0255. Фрыфлаер:"Што рабіць, калі няма прагнення".

Мой адказ на пытанне "што рабіць, калі няма прагнення" такі: адзінае выратаванне ў такой сітуацыі - у жаданні распазнаваць, гэта значыць у шчырасці. Згодзен з тым, што напісала Ежаціна: "калі ў цябе ўзнікае пытанне - як вызваліцца са стану, калі няма жадання прыкладаць намаганні, значыць у цябе ўжо ёсць усё неабходнае, каб вызваліцца (вядома, калі гэта сапраўды пытанне, якое табе цікавае)".

Калі такое жаданне ёсць, то за яго можна ўчапіцца і пачаць вылазіць - пытанне толькі, на што менавіта накіраваць сілу гэтага жадання? Калі прытрымлівацца рэкамендацыі "не ведаю як, але рабі, рабі і рабі" то ў такіх умовах (практычна поўная адсутнасць рж) лёгка можна зваліцца ў механічнае выкананне фармальных практык. Я заву гэта "выдушваннем" або "высмоктваннем з пальца" - спробы спарадзіць тое ўспрыманне, якое табе на самой справе не хочацца адчуваць у дадзены момант - вынікам будзе моцнае атручванне і наступнае ўстойлівае нежаданне займацца фармальнымі практыкамі. Таму, калі адчуваеш нездаволенасць, і быццам бы ёсць жаданне змяніць стан, але няма яснасці - як і што рабіць, няма энтузіязму - неабходна пачаць ВЕЛЬМІ ўважліва ўзірацца ў свае ўспрыманні і шукаць хаця б найменшыя жаданні. Хвіліну за хвілінай, гадзіну за гадзінай. Я думаю, гэта адзіны шлях - распазнаць астаткі сваіх радасных жаданняў і пачаць адчуваць і рэалізоўваць хаця б іх. Магчыма, у выніку настойлівых спроб адрозніваць успрыманні заўважаеш не проста "астаткі рж", а можа быць яны і пачынаюць узнікаць як раз ад гэтага намагання па распазнаванню - можа быць яны пачынаюць рэзаніраваць з распазнаваннем.

Я лічу, што неабходна ўжыць намаганне, якое я б апісаў так: "узірацца скрозь ваду ручая ў спробах заўважыць на дне тое, што шукаеш" - падобна на тое, як факусуеш погляд і раптам заўважаеш: тое, што шукаеш - ужо там ёсць. Неабходна толькі распазнаць. Не выдушыць з сябе нейкім чынам, а проста распазнаць гэта. Магчыма, вядома, што распазнаць успрыманне - гэта і значыць спарадзіць яго. Можа, калі я так раблю то і спараджаю і распазнаю - адначасова. Не ведаю. Але мне здаецца значным зрабіць акцэнт менавіта на тым, што намаганне распазнавання з'яўляецца першачарговым. Гэта значыць, што ва ўмовах, калі няма прагнення, неабходна накіраваць тую вельмі малую сілу жадання змяняцца, якая маецца, на распазнаванне сваіх успрыманняў, суправаджаючы гэта пытаннем "чаго я сапраўды хачу ў дадзены момант?"

Прыклад. Раней я часам думаў: "а ці не заняцца практыкай ВЖ, напрыклад пяшчоты?". І спрабаваў займацца. Але калі я прымаў гэтае рашэнне, я не заўважаў тое - ці сапраўды я цяпер больш за ўсё хачу адчуваць менавіта пяшчоту? А можа, у мяне рж яе адчуваць роўнае зараз нулю, а я зачыняю на гэта вочы? Цяпер я раблю не так. Напрыклад, магу ўявіць сабе, што вось ёсць дзесьці дзяўчынка, якая адчувае АзУ, і якая адчула б да мяне адкрытасць пры сустрэчы. Задаю сабе пытанне: што я адчуваў бы, калі б з ёй сустрэўся? І пачынаю распазнаваць успрыманні. Проста ўяўляю сабе гэтую дзяўчынку перад сабой і назіраю за жаданнямі. Можа быць, заўважаю сярод іх і жаданне адчуваць пяшчоту. І вось тады толькі пачынаю ўзмацняць яе. Я не спрабую паступіць наадварот: калі ёсць такая дзяўчынка, то я "павінен" спарадзіць да яе пяшчоту Не спрабую "наваліцца". А калі я заўважаю, што цяпер думкі аб такой дзяўчынцы наогул ніяк не адгукаюцца, а адгукаецца раптам жаданне займацца спортам і ўзнікае пробліск прадчування - тады пачынаю спараджаць менавіта прадчуванне.