« Майя »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 11


...Бязмежныя ўзгоркі, што параслі блакітнай травой, а над імі - трохгадзіннае спякотнае неба, разарванае аблокамі, якія імкліва ляцяць. Я акінула поглядам гэты свет, існуючы толькі для мяне, і пачула знаёмы звон, які ўзнік незразумела дзе - ці то ў галаве, ці то ўвесь свет зазвінеў. Я адчула, што губляю ўстойлівасць, і ўсё вакол пачало распадацца і адыходзіць у фіялетавую чарнату. Звон узмацняўся, і ўсё цела зараз гудзела, як нацягнутая струна, якой ледзь дакранаюцца пальцам...

Я цяпер сплю? Агледзелася па баках, усё было выразным і ўстойлівым, але ўсё ж гэта быў сон.

- Гэта сон? - я крыкнула, і голас разнёсся рэхам далёка-далёка.

- Я сплю і не сплю! - я сказала гэта або толькі падумала?

У наступнае імгненне я прачнулася, было ціха і хацелася піць. Я хацела працягнуць руку да бутэлькі з вадой, але не змагла гэтага зрабіць, - рука была свінцовай. Я спалохалася, падумаўшы, што захварэла, захацела паклікаць Шафі, але рот не адчыняўся, яго як быццам не было зусім - ні языка, ні вуснаў, ні зубоў. І тут я зразумела, што ўсё яшчэ сплю, і адразу ж апынулася ў іншым сне. Гатычная царква з высачэзнымі столямі і рознакаляровымі вітражамі гудзела і разгойдвалася ад голасу прапаведніка з падпаленымі ад запалу вачамі. Вільготнае ад экстатычнага задавальнення цела разгойдваецца ў такт  голасу, які грукоча, і кожны рух спараджае хвалі экзальтацыі. Шамбала! Шамбала! - пачуўся ў моры стогнаў катарсічны загавор.

- Шамбала! - ускрыкнула я, сеўшы на ложку, акрыленая тым, што адкрыўся наступны шлях.

Запатрабавалася пару хвілін, каб скінуць насланне і ачуцца. Выдатна... так я хутка адпраўлюся на пошукі Атлантыды… Астаткі сну абсыпаліся як пыл, і я зразумела, што гэта быў проста сон.

Шамбала - гэта міф... Зрэшты, дзесьці я чытала, што Рэрых знайшоў шлях у гэты міф. Рэрых, Рэрых... Рэрых жыў у даліне Кулу!

Я хутка апранулася і адправілася ў горад, каб купіць "Lonely planet". Дэні сказаў, што ў цэнтры горада ёсць некалькі добрых кнігарань, і я на самой справе лёгка знайшла адну з іх.

Зазвінеў навясны званок, патурбаваны цяжкімі шклянымі дзвярамі, якія я штурхнула, патрапіўшы ў сапраўднае царства кніг. Тут было напалову цёмна, прахалодна і велічна спакойна, - зусім іншы свет, не падобны да таго хаоса, які шумеў і сігналіў за прыкрытымі драўлянымі жалюзі вокнамі. З-за невялікіх драўляных дзвярэй, схаваных паміж высокіх паліцаў, хтосьці выйшаў і прыязна прывітаў мяне.

- Рам?!

- Дабрыдзень, мэм!

- Ты працуеш у кнігарні?

- У тым ліку. Гэта кнігарня майго брата, і я часцяком яго тут падмяняю.

- Ясна. Тады дапамажы мне знайсці даведнік. Я збіраюся ў Кулу, ты што-небудзь ведаеш аб гэтым месцы?

- Вядома, ведаю. Гэта вельмі прыгожае месца. Там жылі рышы і нават сам Крышна.

- Гэта выдатна... Ну а як там з жыллём?

- Там шмат атэлей і вельмі шмат марыхуаны.

- Марыхуана мяне не цікавіць.

- Гэта дзіўна чуць ад іншаземкі, тут усе кураць. І усе едуць у Кулу, таму што там выдатная марыхуана расце прама на вуліцах.

- Так значыць, атэлі там ёсць?

- О, так, і вельмі шмат. Вы можаце падрабязна аб гэтым прачытаць у даведніку. Вось, - ён працягнуў мне таўшчэзную кнігу, - я Вам прадам яго ўсяго за 10 даляраў. Ён, праўда, не новы, але на новы я не змагу зрабіць зніжку.

- ОК, бяру, і можа яшчэ што-небудзь...

- Што Вас цікавіць? Ёга, медыцына, астралогія, шаманізм, псіхалогія, філасофія, старажытныя тэксты, Кастанеда?

- Ты чытаў Кастанеду?

- Не, але шмат чуў ад замежнікаў.

- Чаму ж ты яго не прачытаеш? Не цікава?

- Я, мэм, чытаю толькі Бхагават-Гіту,  бо я пакланяюся Крышне.

- А-а, зразумела...

Выбар кніг быў сапраўды ўзрушаючым - ніякай чытаніны, бульваршчыны і дэтэктываў. Усе паліцы ад падлогі да столі застаўленыя эзатэрыкай, пераважна на ангельскай мове. Часу на вывучэнне кніг было няшмат, таму з мітуслівых рознакаляровых карэньчыкаў я вывудзіла тое, што было мне знаёмае - некалькі тамоў  Кастанеды ў адной кнізе і жыццяпіс Рамакрышны з фатаграфіямі.

- Я змагу сёння ад'ехаць у Кулу?

- Так, мэм. Я намалюю, як знайсці аўтобусную станцыю. Аўтобусы ў Кулу ходзяць тры разы на дзень. Можа быць, цяпер прамога аўтобуса няма, але тады Вы зробіце перасадку ў Джаму, гэта нескладана. Адтуль сапраўды ёсць прамыя аўтобусы ў Кулу.

- Колькі зойме дарога?

- Каля дваццаці гадзін.

- О, толькі не гэта!!! - яшчэ засталіся такія жывыя ўспаміны аб трыццаці гадзінах дарогі ў Кашмір, што цела спалохана напружылася.

- Кашмір далёкі ад усяго свету:) Вы не пашкадуеце, калі паедзеце ў Кулу, гэта вельмі старажытнае і загадкавае месца. І там вельмі, вельмі хораша.

- Рам, ты што працуеш на Крышну?:))) - ён так завабліваў мяне ў Кулу, як звычайна завабліваюць турыстаў у крамы, з якіх атрымліваюць адсоткі.

- У нейкім сэнсе, мэм:)

- Ну што, няхай будзе дваццаць гадзін!

 

 



<< back forward >>