« Майя »

Том 2: « Паходжанне віда »

Глава 11

Гэтая глава была заблакаваная цэнзурай з-за нібы непрымальнага, зместа. Фонд "Дружалюбны Рунэт" напісаў скаргу правайдэру, і правайдэр пад пагрозай блакавання сайта вымусіў мяне занесці змены. Што ж, ок, змены занесеныя. Ахоўнікам маральнасці не спадабаўся ўзрост удзельнікаў апісаных падзей. Спадзяюся, зараз ім усё спадабаецца.

 

Павіскваючы і падскокваючы, Лу выбегла ў двор. Яна ўспомніла, як роўна два гады назад у такі ж сонечны дзень ёй споўнілася сто тры гады, і яна адразу ж падала заяўку на курсы "шчэнаў". Праз два тыдні яе запрасілі на гутарку - было цікава гуляцца ў вялікай разнамаснай кампаніі, і яшчэ праз тыдзень яна ўжо прыступіла да заняткаў. Столькі ўсяго адбылося за гэтыя два гады! Цэлае жыццё!

Нельга сказаць, каб Пурна тады была ў захапленні ад гэтай ідэі - пайсці ў школу шчэнаў, але Макс падтрымаў Лу безумоўна і рашуча. Ён прыехаў сюды, у даліну Чукхунга, сем гадоў назад па праграме ажыўлення Гімалаяў. Сем гадоў радаснай працы па знішчэнню таго, што нарабіла тут "цывілізацыя". Кожны раз, калі ён здымаў чарговы кавалак нанасілікату, і на яго месца асцярожна ўкладваў урадлівую глебу з падшэрсткам, ён адчуваў яркі ўсплёск адданасці і захаплення. Адзін кавалачак, яшчэ адзін… метр за метрам, потым тут паднімецца падлесак - жыццё возьме сваё. Дзіўна, але гэта не дакучала, ды і як могуць дакучаць азораныя ўспрыманні? У апошні час да захаплення і адданасці пачаў прымешвацца трыумф, і, у сувязі з гэтым, узмацнілася і прадчуванне будучых змен. Макс адкрыў гэта ўсё цалкам выпадкова - аднойчы шпацыруючы ў найбліжэйшы лес ён заўважыў кавалак шкла, нагнуўся, падняў яго з намерам аднесці на звалку, і ў гэты самы момант заўважыў, як паўстаў прахалодны раўчук адданасці і захаплення. У наступныя пару тыдняў ён усе раніцы і вечары напралёт шпацыраваў па лесе і падбіраў смецце, якое яму атрымоўвалася знайсці. Аднойчы ён зайшоў глыбока ў гушчар і знайшоў там цэлую паляну, густа абсыпаную бляшанымі коркамі, цэлафанавымі пакетамі, асколкамі шкла, цвікамі і іншым смеццем, якое калісьці накрывала роўным пластом усю планету. Нягледзячы на сталыя намаганні па ачыстцы, прадпрымаемыя людзьмі, смецця ранейшых гадоў яшчэ заставалася нямала нават у непасрэднай блізкасці ад пасёлкаў. Тая палянка стала яго ўлюбёным месцам - прыходзілася літаральна сантыметр за сантыметрам ратаваць зямлю, чысцячы яе ад неймавернага лайна, і кожны падняты кавалачак смецця станавіўся яркім азораным фактарам - асабліва калі з-пад чарговага кавалка халусця паказвалася жывая зямля. Да гэтых маленечкіх участкаў жывой зямлі ўзнікала пяшчота такой інтэнсіўнасці, якую ён не мог чакаць. Тады Макс і вырашыў далучыцца да адной са шматлікіх праграм узнаўлення Зямлі, і паехаў у Гімалаі. Калі яго брыгада перамясцілася да Чукхунг, мясцовыя тыбецкія і непальскія дзяўчыны пачалі часта да іх прыходзіць - то прынясуць аладак з кукурузы, то з віскам дапамогуць адмыць іх запыленыя целы пад бруёй нагрэтай пад сонцам вады, то проста пасядзяць побач. Сэкс з імі быў незвычайны. Макса вельмі ўзбуджала тая непасрэднасць і выбухная гарачыня, з якой дзяўчыны бралі хлопцаў. Дзясяткі пругкіх целаў, рухі ўроскід - як акіян. Некаторыя канчалі па некалькі разоў, а хтосьці доўга ўтрымліваўся на грані аргазму. Былі і такія, якія выбіралі зусім не канчаць. Калі Пурна ўпершыню дабралася да Макса і села на яго чэлес, круцячыся і енчачы, яму ўпершыню ў жыцці сапраўды захацелася навучыцца не канчаць - такія цудоўныя былі адчуванні, такой яркай была пяшчота. Паклаўшы далоні на яе стан, кончыкамі пальцаў ён адчуваў рухі яе попкі. Прыцягнуўшы да сябе, прытуляўся вуснамі да цвёрдых саскоў, прыўздымаў яе руку і цалаваў падпахі - і саму ямачку, і вакол яе, заміраў, аддаючыся яе рухам. Прыціскаючы далоні да яе дзіўна хупавых ступняў, з сілай сціскаў іх, потым праводзіў рукамі ўверх да ледзь вільготных ад поту, гарачых, прыпухлых сцёгнаў. Часам ён нават не чапаў яе - проста сядзеў, адкінуўшыся да сцяны, і глядзеў ёй у вочы, на грудзі, жывот, ножкі, і здавалася, што яго грудзі зараз разарвуцца ад пяшчоты. Яна брала аберуч яго галаву, і, працягваючы рухаць попай, цалавала яго твар, лёгка датыкаючыся вуснамі да яго вуснаў, то шэпчучы нешта, то амаль гарлапанячы на сваёй меладычнай мове. Калі потым яна маркітавала іншых хлопцаў, ён хадзіў за ёй і глядзеў, часам датыкаўся да яе плечаў, спінкі, ножак, і пяшчота была такой жа ўстойлівай і яркай, як і адданасць ад ачысткі зямлі. Часам, седзячы зверху, яна падваблівала яго да сябе і выпінала попку, тады ён спачатку ўводзіў у дзірачку палец, выразна адчуваючы, як у пісьцы пругка рухаецца чэлес, а затым нахіляў яе ніжэй і акуратна ўводзіў спачатку галоўку, а затым і ўвесь чэлес у яе попку. Скрозь тонкую перагародку паміж піськай і попкай два чэлеса выразна адчуваліся, нібы паддрэчваючы адзін аднаго. А часам наадварот - яна саслізгвала ўніз - пад хлопца, рассоўвала яму рукамі попку і падцягвала яго да яе - яна ведала яго цягу да тыбецкіх і непальскіх хлопчыкаў гадоў чатырнаццаці - яны і на самай справе моцна яго ўзбуджалі і часта адказвалі ўзаемнасцю, і тады яго чэлес праслізгваў у попку хлопчыку, а той пачынаў актыўна трахаць Пурну, насаджваючыся тым самым попай на чэлес Макса. Заціснуўшы паміж сабой хлопчыка, які чмурэў ад адчуванняў, яны цалаваліся ўдваіх або адразу ўтрох. А калі яе мордачка ўся апынялася ў сперме, і вочкі так юрліва і нявінна зіхацелі, яму здавалася, што гэта самае выдатнае, што ён калісці бачыў.

Ідэя нарадзіць дзіця прыйшла ўпершыню да Курта - яны пазнаёміліся яшчэ па дарозе сюды, бо абодва былі з Баварыі і апынуліся ў адным экраналёце. Курт так натхніўся гэтай ідэяй, так апісваў - якая класнючая морда павінна атрымацца ў Пурны з Максам, што ў выніку і яны загарэліся гэтымі фантазіямі. Вырашыўшы, мабыць, не чакаць, пакуль Макс і Пурна саступяць дамаўленням, Курт у сваю чаргу, не моцна супраціўляючыся, саступіў ласкам Серэны, і неўзабаве жывоцік у яе акругліўся, і маркітаваць зараз яе трэба было вельмі акуратна. Канчатковае рашэнне паўстала раптам - у тую раніцу Пурне хацелася памаркітаваць як мага больш хлопцаў, яна па хвіліне-другой трахала аднаго і перапаўзала на іншага, то садзячыся зверху, то кладучыся і рассоўваючы ножкі. Калі яна села попкай на нечы чэлес, яе і Макса погляды сустрэліся. Пяшчотна засунуўшы чэлес ёй у піську, і, выразна адчуваючы, як чэлес іншага хлопца слізгае ў яе ў попцы, ён амаль без слоў спытаў - "давай"? Яна зразумела і кіўнула. У той жа раз яна ад яго і зацяжарыла.

Пакуль Лу падрастала ў жывоціку, запал Пурны толькі ўзмацняўся - амаль кожны дзень яна прыходзіла да рабят, рассоўвала ножкі, і яны акуратна памаркітоўвалі яе - не занадта глыбока, каб не пашкодзіць Лу, часцяком толькі галоўкай, што было часам нават больш узбуджальным. Падчас родаў ёй не атрымалася ўтрымацца ад аргазму. Адна хваля асалоды накатвала за другой, магутней і магутней, і калі Лу нарэшце выскачыла, Пурна нават знепрытомнела ад ураганнага аргазму. Нядзіўна, што ўжо да канца першага года жыцця Лу актыўна прыставала да хлопчыкаў любога ўзросту. Зрэшты, у гэтым ёй падавала прыклад яе сяброўка - Майка - двухгадовая дачка Курта, каханай цацкай якой быў узбуджаны чэлес. Нават засыпаць яна любіла з тоўстым чэлесам Курта ў роце, так што нярэдка Серэна не вырашалася чапаць салодка пасасваючую дачку і ўпрыгвала да іншых хлопцаў. Абхапіўшы двума далонькамі чэлес Курта каля яго асновы, з роцікам, набраклым ад буйнай галоўкі, Майка была ўзрушаюча эратычная, і галаграмы яе смактальнай мордачкі ўпрыгожвалі не адзін дэсктоп.

Калі па суседству размясцілася база канкрэтных гісторыкаў, Макс стаў іх частым госцем. Вядома, ён не мог удзельнічаць у іх вопытах, затое ён з прыемнасцю валяўся на дашчанай падлозе або на траўцы і слухаў іх гутаркі. Яму дастаўляла прыемнасць нават проста глядзець на іх, слухаць іх галасы - здавалася, ён заражаўся іх рашучасцю, шалёнай бескампраміснасцю да азмрочванняў, прагненнем, клічам. Калі Лу падрасла, ён пачаў браць яе з сабой. Пурна хоць і адчувала сімпатыю да дайвераў, але была тут нячаста - на вучобу яна траціла шмат часу, а да і пасля вучобы яна пераважна хадзіла у пабудаваны непадалёк будысцкі храм і гутарыла з манахамі і манашкамі, чытала старажытныя тэксты, удзельнічала ў пуджах. З азораных успрыманняў ёй лягчэй за ўсё даваліся адлучанасць і сур'ёзнасць, якія дзіўна гарманічна зліваліся з яе гарачынёй.

Таму, калі Лу рашуча заявіла аб тым, што хоча стаць "шчэнам", Пурна зразумела, што гэта - першая, але відавочна не апошняя для Лу ступенька на шляху да дайвераў, а можа нават і да камандас, і хаця самой Пурне гэты шлях не здаваўся занадта ўжо цікавым, але, адчуваючы яркую сімпатыю да Лу, ёй падабалася садзейнічаць яе імкненням, тым больш што і Макс быў у захапленні. Пурна паспрабавала як мага больш даведацца аб гэтай пачатковай школе ў сістэме камандас, каб па магчымасці казаць з Лу на адной мове, разумець яе захапленне, а ў чымсьці можа і дапамагаць.

Лу часта сядзела на палянках і тарашчылася то на шурпатыя скуркі дрэў, то на морды аблокаў, то на мурашкі, якая поўзала па яе лапах. Па вечарах у адно і тое ж месца ў кустах дзікага барбарыса прыпаўзаў буйны, з жоўта-чорным жыватом, павук, і пачынаў будаваць павуцінне. Спачатку ён залазіў на галінку дрэва, скакаў адтуль на куст, цягнучы за сабой першую нітку. Потым такім жа чынам з'яўлялася другое магістральнае павуцінне, потым павук будаваў вонкавы радыус і, метадычна і хутка працуючы, дабудоўваў адну акружнасць за адной. Лу ніколі не хапала цярпення дадгледзець увесь працэс да канца, што-небудзь абавязкова адцягвала яе, і калі праз паўгадзіны яна падбягала да куста, павуцінне ўжо была гатовая. З заміраннем глядзела яна на тое, як павук накідваўся на трапіўшую ў сетку здабычу. Бегаючы вакол матыля, ён абрэзаў ніткі вакол яго, адначасна ахутваючы яго і ператвараючы ў пажыўны кокан. Да раніцы павуцінне знікала, і Лу ўяўляла сабе, як павук згортвае яго ў рюкзачок і ідзе спаць. Матылі былі прыгожымі, але ў Лу не ўзнікала непрыязнасці да павука. У школе шчэнаў ім неяк зрабілі вельмі просты, але эфектыўны ўрок - да іх прыйшлі "вожыкі" і павялі купацца ў цёплую затоку, якая падагравалася атамнымі батарэямі. Лу жудасна любіла, калі да іх прыходзілі "вожыкі" - хлопчыкі і дзяўчынкі ад сямі да дванаццаці гадоў - былыя выпускнікі школы шчэнаў. Гледзячы на іх, Лу і сябе пачынала ўяўляць такой жа - моцнай, разумнай, з глыбінёй у вачах. Пляскаючыся ў затоцы, Лу не заўважыла, як да яе падабраўся адзін з вожыкаў і прыціснуў яе да дна. Спачатку Лу проста валялася, разглядаючы каменьчыкі, якія ўсейвалі дно. Праз дзве хвіліны паветра стала канчацца, і Лу выявіла, што яе не адпускаюць. Лёгкая паніка ахапіла яе і яна забілася, як рыба, але затым узяла сябе ў рукі, зразумеўшы, што знаходзіцца ва ўладзе вожыка, а не абы каго, і калі яе тут прытапліваюць, то ў гэтага ёсць нейкая мэта.

Засяродзіўшыся на даверы і пяшчоце, яна расслабілася і сачыла толькі за тым, каб не зрабіць спазматычнага ўдыху - калі яна і знепрытомніць, то лёгкія яе не запоўняцца вадой - гэтаму і многаму іншаму шчэнаў вучылі яшчэ даўно. Першыя вопыты апускання з аквалангам і спадарожныя навыкі паводзін пад вадой шчэны асвойваюць у тры з паловай гады. Свядомасць ужо пачала сплываць, калі яе і іншых шчэнаў паднялі на паверхню. Калі ўсе ачухаліся, незнаёмы ёй вожык-хлопчык сказаў, боўтаючы ў вадзе ножкамі: вось вада. Ласкавая, імклівая, густая, загадкавая ва ўсвядомленых снах, гулліва ласкаючая вашы жывоцікі пад сонцам, такая розная. Але калі ты будзеш пад вадой пяць хвілін, то захлынешся і памрэш. Ці значыць гэта, што вада агрэсіўная? Варожая? Не. Проста перажывіце яшчэ раз гэты вопыт, каб не апынуцца ва ўладзе прымітыўных канцэпцый. Спыніце хаатычныя думкі і проста яшчэ раз перапражывіце гэта - паўстане яснасць, а ў якія думкі яна пасля выльецца, гэта не прынцыпова - вы потым зможаце іх параўнаць і абгаварыць.

І цяпер, гледзячы на павука, які высмоктвае сокі з матыля, Лу ўспомніла гэтую гісторыю з вадой. Страх мінуў. Замест яго з'явілася сур'ёзнасць і трыумф, пранізлівыя ніткі працягнуліся ад сэрца вонкі, да кустоў, дрэва, павука, матыля, далёкіх грэбняў вялікіх гор.

Дрэвы вакол паводзілі сябе адзін у адзін як гуллівыя лісяняты - гуляліся лапамі на ветры, павісквалі, церліся адно аб адно, і нават падтрэсваліся, як мокры сабака, скідаючы жоўклае лісце. Гэтыя дзіўныя істоты казалі на незразумелай мове, увесь час шапталіся і перасвістваліся. Толькі мова заставалася дзіўнай, нават калі Лу хавалася за каменем і ўслухвалася, - раптам дрэвы пачнуць казаць зразумела. А часам уяўляла сябе вялікім дрэвам і размаўляла з іншымі зялёнымі мордамі.

Гэтым ранннім часам, калі Лу выскачыла ў двор, нікога з дзяцей не было, ды і не трэба - хочацца пабыць адной. Прыйшоўшы на прасёлкавую дарожку, яна агледзелася па баках, глыбока ўздыхнула. Сёння ёй прысніўся сон, у якім ёй было вельмі журботна. Ён ужо пачаў пакрывацца лёгкім туманам, нібы матавым шклом, і ўражваў не так балюча. Лу ведала, што пройдзе яшчэ хвілін пяць ці дзесяць, і застанецца толькі лёгкі горкі асадак дзесьці глыбока-глыбока, на самым дне, і ведала таксама, што гэты асадак непрыемны - калі ён ёсць, усё выглядае інакш, становіцца бляклым, а часам і горш за тое… Вось напрыклад тады, у той жудасны панядзелак, тыдзень назад… Знаходзячыся ў такім жа стане, Лу цягнулася па сцяжынцы да яра. Каля паваленага дрэва, як звычайна, гарэзавалі абедзве суседскія сабакі - маленькі пухнаты Чаппі і Рэкс, шчанюк чау-чау. У будучыні ён стане вялікім і моцным, а цяпер так смешна перавальваецца на тоўстых лапах, злёгку пакусвае рукі, ногі, лапы, вушы, калі гуляецца з ёй ці з іншымі шчанюкамі. Убачыўшы Лу, Рэкс адразу ж падкаціўся да яе гуллівым камячком, стаў падскокваць, гаўкаць, пацешна гыркаць, запрашаць павазіцца разам, але гэтым разам у яе быў дрэнны настрой і зусім не хацелася далучацца да гульні. Яна адхіліла яго ў бок, але Рэкс не адставаў, бег за ёй і спрабаваў пакусваць яе ногі, і раптам ёй захацелася стукнуць яго! Жудасна… і ўсяму віной вось гэты раз'ядаючы асадак. Якое шчасце, што тады яна стрымалася і не штурхнула Рэкса нагой… дык не, яна не змагла б гэтага зрабіць… здаецца, ён так нічога і не заўважыў, а можна ж было ў адно імгненне страціць сябра, бо маленькія шчанюкі вельмі, вельмі адчувальныя. Дастаткова адзін раз праявіць грубіянства, і ніколі больш у іх адносінах не будзе той бязмежнай адкрытасці і цеплыні, якая так ёй падабаецца.

Лепш за ўсё цяпер пабыць адной, пасядзець пад дрэвамі, паслухаць, як лістота перагаворваецца паміж сабой, дазволіць цёпламу ветрыку пракрасціся ў сябе і выветрыць астаткі непрыемных адчуванняў. Не, не, гэта не падыходзіць! Лу ўскочыла і энергічна тупнула нагой. Бо яна - не проста дзяўчынка, яна ўжо ў старэйшым класе "шчэнаў"! Ужо цэлы тыдзень яны паглыблена вывучаюць асновы бездакорнага ўстаранення негатыўных эмоцый, і колькі каштуюць усе яе заняткі, калі прама цяпер яна не будзе ўжываць свае веды? Рашучасць яе была такая вялікая, жаданне перастаць адчуваць гэтую атруту - такое шчырае, што ад негатыўнага фону амаль імгненна не засталося і следа. Дзіўна! Дзесьці там носіцца яе каханы жук сіне-сталёвага колеру, дзелавы такі, лётае ад кветкі да кветкі, вялікі, памерам ледзь не ў палову далоні - чамусьці ўбачыўшы гэтага жука ў Лу кожны раз узнікала яркая і шчымлівая пяшчота - не да яго, дакладней не толькі да яго, а неяк увогуле, незразумела… дзіўная пяшчота, захапляючая цалкам, часам нават слёзы праступаюць…

Яшчэ раз уздыхнуўшы, ужо больш палегчана, прадчуваючы радасць сустрэчы з каханай палянкай, Лу накіравалася па сцяжынцы, якая вяла да ўзлеска. Тут усё як звычайна - невялікая палянка, якая парасла густой травой і была акружаная шурпатымі стваламі дрэў. У далёкім канцы рассыпалася гронка хупавых кустоў, і калі залазіш у самую іх сярэдзіну і завальваешся на траўку, то цалкам знікаеш для ўсяго света - табе відаць усё вакол, а цябе не бачыць ніхто, нават калі падыдзе ўшчыльную. Дык сюды ніхто і не заходзіць. Маленькія дзеці сюды не даходзяць, а тыя, што старэйшыя, больш шпацыруюць на процілеглым баку пасёлка, каля возера - там больш прастору, але Лу цягне да лесу. Ён цягнецца шырокай і вільготнай паласой, спачатку спадзіста, потым усё болей і болей стромка ўверх, пакуль не змяняецца непраходным хмызняком, над якім яшчэ далей уздымаюцца скалы. Тут усё па-асабліваму, усё такое жывое і ціхае, і калі проста ляжыш і аддаешся сваім пачуццям, то павольна пачынаеш улоўліваць усё новыя і новыя тонкія пахі і гукі, якія прыносяцца слабым ветрыкам з лесу - разнастайныя гудзенні, шолахі, парыпванні, галасы птушак і многае-многае іншае, для чаго ў Лу проста не было слоў, і часам раптам узнікае дзіўнае шчымлівае перажыванне, і калі ў гэты момант уся адчыняешся насустрач гэтым гукам і пахам, то яны пракрадваюцца кудысьці ў самую глыбіню, да сэрца, або нават да жывата, і тады ўзнікае дзіўнае пачуццё, быццам сама становішся часткай лесу, быццам пачынаеш ведаць яго знутры. Вось нядаўна ў адзін з такіх момантаў Лу раптам выявіла, што ведае, што калі пайсці вунь туды, то неўзабаве будзе скрыўленая хвоя, а пад ёй расце грыб з чырвоным капялюшыкам. Гэтае пачуццё было такое незвычайнае, што Лу не паленавалася і схадзіла праверыць. Прыйшлося, прыхіліўшыся, пралезці скрозь шчыльную заслону хваёвых лап, амаль прапаўзці пад імі, і калі яна вынырнула з зялёнага, духмянага, пухнатага мора, то адразу ўбачыла наперадзе каля метраў дваццаці тую самую хвою. Нават стала трохі страшна, але потым Лу падумала, што магчыма яна ўжо бачыла гэтую хвою раней, калі блукала тут у зарасніках, і забылася, а цяпер проста ўспомніла. Страх сышоў і больш не вяртаўся нават тады, калі Лу са здзіўленнем стаяла і тарашчылася на вялікі чырвоны капялюшык грыба-прыгажуна, які ганарліва тарчаў з-пад самых каранёў.

Прыйшоўшы на сваё любімае месца, Лу развалілася на траўцы, раскідаўшы ў бакі рукі і выцягнуўшы ножкі. Сцягнула з лап красоўкі, белыя шкарпэтачкі, і паднесла іх да носа. Павеюць яе ножкамі… і ўжо трохі павеюць травой і зямлёй… увогуле вельмі нават прыемны пах. Засунуўшы шкарпэтачкі ў красоўкі, яна падцягнула да сябе бліжэй правую ножку і ўважліва паглядзела на ступню, пагладзіла яе далонькай, яшчэ раз, яшчэ. Якое прыемнае адчуванне… і так цікава, калі нібы раздвойваешся. Спачатку Лу засяродзілася на адчуваннях, якія нараджаюцца ў ножцы - яе гладзіць цёплая, далікатная далонь, да пальчыкаў датыкаюцца пальчыкі, лёгка слізгаюць уверх, уніз, то з далікатнай сілай сціскаюць пятачку, то прабягаюць, ледзь дакранаючыся… а потым наадварот, на адчуваннях у руцэ - такая далікатная, ледзь прахалодная скура, зусім далікатная пад пальчыкамі і трохі цвярдзейшая на пятачцы, такі хупавы выгіб ступні, у які кладзецца далонь… потым зноў вярнулася да адчуванняў у ножцы, потым зноў - у руцэ, цікава… нечакана два ўсплёскі вострай прыемнасці пракаціліся і па руцэ да самага пляча, і па назе, абедзве хвалі сустрэліся дзесьці ў жываце і распаліся на дробныя іскры, пакінуўшы адчуванне лёгкай прыемнай цеплыні ва ўсім целе. І собіла ж… яшчэ адно адкрыццё… ніколі б не падумала.

Лу падабалася даследаваць сваё цела. Раней яна наогул нават не думала аб тым, што ў яе ёсць цела - гэта здавалася такім натуральным, што тут думаць? Але дзесьці два месяцы назад, калі Пурна мылася з ёй у ваннай, Лу паглядзела на свой жывот, ножкі, і раптам адчула вострае пачуццё прыгажосці, асалоды ад прыгажосці. З таго моманту яна часта разглядала сябе, чапала, гладзіла, мацала, і калі лажылася спаць, датыкалася да сябе ў розных месцах, і калі прачыналася і валялася ў пасцелі - таксама, і цела патроху стала адклікацца неяк па-новаму, не так, як раней, гэта так незвычайна… чапаеш жа "саму сябе", а з іншага боку адчуваеш нешта новае, незнаёмае, жывое. Услухоўваешся і плаваеш у незвычайных адчуваннях... і намнога прыемней стала ціскацца з сяброўкамі і сябрамі.

Лу падцягнула да носу сваю ножку і панюхала. Таксама павее, хаця не так, як шкарпэтачкі. І таксама смачна. Цікава - пятачка павее зусім інакш, чым "далонька", і ў пальчыкаў свой, асаблівы пах… цікава - а смак? Лізнула, стала казытліва, і яна са смехам вырвалася сама са сваіх рук, засмяялася і ізноў развалілася на траве.

Мусіць, можна хоць цэлы дзень вось так валяцца на траве, глядзець на неба скрозь павуцінку траўкі… думкі… так, у выніку прыходзяць думкі… гэта так дзіўна, і яны такія розныя… напрыклад тыя, што былі ў мінулы ўік-энд. Увесь тыдзень кожны раз, калі Лу ўспамінала аб гэтым, глыбокія дрыжыкі праходзілі скрозь цела, пакідаючы прыкры асадак, нібы ўсё цела абхопленае даўка-салодкім смакам чарнаплоднай рабіны. Крышку страшна, але так моцна вабіць… і незразумела - што страшнага, і да чаго вабіць - таксама смутна, але тыя словы Лу запомніла вельмі добра, нават дзіўна - табліца множання далася ёй толькі пасля тыдня паўтораў, а такія незразумелыя словы… як атрымалася так, што пачуўшы толькі раз, яна памятае іх так, быццам ведала заўсёды? Як бы яшчэ зразумець - пра што гэтыя словы ёй кажуць? Адкуль яны ўзяліся ў яе памяці? Можа быць, яна чула іх у манастыры, куды часта забягала за Пурнай? У іх ёсць нячутны рытм, бязгучная мелодыя… Лу зноў аддалася ўспамінам… тады, найграўшыся на заднім двары, яна не пайшла са ўсімі на падвячорак, а лягла на нагрэты сонцам ганак. Скрозь навіслыя галіны рабіны праступала неба пранізлівай прыгажосці, і яшчэ гэтыя галінкі ярка бліскацелі ў прамянях сонца, а гронкі лалавых ягад… так, гэта адбылося менавіта ў той момант, калі Лу ўткнулася поглядам у лалавыя ягады на фоне пранізліва сіняга неба, замерла, і раптам стала так добра, так нязносна добра, так проста не бывае… і раптам загучалі гэтыя словы, яна можа паўтарыць іх слова ў слова хоць прама цяпер: "і зняў ён усю цемру паўсюль так, як здзіраюць скуру, каб распасцёрлася наша зямля пад Яго азараючым Сонцам. Агні іншыя - гэта толькі галінкі твайго ствала, о Агонь. О Агні, сусветнае бажаство, ты - цэнтр усіх міроў і іх насельнікаў; ты пануеш над усімі народжанымі людзьмі і падтрымліваеш іх, як слуп. Ты - галава нябёсаў і пуп Зямлі. Ты - сіла, якая рухаецца і працуе ў двух мірах. Твая пышнасць, о Агонь, яна - на нябёсах і зямлі, і ў раслінах, і ў водах, і ёю ты распасцёр бязмежны свет паміж небам і зямлёй; яна - жывы акіян святла, які бачыць чароўным бачаннем. Агні ўвайшоў у зямлю і ў нябёсы, як калі б яны былі адзіныя. О Полымя - незлічоныя скарбы твае!"

Лу застыла, працятая незвычайнай асалодай у сэрцы. Спачатку яна была мяккай, як падушачкі лап у Чаппі, і нібы тыкалася вільготным гуллівым носам. Гэта было нова і дзіўна. Раптам асалода ўзмацнілася да невыноснасці, Лу застыла, нібы ўсё яе цела скавала нябачная сіла, губкі прыадкрыліся, яна цяжка дыхала і не магла паварушыцца. "Такога не бывае", "гэтага не можа быць" - думкі ўспырхнулі і хутка заціхлі, наступіла цішыня, насычаная трыумфам і блажэнствам. Ва ўсіх чатырох лапках з'явіўся запал, у грудзях і ў левым плячы таксама запал, але яшчэ болей інтэнсіўны, чым у лапках, узмацніўся ціск на грудзі, з'явіліся адчуванні, нібы нешта адчайна імкнецца вонкі з цэнтра грудзей. Калі, праз некалькі хвілін, Лу вызвалілася з абдымак блажэнства, толькі секунду ці дзве доўжылася паўза, пасля чаго яна не выстаяла і зноў вымавіла ўсю фразу цалкам. Гэтым разам кожнае слова адклікалася інтэнсіўным усплёскам блажэнства, грудзі раздзіралася яшчэ болей моцна, шалёна, пацяклі слёзы, адданасць, пяшчота, удзячнасць. Лу паспрабавала ўстаць, захацелася босымі лапкамі прытуліцца да зямлі, але яна не змагла гэтага зрабіць - як толькі яна абапіралася на каленку і адчувала, як прымінаецца травяністы падшэрстак, як вільготная зямля прытуляецца да яе скуры, адразу ж і адданасць, і асалода пачыналі раздзіраць, ёй у той жа момант не трэба было больш нічога. У гэтых перажываннях было ўсё. Нельга было ўявіць, што можа хацецца хоць чагосьці яшчэ.

З'явілася паколванне ў мордачцы - так гойсаюць гуллівыя кураняты. На лапках паўстала адчуванне свяжосці, лапкі нібы ажылі, і па ўсёй іх паверхні забруілася пяшчота. Цела нібы само сабой выцягнулася, расправілася, з'явілася вібрацыя ва ўсім целе, на кончыках пальцаў - мяккая глейкая сумесь, думкі "так адчуваецца пяшчота". Пальчыкі Лу акунуліся ў пяшчоту, як у мяккую ваду раўчука. Пяшчота растапіла, гулліва раскідала яе думкі і пачуцці, усярэдзіне і звонку - усё вакол пачало нібы струменіцца, павеяць, раставаць пасля доўгай спячкі. Захацелася пачасаць падпахі, і адчуванні запалу разбегліся ў розныя бакі, як гуллівыя шчэны, але тут жа зноў сабраліся ў кучу, на тое ж месца, толькі ўжо з новымі шчэнамі.

У грудзях паўстала паколванне, спачатку як мігаценне, але тут жа яно ўзмацнілася, ператварылася ў інтэнсіўнае, упартае праломліванне - нібы нешта вельмі вялікае спрабуе вырвацца праз маленькую дзірачку. Яно пакуль не можа прадзерціся - занадта вялікае, магутнае, яркае, каб праняцца праз маленькую дзірачку. Спіна зараз гарыць амаль уся - асабліва левы бок, запал запаўзае на левае плячо. Няўжо гэта магчыма - вось ТАК адчуваць пяшчоту? Раптам - зноў думка-голас, той жа самы - "ты можаш адчуваць гэта заўсёды". Я магу адчуваць гэта заўсёды? Я магу адчуваць гэта заўсёды! Нібы прадзерлася заслона, гэта так ясна - я магу адчуваць гэта заўсёды! "Ты будзеш змагацца". Я буду змагацца. "Ты аддасі ўсе сілы". Я аддам усе сілы. "Гэта варта таго". Гэта варта таго! Хто з кім цяпер кажа? Гэта дукі ці не думкі? Гэта не думкі - гэта… гэта ежа, яе хочацца чэрпаць лыжкамі, жаваць, праглынуць, уліць у сябе да донца, з'есці з храбусценнем і чмяканнем, прасякнуцца наскрозь, каб працякаць ёю, каб стаць ёю. "Тваё цела стане целам Буды". Маё цела стане целам Буды! "Твой розум стане розумам Буды". Мой розум стане розумам Буды! "Твой запал стане запалам Буды". Хто такі Буда??

Раптам Лу зразумела тое, што чуе шоргат - дзесьці там, правей, сярод тых бяроз, некалькі метраў ад яе. Вось зноў! Павольна перавяла вочы і застыла. Блажэнства змянілася здзіўленнем і захапленнем. Пачуццё прыгажосці сцэментавала цела сапраўды гэтак жа, як хвілінай раней - адданасць і блажэнства: у двух кроках ад яе стаяў і ў вочы тарашчыўся ўскудлачаны, гатовы да скачку тыгр.

 

<< back

forward >>