« Ìàéÿ »

Òîì 2: « Ïàõîäæàííå â³äà »

Ãëàâà 17

- З адвіслай сківіцай ты выглядаеш не вельмі добра для той ролі, якая табе адведзеная ў эксперыменце, - пракаментавала Фосса без ценю ўсмешкі той выгляд, з якім Тора паўстала перад ёй. - Калі цябе абралі на ролю сведкі, значыць няхай так і будзе, я прыкладна ўяўляю, чым менавіта іх прыцягнула твая сукупнасць успрыманняў. Але спадзяюся, што ступар - не адзіная твая магчымая рэакцыя на нечаканасці. І яшчэ я спадзяюся, што другая сведка…

- Другая? - перабіла яе Тора. - Мне аб гэтым не казалі. Хто гэта?

- Ты не даведаешся, пакуль не скончыцца расшыфроўка. Чым менш сведкі ведаюць адна адну, тым менш верагоднасць, што іх асабістыя адносіны сказяць сведчанні.

- Гэта значыць можа быць і трэцяя?

- Можа быць што заўгодна.

Фосса пацягнула Тору за руку, і праз пяць хвілін яны выйшлі на той бок вострава, што плыўна перацякаў у шэрагі каралаў, якія прыўзнімаліся над вадой. Падчас прыліву каралы цалкам сыходзілі пад ваду, утвараючы рай для плавання з маскай і трубкай, а падчас адліву ўтваралі заблытаныя лабірынты - працяг вострава. Дзесяткі, сотні відаў каралаў: цёмна-карычневыя, дзіўна падобныя на мозг, такія ж "мазгі" колеру зялёнага тапаза, чашы дыяметрам да метра, "вушы слана", шэрыя "яловыя лапы" - пякучыя, апёкі ад якіх трымаюцца два тыдня, чырвоныя "ядлоўцы", белыя разлапістыя плоскія "дрэвы" - нібы квітнеючыя яблыні, каралы ў выглядзе тонкіх прутоў - падводны "бамбук", заплецены ў неймаверныя зараснікі, у якіх так любяць слізгаць вадзяныя змеі - укус іх смяротны. Пад вадой заўсёды неабходна дакладна ведаць - да чаго дакранацца можна, а ад чаго неабходна трымацца далей. Укус кобры смяротны, і ўсё ж яд падводных змей больш смяротны ў дзесяткі разоў - адбіваюцца дзесяткі мільёнаў гадоў эвалюцыі падводнага жыцця. Смяротным можа апынуцца кантакт нават з такой, здаецца, бяскрыўднай істотай, як невялікая канічная ракавінка - атрутнае джала, якое ўлезла ў руку, не пакідае аніводнага шанцу на выратаванне. Васьміногі - дзіўныя, прыязныя істоты, але калі на скурцы васьмінога ты бачыш яркія блакітныя кругі - трымайся далей - гэта няўхільная смерць. Падводнае жыццё падманлівае. Далікатная, нібы вытканая з павуціння істота можа забіць цябе ў некалькі хвілін сваім ядам, у той час як зубастыя мурэны, якія здаюцца небяспечнымі і агрэсіўнымі, якія выпаўзаюць з-пад каменя з адкрытай пашчай, дазваляюць сябе гладзіць, абдымаць. Акулы - гэтыя звышмагутныя імклівыя істоты, здольныя наляцець і разарваць чалавека ў лічаныя секунды, наогул ніколі не нападаюць (за выключэннем, вядома, тых некалькіх відаў, якія было вырашана знішчыць цалкам праз іх небяспеку для чалавека).

На глыбіні ад сямідзесяці метраў і глыбей разнастайнасць каралаў, як і астатняга падводнага жыцця, рэзка скарачалася, ды і з усіх колераў заставаўся толькі сіне-сера-зялёны - астатнія паглыналіся тоўшчай вады.

Некалькі аквалангістаў боўталіся ўдалечыні на паверхні вады, ці то скончыўшы, ці то пачынаючы апусканне, і Тора жыва ўявіла, амаль адчула, як гарачая вада заліваецца пад гідракасцюм, ахінае цела, іскрыцца на яркім сонцы.

Паказаўшы на цяністы пятачок пяску, Фосса дала зразумець, што гутарку яна хоча працягнуць там.

- Твая наіўнасць дзіўная, - пачала яна. - Ты мне нагадваеш тых людзей, што жылі яшчэ ў самым пачатку распаўсюджвання практыкі. Аднойчы адзін з наіўных практыкуючых запісаў у сваім дзённіку, што ў яго ўяўленні ў свеце, які складаецца з людзей, што перажываюць азораныя ўспрыманні, не будзе месца канфліктам жаданняў. Ад такіх фантазій недалёка і да пункта гледжання, паводле якога жыццё без негатыўных эмоцый сумнае і аднастайнае - у тыя часы амаль усе так і думалі. Рабы трымаліся за сваё рабства што было моцы, і свабода паўставала перад імі ў трохі жахлівым абліччы - звычайная гісторыя для ўсіх рабаўладальніцкіх грамадстваў, уключаючы грамадства, у якім людзі былі рабамі негатыўных эмоцый і догмаў. Аўтару таго дзённіка прыйшлося прыкласці вызначаныя намаганні, каб зразумець тое, што азораныя ўспрыманні не душаць, а ажыўляюць радасныя жаданні, узмацняюць іх, так што колькасць канфліктаў жаданняў паміж рознымі людзьмі не толькі не памяншаецца, а наадварот - вырастае ў дзесяткі разоў. У грамадстве людзей, забітых негатыўнымі эмоцыямі, дагматычным мысленнем, прывычкай душыць жаданні, рашэнні прымаюцца або тупа аўтарытарна, або ў адпаведнасці з усталяванымі стэрэатыпамі. Быццам бы канфліктаў амаль няма, калі хто і паспрачаецца паміж сабой, паскандаліць, то спрэчка хутка сканчаецца - адзін прыгнятае другога і пытанне вырашанае. Аргументацыя ім была амаль незнаёмая - пытанні вырашаліся грубіянскім ці тонкім псіхічным ціскам. Акрамя таго - спробы спрачацца аргументавана заўсёды натыкаліся на інтэнсіўную агрэсію. А зараз паглядзім - як прымаюцца рашэнні ў нас, у нашым сучасным грамадстве. Напрыклад, мы будуем новае паселішча. І ў КОЖНАГА - свае меркаванні, свае жаданні. Я хачу пасадзіць вось тут дрэва - мне вось так прыгажэй здаецца, рэзаніруе з тым і тым. А я не хачу тут яго саджаць, а хачу вось тут, і не такое дрэва, а вось такое, а я наогул саджаць тут нічога не хачу, у мяне ўзнікае прадчуванне, калі я ўяўляю тут чыстую травяністую палянку… Паглядзець з боку наіўным поглядам - незлічоныя супярэчнасці. Людзі, якія жывуць у негатыўных эмоцыях, напэўна б падумалі, што мы і з месца не зможам ссунуцца ў такой сітуацыі. Аднак, усё як раз наадварот, бо жаданне пасадзіць вось тут вось гэтае дрэва - гэта не ідэя-фікс, а менавіта жаданне. Адно з мноства іншых азораных успрыманняў, якія праяўляюцца ў кожным удзельніку дыскусіі. Хоць нашы жаданні супярэчлівыя, але ёсць яшчэ і сімпатыя адзін да аднаго, і жаданне аператыўна вырашыць пытанне і ісці далей, і звярачасць, і эратычная цяга і бог ведае што яшчэ. І ў гэтых умовах рознанакіраваныя радасныя жаданні розных людзей хутка прыходзяць да кампрамісу, прычым не такога, калі адзін задаволены, а астатнія расчараваныя. Кожны адчувае прыемнасць, хаця і ў рознай ступені. Ну, думаю, няма сэнсу апісваць, табе гэта і так зразумела.

- Мне не прыйшло б у галаву думаць, што таварыства людзей, якія імкнуцца да азораных успрыманняў, уяўляе калону аднолькава думаючых і жадаючых людзей, якія маршыруюць - Тора здзівілася таму, што Фосса аб ёй так падумала.

- Няўжо? - Фосса ўважліва і, па яе прывычцы, глядзела ў вочы Торы.

Погляд Фоссы і быў прыемны, і ахоўнай рэакцыі не ўзнікала да яго, а хоць ты трэсні - не магла Тора яго вытрымліваць. Дзіўнае адчуванне. Дакладней - не заўсёды магла. Цяпер, напрыклад, не магла. Магчыма таму, што засумнявалася ў сабе, занадта ўжо незвычайная была гутарка.

- Ты што, не разумееш? - па сэнсу гэтае пытанне магло б быць пытаннем-здзіўленнем, а інтанацыі здзіўлення ў голасе Фоссы ізноў жа не было. Гэтая сталая разарванасць сэнсаў і інтанацый ставіла Тору ў тупік.

- Пачынаю здагадвацца. Мабыць, ты маеш на ўвазе, што ва ўдзельнікаў эксперыменту могуць быць…

- "Могуць быць"? - перабіла Фосса. - А што, могуць і не быць?

- … розныя жаданні, - пасля паўзы Тора скончыла фразу. - Ну… уласна і што? Ты сама казала, што…

Тут Фосса другі раз моцна здзівіла Тору, бо пругка падалася наперад і моцна стукнула яе ў сонечнае спляценне - настолькі моцна, што нават дыханне трохі збілася.

- Крыўда паўстала? - пацікавілася яна, пільна гледзячы на Тору.

- Не… не, сапраўды не паўстала. У мяне час ад часу ўзнікае да цябе дзіўнае пачуццё, - нечакана для самой сябе прызналася Тора. - Ці то страх невядома чаго… але крыўды і адчужэння не ўзнікае.

- "Ты сама казала" - імпатэнцкая фраза. Гэта не аргумент. Май сілу казаць сама за сябе. Калі тое, што я казала, або тое, што, як ты лічыш, я казала, ты лічыш дакладным, май сілу сказаць гэта ад сябе, гатовая аргументавана адстойваць гэтую думку, а не затуляцца нечай тушкай.

Розніца ў тым - як сказаць: "ты сама казала, што ў людзей ёсць розныя жаданні" або "у людзей ёсць розныя жаданні" здалася Торы няўлоўнай, але толькі да той пары, пакуль яна не стала казаць так, як патрабавала Фосса.

- У людзей розныя жаданні. Нічога няма незвычайнага ў тым, што і ў гэтым эксперыменце так будзе, чаму зваць гэта "бакамі"? Навошта штучна разводзіць удзельнікаў па розных баках ўяўнай барыкады? Тутака ж няма сапраўднай канфрантацыі, у выніку тэрмін "канфлікт жаданняў" даўно ўжо не азначае наяўнасць канфлікту як сукупнасць негатыўных эмоцый - гэта толькі радасная канкурэнцыя радасных жаданняў.

- Няма канфрантацыі? Адкуль табе ведаць?

Пытанне зноў паставіла Тору ў тупік.

- А якая можа быць канфрантацыя, калі ў эксперыменце ўдзельнічаюць… - Тора запнулася, падбіраючы словы

- "Прасветленыя людзі"? - "падказала" Фосса. - Ты, напрыклад, ужо бесперапынна адчуваеш экстатычныя азораныя ўспрыманні? Добра, хай не экстатычныя, але хаця б проста азораныя ўспрыманні ты адчуваеш бесперапынна?

І ізноў Тора магла б паклясціся, што немагчыма такую фразу вымавіць хаця б без іроніі, але не змагла адрозніць яе ні ў інтанацыі, ні ў выразе твару Фоссы.

- Не.

-Не. - Пацвердзіла Фосса. - А зараз падумай. Мы ўсе, меркавана, з'яўляемся людзьмі, якія не адчуваюць бесперапынна АзУ. Мы ўсе аказваемся ў сітуацыі, калі ў выніку эксперыменту можа выявіць самае сапраўды актуальнае пытанне, якое захоплівае цябе цалкам, і не толькі цябе, а яшчэ і масу іншых даследчыкаў, якія ў эксперыменце не ўдзельнічаюць, але чакаюць рэзультатаў з выключным нецярпеннем і прадчуваннем. Ці не паўстане ў кагосьці з нас - у самы крытычны момант - жаданне непераадольнай сілы крышку так… падапхнуць эксперымент у свой агарод? А?

Нечакана Тора ўспомніла словы Менгеса: "ты сутыкнешся з гэтым у самы непадыходны і нечаканы момант". Вось, значыць, што ён меў на ўвазе… але адкрыта не сказаў…

- А ты мяне стукнула, каб праверыць маю лаяльнасць да цябе, або агрэсіўнасць у цэлым, або каб я лепш запомніла тваю параду?

- І тое, і тое - усе разам. - Адказ быў імгненны, і нават тым больш - Фосса пачала адказваць, калі Тора яшчэ толькі завяршала фразу. - Мы выкарыстоўваем цела для запамінання сітуацый, гэта ж так натуральна і эфектыўна. І, вядома, хацела праверыць тваю рэакцыю.

Тора лягла на жывот, і, боўтаючы ножкамі, задумалася.

- Вядома, тое, што ты кажаш, мне зразумела і суцэль можна ўявіць, - Тора тарашчылася на свае далоні, нібы разважаючы ўслых. - Калі на нейкім этапе эксперыменту…

- Ты наіўная нават у большай ступені, чым я думала, - перабіла Фосса. - "На нейкім этапе"? Гэта на якім жа? Мабыць, на пятым або дзясятым? А як наконт самага першага? А як наконт наогул КОЖНАГА этапу?

- Ты маеш на ўвазе, - не зразумела Тора.

- Дзе будзе месца сустрэчы? - сцісла спытала Фосса.

- Квейс і Магнус, якія вырашылі не выходзіць з пранікнення, створаць яго дзесьці на нейтральнай тэрыторыі ў вобласці міроў феснаўскага тыпу.

- Так? - погляд Фоссы стаў цвярдзейшым. - А як наконт вертыкальна-арыентаваных міроў?

Тора перастала рабіць выгляд, што разважае ўслых, і гуллівая думка "цікава - як ёй мае ножкі і попка", якая мільгала на гарызонце, растварылася.

- Гэта немагчыма! - Яна нават прыпаднялася на локцях. - Гэта ж… забаронена, прынята катэгарычнае рашэнне… гэта небяспечна! Напрыклад, у мяне наогул практычна зусім няма вопыту…

- Ага, небяспечна. Затое ВЕЛЬМІ перспектыўна, бо для істот, пазбаўленых, вольна або мімаволі, мы, дарэчы, гэтага не ведаем, распазнаванні сваёй індывідуальнасці, вертыкальна арыентаваныя міры павінны быць амаль як родны дом, у той час як свет фесонаўскага тыпу…

- Гэта значыць… рабяты могуць узяць, ды і рызыкнуць маім жыццём дзеля свайго…

- А ты думаеш, яны не рызыкуюць сваім жыццём прама цяпер? Ты забылася, што яны, застаўшыся ў пранікненні, рызыкуюць сваім жыццём? Ты наогул разумееш тое, што ўступаеш у сур'ёзную справу з тымі, хто гатовы рызыкаваць сваім жыццём?

Маўчанне.

- Вядома, іх рызыка не безразважная. Яна абдуманая, усебакова ўзважаная. - Працягвала Фосса. - І рызыкаваць тваім жыццём яны будуць…

- Гэта значыць - сапраўды будуць?!! Гэта значыць ты ўпэўненая ў гэтым? - ледзь не выгукнула Тора.

- Я магу прама цяпер паведаміць Радзе, што ты адмаўляешся. - У руках Фоссы з'явіўся незразумела адкуль камунікатар.

- А ну, стой! - з нечаканай для сябе ўладарнасцю прараўла Тора і паклала сваю руку на руку Фоссы.

- Вось бачыш, - Фосса ўсміхнулася, - ведаючы, што тваму жыццю будзе пагражаць небяспека, ты не адмаўляешся?

- Не!

- А астатнія што - не такія рашучыя, як ты? Не такія мэтанакіраваныя? Астатнія таксама гатовыя рызыкнуць. І праблема не ў тым, што рызыкаваць яны будуць не толькі сабой - гэта спецыфіка працы ў звязку - рызыкуеш сабой - рызыкуеш і партнёрам. Дык вось праблема не ў тым, што рабяты рызыкнуць тваім жыццём, нечакана для ўсіх адкрыўшы сустрэчу ў вертыкальна-арыентаваных мірах.

- Атрымліваецца, што не для ўсіх нечакана? - усміхнулася Тора, і раптам яе ахінула - бо Фосса толькі што ўсміхалася! Падзея!..

- Ну, кажучы сур'ёзна, ніхто і не сумняваецца ў тым, што будзе менавіта так.

- Ага… цікава. Мабыць, ёсць і яшчэ штосці, у чым ніхто паціху не сумняваецца?

- Адназначна.

- Выдатна атрымліваецца! Значыць, у нас ёсць план, і мы з сур'ёзным выглядам яго абмяркоўваем, хаця ўсім ясна, што ўсё будзе інакш?

- Нешта накшталт гэтага, хаця план мы сур'ёзна абмяркоўваем, таму што гэта на самай справе сур'ёзнае пытанне. Ты можаш меркаваць, што з магістральнага шляху звярнуць, але самі гэтыя "зварочванні" шмат у чым будуць залежаць ад таго - наколькі рэальным уяўляецца асноўны план. Гэта не паказуха. Гэта - базіс, стартавая пляцоўка. Маючы ў галаве генеральны план, намнога прасцей знайсці бяспечны і эфектыўны абыходны або нават зусім іншы шлях. Бо наш план - гэта НАШ план. А ў эксперыменце ўдзельнічаем не толькі мы, і тым больш - мы нават не можам у дакладнасці акрэсліць круг удзельнікаў, таму сітуацыя, у якой удзельнікі прытрымваліся б нягледзячы ні на што загадзя прадуманай схемы - нездавальняючая, небяспечная, бесперспектыўная. Я ўпэўненая, што Рада і не абрала б для эксперыменту даследчыкаў, якія не гатовыя ўзяць на сябе рызыку весці гульню самастойна.

- А чаму нам тады не прызнаць усё гэта адкрыта?

- І выляцець з эксперыменту. Рада імгненна зарэжа тваю кандыдатуру. І, заўваж, ты на іх месцы зрабіла б тое ж самае. Калі мы афіцыйна прызнаем, што наш план вельмі ўмоўна можа быць прызнаны такім, наступіць хаос. Мноства людзей, якія дрэнна разбіраюцца ва ўсёй нашай працы, могуць стварыць перашкоды да правядзення эксперыменту - з чыста гуманных меркаванняў, канечне…

- Вось дык справы! - Тора села на попу, сагнуўшы каленкі, абняла іх рукамі і разгойдвалася, тыкаючыся падбародкам у складзеныя далоні. - Значыць, Рада ўсё гэта разумее…

- Праблема, як я ўжо сказала, не ў гэтым. Калі рабяты ўкінуць цябе, непасталелую сведку, у вертыкальна-арыентаваныя міры, то не сумнявайся, што за тваё жыццё яны будуць адказваць і змагацца, як за сваё. У гэтым сумненняў быць не можа. Гэта як узяць на вяршыню К2 пачаткоўца, які разлічваў на Чо-Ойю з поўначы. Яму правесяць вяроўкі, парэнчы, падстрахуюць, пратопчуць і г.д.

- Так што ж тады?

- Праблема ў тым, што кожны з нас, - Фосса падкрэсліла слова "нас", - удзельнікаў эксперыменту, упэўнены ў тым, што ён ведае, наколькі далёка ён можа зайсці ў сваёй рызыцы. Але наяўнасць гэтай упэўненасці не азначае, што ўсё менавіта так і будзе. Вось ты, напрыклад, і зусім не ведаеш, што можаш захапіцца і сысці са сцежкі. Ты - сведка. І ты думаеш аб тым, што і на самай справе збіраешся быць сведкай і не больш. Але можаш не сумнявацца, што ўсе ведаюць, і ўлічваюць гэта ў сваіх планах, што сведкай ты будзеш толькі да таго моманту, пакуль табе не захочацца, нястрымна захочацца стаць актыўным паўнавартасным удзельнікам. І ніхто ніколі не даведаецца - хто на самай справе згуляе ключавую ролю ва ўсім эксперыменце. Гэта магу быць і я. Гэта можаш быць і ты.

У Торы зноў адвалілася сківіца.

- Гэта значыць і ты, і Менгес, і Рада, і… і іншая сведка, і наогул усе ведаюць гэта і неяк улічваюць у сваіх планах…

- Менавіта так. Я бачу, наіўнасці ў цябе паменшылася. Ты добра гуляеш у шахматы - табе давядзецца гуляць у нешта накшталт адначасовай гульні на мностве дошак з напалову завязанымі вачамі і з правіламі гульні, якія змяняюцца.

Тора зноў глыбока задумалася. Пачаўся прыліў, і каралы града за градой сталі апускацца ў ваду. Аквалангісты даўно кудысьці зніклі, затое прыплылі дэльфіны.

- Дарэчы, - прамармытала Тора, - мы ж і паняцця не маем, чаго могуць хацець яны. - Яна кіўнула ў бок дэльфінаў. - Я неяк не разумела таго, што меркавала, дакладней - фантазіравала, што… нават не ведаю што - нешта расплывіста-сентыментальнае, а гэта ж - жывыя істоты, якія ўсведамляюць, чыя культура, калі яна на самай справе ёсць, невымерна старэйшая за чалавечую… Я ўяўляла сябе ў нейкай заступніцка-саладжавай ролі. А на самай справе чаму? Толькі таму, што мы выдумалі розныя крамяныя бомбы, нянавісць, тупасць, і усёй планеце ледзь не прыйшоў гамон праз нас? Вялікая справа…

Фосса маўчала, не перабіваючы. Але было відаць, што яна яшчэ не скончыла.

- Мне патрэбен твой адказ на маё пытанне, - вымавіла яна нарэшце.

Тора неразумеючы нахмурылася, але адразу зразумела, што гаворка ідзе аб самым першым пытанні.

- Але я пакуль усё роўна не разумею - што я магу адказаць. Аб якіх, уласна, баках ты кажаш?

- Ёсць некалькі магістральных кірункаў. Пошукі Бодхі і дракончыкаў. Пошукі асэнсаванага кантакту з мордамі Зямлі - ручаямі, дрэвамі, горамі, жывёламі… і ў канчатковым выніку з самой Зямлёй. Пошукі вандравання дзеля самога вандравання - у самых розных мірах, у тым ліку ў такіх, у параўнанні з якімі вертыкальна-арыентаваныя міры - дзіцячыя цацкі. Пошукі шляху наступнай эвалюцыі чалавека праз экстатычныя азораныя ўспрыманні. Колькі ўжо?

- Чатыры, - Тора выглядала засяроджанай і нібы напагатове.

- А яшчэ ёсць прагрэсарства - пошук практыкуючых у мірах, уваход у якія ляжыць праз усвядомленыя сны. Пошук і садзейнічанне ім. Усё гэта страшна цікава, хто ж будзе гэта адмаўляць. Але вось асабіста ў цябе ад чаго з пералічанага сэрцайка падскоквае?

- Апошняе.

- Я так і ведала. - Фосса пляснула сябе па каленцы.

- У тваёй вялікай шахматнай гульні нешта праявілася? - усміхнулася Тора. - Бо я толькі цяпер пачынаю… здагадвацца… наколькі ўсё складана, і яшчэ… і яшчэ - якая велізарная адказнасць ляжыць на табе! Бо ты ж будзеш нашай страхоўкай, табе прыйдзецца ўсё бачыць, усё ўлічваць, узважваць, і… вырашаць! - Фосса неяк цалкам па-новаму паўстала перад Торай. Нейкае тонкае пачуццё стала нараджацца да яе, але якое… Тора не магла распазнаць.

- Мусіць, мне мэтазгодна атрымаць вопыт хаця б двух-трох пранікненняў у вертыкальна-арыентаваныя міры… і яшчэ пабольш даведацца аб працы прагрэсараў, каб хаця б наконт самой сябе атрымаць больш яснасці - што можа ў мяне прачнуцца як непераадольнае жаданне, куды можа з сілай зацягнуць. З кім я магла б  пагаварыць, каб даведацца пабольш аб гэтым? Бо зараз для ўдзелу ў эксперыменце тут збярэцца столькі людзей, якія стаяць на пярэднім краі даследаванняў… я хачу скарыстацца такой магчымасцю, акрамя таго я лічу, што здолею быць болей цвярозай падчас самога эксперыменту, калі буду ведаць больш. І справаздачы аб тыгры і дэльфінах - трэба іх уважліва перачытаць, і яшчэ… - Тора бездапаможна замоўкла. - А эксперымент жа ўжо ў чацвер! Можа быць, адкласці?

- Не мітусіся. - Фосса была як звычайна цвёрдая і спакойная. - Я думаю, ты павінна разумець, што мы ніколі не будзем гатовыя.

- Так. - Пасля паўзы згадзілася Тора.

- Проста прытрымлівайся жаданняў, усё проста. Рабі што захочацца, або наогул нічога не рабі, але не мітусіся, не напружвайся. - Фосса зноў - Неймаверна! - усміхнулася. - Аб прагрэсарстве пагавары з Томасам - ён дзесьці тут. І не ўздумай кончыць сёння ўначы - адхілю. Нават да грані аргазму не вельмі набліжайся. У цябе колькі зараз дзён пасля аргазму?

- Пяцьдзесят восем.

- Падыходзіць. - Фосса ўскочыла і з неверагодным спрытам знікла ў гушчары.

Тора яшчэ некаторы час сядзела, узіраючыся ў заходняе неба. Думаць ні пра што не хацелася. Хацелася проста сядзець і ўбіраць у сябе гэты акіян, гэтае неба, якое пералівалася фантастычнымі колерамі, адчуваць пяшчоту да гарэзуючых дэльфінаў, і тут Тора раптам зразумела - што ж менавіта яна адчула да Фоссы - гэтае пачуццё зноў праявілася, ярка, выразна, нібы зрэзаніраваўшы з небам і акіянам - гэта была безаглядная, пранізлівая да слёз адданасць.

 

"16 лістапада 2010 г.

18.20: Зноў адданасць. Кожны раз, калі яна ўзнікае, гэта суправаджаецца яснасцю ў тым, што гэта нешта самае-самае - вяршыня ўсіх АзУ. А таксама яснасць у тым, што маё вандраванне толькі пачынаецца. Да гэтага я толькі "збірала валізкі". І кожны раз узнікае наймацнейшае жаданне любой цаной дамагацца ўсё новых і новых імгненняў, калі адданасць праяўленая. Нават прадчуванне ад наступнага эксперыменту адыходзіць на другі план. Хочацца аддаць усе свае сілы, увесь свой час, не губляць ні хвіліны - і дамагацца адданасці.

18.25: Замала азораных фактараў. Але з кожным разам іх становіцца ўсё больш.

18.30: Як правіла адначасова з адданасцю ў адным акордзе ўзнікаюць "бясконцае вандраванне" і "кліч", прычым кліч такой інтэнсіўнасці, што не ўзнікае сумненняў, скептыкаў - я іду напралом.

18.35: Узнікае рашучасць і сур'ёзнасць - шаленае жаданне прарвацца. Лёгкая вібрацыя ў грудзях, дыханне пачасцілася, з'явілася яснасць, што акрамя адданасці я адчуваю яшчэ нешта. Гэтае ўспрыманне… я магу сапраўды паказаць - дзе адлюстроўваецца ў целе - мацней за ўсё з левага боку грудной клеткі. Яно моцна рэзаніруе з пяшчотай і вобразам "шторм скончыўся, над морам слізгаюць чайкі, у паветры свежы марскі пах. Ад таго, што шторм сціх, мора не перастала быць такім жа захапляючым, вялікім і глыбокім, яно не перастала пералівацца рознымі колерамі і захапляць, толькі сціх шторм".

18.40: Калі я адчуваю адданасць, могуць з'яўляцца розныя радасныя жаданні на яе фоне. Заўважыла, што такія жаданні істотна адрозніваюцца ад астатніх сваёй інтэнсіўнасцю і адмысловым адценнем, яны ўспрымаюцца як больш поўныя, суцэльныя, шчыльныя. Я хачу зваць іх "пякучымі радаснымі жаданнямі". Напрыклад, я адчуваю адданасць да ўсіх істот, якія хочуць змагацца з азмрочваннямі і адчуваць АзУ, і на фоне гэтай адданасці ў мяне ўзнікае пякучае жаданне садзейнічаць практыцы такіх істот, і яшчэ ўзнікае пякучае жаданне асвойваць вандраванні ва ўсвядомленых снах, для таго, каб была магчымасць мець зносіны з істотамі з тых міроў, сярод якіх таксама тыя, хто імкнецца да АзУ. Ёсць пякучае жаданне важдацца з малалеткамі - як Крэмер. Я хачу зваць такія жаданні менавіта "пякучымі", таму што яшчэ яны суправаджаюцца інтэнсіўным прадчуваннем, адданасцю, моцным жаданнем рэалізоўваць радасныя жаданні.

18.50: Фіксую такія адчуванні, якія ўзнікаюць пры пякучых жаданнях: козыт у пісьцы і на ніжніх лапах, ціск у грудной клетцы, узнікае вобраз, што мяне цягне "туды", цягне рэалізоўваць жаданні, рабіць усё магчымае для іх ажыццяўлення. Адчуванне слабога электрычнага току вакол рота - ад носу да падбародка цягнуцца тонкія далікатныя нітачкі.

Гіпотэза1: жаданні відазмяняюцца, калі ў пары з імі адчуваеш адданасць.

Гіпотэза2: калі я адчуваю адданасць у акордзе з іншымі АзУ, відазмяняецца і сама адданасць, і гэтыя АзУ. У акордзе "адданасць-пяшчота" адданасць мае іншае адценне, чым у акордзе "адданасць-сур'ёзнасць". Хачу даследаваць адданасць у парах з іншымі АзУ і фіксаваць адрозненні.

18.55: Паўстала экстатычнае АзУ інтэнсіўнасцю 3. Вобраз, нібы АзУ усярэдзіне яго пераліваюцца, бліскочуць, іх стала так шмат, што няма меж - адно АзУ пераліваецца ў іншае, толькі ўзмацняючы адзін аднаго, з'яўляюцца новыя і новыя адценні. Узнікае механічнае жаданне абавязкова адрозніць гэтыя адценні - устараняю скептыкі і страхі - АзУ узмацняюцца. Вобраз цягніка, які зрушыўся з месца, вобраз лавіны, якая нясецца і яе немагчыма спыніць. Я хачу атрымліваць асалоду ад таго, што адчуваю, хачу тарашчыцца на гэтую морду-пальму і адчуваць да яе адданасць. Новыя адчуванні ў грудзях, рэзаніруюць са словамі "разлом грудной клеткі". Падобна, быццам з грудной клеткі нешта вырываецца, спрабуе разбіць шкарлупіну, і гэты разлом суправаджаецца асалодай.

19.10: Займаю пазіцыю "я няшчырая на 10", шалёнасць - жаданне прыкладаць намаганні.

19.15: Радасць-6, на ніжніх лапах адчуванне мурашак, "здзёртая скура" - лапы ад каленаў да піські - пры мацанні іх адгукаюцца розныя АзУ, няма жадання моцна іх мацаць, хачу ледзь дакранацца - ад гэтага ўзнікае пяшчота і асалода. На верхніх лапах ад локцяў да кончыкаў пальцаў і ўся морда - усё гарыць знутры.

19.30: Запал у целе, інтэнсіўнасць не зніжаецца, па целе ўвесь час хвалепадобная дрыготка, ад якой ператоргвае; вібрацыя ў грудной клетцы. Адданасць.

19.35: Азораны фон адкрытасці + пяшчота-5, адчуванне, што з пальцаў выліваецца "нешта" глейкае, няшчыльнае, яно выліваецца і моцна рэзаніруе з асалодай. Каля кончыкаў пальцаў не адчуваюцца межы, яны нібы плыўна ператапляюцца ў цёплае акіянскае паветра".

 

<< back

forward >>