Дадому

0209. Фіёрд:"Экстатычная пяшчота".

 

У трэці раз у гэтым месцы праявілася такое перажыванне, калі пяшчота да Бодха даходзіла да ўзроўня экстатычнасці, пасля чаго ўзнікае перажыванне Адзінства - поўная адсутнасць асобы. У такім стане не ўзнікае пытанняў, няма азмрочванняў, няма думак, няма абмежаванняў - няма нічога, што перашкаджае перажыванню. Свабода. Гэта так лёгка і радасна перажываць! Цяпер, калі я ў прывычным стане, гэта ўспрымаецца як смерць. Немагчыма параўнаць гэтыя два станы, паміж імі бяздонная прорва.

Усё пачынаецца з пяшчоты да Бодха, мне вельмі лёгка яе адчуваць. Потым узнікае поўная адкрытасць і давер, імкненне, мяне як быццам мякка цягне ў месца Бо, а пасля гэтага надыходзіць пераломны момант і ўзнікае экстатычная адданасць і перажыванне адзінства, межы асобы сціраюцца. Калі да гэтага моманту я адчуваю, што ў гэтым месцы ёсць АзУ, то пасля яго ўспрыманне змяняецца - зараз я ў АзУ, я апыняюся дзесьці, вызваляюся, узнікае ўспрыманне прасторы, і ёсць поўная ўпэўненасць, што я і ёсць гэтая прастора (якая зрокава ўспрымаецца як бязмежныя нябесныя прасторы, залітыя бурштынавым святлом), прычым ёсць усведамленне таго, што я - не адна, што тут яшчэ многа істот, і ў той жа час яны і ёсць я.

Нагадвае нарастанне сэксуальнага ўзбуджэння: спачатку мяккая асалода, якая нарастае, становіцца інтэнсіўнейшай, глыбейшай і разнастайнейшай, з'яўляецца мноства новых адценняў, а потым надыходзіць пераломны момант, момант "аргазму", пасля якога ўсе адчуванні змяняюць сваю якасць - гэта ўжо новы стан, гэта ўжо не адчуванне ўнутры мяне, а я ў адчуванні.

У гэтым стане няма думак - цішыня, ніякага ўнутранага дыялогу. Успрыманні змяняюцца: няма падзелу на зрокавыя, слыхавыя і тактыльныя. Усё зусім інакш: свет успрымаецца ўсёй сваёй сутнасцю, як быццам я - сетка - залацістыя ніткі ва ўсе бакі, і ўсё вакол успрымаецца адначасова, усё адразу ва ўсіх кірунках. Дзіўная лёгкасць, рухомасць, цякучасць.