Ť Μάγια ť

Τόμος 2: Ť Προέλευση των ειδών ť

Κεφάλαιο 06

… ξεχασμένο χωριό, χαμηλά σπίτια δίπλα στον δρόμο, και απόμερα – η παραλία, στην άλλη μεριά –  ζούγκλα πάνω στους λόφους. Όχι, απ` ότι φαίνεται, εδώ υπάρχουν άνθρωποι, μα είναι κάπως ασυνήθιστα ήσυχα εδώ, και οι ήχοι, και οι εικόνες – σαν να είχαν ξεθωριάσει όλα, παρόλο που οι γραμμές έμειναν καθαρές. Τα κτίσματα είναι χαοτικά, φτιαγμένα όπου να` ναι. Ούτε ψυχή στους δρόμους. Ακόμα και αν εμφανίζονται οι περαστικοί, χάνονται στο περιβάλλον, και δυναμώνουν και άλλο την εντύπωση της ερήμωσης. Πολύχρωμες λεζάντες, παράξενες επιγραφές, με τίποτα δεν καταφέρνω να τις διαβάσω – τι διάολο, τα γράμματα φαίνονται ξεκάθαρα, και να – διαβάζω -..., δεν καταλαβαίνω, τι είναι γραμμένο εκεί. Τι βλακεία. Σιωπή. Πώς μπορεί να υπάρχει σιωπή εδώ, αν ανάβουν οι βιτρίνες, περπατάνε άνθρωποι, μιλάνε?

Σε απόσταση από τον δρόμο και παράλια – οι λόφοι με τους ανεμοδαρμένους φοίνικες, με απότομους και ήπιους πρόποδες. Και από αυτούς τους λόφους δημιουργείται η εντύπωση της συσσώρευσης, χάος, δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες μορφές. Είναι σούρουπο τώρα; Ούτε και σε αυτό υπάρχει σαφήνεια. Μάλλον, βραδιάζει, αφού από τους λόφους έμειναν μόνο οι σκιές. Μια σκέψη - – Ťείμαι πολύ μακριά από τον συνηθισμένο κόσμο, και δεν υπάρχει δυνατότητα να γυρίσω πίσωť. Δυνατή επιθυμία μα περπατήσω σε αυτόν τον παρατημένο δρόμο, άστοχα. Εκεί είναι οι ακαθόριστες μορφές, ανεβαίνουν, σαν καπνός, μα πώς βρέθηκε ο καπνός εδώ? Δεν μυρίζει καμένο, ο αέρας είναι καθαρός... είναι καθαρός? Υπερβολικά καθαρός, όχι, αυτό δεν γίνεται, δεν μυρίζει απολύτως τίποτα. Κάποιες μυρωδιές θα έπρεπε να υπάρχουν. Πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Πρέπει να φυσάει άνεμος - φυσάει? Τι είμαι - μεθυσμένη? ŤΦτιάξε ένα εφεδρικό σημείο, κατέγραψε τη φόρμουλα της επιστροφήςť, – τι χαζή σκέψη είναι αυτή? Για ποιο πράγμα μιλάει?

Αυτό το ταξίδι με τραβάει, πάνω σε αυτόν τον δρόμο – η αίσθηση του μυστήριου είναι τόσο έντονη, ότι δεν θέλω να σκεφτώ για τίποτε άλλο, να βιώνω μόνο αυτό. Ποτέ πριν δεν το ένιωθα τόσο διαπεραστικά. Κάλεσμα. Κάτι με περιμένει εκεί, μπροστά. Κάποιος με περιμένει. Ποιος είναι ? Πόσο παράξενος είναι ο άνεμος. Εδώ δεν υπάρχει μόνιμος άνεμος. Εμφανίζεται ξαφνικά, δυνατά, σχηματίζει αδιανόητα, σχεδόν ζωντανά πλάσματα από τη σκόνη του δρόμου, φυσάει στη μούρη του σκύλου, ο σκύλος φτερνίζεται, κλοτσάει με τα πόδια του, και τα πάντα ηρεμούν και πάλι. Κάτω από τα πόδια γύρω-γύρω – πάρα πολλές σαυρίτσες, μόλις πριν λίγο αυτές δεν υπήρχαν, θέλω να κοιτάξω πιο προσεκτικά χάμω, - φωτίζει, και εγώ στέκομαι πάνω στο χώμα, άρα, έχω φύγει από τον δρόμο, αυτός έμεινε στ` αριστερά, εκεί. Οι σαύρες δεν φεύγουν, απλώς κάνουν λίγο πιο πέρα, όταν προσπαθώ να τις αγγίξω. Φαίνεται αμέσως, ότι εδώ κανείς δεν τις πιάνει, δεν τις ζουλάει, δεν τις εξετάζει, δεν ξύνει τη κοιλιά τους. Καταρράκτης... πολύ κοντά, πολύ μικρός, αλλά πέφτει κάτω από έναν ψηλό βράχο. Ξαφνικά άναψα, θέλω να κρυφτώ σε εκείνο το σκοτεινό υγρό μέρος κάτω από τον μεγάλο βράχο. Ανησυχία. Δεν θέλω να πάω εκεί. Πού είναι ο δρόμος; Πού είναι το χωριό; Αν έχω φύγει από τον δρόμο, γιατί βρίσκομαι εδώ; Δεν θυμάμαι; Κοιμάμαι, δηλαδή? Μάλλον, κοιμάμαι! Μπα, δεν είμαι κοιμισμένη – να και ο δρόμος, να και το χωριό, αναπήδημα στη θέση μου, κοιτάχτηκα, έπιασα τον εαυτό μου – όχι, δεν είναι ένα όνειρο, μα από πού μια τέτοια ασυναρτησία των αντιλήψεων? Μήπως έχω υψηλό πυρετό? Δεν καταλαβαίνω. Γιατί να καταγράψω την φόρμουλα της επιστροφής? Ποια φόρμουλα επιστροφής? Από πού ξανά αυτή η σκέψη? Δυσάρεστη αίσθηση του τραβήγματος πίσω από τις ωμοπλάτες μου. Κάηκα στον ήλιο?

Επέστρεψα στον δρόμο, τέλος πάντων, - απλώς πρέπει να ξεκαθαρίσω – που βρίσκομαι. Βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Πίσω από το τζάμι – τρία τέλεια θηρία, σε μέγεθος δυο κανονικών γατών – δεν ήξερα, ότι υπάρχουν τέτοιες. Σαν μικρές τίγρεις, ευλύγιστες, όμορφες. Και οι τρεις έχουν διαφορετικά χρώματα, με μεγάλες μουσούδες και μεγάλα μάτια. Όλες οι υπόλοιπες γάτες στο χωριό είναι συνηθισμένες, ούτε καν μοιάζουν με αυτές.

Τα κύματα χτυπούν τα άλση με τα μάνγκο, η σιωπή του δρόμου συμπλέκεται με τη βοή τους. Δεν θα καταφέρεις τίποτα έτσι, εδώ απαιτείται αυστηρή πειθαρχία. Πρέπει να διπλασιάσεις τον χρόνο της καταγραφής της φόρμουλας επιστροφής, για να μην πέφτεις στις παγίδες σαν και αυτή. Δεν μπορώ να ηρεμήσω τον εσωτερικό διάλογο - είναι ενοχλητικά ανόητος, και δυναμώνει κάθε φορά, όταν δυναμώνει η αίσθηση του τραβήγματος πίσω από τις ωμοπλάτες μου. Δυσάρεστες τραβηγμένες αισθήσεις. Πρέπει να θυμηθώ κάτι. Γιατί; Να θυμηθώ τι? Σχέδιο - πρέπει να υπάρχει σχέδιο, και είναι απαραίτητος ο αυτοματισμός της εκτέλεσης του, αλλιώς δεν θα μπορέσεις να σημειώσεις τη διάκριση, δεν θα δημιουργήσεις τη φόρμουλα  της επιστροφής, και η θα ολισθαίνεις πάνω στην επιφάνεια, η, ακόμα χειρότερα, δεν θα επιστρέψεις ποτέ – θυμάσαι εκείνη την ιστορία στην ομάδα του Νόρτον? Ποιος, στο διάολο,  Νόρτον? Τι συμβαίνει?

Μαζεύτηκα, απέρριψα αυτή την παράνοια, δηλαδή, ακόμα δεν μπορώ να υπερνικήσω τον τυφλό εσωτερικό διάλογο?

Αντίληψη μαλακής πίεσης από πάνω, σαν να κυλάει ένα ρυάκι από μαύρο φως. Αίσθηση του εαυτού σου σαν ένα κουκούλι, το οποίο πλέει δίπλα σε ένα τεράστιο μαύρο βουνό. Κάτι με τράβηξε στην άκρη του βράχου, σαν να κόλλησα με δυο σημεία – στην περιοχή των κνημών και των ώμων, πλάι προς την άκρη αυτού του βουνού. Μου φάνηκε, ότι πιο ψηλά σε αυτό το βουνό βλέπω το πρόσωπο κάποιου πλάσματος, σαν να άκουσα τη φωνή του, λες και αυτό έχει σχέση με το ότι το κουκούλι μου προσκόλλησε  στο συγκεκριμένο βουνό. Κάτι τίναξε ολόκληρο το κορμί μου, και – τρομακτική, επώδυνη αίσθηση, σαν να έπεσε από μέσα μου ένα μεγάλο μαύρο κούτσουρο – από μια στενή σκισμή, που άνοιξε από το λαιμό μέχρι τη βουβωνική χώρα – όχι, αυτό δεν πόναγε, αλλά προκαλούσε δυνατή δυσφορία. Ένα κομμάτι του εαυτού μου πέφτει κάτω στο σκοτάδι, και κάποιος φώναξε δυνατά. Χαρά, ότι ένα κομμάτι δεν βρίσκεται πια μέσα στον εαυτό μου. Αυτό το Ťκούτσουροť δεν φαινόταν στέρεο - ίσως, είναι κάποιο ον? Μου ήταν παντελώς ακατανόητο. Γνώριμο, αλλά ακατανόητο. Είμαι κορίτσι. Είμαι κενή εσωτερικά, ντροπαλή, αλλά αυτό το κενό τώρα θα γεμίσει με κάτι, κάτι θα μπει μέσα μου και θα πάρει τη θέση αυτού του μαύρου κούτσουρου, που έπεσε. Προσμονή, δυνατή, διαπεραστική. Ξαφνικά - είμαι ξαπλωμένη σε ένα μαύρο χώρο, και κάποιος βάζει στις κλείδες μου άσπρα στρογγυλά αντικείμενα σε μέγεθος του κέρματος– οι αισθήσεις της επαφής είναι τόσο ωραίες, και νομίζω, ότι αυτό συνδέεται κάπως με το μαύρο κούτσουρο. Το κάθε τοποθετημένο λευκό κουκλάκι εκπέμπει κάτι, σε μερικές περιοχές το αισθάνομαι σαν μια ευχάριστη πίεση.

Δεν κάνει. Πρέπει να κάνω κάτι, τι συμβαίνει? Προφανώς, κάτι δεν πάει καλά. Η φόρμουλα της επιστροφής. Τι κρύβεται πίσω από αυτές τις λέξεις? Γιατί γυρίζουν τόσο επίμονα μέσα στο κεφάλι μου; Πρέπει να συγκεντρωθώ. Πρέπει να θυμηθώ – πρώτον – πού βρίσκομαι τώρα; Πώς κατέληξα εδώ; Πού σκοπεύω να κινηθώ από εδώ και πέρα; Ποιος είναι ο σκοπός μου; Τι θέλω, ουσιαστικά; Δεν κοιμάμαι, είμαι σε απόλυτη εγρήγορση, αυτό είναι σίγουρο. Αναπήδημα για παν ενδεχόμενο – όχι, δεν πετάω, η βαρύτητα τη Γης λειτουργεί. Έσκυψα μπροστά, έβαλα το χέρι μου πάνω στο έδαφος – ζεστό χώμα, καλυμμένο με ξηρά χόρτα, κομμάτια λάσπης, κάποιος σύρθηκε στο γρασίδι. Λοιπόν – δεν είναι όνειρο αυτό. Παράξενες αντιλήψεις, θυμάμαι ακριβώς, ότι πριν από λίγο ήμουν στο χωριό, μετά δίπλα σε ένα βράχο, κάποιος βάζει λευκά κουκλάκια πάνω στο κορμί μου. Παράνοια. Πώς μπορεί να παραμιλάει και να είναι ξύπνιος κανείς? Η θερμοκρασία του σώματος μου είναι κανονική. Δεν πονάει τίποτα. Ίσως μου έδωσαν ναρκωτικό στο εστιατόριο, στα κρυφά; Για ποιο λόγο; Για να κλέψουν κάτι ή να με βιάσουν; Για να με απαγάγουν; Έχω εγώ κάτι, το οποίο είναι άξιο κλοπής; Γενικώς, τι έχω;

Άδειες τσέπες. Αδύνατον. Αν εγώ ταξιδεύω – και προφανώς, εγώ ταξιδεύω τώρα, αν και δεν θυμάμαι τίποτα, θα έπρεπε να έχω μαζί μου χαρτιά, λεφτά. Αν με πότισαν ναρκωτικά και έκλεψαν τα λεφτά μου, σίγουρα δεν χρειάζονται τα χαρτιά μου, αυτό είναι επικίνδυνο – να κλέβεις επίσημα έγγραφα.

Εκτός από αυτό – η αίσθηση του τραβήγματος πίσω στις ωμοπλάτες συνεχίζεται, τι διάολο συμβαίνει εκεί?! Πρέπει να θυμηθώ, πρέπει να σταματήσω και να τα θυμηθώ όλα. Η φόρμουλα της επιστροφής. Σημείο ασφάλισης. Δεν είναι απλώς ο χαοτικός εσωτερικός διάλογος. Αυτό σημαίνει κάτι. Πρέπει να θυμηθώ. Δυνατό χτύπημα στο κεφάλι! Διάολε! Μάλλον, το αίμα θα τρέχει ποτάμι! Πιάνω το κεφάλι μου – δεν υπάρχει αίμα πουθενά, δεν πονάει τίποτα. Γαμώτο! Θυμήθηκα!!!

Τέλεια. Η φόρμουλα της επιστροφής – έγινε. Σημείο της ασφάλισης – κατεγράφη. Άλλη μια φορά. Πρέπει να ακούσω ανταπόκριση. Ανταπόκριση. Όλα είναι εντάξει, ο Μένγκες με καλύπτει. Λιγάκι μεθυσμένη κατάσταση, γίνονται καμιά φορά διασπάσεις στην εστίαση. Κόσμος. Αυτός είναι ένας νέος κόσμος. Τώρα πρέπει να συναντήσω την Κέιτ, είναι μια από την ομάδα του Χέλντστριομ.

- Κέιτ!

Όχι, όχι έτσι – γιατί να ουρλιάξω; Αφοσίωση για τα πλάσματα με επιδίωξη. Έγινε. Προσμονή του ταξιδιού. Υπάρχει. Αποφασιστικότητα. Εδώ. Επιμονή. Εδώ. Να τα μαζέψω όλα σε μια γροθιά και να τα δυναμώσω, να ξεφύγω από τα υπόλοιπα, για να γεννηθεί η απόλαυση στην καρδιά και στο θώρακα. Έγινε. Και τώρα – μαλακά:

- Κέιτ…

- Οι πρώτες καταδύσεις στους κάθετα-προσανατολισμένους κόσμους πάντοτε είναι δύσκολες, μην ανησυχείς. Γίνονται και χειρότερα. Πρώτη φορά εδώ?

Η φωνή στ` αριστερά. Γύρισα – ένα λιγάκι αφράτο κοριτσάκι περίπου δέκα ετών, κοντά σορτσάκια, ξυπόλυτη, ελαφρύ μπλουζάκι – στρογγυλοί ώμοι, σφικτή κοιλίτσα. Ματάκια-λίμνες. Να πάρει, είχα ξεχάσει τελείως, ότι η Κέιτ είναι ακόμα κοριτσάκι.

- Ναι, σε αυτούς τους κόσμους – πρώτη φορά.

- ήταν δυνατό το χτύπημα?

- Εμ, αρκετά... Νόμιζα, ότι θα χάσω πολύ αίμα...

- Δεν ματώνεις ποτέ από αυτό - αντιλαμβάνεται μόνο σαν χτύπημα, ωστόσο, φυσικά δεν γίνεται τίποτα. Στο μέλλον να αφοσιώσεις περισσότερο χρόνο στην επανάληψη της φόρμουλας επιστροφής πριν την κατάδυση – τουλάχιστον μίση ώρα, καλύτερα για μια ώρα. Μετά θα συνηθίσεις, όμως τώρα είναι απαραίτητο.

- Î`κευ.

- Αυτό θα απαλύνει την είσοδο στην πλήρη συνειδητοποίηση. Αν η πλήρη καταγραφή της διάκρισης θα είναι τόσο επώδυνη, όσο ήταν τώρα, άθελα σου θα αρχίσεις να σφίγγεσαι, και αυτό θα δυσκολέψει ακόμα περισσότερα τα πάντα. Πάμε – η Κέιτ έδειξε με το δάκτυλο το χωριό, και η όλα σε αυτή την κατεύθυνση φάνηκαν πιο ξεκάθαρα, ενώ το υπόλοιπο σαν να καλύφθηκε με μια ελαφριά ομίχλη. – Χάνεις την περιφερειακή σου εστίαση, μην σε νοιάζει αυτό, θα περάσει με τον καιρό. Είναι αρκετές είκοσι με τριάντα καταδύσεις, για να μάθει το σώμα να συντονίζεται μόνο του.

Προχώρησαν με αρκετά γρήγορο ρυθμό. Πέντε λεπτά αργότερα πίσω από τα δέντρα φάνηκε μια μεγάλη μονοκατοικία, κάτι ανάμεσα στο μαγαζί και γκαράζ. Προσπερνώντας το σπίτι, αυτές φτάσανε σε ένα μεγάλο σωρό από φρεσκοσκαμμένο χώμα, και όσο σκαρφάλωναν πάνω σε αυτό, η Τόρα παρατήρησε, ότι η γη εδώ μυρίζει ακριβώς όπως και στην πραγματικότητα. Χωρίς να σταματήσει, έπιασε μια χούφτα χώματος, την θρυμμάτισε στην παλάμη της, τη μύρισε, άγγιξε με τη γλώσσα – καμία διαφορά.

- Χώμα. Μυρίζει, σαν χώμα. Έχει ίδια γεύση. Και στα ΣΟ αυτό γίνεται, αν και φυτά, η, ας πούμε, διάφορα αντικείμενα μπορούν να έχουν διαφορετικά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά.

Για μια στιγμή η Τόρα ένιωσε αμφιβολία – αν ένα τόσο μικρό κορίτσι γνωρίζει τη λέξη Ťοργανοληπτικάť.

- Τα συνειδητοποιημένα οράματα, η  τα κάθετα-προσανατολισμένα σύμπαντα, η οτιδήποτε  - το χώμα παραμένει χώμα. – Η Κέιτ μιλούσε κάπως μπερδεμένα, σαν να σκεφτόταν για κάτι άλλο. – η Γη δεν είναι παρά μια ενιαία βάση για όλα τα προς το παρόν προσιτά σε μας σύμπαντα. Σε αυτό χτίστηκαν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες θεωρίες, και, παρεμπιπτόντως, εσύ θα είσαι αυτή, που θα το διαπιστώσει αυτό... - η Κέιτ έριξε μια σύντομη ματιά γύρω-γύρω και σταμάτησε ξαφνικά.

- Θα ήταν ωραία να περιμένουμε λιγάκι, αλλά δεν έχουμε χρόνο. - είχα την εντύπωση, ότι η Κέιτ δεν είναι απολύτως σίγουρη για αυτά, που κάνει.

- Βιαζόμαστε? Πράγματι, ο Μένγκες δεν είπε καν – για ποιο λόγο βρίσκομαι εδώ, όλα έγιναν τόσο γρήγορα, νόμιζα, ότι θα μου το πεις εσύ? – η Τόρα έκανε μισό βηματάκι μπροστά, γύρισε και κοίταξε στα μάτια της Κέιτ, άλλα εκείνη απέφευγε την απευθείας επαφή, σαρώνοντας σταδιακά το περιβάλλον, κρατώντας για λίγο το βλέμμα της σε κάθε ορισμένο σημείο.

- Δεν είπε, δηλαδή?:) – η Κέιτ γέλασε.

Η Τόρα παρέμενε σιωπηλή, εσκεμμένα αφήνοντας στην άκρη την ερώτηση - για ποιο πράγμα γέλασε η Κέιτ – ήθελε να της δώσει να καταλάβει, ότι δεν θέλει να παρασέρνεται με τα άσχετα θέματα.

- Από ποιο μέρος ήρθες σε μας? – η Κέιτ της έριξε ένα κοφτό βλέμμα, και  προς έκπληξη της, η Τόρα κατάλαβε, ότι διπλά στην Κέιτ αυτή νιώθει, σαν μικρό κοριτσάκι, και όχι το αντίστροφο. Αυτό γινόταν ιδιαίτερα αισθητό, όταν διασταυρώνονταν τα βλέμματά τους — η Τόρα απλώς βυθιζόταν σε αυτά, ερχόταν ευχάριστη, ελκυστική αίσθηση, και στο κέντρο της κοιλιάς άρχιζε η ξεκάθαρη έξοδος της βούλησης – προφανώς, έπαιζε ρόλο και η ιδιαιτερότητα αυτού του κόσμου, αφού και στα σύμπαντα των ΣΟ τα μάτια δείχνουν πολύ διαφορετικά, απ` ότι στην κατάσταση επαγρύπνησης.

- Τι εννοείς; Δούλευα με μερικά προβλήματα ταυτόχρονα, για παράδειγμα...

- Εννοώ – δεν ήσουν με τους κομάντος; Ήρθες από άλλο μέρος;

- ŤΑπό άλλο μέρος;ť, - επανέλαβε η Τόρα, υποκρινόμενη την κάπως άχαρη έκφραση του Μένγκες, - Γιατί, υπάρχει κάποιο άλλο Ťμέροςť?

Η Κέιτ, ατάραχη, έκανε αναστροφή.

- Ξέρεις, ποιος αντιδράει υπερβολικά σε μια τέτοια διάκριση?

- Το φαντάζομαι. – παραδόθηκε αμέσως η Τόρα..

- Αυτοί, που πήγαν στους κομάντος και κατάλαβαν, ότι δεν ταιριάζουν εκεί. Δεν νιώθω υπεροχή, ξεχωρίζοντας τους Ťκόμμιť απ` τους υπόλοιπους. Ωστόσο, αντιλαμβάνομαι ξεκάθαρα – πόσο μεγάλη είναι η σημασία του ότι κάποιοι καταφέρνουν να τη βγάλουν πέρα με αυτή την πρόκληση, και κάποιοι άλλοι – όχι. Μου είπαν, ότι ήσουν μια από εμάς και πέρασες με επιτυχία όλα τα στάδια έως και πράσινο επίπεδο, για αυτό πρέπει να ξέρεις – η καταστροφή της αίσθησης της αυτοσπουδαιότητας, και πρώτα απ` όλα τέτοιων μολυσματικών σκοτισμών, όπως η αίσθηση της υπεροχής, αλαζονεία, - είναι ο στόχος νούμερο ένα, και όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο, τόσο πιο άψογη είναι η εκκαθάριση, μιας και δεν μπορείς να προχωρήσεις παραπέρα με ένα τέτοιο φορτίο, θα πνιγείς.

Όσο η Κέιτ μιλούσε, η Τόρα την κοίταζε από την κορυφή ως τα νύχια. Ένιωθε δυνατή ερωτική έλξη, ήθελε να τη γλείψεις ολόκληρη, το κάθε μέρος του κορμιού της ήταν καταπληκτικά αρμονικό, και παρατηρώντας άπλα τα γόνατά της, τα πάνω και κάτω άκρα, τους ώμους της, η Τόρα αισθάνθηκε, ότι η ερωτική της διέγερση έφτασε στο εφτά και ήταν έτοιμη να περάσει στον εκστατικό τομέα.

- Σε ποια ηλικία άρχισες να πηδιέσαι?

- Ας κάτσουμε εδώ, μέχρι να έρθει το σήμα. Στα τρία μου.

- Τριών χρονών?? – Η Τόρα μπήκε στη σχολή, όταν ήταν μεγάλη κοπέλα, δεκαέξι χρονών, διότι μεγάλωσε σε μια οικογένεια με αρκετά συντηρητικές αρχές. Παλιά είχε μετανιώσει αρκετές φόρες για τον καιρό, που έχασε, αλλά στην ομάδα των κομάντος αποχωρίστηκε για πάντα τις τόσο απότομες μορφές της λύπησης για τον εαυτό της, τέλος πάντων, δεν την κατέγραφε συχνότερα από μια φορά το μηνά, και αυτό – με ένταση όχι μεγαλύτερη του 1-2. Της ήταν πάρα πολύ εύκολο να την απομακρύνει. Αλλά να αρχίσεις το σεξ από τριών χρονών – ακόμα και για εκείνη αυτό φαινόταν παράξενο.

- Ναι, και τι σε εκπλήσσει? Η ίδια πότε ξεκίνησες να αυνανίζεσαι?

- Κοντά στα πέντε μου, μάλλον…

- Επειδή ζούσες με τους γονείς σου. Σίγουρα δεν είμαστε και στον εικοστό τρίτο αιώνα, άλλα και πάλι – αυτοί, που έρχονται από τις οικογένειες, και αυτοί, που γεννιούνται στους κομάντος, έχουν αισθητές διαφορές. Οι πρώτοι είναι καταπιεσμένοι όπως και να έχει. Είχα ακούσει, ότι πριν από τον Πόλεμο δεν επιτρεπόταν να κάνεις σεξ προτού γίνεις δεκαέξι, η ακόμα και δεκαοκτώ. - Η Κέιτ ανατρίχιασε ολόκληρη. - Τι φασισμός. Εγώ ξεκίνησα στα τρία μου, θα έπρεπε να περιμένω δεκαπέντε χρόνια! Δεν είναι παράξενο, ότι αυτοί ψόφαγαν σαν μύγες στα εκατόν πενήντα-διακόσια χρονιά, και στα εκατόν είκοσι ήδη έδειχναν γέροι! Αν σκότωναν τον εαυτό τους έτσι, πώς θα μπορούσαν να ζήσουν...

- Μόνο που αυτοί δεν πέθαιναν στα διακόσια, αλλά περίπου  εξήντα-ογδόντα χρονών...

- Τι λες?… - η Κέιτ σούφρωσε τα χειλάκια της με αμφιβολία. - Σκέτη τρέλα...

- Ερωτεύτηκες ήδη στα τρία σου?

- Ναι, ερωτεύτηκα ένα αγόρι, ήταν λιγάκι μεγαλύτερο από έμενα, εφτά χρονών, χαϊδευόμασταν, φιλιόμασταν, και μετά εγώ θέλησα να πηδηχτώ, και αυτός δεν μπορούσε, ήταν πολύ μικρό το πουλάκι του:) – με πήρε ένα άλλο παιδί, ήταν σχεδόν μεγάλο, δώδεκα χρόνων, και ταυτόχρονα φιλούσα το αγοράκι μου, ήταν τόσο ωραίο... δεν καταλαβαίνω - πώς μπορούσαν να αναγκάσουν τους ανθρώπους να στερηθούν μια τέτοια απόλαυση!

- Αμέσως μετά από το τέλος του Πολέμου καταργήθηκαν οι περιορισμοί βάση της ηλικίας για το σεξ. - η Τόρα θυμήθηκε - διαβάζοντας τα έγγραφα εκείνης της εποχής, ένιωθε κατάπληκτη με το ότι για χιλιάδες χρονιά η ανθρωπότητα σάπιζε τα παιδιά της, μετατρέποντας τα στα πτώματα με τις σεξουαλικές απαγορεύσεις. - Βγήκε νέος νόμος, ότι αν ο άνθρωπος  οποιασδήποτε ηλικίας θέλει να κάνει σεξ σε οποιαδήποτε μορφή, αυτό εξ ορισμού σημαίνει, ότι είναι έτοιμος ψυχολογικά για την πράξη. Η σωματική ετοιμότητα προσδιοριζόταν ακόμα πιο άπλα – αν η αίσθηση είναι ωραία, τα πάντα είναι εντάξει. Υπήρξε μόνο ένας περιορισμός – αν το παιδί είναι μικρότερο των τριών ετών, και θέλει όχι μόνο φιλιέται και να χαϊδεύεται, άλλα να κάνει ολοκληρωμένο σεξ, οι μερικές πρώτες φορές πρέπει να γίνονται παρουσία μαρτύρων, τους οποίους θα επέλεγε το ίδιο από τους προτεινόμενους υποψήφιους... Κέιτ, τι περιμένουμε τώρα; Για ποιο λόγο δεν μου είπαν καν – ποιος είναι ο στόχος αυτού του πειράματος?

- Ήρθες στους ειδικούς ιστορικούς. - η Κέιτ μάσησε ένα χορταράκι και το έφτυσε. - Όλα είναι γρήγορα εδώ. Είμαστε πρωτοπόροι. Αν θέλεις να γίνονται τα πάντα βάση σχεδίου, πήγαινε πίσω στα εργαστήρια των ΦΑ. Σε μας ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι το εξωπραγματικό... – λέγοντας το αυτό, η Κέιτ χαμογέλασε πονηρά, μάλλον, η σκυλίτσα πρόσεξε, ότι η Τόρα σταμάτησε στη λέξη Ťοργανοληπτικάť, άλλα δεν είπε τίποτα. – Πρόλαβες να δεις τα δεδομένα για τα τελευταία πειράματα του Τζέι Τσοκ?

- Για τα δελφίνια?

- Ναι.

- Σήμερα το πρωί ο Μένγκες μου είπε τα πάντα για αυτό στη πρωινή συνέλευση, μετά όλοι σκορπίστηκαν, εγώ άρχισα να σκάβω στα υλικά των τελευταίων εργασιών της ομάδας του, ταυτόχρονα θέλησα και να δω τα ŤΔιπλά δίκτυαť του Κλάους – κάποτε ακόμα και ένα βλέμμα σε αυτόν τον  τόμο με τρομοκρατούσε, άλλα η Άρτσι τα εξηγεί όλα τόσο καλά...

- Λοιπόν, όσο εσύ ξεφύλλιζες τον Κλάους εκεί, ο Τζέφρι με τον Τσοκ έφυγαν για μια νέα κατάδυση, αν και δεν είναι τόσο καλό από άποψη των μέτρων ασφαλείας, όμως, αυτοί δεν ήθελαν να χάσουν μια τέτοια ευκαιρία, ποιος ξέρει – τα δελφίνια τώρα ήρθαν σε επαφή, πρέπει να αδράξουν την ευκαιρία. Αφού είναι η πρώτη φορά. Πολλά πράγματα τα βρίσκουμε για πρώτη φορά. Εμείς σκάβουμε, προχωράμε, και μετά από εμάς αναλαμβάνουν τα ινστιτούτα. Μου αρέσει έτσι – όταν η προσμονή χτυπάει κόκκινο, όταν δεν γνωρίζεις – αν θα τα καταφέρεις με αυτό, που σε περιμένει σήμερα. Συνήθισε το αυτό. Τα παιδιά ζήτησαν ενισχύσεις, έστειλαν μερικές ομάδες ταυτόχρονα, σε κάλεσαν, για να εγκλιματιστείς. - Η Κέιτ μιλούσε λίγο μπερδεμένα, φαινόταν, ότι η προσοχή της έχει συγκεντρωθεί κάπου αλλού. - Μας έστειλαν για βοήθεια, δεν υπάρχει κάποιος ορισμένος στόχος – απλώς θα μείνουμε εδώ, να είμαστε κοντά σε περίπτωση ανάγκης. Για την ώρα καθόμαστε, χαλαρώνουμε. - Η Κέιτ συμπεριφερόταν, σαν μεγαλύτερη, και ήταν ωραία για τη Τόρα να είναι διπλά σε έναν τόσο γενναίο άνθρωπο, σίγουρο για το ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να αφιερώσει ολόκληρο τον εαυτό της στην προσπάθεια να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, γνωστό η άγνωστο.

- Την ώρα της κατάδυσης είχα παράξενες αισθήσεις, - η Τόρα περιέγραψε  σύντομα τις αντιλήψεις της με το Ťμαύρο κούτσουροť και Ťλευκά κυκλάκιαť. – Σου φαίνεται γνωστό αυτό?

- Βρισκόμαστε στα κάθετα προσανατολισμένα σύμπαντα. - η Κέιτ έβγαλε την άκρη της γλωσσάς της, έγλυψε αργά τα χείλη της, και η Τόρα δεν άντεξε, έπιασε το κεφάλι της απαλά, γύρισε και ίσα-ίσα που άγγιξε με τα χείλη τα τρυφερά χειλάκια του κοριτσιού. Η Κέιτ έκλεισε τα μάτια, απάντησε στο φιλί, έκανε μερικές γρήγορες εκπνοές-εισπνοές, όπως κάνουν τα σκυλιά, όταν μυρίζουν κάποιον, και μετά έγλυψε το μάγουλο της Τόρα.

- Νόστιμη. Είχα πηδηχτεί με τα δελφίνια, ξέρεις.

- ?? Δηλαδή?

- Μην κάνεις σαν μωρό! Δηλαδή, πηδήχτηκα. Όχι μέσα στο μουνάκι, φυσικά, ξέρεις, πως είναι τα πέη τους! Ακόμα και στο δικό σου δεν θα έμπαιναν, δεν ξέρω, ίσως, αν κρατήσεις πολύ προσεκτικά το πέος και με τα δυο χεριά κοντά στη βάση.

- Τόσο μεγάλα; των δελφινιών; Δεν είχα δει ποτέ…

- Δεν πρέπει να κοιτάς – πρέπει να πιάνεις:) Έχουν μια δίπλα στην κοιλιά, εκεί μέσα είναι κρυμμένο το πέος, και όταν το δελφίνι έχει στύση, το πέος βγαίνει έξω αμέσως, και τους αρέσει να χαϊδεύονται με όλο τους το κορμί, να τρίβονται και να σπρώχνουν με αυτό. Έγλυψα το κεφαλάκι του – τεράστιο και τέλειο! Όταν μεγαλώσω, σίγουρα θα πηδηχτό στ` αλήθεια με τα δελφίνια, μέχρι τώρα τα χάιδευα μόνο και τα μαλάκιζα. Και είναι πολύ ερεθιστικό το πως εκείνοι τελειώνουν – ο πίδακας του σπέρματος είναι τόσο δυνατός! Είναι πολύ τρυφεροί, τα κάνουν όλα τόσο προσεκτικά. Πηδούσα τα κορίτσια με το χέρι μου – έχωνα ολόκληρη τη πατούσα μέχρι τον αγκώνα μέσα, το μουνάκι τους είναι τόσο καταπληκτικό! Σαν να πιάνει το χέρι σου και το ζουλάει έτσι και αλλιώς, δεν φαντάζομαι, τι απόλαυση νιώθουν εκείνη τη στιγμή...

- Κάτι έλεγες για τα κάθετα προσανατολισμένα σύμπαντα - υπενθύμισε η Τόρα.

- Δεν είναι τυχαία η ονομασία, που τους είχε δοθεί – αμέσως άλλαξε τη συζήτηση η Κέιτ. - Εδώ συμβαίνει η ενεργοποίηση των αντιλήψεων, οι οποίες ποτέ δεν θα μπορούσαν να ενσωματωθούν με την έννοια του Φεσσόν.

- Γίνεται, δηλαδή... όχι, δεν το καταλαβαίνω.

- Όταν βγαίνεις στα σύμπαντα με το τύπο του Φεσσόν, είσαι στο σπίτι σου. Βέβαια, είναι λιγάκι παράξενο αυτό το σπίτι, έχει καταπληκτικές ιδιότητες, και θα ανακαλύψουμε ένα σωρό ενδιαφέρον πράγματα εκεί, αλλά και πάλι – είναι το σπίτι σου, νιώθεις άνετα εκεί, εύκολα προσαρμόζεσαι. Αυτά τα σύμπαντα είναι ιδανικά για να συναντιέσαι με τους πρακτικούς, που μένουν εκεί, και με αυτούς, που μένουν εδώ, διότι στο δικό τους κόσμο ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, είναι διαφορετικά συμπιεσμένος ο χώρος, και όμως – είναι και αυτό δικό σου σπίτι. Εκεί ζουν άνθρωποι, ίδιοι με μένα και με σένα, και μπορείς να δεις τόσο εκπληκτικά πλάσματα, για τα οποία δεν είναι αρκετή ακόμα και πιο εξελιγμένη φαντασία. Ακόμα και έτσι – είναι σπίτι σου. Αντιλήψεις, τις οποίες εσύ ενσωματώνεις από εκεί στη δίκη σου προσωπικότητα, δημιουργούν με τις αντιλήψεις του ανθρώπου και με όλα τα πράγματα, τα οποία εμείς συναντάμε στον δικό μας κόσμο, τη λεγόμενη Ťφιλική σύνδεσηť. Μπορείς ακόμα να βγάλεις ένα ολόκληρο φάσμα των αντιλήψεων από τον δικό τους κόσμο στον δικό μας, σαν να απλώνεις το ένα κομμάτι του κόσμου πάνω στο άλλο και με αυτό ασχολούνται επί το πλείστον στα ινστιτούτα, το γνωρίζεις καλύτερα από εμένα αυτό. Αλλά οι αντιλήψεις του σύμπαντος με το τύπο, στον οποίο εμείς βρισκόμαστε τώρα, ποτέ δεν σχηματίζουν τη φιλική σύνδεση. Αυτό δεν σημαίνει εχθρικότητα – να, ορίστε, καθόμαστε εδώ και όλα είναι πολύ ωραία, μπορούμε να πάμε για κολύμπι, η να κάνουμε σεξ με τα ντόπια αγόρια και να το απολαύσουμε, και όμως, όσο θα βρισκόμαστε εδώ πέρα, θα δυναμώνει μια ιδιαίτερη αίσθηση, ότι εδώ είσαι μια ξένη. Δεν είναι μια ψυχολογική δυσφορία, είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Όπως στα βουνά – όταν ανεβαίνεις στα ύψη μικρότερα των έξι χιλιάδων μέτρων, μπορεί να έχεις πολύ ασυνήθιστες αισθήσεις, στο τέλος όμως θα εγκλιματιστείς και είναι δυνατόν να μείνεις εκεί. Αλλά αν ανέβεις στο έξι χιλιάδες πεντακόσια, ο εγκλιματισμός δεν γίνεται – όσο περισσότερο καιρό περνάς εκεί, τόσο χειρότερα νιώθεις.

- Δεν παρατήρησα ακόμα κάποια αλλαγή προς το χειρότερο. - Η Τόρα όντως ένιωθε τέλεια, μάλλον, ακόμα πιο δραστήρια, απ` ότι στην άυπνη κατάσταση.

- Αυτή είναι μια απλή αναλογία, - η Κέιτ ίσιωσε τους ώμους της, και τα στηθάκια της, που μόλις άρχισαν να φουσκώνουν, φάνηκαν ξεκάθαρα μέσα από το λεπτό ύφασμα της μπλουζίτσας. – Οι αντιλήψεις αυτοί του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου στο δικό σου σύνολο, έχουν εκκωφαντική επίδραση, ακριβώς για αυτό παραλίγο να βουλιάξεις εδώ στην αρχή, ο Μένγκες ήταν έτοιμος να σε βγάλει. Όταν καταφέρεις τη στερέωση και των δυο δικτύων, και καθ` αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιήσεις τον εαυτό σου σε αυτόν τον κόσμο, έχεις συνέχεια μια παράξενη αίσθηση, σαν να διαλύεσαι. Εσύ, πιθανόν, να μην το αισθάνεσαι αυτό τώρα, επειδή βρίσκεσαι δίπλα μου, και εγώ έχω πείρα, την οποία εσύ μεταλαμβάνεις αυτόματα. Όμως, εγώ το νιώθω, και εσύ θα το νιώσεις με τον καιρό οπωσδήποτε, ειδικά, όταν θα αρχίσεις να καταδύεσαι ανεξάρτητα, η αν θα χρειαστούμε να μπούμε πιο βαθιά σε αυτόν τον κόσμο. Αυτή η διάλυση δεν είναι άκακη, και όταν συμβαίνει, δεν αποχωρίζεται απλώς το δικό σου συνηθισμένο σύνολο από τις νέες ίνες και επιστρέφει στον κόσμο σου. Όχι. Η διάσπαση συμβαίνει σε οποιοδήποτε σημείο. Δεν γνωρίζουμε ούτε στο περίπου, τι συμβαίνει τότε, αλλά ο δύτης θεωρείται χαμένος, διότι ουσιαστικά εξαφανίζεται από παντού, όπου είμαστε ικανοί να κοιτάξουμε..

- Ο Μένγκες δεν με προειδοποίησε για αυτό…

- Δεν υπήρχε λόγος. Δεν θα μπούμε βαθιά, και εδώ – μαζί μου κιόλας – δεν διατρέχεις κανέναν κίνδυνο.

- Δηλαδή κάποιος ήδη έχει πεθάνει με αυτόν τον τρόπο?

- Δεν ξέρουμε – αν αυτοί πεθαίνουν σε αυτές τις περιπτώσεις.

- Εντάξει – χάθηκε χωρίς ίχνος?

- Ναι, εκείνο το γνωστό περιστατικό στην ομάδα του Νόρτον – τα ανοδικά ρεύματα αποδείχθηκαν πιο δυνατά, απ` ότι αυτοί μπορούσαν να υποθέσουν. Από εκείνο τον καιρό στις οδηγίες μπήκαν επιπλέον κανόνες, και μέχρι στιγμής δεν έγινε ξανά κάτι τέτοιο, αν και ο ρυθμός της προόδου επιβραδύνθηκε.

- Τι είναι τα Ťανοδικά ρεύματαť?

- Τα κάθετα-προσανατολισμένα σύμπαντα, προφανώς, ακριβώς λόγο αυτής της ιδιαιτερότητας του σχηματισμού των φιλικών συνδέσεων με τις ίνες από τους κόσμους του Φεσσόν έχουν την ικανότητα των γρήγορων μεταφορών – έτσι οι σχέσεις, που δημιουργούνται είναι ασταθείς, και... γενικώς, νιώθεις, σαν να γίνεσαι η ίδια ένα πανί, το οποίο γεμίζει ο άνεμος. Αυτός ο άνεμος σε παρασέρνει. Στα σύμπαντα σαν και αυτό είναι δυνατά τα ταξίδια, που δεν μπορούσες καν να φανταστείς. Αυτή η αίσθηση... είναι πάρα, πάρα πολύ παράξενη, και δεν μπορώ να πω, ότι θα ήθελα να την νιώσω άλλη μια φορά, αλλά... αλλά και πάλι αυτό έχει ενδιαφέρον, σου δίνει την ευκαιρία να  μετατραπείς σε κάτι... δεν είναι σαν τον άνεμο, που κάνει το πλοίο να τρέχει, το πλοίο παραμένει ο, τι ήταν και πριν, ενώ εδώ – όχι, εδώ ο ίδιος βιώνεις την μεταμόρφωση... δεν έχω αρκετή πείρα, για να μιλήσω για αυτό... Εγώ...

Ξαφνικά η Κέιτ σηκώθηκε, έδειξε με το δάχτυλο προς τη θάλασσα, έκανε μια μεταβολή, και επανέλαβε την χειρονομία προς τον δρόμο, που οδηγούσε στα βουνά.

- Μας καλούν.

- Τι, πού? Είναι αυτό, που μου έλεγες νωρίτερα? – η Τόρα πετάχτηκε, απρόσμενος φόβος χύθηκε στο κορμί της, τον ένιωσε απολύτως ξεκάθαρα, σαν να το τύλιξαν στο καυτό ύφασμα. – Τι να κάνω?

- Όχι, μας καλούν πίσω, βγαίνουμε από την κατάδυση, δεν χρειάστηκε η βοήθειά μας.

- Εγώ...

Η Κέιτ γύρισε προς την Τόρα, και μάλλον, για πρώτη φορά την κοίταξε κατευθείαν στα μάτια. Δυο λίμνες της υγρής φωτιάς, καταπληκτικής ομορφιάς ελκυστικό βάθος. Ξαφνικά η Κέιτ κάρφωσε το δάχτυλό της στο πρόσωπο της Τόρα, εκείνη έγειρε πίσω, τα πάντα θόλωσαν, και πάλι αίσθηση της μέθης, δυνατή κρίση ναυτίας, φωνές, δυνατές αναλαμπές, η όραση της χάθηκε, και έπειτα σε ένα μαύρο φόντο άρχισαν να τρέχουν ακόμα πιο σκούροι λεκέδες. Σπασμωδικές προσπάθειες, λες και ανοίγουν τον χώρο, μια ροή των εικόνων, αισθήσεων, συναισθημάτων - πλημμυρισμένο με τον ήλιο λιβάδι, βοή της θάλασσας, σκοτεινιασμένος και γοερός, ξεχειλισμένος με βροχή καλοκαιρινός ουρανός, δυνατά παιδικά γέλια, που ακούγονται από παντού, και ξαφνικά – ένα πουλί, πετάει ψηλά στους αιθέρες. Απέραντη χαρά, παντού φως, φρεσκάδα, σαν από το κρύο νερό το ρυακιού, σε γεμίζει, το πίνεις απνευστί, απρόσμενα η στερέωση επανέρχεται… νιώθοντας ακόμα ελαφριά ναυτία, η Τόρα βρέθηκε στη βάση, στεκόταν πάνω στο γρασίδι, το σώμα της μαζεμένο, δίπλα ξαπλωμένοι ο Μπράις με την Άρτσι.

- Σε πείραξε λίγο? – Ο Μπράις κούνησε λίγο το χέρι του. - θα το συνηθίσεις. Η κατάδυση ολοκληρώθηκε. Ο Τζέφρι με τον Τσοκ κάτι έπιασαν εκεί, γύρισαν με κάτι. Περίπου σε μια ώρα, μόλις τελειώσει ο έλεγχος, οι πληροφορίες θα βγουν στο δίκτυο, ξεκουράσου τώρα.

 

Το βράδυ επιφύλαξε μια έκπληξη –  ένα κύμα μετά το άλλο της επιτέθηκε η καθημερινότητα. Την έσπρωχνε – και αυτή επέστρεφε ξανά – είχε καιρό να το νιώσει αυτό. Ίσως – η αντίδραση στην κατάδυση; Μπορεί... ο Μοραν είχε αναφέρει κάτι τέτοιο – όταν η κατάδυση συμβαίνει υπό τις συνθήκες άνευ σταθερού ελέγχου, γίνεται κάτι σαν αποσυντονισμός. Οι σχηματισμένες στο πρόσφατο παρελθόν συνήθειες αποδυναμώνονται.

Όχι, τώρα δεν μπορεί να τη πιάσει έτσι απλά... ήταν πιο δύσκολο από το συνηθισμένο να συγκεντρώσει σε μια γροθιά την αποφασιστικότητα της. Σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιο αποτελεσματικό να χρησιμοποιήσεις τους φωτισμένους παράγοντες... τι να επιλέξει? Η Τόρα άνοιξε το αρχείο με το ημερολόγιό της, βρήκε το έτος 2507 – τότε εκείνη είχε καταπολεμήσει για τα καλά την καθημερινότητα, την επάρκεια, μιζέρια, και δυο η τρεις μήνες επί οκτώ ώρες την ημέρα ασχολιόταν με τις τυπικές πρακτικές, με τη δημιουργία των ΦΑ – από τότε οι ίδιες αναμνήσεις για αυτό έγιναν φωτισμένοι παράγοντες για την δημιουργία της επιμονής και αποφασιστικότητας, όμως, αυτή ήθελε να τα ξεφυλλίσει, να διαβάσει μερικές σημειώσεις, να βυθιστεί στο παρελθόν και να χτυπήσει την πτώση, που την απειλούσε.

 

Ť15 Μαρτίου 2507 .

Έκανα τις παρακάτω κινήσεις για την απομάκρυνση της πτώσης:

1) φαντάζομαι, ότι σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ζωής μου, και αν επιλέγω να τη περάσω, κολλημένη στην αίσθηση της αυτοχωλότητας (ΑΑΧ) και σε άλλες παρόμοιες βλακείες, - αυτή είναι η δίκη μου προσωπική επιλογή - να αρνηθώ τις ΦΑ και να περάσω τις ύστατες μου ώρες χωρίς αυτές.

Επίδραση : εμφανίζεται η επιθυμία να πολεμήσω για τις ΦΑ, σοβαρότητα.

2) αρχίζω την καλλιέργεια της επιθυμίας να περάσω. Υπάρχει θέληση να βιώσω την επιθυμία να περάσω ως φωτισμένος παράγοντας (ΦωΠ), διότι δεν μπορώ τώρα να προσδιορίσω με ακρίβεια – προς τα που θέλω να περάσω, για αυτό θα προτιμούσα να βιώσω αυτή  την επιθυμία σαν θέληση για υποκειμενική διάσπαση.

Επίδραση : εμφανίστηκε προσμονή -4 + επιθυμία να καταβάλλω τις προσπάθειες-3 + κυματισμός της χαράς-2.

3) εκτελώ την επιστροφή της προσοχής στη σκέψη, ότι τώρα νιώθω λύπηση για τον εαυτό μου (ΑΑΛ), απάθεια, ΑΑΧ – μόνο και μόνο, επειδή το επιλέγω η ίδια, και η πτώση θα τελειώσει ακριβώς τη στιγμή, όταν εγώ θα θελήσω να την τερματίσω. Και όχι απλώς θα το Ťθελήσωť νωθρά, μα  να το ΘΕΛΗΣΩ. Παλιότερα συχνά περνούσα τη σκέψη Ťθέλω να κάνω κάτιť για την ίδια την επιθυμία – χαζό λάθος. Η σκέψη – δεν είναι επιθυμία.

Επίδραση: αποφασιστικότητα + επιθυμία να καταβάλλω τις προσπάθειες-2.

4) θυμάμαι όλους τους ΦωΠ για διαφορετικές ΦΑ και παρατηρώ, ποιες ΦΑ είναι εύκολο να βιώσω τώρα.

Επιδράσεις:

α) με αυτόν τον τρόπο μπορώ να απορρίπτω τους μη-ανταποκρινόμενους με τις ΦΑ ΦωΠ, η να ξεδιαλέγω κάποιο μέρος του υποτιθέμενου ΦωΠ (για παράδειγμα, ΦωΠ Ťδέντροť – δεν έχουν όλα τα δέντρα  ίδιο αντίκτυπο με τις ΦΑ, για αυτό αντί να κάνω αυτό, που έκανα παλιότερα – να γράψω στη λίστα με τους ΦωΠ Ťδέντραť, θα γράψω τώρα – ποια συγκεκριμένα δέντρα έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο με τις ΦΑ – για την ώρα είναι τα πεύκα, κέδρα και έλατα).

β) εμφανίζονται διάφορες ΦΑ εντάσεως 2-4 + χαρά λόγο της έρευνας του φαινόμενου της πτώσης. Ακριβώς – το θυμήθηκα! Έτσι έλεγε και το βιβλίο του Μπόντχι - αν δεν μπορεί να κάνεις τίποτα με τη πτώση σου – κάνε τουλάχιστον αυτό, που μπορείς να κάνεις και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση – μελέτησε τη.

γ) η καθημερινότητα εξαφανίζεται.

5) βγάζω στο ξέφωτο τους τυφλοπόντικες και τα πετροχελίδονα.

Επίδραση: ενθουσιασμός + προσμονή-5 + αποφασιστικότητα, επιθυμία να καταβάλλω τις προσπάθειες-5

6) δημιουργούσα την αφοσίωση μέσο της αυξημένης συναισθηματικής λείανσης – δημιουργία της αφοσίωσης με κάθε εκπνοή.

Επίδραση : δεν εμφανίζεται η αφοσίωση. Η πρακτική της συναισθηματικής λείανσης έχει αντίκτυπο με χαρά -3 + επιθυμία να καταβάλλω τις προσπάθειες -2

7) απευθείας προσπάθεια για την απομάκρυνση του αρνητικού φόντου

Επίδραση : αποφασιστικότητα + σοβαρότητα, άλλα πολύ συχνά εμφανίζονται οι χαοτικές αποσπάσεις. Όταν εκτελώ την επιστροφή της προσοχής στην προσπάθεια, μπορώ αντί της προσπάθειας να σκέφτομαι πολύ συγκεντρωμένα για κάτι άσχετο, να αναμασάω τους σκοτισμούς μου..

8) αν δεν μειώσω τον ρυθμό και συνεχίσω να καταβάλλω τις προσπάθειες, ακόμα και όταν βίωσα τις αναλαμπές των ΦΑ και εμφανίστηκε το φωτισμένο φόντο 1-2, συμβαίνει το εξής : στην αρχή έρχεται η σκέψη Ťέλα τώρα, τι να κάνουμε – αφοί όλα μοιάζουν να είναι εντάξει, δεν με πιέζει και τόσο πολύť => εμφανίζεται αυταρέσκεια, και επάρκεια λόγο του ότι κατάφερα να αλλάξω έστω κάτι => παίρνω τη στάση Ťτώρα είμαι ανειλικρινείςť => καταβάλλω τις προσπάθειες για την απομάκρυνση της επάρκειας => παίρνω τη στάση Ťαυτό δεν είναι αρκετό για μέναť => καταβάλλω τις προσπάθειες για την ενδυνάμωση των ΦΑ => εμφανίζεται προσμονή, χαρά της μάχης => οι ΦΑ δυναμώνουν απότομα => ενίσχυση του φωτισμένου φόντου => χαρά της απελευθέρωσης από την πτώση και επιθυμία να ερευνήσω -6-8.

Όταν σκίζω το παραπέτασμα της επάρκειας με το επιτυχημένο αποτέλεσμα, έρχεται η σαφήνεια για το πόσο δυνατά μας δηλητηριάζει η επάρκεια. Στην αρχή φαίνεται, ότι τα πάντα δεν είναι και τόσο κακά, και έπειτα η μιζέρια και καθημερινότητα επιστρέφουν ξανά και ξανά, ωσότου το φόντο της επάρκειας δεν διακόπτεται εκ νέου. Κατάλαβα: όσο εγώ δεν διαλύω ξανά και ξανά την επάρκεια με το αποτέλεσμα, που είχα πετύχει – οι αλλαγές δεν θα συμβούν. Το να βιώνεις την επάρκεια με το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και με το αυτό: ένας ορειβάτης σκαρφαλώνει  σε μια κορυφή, και λίγα μέτρα προτού φτάσει, κάνει τη στροφή και κατεβαίνει με τη σκέψη Ťε, δεν πειράζει, κάποια άλλη φοράť. Δεν θα πιστέψω ποτέ, ότι αυτός ο ορειβάτης πραγματικά ήθελε πάρα πολύ να φτάσει σε αυτή την κορυφήť.

 

Η Τόρα πετάχτηκε – ήθελε να γυμναστεί και να κινηθεί, να παραβγεί με κάποιον πάνω-κάτω στο βουνό. Η δυνατή επιθυμία για εξάσκηση – είναι ένα από τα συμπτώματα του ότι η πτώση τελειώνει. Διαβάζοντας ξανά αυτά, που εκείνη έγραψε τρία χρονιά πριν, βιώνοντας τις συναισθήσεις, που είχε τότε, της ήταν πολύ πιο εύκολα να καταβάλλει τις προσπάθειες αμέσως τώρα. Κανένας κόπος δεν πάει χαμένος, - ειδικά αυτός, που είχε σημειωθεί, περιγραφεί, βιωθεί ξανά. Η Τόρα θέλησε να διαβάσει και κάποιο άλλο κομμάτι με το ίδιο θέμα – δεν ήταν δύσκολο – όταν έκανε μερικές επιθέσεις την ημέρα...

 

<< Back

Forward >>