Дадому

0256. Пушэр:"Вопыт устаранення рэўнасці".

 

Некалькі дзён таму знайшоў вобраз, які дазваляе мне процістаяць/устараняць рэўнасць-крыўду. Гэта вобраз даліны паміж гор, якую я бачу з боку высокага абрыву, ён ідзе вертыкальна ўніз, даліну са ўсіх бакоў сціскаюць спадзістыя сцены гор, і калі стаяць на мяжы, то не відаць зямлі пад нагамі, і здаецца, што ты ляціш у гэтай даліне, у яе аб'ёме, як лётаеш толькі ў сне.

Калі я ўяўляю гэты вобраз, ён як быццам уцягвае мяне, і гэта яго прыцягненне чамусьці несумяшчальнае з рэўнасцю. Калі я ўяўляю прыцягненне, уцягванне - рэўнасць знікае

Рэўнасць паўстала ў наступнай сітуацыі: дзяўчынка адмовілася са мной сустракацца, паўстала крыўда на яе. Потым па асьцы яна сказала, што абмяркоўвае мяне з хлопчыкам, з якім, як мне вядома, яна сустракаецца і маркітуецца. Потым і хлопчык гэты таксама напісаў па асьцы, што яны абмяркоўваюць - як мяне напаіць, каб я расслабіўся, і потым маркітаваць:). Я гэта інтэрпрэтаваў так, што яны смяюцца з мяне. Потым гэта здавалася смешным, але ў той момант паўстала крыўда + рэўнасць на 7-8.

Я пачаў успамінаць той вобраз, які мне ўжо дапамагаў адолець рэўнасць. Спачатку я пачаў устараняць рэўнасць як звычайна - і заўважыў, што я, аказваецца, імкнуся на самой справе толькі прыгнесці яе праявы, зрабіць выгляд, што рэўнасці няма. Паўстала яснасць, што менавіта таму такое "устараненне" і доўжыцца па многа гадзін, таму што прыгнесці рэўнасць зусім не атрымоўваецца, і трыгеры, якія ўзмацняюць яе, працягваюць дзейнічаць, рэўнасць пастаянна аднаўляецца, а нейкія іншыя ўспрыманні, акрамя гэтай рэўнасці, мне не цікавыя цяпер наогул.

Я раптам зразумеў - што неабходна рабіць - я ўспомніў апісаны вышэй вобраз, і зразумеў, што неабходна ЗАХАЦЕЦЬ яго. Г.зн., што я менавіта "захацеў захацець" адчуваць тыя ўспрыманні, якія былі ў тым вобразе. Я ж ведаю, як я хачу тыя ці іншыя рэчы. Вось менавіта так я і хачу захацець успрыманні з майго вобразу. І гэта атрымалася - я ўспомніў і пачаў хацець некалькі ўспрыманняў адтуль. Там сонечнае святло, там цеплыня, прыемна. Хачу "прыемна", хачу "цеплыня". Яшчэ там лета, пачуццё таямніцы ад вандравання ў горах, радасць ад прыгажосці вакол, ад прысутнасці таямніцы ў гэтым месцы.

"Намаганне" - гэта проста "хацець гэтых успрыманняў". Гэта не барацьба, не жаданне нешта перамагчы/прыгнесці. Проста хочаш - як хочаш марозіва, напрыклад - якая тут барацьба? Проста хочаш сабе і хочаш, і ўсё.

Я пачаў фіксаваць хвіліны. У адну хвіліну вобраз і жаданне адчуваць звязаныя з ім успрыманні ўспамінаўся 1-3 разы. Астатні час займала рэўнасць і думкі вакол яе. Мінула 7 хвілін, г.зн. усяго было 10-20 успамінаў - і раптам рэўнасць знікла! Паўстала радасць і сімпатыя да хлопчыка, жаданне распавесці яму аб гэтым, а перад гэтым я думаў, што не змагу гэтага зрабіць - дзяўчынка хацела прыехаць да хлопчыка, і я думаў што мне ад рэўнасці будзе трындзец.

Паўстала дзіўная яснасць - рэўнасць можна ўстараніць, свабода ад яе магчымая, як быццам дарога, у бок якой я заўсёды баяўся глядзець, баяўся нават паверыць, што гэта магчыма, каб не адчуць расчараванне.