Дадому

0270. Хвоя:"Змена ўспрымання лесу".

 

Змянілася ўспрыманне дрэў. З'явілася ні на чым не заснаваная ўпэўненасць, што яны жывыя істоты. Змяніліся жаданні. Раней было жаданне падысці, заплюшчыць вочы і распазнаваць тыя ўспрыманні, якія ўзнікаюць унутры МЯНЕ. Цяпер ёсць жаданне ўявіць, што ЯНЫ адчуваюць, калі я 1) іх ціскаю 2) хачу ў іх неяк пракрасціся, праўзаемадзейнічаць, але гэтае слова не падыходзіць, яно занадта фармальнае 3) гляджу на іх і захапляюся іх прыгажосцю і безабароннасцю.

Калі адчуваю жаданне адчуць, што ЯНЫ адчуваюць, узнікае асалода, падабаецца перажываць гэтае жаданне. Успомніла, што 3 разы, калі моцна хацелася на працягу гэтага месяца, казала: твар Бодха - гэта кавалак мяса, а дрэва - гэта кавалак драўніны. Аднойчы ў лесе пачала ўзнікаць нязносная асалода пры поглядзе на дрэва і паўторы гэтай фразы.

У тым выпадку, калі я падыходжу да дрэва, травы, яно пачынае варушыцца ад ветра мацней, узнікае беспадстаўная радасць, пяшчота, хочацца нешта для іх зрабіць, хаця я і разумею, што пакуль няма падстаў меркаваць, што гэта нешта большае, чым супадзенне.

Вельмі хацелася ў лес. Пайшла. Раптам паўстала яснасць, што дрэвы безабаронныя. Да іх можа падысці любы чалавек і спілаваць іх або выразаць што-небудзь. Яны не могуць ад гэтага абараніцца. Яны таксама не могуць паклікаць да сябе нікога паціскацца. Яны могуць толькі стаяць. Ад гэтай яснасці паўстала асалода ў грудзях, слёзы, жаданне падыходзіць да дрэў і ціскацца з імі, лашчыць іх, захапляцца іх прыгажосцю. Потым паўстала ні на чым не заснаваная ўпэўненасць, што яны - старыя добрыя і мудрыя істоты, якія вельмі добразычлівыя да мяне і хочуць, каб я да іх падыходзіла. Паўстала ўспрыманне іх як бы з шэрых вертыкальна размешчаных і пераплеценых як кара нітак, была ўпэўненасць, што ніткі няярка святлівыя, але не такія, як гэта можна ўбачыць вокам, г.зн. яны не свяціліся і гэта быў не зрок, я як быццам бы "ведала" нейкім органам, што яны такія ёсць. Пасля гэтага паўстаў моцны спакой, які я рэдка адчуваю.

Ехала ў аўтобусе, захацелася пайсці ў лес. Ішоў дождж, праз які свяціла сонца, на чорным асфальце прыліпла жоўтае мокрае кляновае лісце, мокрая інтэнсіўная па колеры кара дрэў, сонца праз кропелькі на елкавых галінках. Паўстала прадчуванне, што зараз нешта адбудзецца казачнае са мной, падабалася глядзець на кожную дробязь, узнікалі ўсплёскі асалоды ад погляду на ствалы, лісце, галінкі, увесь сілуэт елкі, галінкі елкі былі як мокрая шкура ў сабакі і спадалі ступенькамі ўніз. Ад кожнага кроку трыумф.

Але гэта я ўбачыла потым, калі пайшла ў лес. А у аўтобусе паўстала прадчуванне, і калі на яго фоне паўстала думка: "як, ты пойдзеш у той жа самы лес, ты ж там ужо была ўчора", то стала смешна на 10. Зразумела, што раней сапраўды хацела хадзіць кожны дзень у розны лес, было сумна хадзіць у адзін і той жа. Паўстала радасць ад яснасці, што лес не можа быць тым жа самым, як не можа быць тым жа самым жывы, цікавы чалавек.

Некалькі разоў узнікала жаданне ісці прыбіраць смецце ў лесе. Паўстала яснасць, што на ўчастку зямлі, дзе ляжыць пластык, змяняецца колькасць сонечных прамянёў, якія ўжо не могуць туды патрапіць, можа павышацца тэмпература, вецер не можа гуляць з травой, паўстала ўпэўненасць, што такія ўмовы непажаданыя для зялёных морд і для зямлі, што гэты кавалачак зямлі адмірае. Паўстала прадчуванне таго, што я магу адчуваць адданасць і удзячнасць лесу, калі буду прыбіраць смецце. Калі ўявіла, што з доўгай цвёрдай зялёна-жоўтай травы выбіраю заблытаныя там прадметы, узнікае ўспрыманне Зямлі як вялікага звера з травяной поўсцю, пяшчота да яго, жаданне аддаць нешта, ціскацца з ім, валяцца, прытуляцца шчакой. Калі ўявіла, што яшчэ ў кагосьці з людзей можа быць такое ж жаданне, пачала ўзнікаць нязносная для мяне асалода, слёзы.