποτέλεσμα η ενεργοποιημένη δύναμη της αδράνειας σταδιακά θα επιστρέψει το σύστημα στην προγενέστερη κατάσταση. Δηλαδή, στην αρχή η δύναμη των επιθυμιών μου ολοκλήρωσε την επεξεργασία του συστήματος, και μετά η δύναμη της αδράνειας έκανε ακριβός το ίδιο πράγμα, επιστρέφοντας το σύστημα στην παλιότερη κατάσταση. (Για περισσότερη απλότητα δεν θα αναλύσουμε τώρα τα φαινόμενα της υπολειμματικής παραμόρφωσης, οι οποίες μας προσφέρουν την δυνατότητα να αλλάζουμε σταθερά την κατάσταση του συστήματος και να κινούμαστε εμπρός με στόχο την μετέπειτα αύξηση της μάζας των ΦΑ).

Καθ` αυτόν τον τρόπο, η εργασία (σημειωμένη με το σύμβολο «Α»), ολοκληρωμένη με τη συνολική δύναμη Fz των επιθυμιών της αίσθησης των ΦΑ, είναι ίδια με την δυναμική ενέργεια Eozp, η οποία είχε δοθεί στο σύστημα (δηλαδή, στην διαφορά ανάμεσα στην αρχική δυναμική ενέργεια του συστήματος, ισοδύναμης με το μηδέν, και με την τελική), και είναι σχεδόν ίδια με εκείνη τη δύναμη αδράνειας Q, με την οποία το σύστημα θα προσπαθήσει να γυρίσει στην αρχική της κατάσταση:

A(Fz)=Eozp≈Q

Διότι η Eozp δεν μπορεί να είναι μικρότερη από την Q, αλλά μπορεί να είναι λίγο μεγαλύτερη, είναι δυνατόν να γράψουμε τη φόρμουλα και έτσι:

A(Fz)=Eozp≥Q

Επειδή ως το μηδενικό σημείο εμείς παίρνουμε την δυναμική ενέργεια του συστήματος πριν από την αρχή της επίδρασης της Fz, αυτός είναι ο συγκεκριμένος λόγος του ότι εμείς γράφουμε τη φόρμουλα με τη μορφή Enep=∑ine, και όχι ως Enep=∑(ine2-ine1), όπου η «ine2» - η δυναμική ενέργεια της ολοκλήρωσης της εργασίας, και η «ine1» - η αρχική δυναμική ενέργεια.

Διατυπώνοντας την εργασία μέσα από τη δύναμη, μπορούμε να σημειώσουμε το εξής :

A(Fz)=Fz•ΔI,

όπου η ΔI – κατά μέσο όρο αλλαγή της εντατικότητας των συμπεριλαμβανόμενων στο σύστημα αντιλήψεων. Είναι η αναλογία της διαφοράς στα ύψη, όπου βρισκόταν το φυσικό σώμα πριν και μετά από την άσκηση της δύναμης. Η δύναμη, που σηκώνει το φυσικό σώμα, δουλεύει «εντός του πεδίου βαρύτητας της Γης», αλλά το μοντέλο του «πεδίου» υπολογίζεται ήδη από το γεγονός, ότι αυτό το πεδίο κάνει την εργασία, ως αποτέλεσμα της οποίας το σώμα πέφτει στη Γη. Αναλόγως, η δύναμη της Fz ισχύει μέσα στο «πεδίο της αδράνειας του συστήματος», το οποίο μετά και εκτελεί την εργασία της επιστροφής του συστήματος στην προηγούμενη κατάσταση, επιδρώντας στο σύστημα με τη δύναμη Q.

Σε πολλές περιπτώσεις για μας δεν έχει σημασία μόνο το μέγεθος της ολοκληρωμένης εργασίας, αλλά και ο χρόνος, κατά τον οποίο γίνεται αυτή η εργασία. Διότι μπορείς να κάνεις μια εργασία σε μίση ώρα, μπορείς και σε ένα λεπτό, ενώ το τελικό αποτέλεσμα συνήθως θα είναι πολύ διαφορετικό. Αναλογία της εκτελεσμένης εργασίας με τον χρόνο t, κατά τη διάρκεια του οποίου είχε γίνει αυτή η εργασία, ονομάζεται «ισχύ» και σημειώνεται με το σύμβολο N. Καθ` αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να πούμε, ότι η ισχύ είναι η ταχύτητα της ολοκλήρωσης της εργασίας. Η ικανότητα να αναπτύσσει μεγάλη ισχύ - αυτή είναι η διαφορά του επαγγελματία- οβιζικού από τον ερασιτέχνη. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, όταν εμφανίζεται η ανάγκη υπερνίκησης της σημαντικής δύναμης της αδράνειας, έτσι η ικανότητα της ανάπτυξης μεγάλης ισχύος θα είναι το καθοριστικό παράγων κατά την εκτέλεση της ήπιας, πόσο μάλλον της σκληρής υπερνίκησης. Επίσης η μεγαλύτερη ισχύ μπορεί να φανεί ουσιαστική στις πρώτες στιγμές της εκδήλωσης της [Z], όταν πρέπει να ξεπεράσεις την αρχική αδράνεια (κοίταξε για περισσότερα στην επόμενη παράγραφο).

§ 03-08

Μιλώντας για την «επιθυμία να αισθανθείς κάποια ΦΑ», μέχρι στιγμής εννοούσαμε μια τέτοια επιθυμία, η οποία θα επιφέρει αμέσως η την αίσθηση αυτής της ΦΑ, η την εκτέλεση των επιπλέον ενεργειών – φ-πρακτόρων, και πάλι με σκοπό την άμεση δημιουργία των ΦΑ. Ως εκ τούτου, όλες οι εξεταζόμενες ως τώρα επιθυμίες είναι, εξ ορισμού, «επιθυμίες να πραγματοποιήσουμε την επιθυμία». Θα το εξηγήσω με ένα παράδειγμα. Ας πούμε, εγώ έχω την επιθυμία να πάω στο δάσος (δηλαδή, καθαυτού επιθυμία), αλλά δεν έχω την επιθυμία να σηκωθώ αμέσως τώρα και να πάω εκεί (δηλαδή, δεν υπάρχει η επιθυμία της πραγματοποίησης της αρχικής επιθυμίας) - από τεμπελιά, η λόγο των αρνητικών φυσικών αισθήσεων. Μπορώ ακόμα να θελήσω να βιώσω πιο έντονα και για περισσότερη ώρα την προσμονή της επικείμενης βόλτας, και προς το παρόν να ασχοληθώ με κάτι άλλο, πιο συναρπαστικό.

Υπάρχει μια τέτοια «επιθυμία της δημιουργίας των ΦΑ», η οποία δεν είναι στην ουσία «επιθυμία να ξεκινήσεις την πραγματοποίηση;» Είναι δυνατόν να θέλω να νιώσω την ΦΑ, αλλά να αναβάλλω την δημιουργία της; Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να μην συγχύσεις τις σκέψεις «θέλω να βιώσω τις ΦΑ» με την επιθυμία της αίσθησης των ΦΑ. Οι σκέψεις «εγώ θέλω να βιώνω την ΦΑ» μπορούν να είναι μέρος του παρασιτικού χαοτικού εσωτερικού διάλογου, πάνω στο φόντο του οποίου δεν υπάρχει ούτε ο παραμικρός κυματισμός της επιθυμίας να αισθάνεσαι τις ΦΑ.

Η επιθυμία να αισθάνεσαι κάποια ΦΑ πραγματικά μπορεί να υπάρχει και χωρίς την ταυτόχρονη εκδήλωση της επιθυμίας να την πραγματοποιήσεις αμέσως. Μια τέτοια ΧΕ ονομάζεται «πρόδρομος».

Αυτό το φαινόμενο μπορεί να έχει δυο αιτίες:

1) η παράταση της προσμονής – όπως και στην περίπτωση με το δάσος. Αλλά η συγκεκριμένη αιτία είναι πιθανή ΜΌΝΟ, εάν τη δεδομένη στιγμή ήδη αισθάνομαι κάποια άλλη ΦΑ. Εάν τώρα δεν υπάρχουν ΦΑ, και εγώ αναβάλλω την άμεση δημιουργία των ΦΑ, τότε η παράταση της προσμονής δεν έχει καμία σχέση με αυτό – εδώ συμβαίνει κάτι άλλο:

2) η «αρχική αδράνεια».

§ 03-09

Διότι η οβιζική είναι επιστήμη, βασιζόμενη στην πείρα, σε αυτό το βιβλίο θα δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στην περιγραφή των πειραμάτων. Θα εξετάσουμε ένα παράδειγμα για το πως μπορούμε να υπολογίσουμε την μάζα και τη δύναμη των αντιλήψεων.

Για να ξεκινήσουμε, πρέπει να φτιάξουμε πρώτα το «εξ αρχής σχήμα» του πειράματος – κάποια τελειοποιημένη μορφή της εκτέλεσης διάφορων πράξεων, οι οποίες θα μας οδηγήσουν σε κάποιο αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα σε «κάποιο», επειδή δεν μπορούμε πάντοτε εκ των προτέρων να πούμε - εάν το πείραμα αυτό θα μας δώσει αυτό, που εμείς υπολογίζαμε να λάβουμε, η δεν θα το κάνει; μπορεί τα αποκτημένα αποτελέσματα θα μας επιτρέψουν να κάνουμε ανακαλύψεις σε έναν άλλον τομέα, διαφορετικό από εκείνον, που εμείς είχαμε σχεδιάσει. Καμιά φορά το πείραμα εκτελείται μόνο και μόνο, επειδή έχει ενδιαφέρον.

Το εξ αρχής σχήμα του εξεταζόμενου πειράματος έχει ως εξής:

1) κατά την επιλεγμένη χρονική περίοδο γίνονται μετρήσεις της μάζας της επιλεγμένης ΦΑ. Για αυτό καταγράφεται η κάθε αναλαμπή αυτής της συγκεκριμένης ΦΑ: σημειώνεται η ένταση και η διάρκεια της. Ο πολλαπλασιασμός αυτών των αριθμών μας δίνει την Mi του ορισμένου κυματισμού αυτής της ΦΑ. Συνήθως οι ΦΑ εκδηλώνονται ανακατωτά, άλλοτε πυκνά, άλλοτε σπάνια, έτσι είναι ωφέλιμο να «προσελκύσεις» εκείνη τη ΦΑ, την συμπεριφορά της οποίας θέλεις να μελετήσεις. Για αυτό χρησιμοποιούνται οι ΦωΠ και η «επιθυμία-οδηγός» - επιθυμία να νιώθεις τη δεδομένη ΦΑ, η οποία έχει σταθερή μέτρια ένταση (1-2) σε όλη τη διάρκεια του πειράματος.

2) κατά την επόμενη ίδια χρονική περίοδο εκτελούνται πολλές ενέργειες για την δημιουργία της δεδομένης ΦΑ – και πάλι χρησιμοποιούνται οι ΦωΠ, και δημιουργείται η επιθυμία να αισθάνεσαι τη συγκεκριμένη ΦΑ μέγιστης δύναμης.

3) μετά σταματάμε την δημιουργία της ΦΑ, και σε όλη τη διάρκεια της τρίτης περιόδου πάλι μετράμε τη μάζα της με τη χρίση των ΦωΠ και επιθυμίας-οδηγού.

4) το ίδιο – για τη τέταρτη, πέμπτη και ούτω καθεξής περίοδο – ωσότου δεν εξαφανιστεί το ενδιαφέρον, η δεν σταματήσουν να έρχονται τα συναρπαστικά δεδομένα.

Σαν αποτέλεσμα του ολοκληρωμένου πειράματος έχουμε την M{φα}1, M{φα}2 και τα λοιπά. Είναι ξεκάθαρο, ότι θα είχε πολύ ενδιαφέρον να δούμε το διάγραμμα, όπου πάνω στον άξονα Х θα σημειώνονται οι αριθμοί των χρονικών περιόδων (η αλλιώς – τμημάτων), ενώ στον άξονα Y – το μέγεθος της μάζας. Αυτό πιθανών θα μας επιτρέψει:

1) να αντιστοιχίσουμε την δύναμη, που έχει ασκηθεί, με την αλλαγή της μάζας της ΦΑ κατά τη διάρκεια των ακόλουθων τμημάτων. Μελλοντικά θα μπορούμε να επεξεργαστούμε ποικιλοτρόπως αυτή την πείρα και, πιθανόν, θα βρούμε κάποιες νομοτέλειες.

2) να προσδιορίσουμε – ποια συγκεκριμένα τμήματα της αδράνειας έχουν ενεργοποιηθεί με αυτό το πείραμα.

Έπειτα πρέπει να μελετήσουμε τις ίδιες τις συνθήκες του πειράματος, οι οποίες θα εξασφαλίσουν την ανεμπόδιστη εκτέλεση των σχεδιασμένων ενεργειών.

Φυσικά, τα σημειώματα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του πειράματος και η επεξεργασία των αποκτημένων αποτελεσμάτων - όλα ταύτα είναι αρκετά εκτεταμένα και δεν ταιριάζουν με τον τύπο του βιβλίου. Για την δημοσιοποίηση τους προορίζεται η ειδική συλλογή «Πειράματα στην οβιζική», η οποία θα περιέχει τις λεπτομερέστατες περιγραφές διάφορων πειραμάτων – ένα από κάθε τύπο, που θα δείχνουν τον τρόπο της εκτέλεσης του ενός, η του αλλού πειράματος, θα λέει, ποια θα είναι τα αποτελέσματα και πως αυτά είχαν επιτευχθεί. Το κάθε πείραμα από αυτή την συλλογή θα συνοδεύεται με την καταγραφή περίπου μιας δεκάδας άλλων παρομοίων πειραμάτων, ώστε ο ερευνητής να έχει την ευκαιρία να αναλύσει αυτά τα δεδομένα και να φτιάξει τη δική του αντίληψη για το εξεταζόμενο φαινόμενο. Οι σημειώσεις θα συγκεντρωθούν στο «Αρχείο των πειραματικών δεδομένων της οβιζικής».

Ας δούμε τώρα τα δεδομένα του ενός συγκεκριμένου πειράματος – όπως αυτό αναφέρεται στη συλλογή «Πειράματα στην οβιζική». Αυτό θα επιτρέψει στον αναγνώστη, χωρίς να αποσπαστεί η προσοχή του, να γνωρίσει ένα παράδειγμα του πως εκτελούνται τα πειράματα στην οβιζική, και να συνεχίσει την μελέτη του παρακάτω υλικού.

 

«Ο συγγραφέας του πειράματος: η О’Yara, ασπιραντης [απόφοιτος-συνεργάτης του ινστιτούτου – παρατήρηση του μεταφραστή], του ΕΕΙΦΑ. Μετάφραση από τα ιρλανδέζικα.

Το πείραμα 1:

Στόχος: για πρώτα 5 λεπτά να κάνω ηλιοθεραπεία, ξαπλωμένη στο γρασίδι και να παρατηρώ τα χόρτα μπροστά μου, έχοντας μαζί μου ρόλοι, στυλό και χαρτί (το βρακάκι προαιρετικά). Να σημειώνω γραπτώς τον κάθε κυματισμό της αίσθησης της ομορφιάς (αομ) (μεγέθους 3/5), όπου το πρώτο ψηφίο είναι η διάρκεια σε δευτερόλεπτα, και δεύτερο – η εντατικότητα. Εντατικότητα της ΦΑ πρέπει να είναι μεγαλύτερη των 3 (οι λιγότερα έντονοι κυματισμοί δεν καταγράφονται).

1) Το πρώτο πεντάλεπτο απέτυχε αμέσως, επειδή στο τρίτο λεπτό ανακάλυψα ένα ανάχωμα, το οποίο στιγμιαία άρχισε να προκαλεί μακροχρόνια αομ, κάτι που μετέτρεψε την μάζα των προηγούμενων κυματισμών σε ασήμαντη εντός του γενικού όγκου. Άλλαξα τις συνθήκες του πειράματος – επέλεξα να παρατηρώ ένα τέτοιο φυτό, που μου φάνηκε πιο ομοιόμορφο και δεν περιείχε εκ των προτέρων δυνατές ΦΑ.

2) υπέθεσα, ότι στην αρχή πρέπει να περάσω μερικά πεντάλεπτα, ωσότου ο όγκος των εμφανιζόμενων αομ δεν ισιώσει, και μόνο μετά από αυτό να αρχίσω το πεντάλεπτο της αίσθησης των χαρούμενων επιθυμιών να βιώσω την αομ. Η υπόθεση βασίζεται στο ότι η ίδια η ενθύμηση της αομ μπορεί αρχικά να οδηγήσει σε κάποια αύξηση της μάζας της αομ.

Σημειώσεις του πρώτου πεντάλεπτου : 3/4, 2/3, 1/3, 4/4, 4/4, 2/5, 2/4, 3/4, 2/3. Η μάζα της μεμονωμένης αναλαμπής της ΦΑ υπολογίζεται με πολλαπλασιασμό της έντασης και διάρκειας. Σύνολο της πολλαπλασιασμένης μάζας: 89.

3) Έκανα διάλειμμα του ενός λεπτού – οι υπολογισμοί, τρέχων σημειώσεις.

4) Δεύτερο πεντάλεπτο: 2/3, 1/3, 3/4, 4/4, 4/4 (εδώ τελείωσαν τα πρώτα τρία λεπτά), 1/3, 3/3, 2/3, 2/4, 1/3, 1/3.

Συνολική μάζα: 85. Πυκνότητα ρ=85/5=17 μπντ/λ. (μποντχ το λεπτό).

Ήδη κατά την διαδικασία της εκτέλεσης του πειράματος έγινε σαφές, ότι δεν θα υπάρξει η υπολογιζόμενη επίδραση της αρχικής υπερβολικής αύξησης του όγκου της αομ από την ενθύμηση, η οποία αργότερα θα μειώνεται - η επιρροή της ενθύμησης θα είναι σταθερή σε όλη την διάρκεια του πειράματος. Η μάζα της αομ του δεύτερου πεντάλεπτου είναι όντως μικρότερη, από ότι του πρώτου, αλλά η διάφορα 5% βρίσκεται εντός του περιθωρίου του λάθους. Για αυτό πήρα την απόφαση για τα επόμενα 5 λεπτά να αρχίσω να αισθάνομαι την επιθυμία του βιώματος της αομ.

Άλλη μια ενδιαφέρον παρατήρηση – η μάζα της αομ στα 3 πρώτα λεπτά = 53. Εάν πάρουμε τα τρία πέμπτα από την γενική μάζα - 85, θα έχουμε 51. Έτσι διαπιστώσαμε, ότι η αομ εμφανίζεται αρκετά ομαλά. Αυτό επιβεβαιώνει την απουσία των άσχετων παραγόντων, (όπως ο ενθουσιασμός από την εκτέλεση του πειράματος, φόβος της αλλοίωσης των αποτελεσμάτων και τα λοιπά), τούτη η ομαλότητα δίνει την ευκαιρία να μειώσεις το διαπασών της μέτρησης σε δίλεπτο. Ωστόσο εγώ θα ολοκληρώσω το πείραμα συγκεκριμένα - με πεντάλεπτα διαστήματα.

5) Πέντε λεπτά της αίσθησης της επιθυμίας να νιώσω την αίσθηση της ομορφιάς (αομ). Δεν είχα μετρήσει την ένταση και τη διάρκεια των κυματισμών της αομ – αυτή άλλαζε μαλακά και το όριο της εντατικότητας βρισκόταν ανάμεσα στο 0 και το 3.

6) Διάλειμμα του ενός λεπτού – μετρήσεις, σημειώσεις.

7) Πέντε λεπτά της καταγραφής εμφανιζόμενης ακούσια αομ. Κατά τη διάρκεια του πρώτου λεπτού οι κυματισμοί της ανησυχίας άρχισαν να φαντάζονται, να επινοούν την αομ εκεί, όπου αυτή δεν υπήρχε, η όπου βρίσκονταν άλλες ΦΑ. Λόγο αυτού μπήκε κάποια παύση, επιβράδυνση των κυματισμών της αομ.

2/3, 1/3, 2/4, 2/4, 3/4, 3/3 (εδώ τελείωσαν τα πρώτα δυο λεπτά), 4/5, 4/4, 2/3, 2/3, 3/4, 2/4, 1/3, 1/3, 1/3 (εδώ τελείωσε το δεύτερο δίλεπτο), 1/3, 2/4, 2/3, 1/3.

Συνολικό βάρος της αομ: 143. Πυκνότητα ρ=143/5=29 μπντ/λ.

Η μάζα της αομ αυξήθηκε 1,7 φορές . Έτσι απέκτησα την ψηφιακή εκτίμηση του μεγέθους της δύναμης των ΦΑ, η οποία έχει ασκηθεί: F[]=1,7

Η μάζα σε πρώτο δίλεπτο = 46 (δηλαδή, 23 το λεπτό), η μάζα των επακόλουθων δυο λεπτών – 77 (38 το λεπτό), η μάζα του πέμπτου λεπτού – 20. Θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε το εφέ της αυξημένης μάζας στο δεύτερο δίλεπτο ως συνέπεια της επιβράδυνσης, εκδηλωμένης τα πρώτα δυο λεπτά, η οποία προσέθεσε το στοιχείο της ταραχής.

Μονάδα μέτρησης της δύναμης χαρούμενης επιθυμίας : «γιάρικ». Με αυτόν τον τρόπο εγώ είχα ασκήσει δύναμη της χαρούμενης επιθυμίας μεγέθους 1,7 γιάρικ, η, πιο σύντομα, για 1,7για.

Η μάζα του αομ άλλαξε για 58μπντ.

8) Ένα λεπτό διάλειμμα, υπολογισμοί, σημειώσεις.

9) Και πάλι 5 λεπτά της καταγραφής της ακούσιας αομ.

2/3, 2/4, 1/3, 3/3, 3/4, 1/3 (τέλος του πρώτου δίλεπτου), 2/3, 1/3, 3/3, 1/3, 1/3, 3/3, 1/3 (τέλος του δεύτερου δίλεπτου), 1/3, 1/3, 1/3, 1/3, 3/3.

Συνολικό βάρος της αομ: 101. Πυκνότητα ρ=101/5=20 μπντ/λ

Η αύξηση του αρχικού μεγέθους φτάνει τώρα μόνο στα 20%, ωστόσο και αυτή είναι μια σημαντική ποσότητα, εφόσον η ακρίβεια της μέτρησης της διάρκειας και εντατικότητας της αομ είναι αρκετά υψηλή λόγο του ότι οι δεξιότητες της πολλαπλής καταγραφής αυτών των ιδιοτήτων επιτρέπουν να διαχωρίζουμε με σιγουριά της εντατικότητες, σημειωμένες από εμένα ως «3» και «4». Η διάρκεια επίσης καταγράφεται με ακρίβεια – κατά τη σημείωση των κυματισμών της αομ εγώ αρχίζω την καταμέτρηση του χρόνου μεγαλόφωνα – αυτή η πράξη δεν αποσπά την προσοχή μου από την αομ, αλλά μου δίνει την ευκαιρία να υπολογίσω με ακρίβεια τον χρόνο. Λέγοντας ακρίβεια, δεν εννοώ την ίδια την ακρίβεια της αντιστοιχίας του χρόνου, που είχα μετρήσει – αυτή δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει, ότι ο τρόπος του υπολογισμού της διάρκειας της αομ είναι ίδιος κατά το πέρασμα όλων των πεντάλεπτων, κάτι που μας επιτρέπει να υπολογίσουμε ακριβώς την ποσοστιαία διαφορά.

Η μάζα της αομ μέσα στο πρώτο δίλεπτο: 41 (20 το λεπτό). Σε δεύτερο δίλεπτο: 39 (ίδια, 20 το λεπτό). Στο τελευταίο λεπτό: 21. Είναι άκρως υψηλή ισομετρία – φαίνεται, ότι το πείραμα ήδη διαρκεί πάνω από μίση ώρα, και τα φαινόμενα της ταραχής έπαψαν, δεν υπάρχουν πια οι σκέψεις «δεν πρέπει να υπερβάλλω!», ανησυχίες και τα λοιπά – μόνο ήσυχη εργασιακή ατμόσφαιρα. Λόγο του υψηλού βαθμού της ομαλότητας της κατάταξης των ΦΑ ανά λεπτό, μπορούμε να θεωρήσουμε, ότι μέγεθος της δύναμης, που είχε ασκηθεί ισούται με 1,7, ανεξάρτητα από το ότι την είχα μετρήσει για δυο, η για δέκα, η για εφτά λεπτά.

10) Μονόλεπτο διάλειμμα.

11) Νέο πεντάλεπτο:

2/3, 1/3, 2/3, 2/3, 1/3, 1/3, 2/3 (τέλος των 2 λεπτών), 2/3, 1/3, 1/3, 1/3, 2/3, 1/3, 2/3 (τέλος του δεύτερου δίλεπτου), 1/3, 1/3, 2/3, 1/3, 1/3.

Κατάταξη της μάζας της αομ ανά λεπτά: στα πρώτα δυο λεπτά 33 (17 το λεπτό), δεύτερο δίλεπτο: 30 (15 το λεπτό), τελευταίο λεπτό: 18. Η ίδια απόλυτη νομοτέλεια εντός των περιθωρίων του λάθους στις μετρήσεις. Αυτό σημαίνει, ότι εάν οι περίοδοι των μετρήσεων μειώνονται σε δυο λεπτά, δεν θα υπάρξουν αισθητές αλλαγές στα αποτελέσματα.

Το συνολικό βάρος της αομ: 81, και αυτό σημάνει ότι η αναβλημένη δράση της δύναμης των ΧΕ σταμάτησε. Το σύστημα επέστρεψε στην κατάσταση, την οποία είχε πριν από την επίδραση της δύναμης των Fz=1,7για, μετά από δυο πεντάλεπτα.

Αυτό σημαίνει, ότι για τη συγκεκριμένη ποσότητα της εφαρμοσμένης δύναμης, με την πεντάλεπτη τμηματοποίηση της αδράνειας μπορούμε να υπολογίζουμε μόνο τα δυο πρώτα τμήματα – τα υπόλοιπα δεν υπάρχουν. Δηλαδή, εάν εγώ θέλω να χρησιμοποιήσω τα αποτελέσματα της ασκούμενης από εμένα δημιουργικής δύναμης των ΦΑ, η οποία ισούται με 1,7για, τότε καλό είναι να το κάνω μέσα στο πρώτο κιόλας πεντάλεπτο, το πολύ – σε δεύτερο.

Τα επόμενα πειράματα, δομημένα με το ίδιο σχήμα, θα δώσουν την απάντηση στην ερώτηση – πως αλλάζει η ροή του πειράματος μετά από την αύξηση, η μείωση της ασκούμενης δύναμης. Μεταποιώντας τους διάφορους παραμέτρους του πειράματος, μπορούμε να συλλέξουμε την απαραίτητη ποσότητα των δεδομένων για να διατυπώσουμε μεγαλύτερες γενικεύσεις.»

Πείραμα 2:

Ίδιες συνθήκες, αλλά αντί του συγκεκριμένου θάμνου, το οποίο εγώ είχα παρατηρήσει, έφτιαξα στο μυαλό μου την φανταστική εικόνα του πως εγώ κάνω καταδύσεις. Υποθετικά αυτό θα με οδηγήσει σε λιγότερα φανερό αποτέλεσμα, διότι η εικόνα έχει πολύ λιγότερες λεπτομέρειες από τον ρεαλιστικό θάμνο, για αυτό η ΦΑ δεν θα είναι εξίσου δυνατή, και θα αποσπάται συχνότερα η προσοχή μου.

Η ΦΑ υπό μέτρηση – προσμονή της κατάδυσης.

1) М{πσμ}(1-5)=54 (δηλαδή η μάζα της προσμονής από το πρώτο έως πέμπτο λεπτό ισούται με 54 μποντχ).

2) [πσμ](7-12) (δηλαδή, η αίσθηση της επιθυμίας να νιώσω την προσμονή από το έβδομο έως και δωδέκατο λεπτό). Ανά περιόδους ερχόταν ο φόβος της ασχολίας με την τεχνική κατάδυση, διότι αυτή είναι μια κάπως επικίνδυνη δουλειά, για αυτό η θέληση της προσμονής είχε ενοχληθεί, αποδυναμωθεί. Υποθετικά το αποτέλεσμα θα είναι λιγότερα δυνατό, απ` ότι στο πρώτο πείραμα.

3) М{πσμ}(13-18)=75. Αύξηση 40%. Πράγματι, το αποτέλεσμα εμφανίζεται λιγότερα δυνατό: F[πσμ]=1,4

4) М{πσμ}(19-24)=44. Απογοητευτικό αποτέλεσμα, διότι μέσα σε αυτό το πεντάλεπτο αυξήθηκε η ταραχή λόγο των κρίσεων του φόβου να αλλοιώσω τα αποτελέσματα του πειράματος.

5) М{πσμ}(25-30)=58. Δεν υπήρχε ταραχή, για αυτό το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο – συμπίπτει με τα αποτελέσματα του προτού πειράματος.

Από τα αποτελέσματα των δυο πειραμάτων μπορούμε να βγάλουμε το ίδιο συμπέρασμα: εάν η ασκούμενη δύναμη F[] βρίσκεται ανάμεσα σε 1,4για και 1,7για, τότε κατά την πεντάλεπτη τμηματοποίηση πρέπει να υπολογίσουμε μόνο τα πρώτα δυο τμήματα. Εάν θέλω να χρησιμοποιήσω τα αποτελέσματα της F[], ίδιας από το 1,4για έως 1,7για, καλό είναι να το κάνω κατά το πρώτο πεντάλεπτο, αλλιώς – το δεύτερο.

Πείραμα 3:

Ίδιες συνθήκες, αλλά θέλω να διπλασιάσω τα τμήματα – αντί των πεντάλεπτων να χρησιμοποιήσω δεκάλεπτα. Θα δούμε, εάν θα αλλάξει η ποσότητα των εμπλεκομένων τμημάτων της αδράνειας. Έχουμε επιλέξει την αφοσίωση για τις μουσούδες ως αντικείμενο του πειράματος.

1) М{αφσ}(01-10)=108 μπντ.

2) [αφσ](11-20)

3) М{αφσ}(21-31)=189μπντ. Αύξηση 75%. F[]=1,75

4) М{αφσ}(32-42)=153μπντ. Αύξηση 35%.

5) М{αφσ}(21-31)=118 μπντ. Αύξηση 9% - εντός των περιθωρίων του λάθους στις μετρήσεις.

Συμπέρασμα : η μεταφορά στα δεκάλεπτα τμήματα μας έδωσε τα ίδια αποτελέσματα – μόνο στα δυο πρώτα τμήματα μετά από την δημιουργία των ΧΕ διατηρείται η επίδραση της δύναμης, που είχε ασκηθεί.

Στο πρώτο πείραμα η F[]=1,7, και το διάγραμμα της μείωσης της επιρροής ηταν απότομο: 70%, 20%.

Στο τρίτο πείραμα η F[]=1,75, και το διάγραμμα της μείωσης της επιρροής λιγότερα απότομο: 75%, 35%.

Υπάρχουν τέσσερις πιθανές εξηγήσεις:

1) Η αύξηση της F[] από 1,7 στο 1,75 κάνει το διάγραμμα της μείωσης της επιρροής αισθητά πιο ήπιο

2) Η αφοσίωση, με την οποία δούλευαν στο τρίτο πείραμα, συμπεριφέρεται αλλιώς, απ` ότι η αίσθηση της ομορφιάς – όντας κάποια δύναμη, μειώνεται πιο αργά.

3) Αυτό είναι χαρακτηριστικό συγκεκριμένα για αυτόν τον πειραματιστή – βιώνει την αφοσίωση ως πιο σταθερή ΦΑ, απ` ότι η αίσθηση της ομορφιάς. Κάποιος άλλος πειραματιστής, που τείνει περισσότερα προς την αίσθηση της αομ, μπορεί να έχει την απολύτως αντίθετη κατάσταση.

4) Οι διαφορές στο διάγραμμα μπορούν να καθορίζονται από το όριο του λάθους στις μετρήσεις.

Τα επόμενα πειράματα μπορούν να μας δώσουν πιο συγκεκριμένες αντιλήψεις για τις διαδικασίες, που μελετάμε, και όμως, έχουμε τη δυνατότητα να καταλάβουμε – μετά από τις εκτελέσεις αυτών των πειραμάτων έχουμε την σαφήνεια, η οποία δεν υπήρχε νωρίτερα. Έστω και πρόχειρα, εμείς αρχίσαμε να κατανοούμε ουσιαστικά πιο καλά τις νομοτέλειες, που συνδέουν την εφαρμοσμένη δύναμη της ΧΕ και επακόλουθες αλλαγές της μάζας αυτής της ΧΕ.

Πείραμα 4, εκτελεσμένο από άπειρο φοιτητή:

Το σχήμα του πειράματος: κατά τη διάρκεια της πρώτης ώρας εναλλάσσονται τα πεντάλεπτα της καταγραφής της συμπάθειας για τα ζώα με τα πεντάλεπτα των αποσπάσεων και της ανάγνωσης του βιβλίου. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ώρας εναλλάσσονται τα πεντάλεπτα της δημιουργίας της επιθυμίας αίσθησης της συμπάθειας με τα πεντάλεπτα της ανάγνωσης του βιβλίου. Κατά τη τρίτη ώρα πρέπει να γίνει το ίδιο, ο, τι και στην πρώτη.

Τα αποτελέσματα : M{}(1-60) = 466 μπντ., M{}(121-180) = 406 μπντ.

Συμπέρασμα : το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο.

Πρώτον, όπως γνωρίζουμε πια από τα πειράματα 1-3, το αποτέλεσμα της άσκησης της [] επιδρά μόνο στη διάρκεια των δυο πρώτων τμημάτων, και δυνατότερα – κατά τη διάρκεια του πρώτου. Αυτό σημαίνει, ότι μια τέτοια προσέγγιση – η αλλαγή του πεντάλεπτου της άσκησης της F[] και του πεντάλεπτου της άσχετης ασχολίας στο τέλος της ώρας δεν θα δώσει σχεδόν καμία αισθητή επίδραση στην επόμενη ώρα.

Δεύτερων, η συγκέντρωση στην αίσθηση της ΦΑ για μια ώρα, και η επακόλουθη αίσθηση της F[] για άλλη μια ώρα, και ακόμα τρίτη ώρα του πειράματος – είναι υπερβολικά μακροχρόνια χρονική περίοδος. Για αυτόν τον φοιτητή δεν είναι καθόλου χαρακτηριστική η αίσθηση των ΦΑ και της ΧΕ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Ως εκ τούτου γίνεται απολύτως σαφές, ότι θα επέμβει η δύναμη της αδρανείας. Και αυτή όντως παρενέβη – άρχισαν να εμφανίζονται οι πολυάριθμες τάσεις για τα ΑΣ, ήρθε η κούραση.

Τρίτον, δεν είναι καθόλου απλό να εξασφαλίσεις ομαλές συνθήκες για την εκτέλεση του πειράματος για τρεις ώρες. Η ζωή περνάει με τη σειρά της, εμφανίζονται νέες επιθυμίες, νέοι ενεργοί παράγοντες. Έτσι, στην αρχή της πρώτης ώρας ο φοιτητής ένιωθε παρατεταμένες ΑΣ λόγο της επαφής με τρίτα πρόσωπα. Δεν είναι παράξενο, ότι σαν αποτέλεσμα η μάζα της συμπάθειας της τρίτης ώρας μειώθηκε σε σύγκριση με τη πρώτη – θα μπορούσε να είχε μειωθεί και ακόμα περισσότερο.

Παρόλα ταύτα, το πείραμα δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχημένο – πρώτον, τα αποτελέσματα του ταιριάζουν με τις τρέχων αντιλήψεις, δεύτερων – ο άνθρωπος για τρεις ώρες δημιουργούσε τις ΦΑ και την ΧΕ! Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, νιώθει τώρα, σαν να είχε ζήσει μια ολόκληρη μέρα μέσα σε αυτές τις τρεις ώρες. Η πληρότητα της ζωής του αυξήθηκε ουσιαστικά εκείνη την ημέρα, και με την πράξη του κάνει την συνεισφορά του στην κίνηση προς τις ΦΑ. Το έχει απολαύσει, και η επιθυμία του να συνεχίσει να κάνει πειράματα μεγάλωσε.

 

Πειράματα 5-8:

Με δίλεπτα τμήματα.

Τα αποτελέσματα:

Πείραμα 5) 21, [αομ], 48(130%), 42(100%), 27(30%), 21.

Συμπέρασμα : Εάν η F[] φτάνει στο μέγεθος των 2,3για, τότε ο αριθμός των εμπλεκομένων τμημάτων αυξάνεται από τα δυο σε τρία. Με πειραματικό τρόπο μπορούμε να προσδιορίσουμε το σχετικό μέγεθος της δύναμης της ΧΕ, αρχίζοντας από το οποίο ο αριθμός των εμπλεκομένων τμημάτων αυξάνεται από 2 σε 3. Βλέπουμε, ότι ο αρμός αυτός βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε 1,75 και 2,3.

Ας θυμηθούμε, ότι στο πρώτο πείραμα η F[]=1,7, και υπήρχε απότομη μείωση: 70%, 20%. Στο τρίτο πείραμα η F[]=1,75, και η μείωση είναι λιγότερα αισθητή: 75%, 35%. Στο πέμπτο πείραμα η F[]=2,3, και υπάρχει ακόμα πιο ήπια μείωση: 130%, 100%, επιπλέον είχε εμπλακεί και το τρίτο τμήμα.

Πείραμα 6) 12, [αφσ], 21(75%), 18(50%), 12.

Πείραμα 7) 18, [σμπ], 24(30%), 18.

Πείραμα 8) 36, [ερε] (ερωτική έλξη –παρατήρηση του μεταφραστή), 45(25%), 36.

Συμπέρασμα : εάν η F[] φτάνει στο μέγεθος μόλις 1,25-1,3για., τότε εμπλέκεται μόνο το πρώτο τμήμα. Με πειραματικό τρόπο μπορούμε να προσδιορίσουμε το σχετικό μέγεθος της δύναμης της ΧΕ, αρχίζοντας από το οποίο ο αριθμός των εμπλεκομένων τμημάτων μειώνεται από 2 σε 1. Γίνεται ξεκάθαρο, ότι το μέγεθος αυτό βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε 1,3 και 1,7. Τώρα έχουμε αφορμή να υποθέσουμε, ότι στο δεύτερο πείραμα το απογοητευτικό αποτέλεσμα του δεύτερου τμήματος, επόμενου από την περίοδο της ΧΕ, καθορίζεται όχι μόνο από την επίδραση της ταραχής, αλλά και από το ότι η δύναμη του 1,4 δεν είναι αρκετή, ώστε να εμπλέξει το δεύτερο τμήμα στη σφαίρα επίδρασης αυτής της δύναμης. Άρα, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι η γραμμή του διαχωρισμού περνάει κάπου ανάμεσα στο 1,4 και 1,7.

Θα ονομάσουμε με τον όρο «διαχωρισμός 1/2» τέτοιο μέγεθος της δύναμης, η επακόλουθη μείωση της οποίας παρασέρνει στη σφαίρα της επιρροής της ένα και μοναδικό τμήμα. Ανάλογα θα εισάγουμε και τον όρο «διαχωρισμός 2/3». Θα σημειώνουμε με το σύμβολο [1/2]. Δεν βρέθηκε αναλογία ανάμεσα στις διαφορετικές ΦΑ. Επίσης δεν βρέθηκε η αναλογία του αποτελέσματος από το – πόσο μεγάλη είναι η μάζα των ΦΑ σε διαφορετικά πειράματα. Για αυτόν τον λόγο:

[1/2]=1,40-1,70

[2/3]=1,75-2,30

 

§ 03-10

Έχοντας οπλιστεί με τις νέες δεξιότητες, θα εκτελέσουμε το επόμενο πείραμα – της ανακάλυψης των ακόρντων και υπολογισμού της «κριτικής μάζας» ΚΜ{επμ,απφ} της πρώτης αντίληψης (σε αυτή τη περίπτωση – της επίμονης), δηλαδή, μιας τέτοιας μάζας, μετά από την επίτευξη της οποίας αρχίζει η εκδήλωση της δεύτερης ΦΑ (σε αυτή τη περίπτωση της αποφασιστικότητας).

Θα προσθέσουμε τον όρο «χρόνος αποσυμπιέσεις» - είναι η ποσότητα των τμημάτων, που πρέπει να περάσει μετά από την ολοκλήρωση του πειράματος της δημιουργίας των ΦΑ, ώστε η επίδραση αυτής της δημιουργίας σταμάτησε να λειτουργεί.

Το σχήμα του πειράματος:

1) Στην αρχή για ένα λεπτό κάνω την κυκλική ανταλλαγή της επιμονής και εκείνων των αντιλήψεων, οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, μπορούν να εμφανιστούν ταυτόχρονα με την επιμονή – προσμονή (πσμ), αποφασιστικότητα (απφ). Στόχος – να εξασκηθώ στην διάκριση τους, να σχηματίσω τις ήπιες ΦΑ για την καθεμία, ώστε κατά τη διάρκεια του πειράματος να παρακινήσω λιγάκι όλες τις αντιλήψεις με τη βοήθεια της επιθυμίας-οδηγού, διότι το να διακρίνεις την μεμονωμένη ΦΑ είναι ένα πράγμα, και τελείως διαφορετικό – να διακρίνεις την ίδια ΦΑ, εκδηλωμένη πάνω στο φόντο της σημαντικής μάζας μιας άλλης ΦΑ.

2) για κάποιο χρονικό διάστημα θα δημιουργώ την επιμονή, χρησιμοποιώντας τον ΦωΠ. Ο σκοπός μου είναι να μετρήσω την μάζα της, έπειτα από την οποία θα αρχίσει να εκδηλώνεται άλλη ΦΑ, δημιουργώντας το ακόρντο. Επίσης θα μετρηθεί ο χρόνος, που χρειάστηκε για να εμφανισθεί η άλλη ΦΑ, διότι υπάρχουν αφορμές να υποθέσουμε, ότι η ταχύτητα της εμφάνισης της δεύτερης ΦΑ δεν εξαρτάται μόνο από τη μάζα της αρχικής ΦΑ, αλλά και από την πυκνότητα. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε, ότι η σημαντική μάζα της ΦΑ, μοιρασμένη σε μεγάλο χρονικό όγκο, δεν θα προκαλέσει την ίδια επίδραση της «έναρξης» δεύτερης ΦΑ, απ` ότι στην περίπτωση, όταν η ίδια, η ακόμη και μικρότερη μάζα θα είχε συγκεντρωθεί σε μικρότερο «χρονικό όγκο». (Είναι βολική η χρήση του όρου «χρονικός όγκος», επειδή τονίζει την ομοιότητα της αναλογίας ανάμεσα στον φυσικό όγκο και τον χρόνο στην οβιζική, διότι η «πυκνότητα» στην φυσική – είναι η μάζα, διαιρεμένη με όγκο, ενώ η «πυκνότητα» στην οβιζική – είναι η μάζα, διαιρεμένη με τον χρόνο).

Πείραμα 9) η δημιουργία της επιμονής

*) με την επίτευξη της μάζας M{επμ}=37 και 3 λεπτά μετά (δηλαδή, ρ(επμ)=12μπντ/λ) εμφανίστηκε ο θρίαμβος (θρμ). Αυτή ηταν μια απροσδόκητη επίδραση, διότι αναμέναμε την εμφάνιση του ακόρντου {επμ, απφ}, και εκδηλώθηκε το ακόρντο {επμ, θρμ}.

*) κατά την συνέχιση της δημιουργίας της επιμονής, ο θρίαμβος συνέχισε να εκδηλώνεται σποραδικά, αλλά δεν υποστηρίχθηκε, για να μην εμποδίζει την γνησιότητα του πειράματος.

*) με την επίτευξη της μάζας M{επμ}=150 και 8 λεπτά αργότερα από την αρχή του πειράματος (δηλαδή, ρ(επμ)=19μπντ/λ) εκδηλώθηκε η αποφασιστικότητα (απφ).

Συμπέρασμα:

1) ανακαλύψαμε το ακόρντο {επμ,θρμ}. Εκδηλώθηκε, όταν η M{επμ}=37, ρ(επμ)=12μπντ/λ)

2) Το ακόρντο {επμ,απφ} εμφανίστηκε, όταν η M{επμ}=150, ρ(επμ)=19μπντ/λ.

Τα περαιτέρω πειράματα πρέπει να δείξουν – πόσο σημαντικός είναι ο κάθε παράγοντας (μάζα και πυκνότητα). Από τα προηγούμενα πειράματα έγινε γνωστό, ότι η επίδραση της δραστικής δημιουργίας των ΦΑ διατηρείται κατά τη διάρκεια των δυο τμημάτων, για αυτό το επαναληπτικό πείραμα μπορεί να εκτελεστεί έπειτα από 8х3=24 λεπτά.

Πείραμα 10) η δημιουργία της επιμονής, αλλά με μεγαλύτερη προσοχή, διότι στο προηγούμενο πείραμα είχαν παρατηρηθεί τα χαρακτηριστικά των άλλων ΦΑ.

KМ{επμ,θρμ}=56 (ρ=19, επειδή ο θρίαμβος εμφανίστηκε 3 λεπτά αργότερα, διαιρούμε το 56 με 3 και βρίσκουμε τη πυκνότητα), KМ{επμ, απλ}=109 (ρ=19) (δηλαδή, με την επίτευξη της μάζας στο 109 εκδηλώθηκε το ΦΣ – η απόλαυση), KМ{επμ,απφ}=158(ρ=19)

Πείραμα 11) KМ{επμ,θρμ}=71 (ρ=12), KМ{επμ,ααν}=88 (ρ=12), KМ{επμ,απφ}=166 (ρ=12). (ααν - «αιώνια άνοιξη» - παρατήρηση του μεταφραστή).

Ακόμα και μετά από το αναγκαίο διάλειμμα η απόλαυση συνέχισε να εμφανίζεται ακούσια σε ανύποπτο χρόνο. Προφανώς, λόγο του ότι αυτή δεν είναι η ΦΑ καθαρής μορφής, αλλά η ΦΣ, δηλαδή, αντίληψη, συνδεδεμένη στενά με το φυσικό σώμα, με τις αισθήσεις, ο «χρόνος αποσυμπιέσεις» της είναι ουσιαστικά πολύ μεγαλύτερος, απ` ότι για τις ΦΑ. Για αυτό και η περαιτέρω μέτρηση της απόλαυσης δεν είχε νόημα.

Πείραμα 12) Εμφανίστηκε η επιθυμία να αυξήσεις σημαντικά την πυκνότητα, σαν αποτέλεσμα αντί της δημιουργίας των ΦΑ βγήκε ανούσια ένταση, η οποία αλλοίωσε όλα τα αποτελέσματα – ούτε εκδηλώθηκαν οι άλλες ΦΑ, ούτε είχε παρουσιαστεί ευδιάκριτα η ίδια η επιμονή. Συμπέρανα, ότι είναι ωφέλιμη η δημιουργία των ΦΑ χωρίς τέτοιες εντάσεις.

Πείραμα 13) Ίδια κατάσταση και πάλι. Αποτέλεσμα: KМ{επμ,θρμ}=66 (ρ=16), KМ{επμ,ααν}=101 (ρ=17), KМ{επμ, απφ}=139 (ρ=17)

Τώρα, από τα συμπεράσματα των 4 πειραμάτων, μπορούμε να παρατηρήσουμε, ότι σχεδόν τίποτε δεν εξαρτάται από την πυκνότητα, εάν αυτή αλλάζει μέσα σε αρκετά ευρέα όρια – από το 12 έως και 20. Ενώ για τη μάζα η συσχέτιση είναι αρκετά καλή:

KМ{επμ,θρμ}=37,56,71,66, δηλαδή κατά μέσο όρο: 58.

KМ {επμ, ααν}=88,101, δηλαδή, κατά μέσο όρο: 95.

KМ{επμ,απφ}=150,158,166,139, δηλαδή, κατά μέσο όρο: 153.

Πείραμα 14) Τώρα, αντιθέτως, θα δημιουργώ την επιμονή.

KМ{απφ,επμ}=66. Δεν εμφανίστηκαν άλλες ΦΑ. Συμπέρασμα – η επιμονή πάνω στο φόντο της αποφασιστικότητας εμφανίζεται πολύ πιο γρήγορα, απ` ότι η αποφασιστικότητα πάνω στο φόντο της επιμονής.

Τα επόμενα πειράματα εκτελούνται σύμφωνα με ένα άλλο σχήμα: προκαλείται η επιμονή, και μετά από την εμφάνιση της αποφασιστικότητας, το πείραμα ολοκληρώνεται, γίνεται παύση μόνο για 1-2 λεπτά (και όχι 15-20, όπως πριν), έπειτα η επιμονή δημιουργείται ξανά.

Περάματα 15-17) Είχαν γίνει την επόμενη μέρα. Ολοκληρώθηκαν τρεις σειρές των πειραμάτων. Τα αποτελέσματα:

θρμ=64-39-33 (δηλαδή, στο πρώτο πείραμα η ΚΜ{επμ, θρμ}=64, στο δεύτερο 39 και στο τρίτο 33), ααν=88-90-60, απφ=130-120-120.

Βγαίνει, ότι όσο πιο εύκολα δημιουργείται η αντίληψη πάνω στο φόντο της επιμονής, σε τόσο μεγαλύτερο βαθμό ισχύουν για αυτήν τα αποτελέσματα του προηγούμενου πειράματος. Η κριτική μάζα της επιμονής για την εκδήλωση του θριάμβου μειώθηκε από 64 σε 33, δηλαδή, δυο φορές, για την «αιώνια άνοιξη» - για 1,5 φορά, και για την αποφασιστικότητα δεν άλλαξε και καθόλου.

Ωστόσο, σε σύγκριση με τα πειράματα των προηγούμενων ημερών, η ΚΜ της αποφασιστικότητας μειώθηκε από το 150 στο 120 – επιδρά το πείραμα της ημέρας, που πέρασε: βιωμένες σήμερα ΦΑ επηρεάζουν τα επόμενα τμήματα της ημέρας.

Πείραμα 18-20) Δημιουργία της προσμονής επίσης κατά σειρά με τρεις συνεχόμενες προσπάθειες. Εκ των προτέρων δεν υπάρχει σαφήνεια – ποια θα είναι η αντίληψη που θα εμφανιστεί και εάν θα εμφανιστεί.

KМ{πσμ, χαρ}=48 (ρ=24), 42 (ρ=21), 30 (ρ=18). Καθ` αυτόν τον τρόπο, η νέα νομοτέλεια παραμένει: 48-42-30.

Πείραμα 21) Εφόσον έχετε παρατηρήσει, ότι η επιμονή εμφανίζεται γρήγορα πάνω στο φόντο της αποφασιστικότητας, ας κάνουμε μια ίδια δοκιμή με αυτό το ζεύγος:

KМ{απφ,επμ}=69 (ρ=21), 48 (ρ=21), 36 (ρ=18). Και πάλι η κριτική μάζα μειώθηκε δυο φορές την ώρα της τρίτης κατά σειρά προσπάθειας.

Συμπεράσματα:

1) Καθ` αυτόν τον τρόπο, είναι ωφέλιμο να διαχωρίσουμε την διαδικασία της ανακάλυψης των ΦΑ στο φόντο της μαζικής δημιουργίας της άλλης ΦΑ σε τρεις τάξεις. Εάν η κριτική μάζα είναι μικρότερη από 70, αυτό είναι το παράδειγμα της δυνατής σύνδεσης, εάν η ΚΜ είναι 80 -100 – είναι η μέτρια σύνδεση. Και μεγαλύτερη από 120 – αδύναμη σύνδεση.

2) Εάν σε μια ακολουθία η σύνδεση είναι δυνατή, στην αντίστροφη περίπτωση μπορεί να είναι οποιαδήποτε. Για παράδειγμα, {επμ, απφ} – αδύναμη σύνδεση, ενώ η {απφ, επμ} – δυνατή.

3) Χρόνος της αποσυμπιέσεις για τη δυνατή σύνδεση – 2 τμήματα. Για τη μέτρια – 1 τμήμα, για την αδύναμη – 0 τμήματα. Μπορούμε να βγάλουμε εύκολα αυτό το συμπέρασμα, διότι βλέπουμε, ότι οι τρεις συνεχόμενες σειρές της δημιουργίας της επιμονής αφήνουν τη κριτική μάζα της αποφασιστικότητας μεγέθους 120-130. Αυτό και σημάνει, ότι η προηγούμενη σειρά σαν να μην υπήρχε – δεν φαίνεται η επιρροή της. Την ίδια ώρα κατά την δημιουργία της αποφασιστικότητας, στην δεύτερη προσπάθεια η κριτική μάζα μειώθηκε 30%, και στην τρίτη – ακόμα 30%, συνολικά – 100%, και αυτό προδίδει την παρουσία της επιρροής της πρώτης προσπάθειας. Από τα παλιότερα πειράματα είχαμε καταλάβει επίσης, ότι με την αρκετά δραστική δύναμη της δημιουργίας της επιθυμίας να αισθάνεσαι τη μια η την άλλη ΦΑ, η αδράνεια αποτελείται από δυο τμήματα.

Ως εκ τούτου δεν είναι δύσκολο να βγάλουμε τα πρακτικά συμπεράσματα. Είναι ωφέλιμο να επιδιώξεις την εκδήλωση της αποφασιστικότητας, δημιουργώντας την επιμονή; Όχι, επειδή το αποτέλεσμα, πρώτον, θα αναβληθεί, ωσότου η μάζα δεν φτάσει στο 140-150. Αλλά το βασικότερο – δεν θα συμβαίνει η συλλογή των αποτελεσμάτων: η συνέχιση της δημιουργίας της επιμονής θα φέρνει τα ίδια αποτελέσματα – διότι η αποφασιστικότητα εμφανίζεται μόνο όταν η μάζα ισούται με 150, σε αυτόν τον χρόνο προλαβαίνει να «εξατμιστεί» το αποτέλεσμα της προηγούμενης δημιουργίας.

Τι θα γίνει, εάν υπάρχει σκοπός – να εξασκηθούμε στην αίσθηση της επιμονής (ας πούμε, ότι για τον φυσικό η επιμονή είναι κάποια σχετικά άγνωστη ΦΑ, και εκείνος δυσκολεύεται να την δημιουργεί απευθείας); Σε αυτή την περίπτωση έχει νόημα να διοργανώσεις την μαζική συναίσθηση της αποφασιστικότητας – συλλέγοντας την μάζα της αποφασιστικότητας, θα πετύχεις την υψηλή συχνότητα και εντατικότητα της εκδήλωσης της επιμονής. Ανάλογα, για την αίσθηση της χαράς είναι ωφέλιμο να δημιουργείς την προσμονή, και για την αίσθηση του θριάμβου – της επιμονής. Επίσης, μπορούμε να θεωρήσουμε αρκετά αποτελεσματική την συνάθροιση της δημιουργίας της επιμονής, εάν έχουμε ως στόχο να βιώσουμε περισσότερο την «αιώνια άνοιξη», παρόλο που το αποτέλεσμα δεν θα έχει εκδηλωθεί τόσο δυνατά, όπως στην περίπτωση του θριάμβου.

4) Είναι ωφέλιμο να συντάσσουμε τις λίστες, χρησιμοποιώντας τις οποίες ο οποιοσδήποτε οβιζικός μπορεί να βρει γρήγορα την πιο κατάλληλη οδό πως την «έμμεση δημιουργία» κάποιας ΦΑ. Θα σημειώσουμε την ύπαρξη της δυνατής σύνδεσης ως А1, της μέτριας ως – А2, της αδύναμης – А3, και θα έχουμε:

{επμ,θρμ}=А1, {επμ,ααν}=А2, {επμ,απφ}=А3, {απφ,επμ}=А1, {πσμ,χαρ}=А1.

5) Η κριτική μάζα δεν εξαρτάται από την πυκνότητα, εάν αυτή αλλάζει εντός των αρκετά ευρέων ορίων – από τα 12 έως και 22, δηλαδή, πραγματικά κατά την οποιαδήποτε – και δραστική, και χαλαρή δημιουργία κάποιας ΦΑ η κριτική μάζα για την εκδήλωση άλλης ΦΑ παραμένει ίδια.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε το εξής: όντας συνεπαρμένη από αυτή την έρευνα, η O’Yara μέσα σε πέντε ώρες δημιούργησε τη συνολική μάζα των ΦΑ ύψους 1500 μπντ. Αυτό υπερβαίνει σχεδόν 10 φορές το συνηθισμένο επίπεδο, κάτι που σημαίνει, ότι έχει γίνει έστω και μικρό, αλλά συγκεκριμένο βήμα μπροστά - για να αλλάξει το κατά μέσο όρο ημερήσιο, δυο- και τριήμερο επίπεδο της μάζας των ΦΑ, και κατά την επανάληψη αυτής της πείρας θα εμπλακούν ήδη και εβδομαδιαίο τμήμα, και το τμήμα των 14 ημερών. Περαιτέρω θα πρέπει απλώς να συγκρατήσει αυτή την μικρή αύξηση του κατά μέσο όρο επιπέδου – να προσπαθήσει να απομακρύνει άψογα τα ΑΣ, τα οποία πολύ πιθανών θα επανεμφανιστούν την ίδια μέρα και την επόμενη (εκδήλωση της αρνητικής αδράνειας), να καταπολεμήσει την νωθρότητα και να δημιουργήσει εάν όχι τις δυνατές ΦΑ, τουλάχιστον, το ΦΦ – για παράδειγμα, ασχολούμενη με κάποια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα δουλεία.

Ας συνοψίσουμε τα δεδομένα των προαναφερομένων παραπάνω, και των υπόλοιπων σειρών από πειράματα (σε παρένθεση βρίσκεται το μέγεθος της ΚΜ σε διάφορα πειράματα):

{σβρ,αφσ}=А1 (57, 53, 39, 54…) (σοβαρ., αφοσίωση)

{σβρ,απφ}=А1 (69, 74…) (σοβαρ., αποφασιστικότητα)

{σβρ,καλ}=А1 (27…) (σοβαρότητα, κάλεσμα)

{απσ,καλ}=А1 (44, 43, 33…) (απόσπαση, κάλεσμα.)

{απσ,χαρ}=А1 (48…)(αποσπ., χαρά)

{απσ,σπθ}=А2 (74, 91, 84…) (αποσπ. συμπάθεια)

{καλ,απσ}=А1 (44…)

{καλ,χαρ}=А2 (69…)

{επμ,πσμ}=А1 (71, 73…)

{επμ,θρμ}=А1 (64, 37, 56, 71, 66…)

{επμ,ααν}=А2 (88, 101…)

{επμ,απφ}=А3 (150, 158, 166, 139…)

{σμθ,αφσ}=А2 (74…)

{απφ,επμ}=А1 (66, 69…)

{πσμ,χαρ}=А1 (48…)

Πείραμα 22) Έλεγχος της αποτελεσματικότητας των λεγόμενων «σκέτων τυπικών πρακτικών», όταν παρόλο που η προσοχή επιστρέφει σε μια η την άλλη ΦΑ, δεν συμβαίνει η εκδήλωση της αντίστοιχης ΦΑ. Η λέξη «αφοσίωση» είχε επαναληφθεί 200 φορές χωρίς τη δημιουργία της αφοσίωσης. Έπειτα γινόταν η δημιουργία της σοβαρότητας, και η αφοσίωσης εμφανίστηκε τη στιγμή, όταν συγκεντρώθηκε η μάζα των 54 μπντ. Δηλαδή, δεν ανακαλύψαμε την επιρροή της σκέτης τπρ σε αυτό το χρονικό διάστημα. Αυτό εξηγεί την σχεδόν απόλυτη απουσία των αποτελεσμάτων τέτοιων πράξεων, όταν ο άνθρωπος απλώς ολοκληρώνει κάποιες τελετές τύπου «προσευχών», «εκκλήσεων», χωρίς να δημιουργήσει ταυτόχρονα τις ΦΑ.

§ 03-11

Η πείρα της μαζικής και συχνής δημιουργίας των ΦΑ σου δίνει την δυνατότητα να αρχίσεις να τις διαχωρίσεις με περισσότερη ακρίβεια, σαν αποτέλεσμα κάποιες ΦΑ αποδεικνύονται όχι ανεξάρτητες ΦΑ, αλλά διαφορετικού είδους «βαθμοί» των άλλων ΦΑ. Για παράδειγμα, βρίσκουμε, ότι ο «θαυμασμός» είναι το «κάλεσμα» αδύνατης έντασης, όπως και η συμπάθεια – είναι η αδύναμη αφοσίωση. :

καλ-1-3 = θαυμ

αφσ-1-3 = σμπ

Αποδεικνύεται, ότι η αντίληψη της «αιώνιας άνοιξης» είναι το είδος της «επιδίωξης», οποιασδήποτε έντασης, η οποία όμως, έχει την ιδιότητα της διαπεραστικότητας:

επδ{δ>1} = ααν

Αυτό δεν μας εμποδίζει να χρησιμοποιούμε τους όρους «θυμ», «σμπ», «ααν» και άλλους, διότι μας βολεύει η χρήση τους.

 

§ 03-12

Ας διευκρινίσουμε την έννοια «συγκεντρωμένη μάζα». Εάν η μάζα των ΦΑ συγκεντρώνεται σε χρόνο, μικρότερο από τον χρόνο της αποσυμπίεσης, τότε αυτή επιδρά ως «ολόκληρο κομμάτι», για αυτό τίποτα δεν εξαρτάται από την πυκνότητα της, εάν η πυκνότητα δεν είναι τόσο μικρή, ότι η διαδικασία της δημιουργίας δεν παρατείνεται εκτός των ορίων της περιόδου της αποσυμπίεσης. Για παράδειγμα, κατά την δημιουργία της σοβαρότητας με την πυκνότητα 9, ακόμα και 10 λεπτά αργότερα δεν εμφανίσθηκε ούτε η αφοσίωση, ούτε η αποφασιστικότητα, παρόλο που η συνολική μάζα της σοβαρότητας, που είχε βιωθεί σε αυτόν τον χρόνο, έφτασε στο 90 μπντ. Αποδείχθηκε μέσο άλλων πειραμάτων, ότι το κριτικό επίπεδο της πυκνότητας βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε 9-10.

Στο επόμενο πείραμα έχει δημιουργηθεί η σοβαρότητα με την πυκνότητα 15. 4 λεπτά αργότερα με την М(σβρ)=57 εμφανίστηκε η αφοσίωση. Θα διαχωρίσουμε αυτό το πεντάλεπτο σε μονόλεπτα τμήματα και θα ελέγξουμε, εάν οι αντιλήψεις μας για τα τμήματα είναι σωστές. Το πρώτο μονόλεπτο τμήμα, σύμφωνα με τα πειράματα μας, δεν επηρεάζει αυτό, που θα συμβαίνει προς το τέλος του τέταρτου, για αυτό δεν υπολογίσουμε τη μάζα του. Θα μείνει περίπου το 10% από την επιρροή του δεύτερου τμήματος. Υπολογίζουμε «2». Από το τρίτο τμήμα θα μείνει περίπου το 60% της επιρροής – υπολογίζουμε «9». Και το τέταρτο τμήμα θα συγκρατήσει ολόκληρη την επιρροή του – σύνολο «15». Η σούμα είναι 15+9+2=26.

Τώρα ας θυμηθούμε, ότι γνωρίζουμε, πως για την А1 έπειτα από την τρίτη συνεχόμενη περίοδο της δημιουργίας η απαιτούμενη μάζα της δημιουργημένης ΦΑ για την εμφάνιση άλλης ΦΑ μειώνεται κατά 50%. Στο συγκεκριμένο πείραμα εμείς δημιουργούσαμε τη σοβαρότητα για τέσσερις, και όχι τρεις περιόδους συνεχόμενα, για αυτό θα εκτιμήσουμε την μείωση περίπου για 55%. Αλλά το 26 είναι ακριβός το 55%! Βεβαίως, η σύμπτωση με την απόλυτη ακρίβεια είναι τυχαία, αλλά για μας έχει σημασία, ότι και τα δυο μοντέλα δίνουν τα μη αντιφατικά αποτελέσματα, άρα – έχουν αρκετή ακρίβεια. Πιο ακριβής (αλλά και πιο περίπλοκος) υπολογισμός με τη βοήθεια της θεωρίας των τμημάτων δίνει το ίδιο αποτέλεσμα, απ` ότι η χρήση πιο απλής μεθόδου του υπολογισμού της συγκεντρωμένης μάζας με την πυκνότητα άνω των 10, κάτι που μας προσφέρει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε αυτή την πιο απλή μέθοδο.

 

Κεφαλαίο 04

§ 04-01

Στην μηχανική υπάρχει το τμήμα, ονομαζόμενο «στατική». Η στατική μελετά τις συνθήκες της ισορροπίας των σωμάτων, δηλαδή, τέτοιες συνθήκες, υπό τις οποίες τα σώματα δεν κινούνται. Υπάρχει ανάγκη για το τμήμα της οβιζικής, το οποίο θα μελετά τις συνθήκες, υπό τις οποίες οι ΦΑ επίσης δεν κινούνται καθόλου [στο φασικό διάστημα, σημειωμένο ως διάστημα των ΦΑ]? Επειδή κατά κανόνα εμείς νιώθουμε την επιθυμία να βιώσουμε τις ΦΑ όσο πιο δυνατά, βαθιά, έντονα γίνεται. Κατά κανόνα – ναι, αλλά όχι σε όλες τις περιπτώσεις, ωστόσο. Η επιθυμία να καταγράψεις το μέγεθος τις τάδε ιδιότητας της ΦΑ, και να την συγκρατήσεις με αυτή τη μορφή για κάποιο χρονικό διάστημα, μπορεί να προέρχεται από δυο κίνητρα:

1) από την επιθυμία να εξασκηθείς στον λεπτό χειρισμό των μεγεθών στις ιδιότητες των ΦΑ – η διαδικασία αυτή μπορεί να σου προσφέρει ιδιαίτερη απόλαυση.

2) από την επιθυμία να αναπτύξεις την πιο λεπτή διάκριση των μεγεθών διάφορων ιδιοτήτων

3) από την επιθυμία να διοργανώνεις διάφορων ειδών πειράματα με τα ποικίλα μεγέθη των ιδιοτήτων τις ΦΑ.

Θα ονομάσουμε το αντίστοιχο τμήμα της οβιζικης «οστατική».

 

Κεφάλαιο 05

 

§ 05-01

 

Στην οβιζική οι χαρούμενες επιθυμίες μελετώνται ξεχωριστά.

Διάφορες ΦΑ έχουν αντίκτυπο με την προσμονή, η προσμονή οδηγεί στην εμφάνιση και ενδυνάμωση των τρέχων χαρούμενων επιθυμιών, οι χαρούμενες επιθυμίες δυναμώνουν την προσμονή και αντηχούν με τις υπόλοιπες ΦΑ. Με αυτόν τον τρόπο οι ΦΑ και οι ΧΕ δημιουργούν τον κύκλο, μέσα στον οποίο η προσμονή έχει τον ρόλο του συνδετικού κρίκου.

Με τον όρο «πάτινα» σημειώνεται το σύνολο των ΧΕ με ένταση, μεγαλύτερη από 5, οι οποίες εκδηλώνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα – μερικές μέρες, εβδομάδες.

 

Η πάτινα είναι ένας δυναμικός σχηματισμός. Κάποιες ΧΕ μπορούν κατά καιρούς να την συμπληρώνουν, άλλες – να αποκολλώνται από αυτήν. Καμιά φορά ολόκληρη η πάτινα μπορεί να διαλυθεί, και λίγη ώρα αργότερα ακούσια να σχηματιστεί μια άλλη, απόλυτος καινούρια. Αυτές οι διαδικασίες έχουν στενή σχέση με τον χαρακτήρα των ΧΕ, από τις οποίες αποτελείται η πάτινα, με την πραγματοποίηση των επιθυμιών.

 

Άλλες ΧΕ, οι οποίες δεν βρίσκονται σε κάποια πάτινα, εκδηλώνονται κατά καιρούς και έχουν ένταση μικρότερη από 5, ονομάζονται «παράλληλες χε».

 

 

§ 05-02

 

Η «ΦΑ-εξέλιξη» - σύνολο των αλλαγών, που συνέβησαν στον οβιζικό, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν:

α) την αναπτυσσόμενη δυναμικά πάτινα,

β) τις σωματικές συναισθήσεις (απόλαυση, «ηλεκτρισμός», «αναισθησία», «σωματική μεταμόρφωση», «σκληράδα», «η σφαίρα του κενού» και άλλες)

γ) τις ΦΑ

δ) τις φωτισμένες ενεργητικές καταστάσεις (ζωηράδα, φρεσκάδα, επαγρύπνηση και τα λοιπά)

ε) την εξωτερική εμφάνιση, η οποία έχει αντίκτυπο με την αίσθηση της ομορφιάς, ερωτική έλξη, συμπάθεια, τρυφερότητα

ζ) την ικανότητα για αντίκτυπο με τις ίδιες ΦΑ κατά την αφή, όσφρηση, γεύση (αγγίζοντας, γλύφοντας κ.τ.λ)

η) την αντοχή

θ) την απόλυτη υγειά – απουσία των χρόνιων νόσων, εξαιρετικά υψηλή αντίσταση σε όλες τις αρρώστιες.

Ας προσέξουμε, ότι το κάθε στοιχείο της λίστας είναι διαμετρικά κάθετο με αυτά, που έρχονται με το «γήρας».

Η παρατήρηση αυτή μας δίνει τις βάσεις να βγάλουμε το σημαντικότερο συμπέρασμα: το γήρας δεν είναι η λειτουργία του χρόνου. Τα γεράματα έρχονται λόγο του ότι ο άνθρωπος δεν αισθάνεται ούτε τις ΧΕ, ούτε τις ΦΑ, και επίσης από την μαζική αίσθηση των ΑΣ και ηλιθιότητας. Δεν είναι σπάνιοι οι άνθρωποι, που παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά των γέρων ήδη στην ηλικία των 20-25 ετών.

§ 05-03

Θα δούμε – πως επηρεάζει η μαζική δημιουργία των ΦΑ την γενική εντατικότητα των ΧΕ.

Πείραμα: έχουμε σημειώσει τις 50 τυχαίες ΧΕ με ένταση υψηλότερη από 3. Έχουμε δείξει την ένταση της κάθε μιας από αυτές και υπολογίσαμε το σύνολο της εντατικότητας. Έπειτα για 7 λεπτά δημιουργούσαμε την επιμονή με γενική μάζα των 150 μπντ. Μετά από πεντάλεπτη παύση είχαμε μετρήσει ξανά τη σούμα των εντατικοτητων των ΧΕ. Αποδείχθηκε, ότι η σούμα αυτή μειώθηκε κατά 25%. Άλλη μια δεκάλεπτη παύση – η καινούρια μέτρηση δείχνει μείωση κατά το 15% αυτή τη φορά. Μετά από 10 λεπτά ακόμα – η μείωση είναι μόλις 5%, δηλαδή, εντός του περιθωρίου του λάθους. Ως εκ τούτου, μισή ώρα αργότερα η ∑Iχε επανήλθε πλήρως.

Το ίδιο πείραμα, αλλά θα δημιουργήσουμε το κάλεσμα: με την άμεση μέτρηση της ∑Iχε την ώρα της ολοκλήρωσης της δημιουργίας του καλέσματος – ∑Iχε δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου (μείωση 5%), μετά από 3 λεπτά – μείωση 20%, 6 λεπτά αργότερα – μείωση 33%.

Έτσι διαπιστώσαμε, ότι η μαζική δημιουργία των ΦΑ οδηγεί στην μείωση της συνολικής εντατικότητας των ΧΕ, επιπλέον αυτό ισχύει και για την πάτινα, και για τις παράλληλες ΧΕ. Δεν είναι δύσκολο να εξηγήσουμε μια τέτοια επίδραση: όταν υπάρχουν πολλές ΦΑ, η ζωή βιώνεται με μια ιδιαίτερη πληρότητα, εμπλουτισμό, και η οποιαδήποτε χαρούμενη επιθυμία – είναι πάντοτε η επιθυμία των αλλαγών, στοχευόμενων στο να γίνει η ζωή πιο γεμάτη, πιο πλήρης. Η μείωση της συνολικής εντατικότητα φτάνει στο 25-35%, και διαρκεί για 2-3 τμήματα.

§ 05-04

Η μελέτη της δυναμικής της πάτινα είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα ασχολία, και η επιθυμία να ερευνήσεις την πάτινα από μόνη της πολύ συχνά αποτελεί το μέρος της πάτινας.

Θα μοιράσουμε την πάτινα σε τμήματα:

α) το εσωτερικό τμήμα («is») – οι ΧΕ, που σκοπεύουν στην αλλαγή της δικής σου κατάστασης

β) το εξωτερικό τμήμα («es») – οι ΧΕ, που σκοπεύουν στην σύμπραξη για τους άλλους ανθρώπους.

Οι πολλές επιθυμίες, που εκφράζονται με μια μόνο γραμμή στη σύσταση της πάτινας, στην ουσία είναι μόλις δυο, και παρόλο που αυτές επιδιώκουν τον ίδιο στόχο, η μια ανήκει στις is, και η άλλη – στις es. Στην καθημερινή μας ζωή εμείς υπολογίζουμε και τις δυο επιθυμίες για μια, και σε αυτό συμπράττει το γεγονός, ότι τις διατυπώνουμε με παρόμοιες φράσεις. Ωστόσο, στην μελέτη των ΧΕ πρέπει ξεκαθαρίσουμε, ότι αυτές είναι δυο διαφορετικές επιθυμίες τελικά.

Η εντατικότητα μιας τέτοιας επιθυμίας είναι ίδια με την ένταση της μεγαλύτερης από αυτές, δηλαδή, ισχύει ο κανόνας της «συγχώνευσης της μικρότερης εντατικότητας». Για παράδειγμα, η επιθυμία να κτήσεις μια μουσουδο-αποικία μπορεί να εκδηλωθεί με εντατικότητα 7, όμως, η ΧΕ να το κτήσεις προς τη δική σου χρήση έχει την ένταση 5, και η ΧΕ να το κτήσεις για τις μουσούδες θα ισούται με 7.

Θα σημειώνουμε την εντατικότητα της κάθε ΧΕ με τη μορφή <i|e>, όπου το i – η εντατικότητα του εσωτερικού συστατικού, και το e – του εξωτερικού: <σπίτι-για-μένα|σπίτι-για-άλλους>.

«ie-παράγοντας» της πάτινας υπολογίζεται με την συνάθροιση του I και e συστατικού της κάθε ΧΕ, βρισκόμενης στην πάτινα. <μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε διάφορες μορφές της σημείωσης του ie-παράγοντα. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι η πάτινα αποτελείται από 15 ΧΕ, και η σούμα των i-συστατικών της πάτινας ισούται με 88, ενώ η σούμα των e-συστατικών ισούται με 62. Τότε η συνολική μορφή της σημείωσης θα έχει την εξής εμφάνιση: <88|62>.

Παίρνοντας το «88» για 100%, υπολογίζουμε, ότι το «7» - είναι περίπου 70%, τότε η πλέον βολική για εμάς μορφή της σημείωσης – ποσοστιαία – θα δείχνει έτσι: <10|7>

Επίσης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και κατά μέσο όρο μορφή της σημείωσης, μοιράζοντας την γενική μάζα δια τις βρισκόμενες στην πάτινα ΧΕ: <6|4>.

Από εδώ και στο εξής εγώ θα χρησιμοποιώ συγκεκριμένα την ποσοστιαία μορφή της σημείωσης:

ie<10|7>

Πως επηρεάζει η δημιουργία της ΦΑ τον ie-παράγοντα? Από τι εξαρτάται το μέγεθος της δεδομένης δυσαναλογίας ανάμεσα στο i και e παράγοντες? Τις απαντήσεις σε αυτήν και στις άλλες ερωτήσεις πρέπει να μας δώσουν τα πειράματα.

Ας κάνουμε ένα πείραμα: έχει μετρηθεί ο ie-παράγοντας των παράλληλων επιθυμιών. Βγήκε, ότι ο παράγοντας αυτός δεν είναι <10|7>, οπως στην πάτινα, αλλά <10|4>:

ie₂<10|9>

Αυτό το φαινόμενο είναι ένας γενικός κανόνας?

Άλλη αρχή της διάκρισης των ΧΕ:

α) λήψη της απόλαυσης από την διαδικασία (p)

β) δημιουργία των συνθηκών για την λήψη της απόλαυσης στο μέλλον (c)

Ο μετρημένος «pc-παράγοντας» της ίδιας πάτινας βγήκε <10|9>. Αυτό θα σημειώνεται έτσι: pc<10|9>

Ο μετρημένος pc-παράγοντας για τις παράλληλες ΧΕ: pc₂<10|2>

Άλλη μια μέθοδος της διάκρισης των ΧΕ: εκείνες, που μπορούμε να αρχίσουμε να πραγματοποιούμε αμέσως τώρα, σε λίγο απομακρυσμένο μέλλον, σε μακρινό μέλλον και σε αόριστο μέλλον. Θα ονομάσουμε το αντίστοιχο σύμβολο f-παράγοντας. Για την προαναφερόμενη πάτινα ο παράγοντας αυτός δείχνει έτσι: f<10|9|5|2>. Για τις παράλληλες ΧΕ: f₂<10|10|10|6>. Η διαφορά είναι αισθητή.

Ως εκ τούτου, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι οι ΧΕ, βρισκόμενες στην πάτινα, είναι πιο δημιουργικές (από την άποψη της κοινωνίας των ανθρώπων, που βιώνουν τις ΦΑ), και είναι πιο συγκεκριμένες, επίκαιρες, στοχοποιημένες για «τώρα».

 

§ 05-05

Θα εισάγουμε τον όρο «πληρότητα ζωής»: ΧΕ + ΠΧΕ + ΦΑ

(πχε –πραγματοποίηση της χε)

Αυτό το σύνολο των αντιλήψεων - είναι το ισχυρά-συνδεδεμένο σύμπλεγμα των αντιλήψεων, δηλαδή η εμφάνιση του ενός συστατικού οδηγεί στην απότομη αύξηση της πιθανότητας της εκδήλωσης των υπόλοιπων δυο.

Συγκεκριμένα η ένταση της πληρότητας της ζωής γίνεται ο ρυθμιστής της ζωής του οβιζικού. Μόλις η πληρότητα πέφτει χαμηλότερα από το συνηθισμένο επίπεδο, εμφανίζεται ο «εξισωτής της πληρότητας» - το σύνολο των χε, που σκοπεύουν στην επαναφορά της παλαιότερης εντατικότητας της πληρότητας ζωής: η επανεξέταση των προς το παρόν αντιλήψεων με στόχο την ανακάλυψη και απομάκρυνση των ΑΣ και του ΑΦ, η ανάλυση της λίστας των χε, βρισκόμενων στην πάτινα, κατανόηση για το τι θέλεις να κάνεις τώρα περισσότερο απ` όλα, και τα λοιπά. Ο Άνθρωπος Νοήμον δεν μπορεί να έχει τέτοιον ρυθμιστή, όπως η «πληρότητα ζωής», διότι ο ίδιος σχεδόν ποτέ δεν νιώθει ούτε τις χε, ούτε τις ΦΑ. Ο Φωτισμένος Άνθρωπος, έχοντας αποκτήσει την νέα κινητήρια δύναμη, αρχίζει τον δρόμο του προς το άγνωστο, ωστόσο, σίγουρα πιο ευτυχισμένο για αυτόν μέλλον, διότι η δύναμη, που τον κινεί, στοχεύει άμεσα στην επίτευξη των επιθυμητών για αυτόν καταστάσεων, στις οποίες αυτός νιώθει όλο και πιο ευτυχισμένος, και για το βίωμα αυτών των καταστάσεων θα βρίσκει όλο και περισσότερες δυνατότητες.

 

Κεφάλαιο 06

«Φυσικές συναισθήσεις»